talukap

Hindi niya mamamalayan ang pagtulo ng kanyang mga luha.
Mainit… Pero tuloy-tuloy…
Tila ba bawat butil ng kanyang mga luha’y may katumbas na salita.
Mamayani ang katahimikan.
Pilit niyang kakalamahin ng kanyang sarili.
Pagkatapos ay pupunasan niya ang mga luhang kanina pa nangingilid sa kanyang mga mata.
Unti-unti niya ring buburahin ang mga bakas ng mga natuyong luha sa kanyang mga mata.

Katahimikan.


Mamamayani ulit ang nakakabinging katahimikan.
Ngunit ilang sandali lang ay masusundan ito ng isang impit na hagulgol.
Isang piping pag-iyak na pilit niyang kakalmahin.
Hanggang sa unti-unti siyang yayakapin ng pagod.
Na susundan ng pagbigat ng mga talukap ng kanyang mga mata
Sa muling pagkakataon ay mamayani ang katahimikan.
Isang mahabang katahimikang kabaliktaran ng mga nauna.
Pero babasagin ito ng isang tunog ng napakalakas na pabagsak.
Ilang sandali lang ay titilaok na ang mga tandang.
At kasabay nito’y matatamaan ng silahis ng pa papasikat na araw ang mga natuyong pulang likidosa sa sahig.
Masisinagan din ang sariwang dugong tumutulo mula sa kinasasandalan ng kanyang ulo.


Unti-unting bubuwagin ng mga ibon ang namamayaning katahimikan.
Pagkatapos ay sabya- sabay silang aawit.
Aawit ng melodiyang tatagos sa puso ng kung sinumang makakarinig dito.
Unti- unting mananahimik ang mga munting nilalang.
Hudyat na tapos na ang kanilang pamamaalam sa batang nakahandusay sa sahig.
Sa wakas, dininig na rin ang kanyang hiling.
Natapos rin ang pakikibaka niya.
Pakikibaka sa kamay ng malupit na tadhana.

sa likod ng mga talukap

Kalimitan, kapag hindi ko na alam ang gagawin ko, iiiyak ko na lang. Unli ata ang supply ng luha ko. Minsan, nakakaumay na, pero sige pa rin. Yun na lang eh. Yun na lang ang nakikita kong paraan para hindi naman ako masyado masaya. Kasi kapag itinawa ko nang itinawa baka naman maluka ako, o mapagkamalang luka-luka.

Malimit alam ko kung anong gusto ko, at ginagawan ko ng paraan makuha ko lang ang gusto ko. Pero kapag hindi ko nakuha, ganun ulet. Iyak ulet. Paulet ulet. Kaumay. Umay ka na? Ako rin umay na. Pero nasanay na ang mga talukap ng mata kong nababasa nang bahagya. Nadidiligan kumbaga. Pero patuloy pa rin akong nabubuhay. Minsan nang naisip magpatiwakal, pero hanggang isip lang yun. Kaya pa matuloy, mahal ko ang buhay ko ano. Lalo na ngayon, may asawa’t anak na ako. 

Hindi ko naman talaga gustong umiyak na lang, at iiyak na lang kapag desperado na ako. Minsan, kusa na lang s'yang dumadaloy. Kamusta naman s'ya? Awtomatik eh. Palibhasa alam ng mga mata kong hindi s'ya kayang linlangin ng aking isipan. Kaya sige lang nang sige. Hangga’t may supply ng luha, patuloy ang demand ng pag-iyak.

Sa ngayon, nakapagsulat na naman ako kasi OO stressed-out na naman ata ako. Hindi lang naman kasi pera ang pinoproblema ko, kundi ‘yung mga nagiging problema dahil ng pera ang ikanababahala ko. Alam ko, 'pag nagkatrabaho ako, hindi na ganun kabigat ang problema…baka mas mabigat. :(

Nagiging nega na ata ako. Hindi ako ito. Nasaan na ako?? Yung kahit naiyak, positibo pa rin?? May humiram ba sa akin??? Ibalik mo ako, awa na. Kung hindi, kakainin ako ni Depresyon at Kalungkutan.

Sa mga oras na ginagawa ko ito, hindi ako naiiyak o naluluha man lamang. Out of stock ata ngayon. Pero heto ako, stressed out pa rin.

Hanggang kailan ako magiging ganito.. Mamaya? Bukas? Makalawa? Okay na kaya ako? Ang dami kong hinihintay at inaabangan. Nahihiya na akong humiling pa sa Diyos. Kung ano na lang ibigay niya malugod ko na lamang tatanggapin.

Haayy.

Buti na lamang nandiyan ang asawa at ang anak kong sobrang cute.

Yan naiiyak na ko, pero tears of joy ata ito.

Nabanggit ni Kim na 60% syang naniniwala sa reincarnation. Binanggit ko yung kuwento sa Friendster blog ni ate Anne tungkol dun sa napanaginipan niya yung soul mate niya (yung nalathala pa sa broadsheet). Natuwa si Kim dun sa pinagawa ni Michelle na paggguhit ng puno tapos bibigyang kahulugan ito na tumpak sa pagkatao mo. Umaambon ngayon kaya sa loob na ako sumakay. May aerobics raw mamaya pero mukhang pareho kaming hindi matutuloy dahil may hinahabol. Wala pa ring dahilan sa loob ko para tapusin ito pero kailangan na kasi sa susunod na Linggo ngangasab kami nila Rio ng pakwan at dun ko na wawakasan yung kunot ng noo ni papa bear sa G2B.