tagalogstory

Ang Gabi ng Walang Hanggang Pagtangis

Hindi mawaglit ang tingin ni Kylie sa mga bituin sa kalangitan. Para sa kanya, tila mga butil ng puting buhangin na isinaboy sa madilim na kalangitan ang mga ito. Kitang-kita sa kanyang mukha ang kasayahang naiidudulot ng pagsulyap sa mga bituin. Ngunit gumuhit man ng ngiti ang kanyang mga labi, kitang-kita sa kanyang mapupungay na mga mata ang kalungkutan na pilit niyang itinatago. Hanggang kailan nga ba ako mumultuhin ng nakaraang pilit kong tinatakbuhan, naisip niya. Napabuntong hininga ang dalaga at tumayo sa kanyang pagkakaupo sa banig. Pinagpagpag niya ang kanyang kulay rosas na palda at tiniklop ang banig na kanyang inupuan. Naglakad siyang muli patungo sa kanilang bahay. Pilit niyang pinipigil na umagos ang mga luhang namumuo sa kanyang mga mata. Tumakbo ang dalaga patungo sa kanyang bahay upang mawala sa kanyang isipan ang isang ala-alang pilit niyang ibinabaon sa limot. Pagkaraan ng sampung minuto, narating ni Kylie ang pintuan ng kanilang bahay. Sinalubong siya ng kanyang ina na si Anastasiya. Binati niya ang ina nang makita niya ito.

“Anak, nasiyahan ka ba sa pagmamasid sa mga bituin? Napanood ko sa telebisyon na magkakaroon ng meteor shower mamayang alas-onse ng gabi. Gusto mo bang samahan kita para mapanuod mo iyon?” wika ng kanyang ni Aling Anastasiya. “Hindi na po Mama, gusto ko na pong magpahinga. Marami pa po akong dapat gawin sa Unibersidad bukas. Nalalapit na po kasi ang pagbibigay ko ng huling eksamen sa aking mga estudyante.” wika ni Kylie. “O sige anak, magpahinga ka nang mabuti. Ako ay matutulog na dahil masakit na ang aking mga kasu-kasuan.” pagpapaalam ni Aling Anastasiya. “Gusto niyo po bang hilutin ko kayo?” pagtatanong ni Kylie. “Hindi na mahal, nakainom na naman ako ng gamot kaya itutulog ko na lamang ito. O siya anak, papanhik na ako.” pagtatapos ng ina. “Matulog po kayo ng mahimbing.” wika ni Kylie. Itinago ni Kylie ang hawak niyang banig sa ilalim ng lamesita. Bago umakyat sa kanyang kwarto, naisipan niyang uminom ng gatas. Binuksan niya ang refrigerator at kinuha ang gatas na nakalagay sa isang bote. Kumuha siya ng baso sa kumedor at inilagay ito sa mesa upang salinan ng gatas. Hinatak ng dalaga ang upuan at siya ay naupo rito. Uminom siya ng gatas at ipinikit niya ang kanyang mga mata matapos na ilapag ang baso. Umagos ang luha na pilit pinipigil na tumulo. Hindi mapigil ng dalaga na humikbi sa pagtangis. Muli niyang sinariwa ang mga ala-ala na kapiling niya pinakamamahal niyang si Herald.

Nasa Ikalawang Taon sa hayskul si Kylie nang makilala niya si Herald. Isang transferee ang binata sa kanilang paaralan. Buhat sa Cebu ang pamilya ni Herald at nagpasiyang lumipat ng San Ildefonso ang kanyang pamilya nang makabili ng resort ang kanyang ama sa nasabing lugar. Napakakisig nito at mayroong angking na galing sa musika. Magaling tumugtog ng biyolin, gitara, plawta, at piyano ang binata. Napakalamig na animo’y nanghaharana ang tinig nito tuwing ito ay umaawit. Ngunit kapansin-pansin ang hindi madalas na pagngiti ng binata. Napakaseryoso ng mukha nito at tila malalim ang iniisip ng mga mata nito. Pinaupo ng kanilang guro si Herald sa upuang katabi ni Kylie. Napukaw ng binata ang atensyon ni Kylie. Napansin ng dalaga na may pagkamisteryoso ang bagong niyang kamag-aral. Palibhasa’y sadyang palakaibigan, magiliw na nagpakilala ang dilag sa kamag-aral. Bagamat nagulat, binati ni Herald si Kylie. Matapos ang klase, mabilis na umalis ng klase ang binata. Takang-takang pinagmasdan ni Kylie ang pagtakbo ni Herald. “Bakit kaya nagmamadaling umalis si Herald?” nawika nito sa kanyang sarili. Nagkibit balikat na lamang ang dalaga at inayos niya ang kanyang mga aklat bago naglakad pauwi. Matapos mamahinga at makapagpalit ng damit nagpunta si Kylie sa kanyang paboritong lugar.

Ang puno ng mangga sa itaas ng burol ang paboritong lugar ng dalaga. Ginawan siya ng duyan ng kanyang ama sa nasabing puno kaya naman napakaespesyal nito sa kanya. Pitong taon lamang siya ng pumanaw ang kanyang ama sa sakit na Lymphoma. Noong nabubuhay pa ang kanyang ama, mahilig silang magkarerahan paakyat ng burol at ang puno ng mangga ang nagsisilbing katapusan ng kanilang karera. Madalas siyang binubuhat ng kanyang ama at pinapasan sa kanyang likod matapos silang maghabulan. Ang duyan sa puno ng mangga ang nagsisilbing ala-ala ng kanyang ama kaya naman madalas siyang magtungo rito upang gumawa ng mga tula at kwento. Simula ng mawala ang kanyang ama, nahilig si Kylie sa pagsusulat. Laking gulat ni Kylie ng matanaw niyang may nakatayo sa burol at ito ay tumutugtog ng biyolin. Tumakbo siya ng mabilis upang makita kung sino ang lalaking tumutugtog ng biyolin sa burol. Gulat na gulat si Kylie nang makita niyang si Herald ang lalaking tumutugtog ng biyolin. “Napakaganda naman ng kanyang tinutugtog” wika nito sa kanyang sarili. “Ngunit ramdam na ramdam ang kalungkutan na pumapaloob sa bawat nota na nililikha ng kanyang biyolin,” ito ang mga bagay na naisip ng dalaga. Napansin niyang nakapikit ang mga mata ni Herald habang ito ay tumutugtog. Naisip ng dalaga na ipikit na rin ang kanyang mga mata.

Nang matapos si Herald sa kanyang tinutugtog, unti-unting iminulat ni Kylie ang kanyang mga mata. Nabigla ang dalaga ng makita niyang nakatingin sa kanya si Herald. “Kanina ka pa dyan?” tanong ni Herald kay Kylie. “Oo, kanina pa ako dito. Nagulat ako nang may natanaw akong tumutugtog ng biyolin dito habang ako ay paakyat. Madalas kasi akong magpunta sa lugar na ito at kadalasan, walang tao nagpupunta rito.” sagot ni Kylie. “Ipinagbabawal ba ang pagpunta rito? Hindi ko kasi alam kung may nagmamay-ari ng lugar na ito. Ito kasi ang pinakatahimik na lugar na nakita ko kaya naman dito na lamang ako tumugtog.” wika ni Herald. “Huwag kang mag-alala, walang nagmamay-ari ng lugar na ito. Madalas ako rito dahil andito ang alala ng aking ama.” sagot ni Kylie. “Kung gayon, aalis na lamang ako. Ipagpaumanhin mo ang aking pagtungo sa lugar na ito.” wika ni Herald.

“Hindi namin pagmamay-ari ang lugar na ito Herald. Kung ayos lamang sa iyo, pwede naman tayong maghati sa lugar na ito.” sambit ni Kylie. “Hindi ba ako makaiistorbo sa ito?”pagtatanung ni Herald. “Hindi naman. Mas makakagawa nga ako ng mga tula kung ganyang kagandang musika ang aking maririnig.” sagot ni Kylie. “Maari mo nang gawin ang iyong gagawin. Hindi kita gagambalain.” pagpapaliwanag ni Herald. Umupo si Kylie sa duyan at sinimulan ang pagsulat samantalang ipinagpatuloy ni Herald ang pagtugtog ng biyolin. Bagamat sa paglipas ng mga araw, madalas na magkasama sila sa burol, hindi pinapansin ni Herald si Kylie sa paaralan at kapansin-pansin ang pag-iwas nito sa mga kamag-aral. Lumipas ang panahon at naging magkaibigan ang dalawa. Natuklasan ni Kylie na namatay ang nakatatandang kapatid na lalaki ng Herald dahil sa isang aksidente at labis niya itong dinibdib. Niligtas ng kanyang Kuya Martin si Herald sa pagkakasagasa kung kaya’t siya ay namatay. Nabali ang tadyang ng kuya niya at ito ay tumusok sa kanyang puso. Sinisi ni Herald ang kanyang sarili at iniisip na siya dapat ang nakalibing sa puntod ng kanyang kuya. Ito ang dahilan kung bakit hindi madalas ngumiti si Herald at napakaseryoso nito. Lingid sa kaalaman ni Kylie, siya ang dahilan kung bakit nagbago ang disposisyon ng binata sa buhay. Ang nakahahawang tawa ng dalaga, ang positibong tingin nito sa buhay, ang matinding pananalig nito sa Diyos, at pusong punong-puno ng pag-asa ang mga dahilan ng unti-unting pagbabago ng ugali ni Herald.

Ginising ni Kylie ang natutulog na puso ni Herald at inakay siya nito upang muling makatayo sa pagkakalugmok niya sa kalungkutan. Napansin ni Kylie na ngumingiti na ito at nakikihalubilo na sa iba. Natuwa ang dalaga at itinago na lamang niya ito sa kanyang sarili. Kahit na madalas na magkasama sa burol, hindi naitatanong ni Herald kung ano nga ba ang ala-ala ng kanyang ama sa burol. Noong sila ay nasa ikaapat ng taon sa hayskul, naglakas loob si Herald na tanungin si Kylie tungkol dito. “Nakikita mo ba ang duyan na ito? Ang Papa ko ang gumawa nito para sa akin.”sagot nito kay Herald. “Isang linggo bago siya pumanaw, ginawa niya ang duyan na ito. Sabi niya sa akin, tuwing uupo ako sa duyan na ito, alalahanin ko yung mga panahon na magkasama kami.

“Ipapaalala ng duyan na ito kung gaano niya ako kamahal. Si Papa mismo ang humabi nito at nagkabit sa punong ito. Sabi niya, bawat hibla na ginamit niya sa paghahabi ng duyan, pinuno niya ng pagmamahal. Kaya kapag dumating ang pagkakataon na gusto ko ng sumuko, iduyan ko raw ito ng mataas na mataas at mararamdaman ko ang pagyakap niya sa akin.”wika ni Kylie. Tumulo ang mga luha mula sa kanyang mata matapos niya itong sabihin kay Herald. “Ipagpatawad mo ang kapahangasan ng aking katanungan. Ito ang panyo, pawiin mo ang iyong mga luha.” Pagpapaumanhin ng binata. “Salamat Herald.”wika ni Kylie.

Matapos alalahanin ni Kylie ang mga sandali ng kanyang kabataan sa piling ni Herald, pinasiya niyang umakyat sa kanyang kuwarto upang matulog. Nagpalit siya ng damit pantulog at humiga na sa kanyang kama. Nang gabing iyon, dinalaw si Kylie ng bangungungot na kanyang tinatakasan. Napanaginipan ni Kylie ang gabi ng pamamaalam ng kanyang pinakamamahal na si Herald. Alas dose ng gabi noong ika-walo ng Marso, taong 2005 nang yayain ni Herald si Kylie na pumunta sa burol na naging saksi sa pagkabuo ng kanilang pagmamahalan. Mahina na si Herald. Sa loob ng anim na buwan, iginupo siya ng Leukemia, kanser sa dugo. “Mahal, doon na lang tayo sa ilalim ng puno ng mangga maglatag ng banig.” wika ni Herald. Inilatag ni Kylie ang banig at umupo. Humiga sa kanyang mga binti si Herald. Sabay nilang pinagmasdan ang mga bituin sa langit. “Ang ganda-ganda naman ng mga bituin, Mahal. Tignan mo ‘yun o! Iyon ang konstelaysyon ng Aries.” wika ni Kylie. “Tama ka, mahal. Hayun na! Tignan mo mahal kong Kylie! Hayun na ang Meteor shower! sambit ni Herald. Tinulungang tumayo ni Kylie si Herald. Sinilayan nila ang Meteor Shower. “Kylie, may sasabihin ako sa iyo.” wika ni Herald. “Ano iyon, mahal ko?” tanung ni Kylie. Hinawakan ni Herald ang mga kamay ni Kylie at tinitigan ito sa kanyang mga mata.

“Sa loob ng pitong taon na nakilala kita, marami kang binago sa buhay ko. Ginising mo ang puso kong natutulog buhat sa pagkakasawi. Ikaw ang nagsilbing inspirasyon ko upang lumaban at ipagpatuloy ang buhay na minsan ko nang sinukuan. Ikaw ang anghel na ibinigay sa akin ng Diyos upang muling makita kung gaano kasaya ang mabuhay at kung gaano ako kapalad dahil binigyan ako ng Diyos ng pagkakataon na mabuhay sa pangalawang pagkakataon. Ikaw ang nagsilbi kong saklay nang ako ay mapilay ng sakit kong Leukemia. Pinalalakas mo ang loob ko sa tuwing sumasailalim ako sa chemotherapy. Ikaw ang susi na nagbukas sa aking puso at isipan upang makita ko kung gaano ako kapalad. Kylie, mahal na mahal kita. Ikaw ang pinakamagandang regalong binigay sa akin ng Diyos. Hindi ko alam kung hanggang kailan pa ako magtatagal sa mundong ito. Kung dumating na ang panahon na lumisan na ako, tumingin ka lamang sa kalangitan at pagmasdan mo ang mga bituin sa alapaap. Ako ang magsisilbing tanglaw mo. Hanapin mo ang pinakamaliwanag ng bituin dahil ito ang magiging simbolo ng pag-ibig ko sa iyo.” Pagkatapos sabihin ni Herald ang mga katagang ito, ibinigay niya kay Kylie ang isang kuwintas na hugis tala.

Niyakap ni Kylie si Herald at naglapat nga ang kanilang mga labi. Inantay nila ang pagsikat ng araw at dito na nga nalagutan ng hininga si Herald habang nakasindig ang kanyang ulo sa balikat ni Kylie. Nagising si Kylie mula sa kanyang pagkakatulog. Labis ang kanyang pagtanggis dahil sa kanyang panaginip. Kinuha niya ang kanyang cellphone upang tignan ang oras. Laking gulat niya ng makita niya ang oras at petsa.“Pitong taon na ang lumipas, Herald. Mahal na mahal pa rin kita. Noong nawala ka, kasama mong namatay ang aking puso. Hindi ko na alam ang pakahulugan ng salitang buhay noong mawala ka sa piling ko.” sambit ni Kylie.

– Genelizette Palomar (ABE 2-1)

wattpad.com
Read "Revolving Seasons of Love"

This is a Filipino Love story of a simple girl named Dina Ligo, who lives on a village in Manila, who is loveless since birth and never been in love before and dreams to become a model like her bestfriend. Not knowing what love is, she starts to wonder how it feels like to be in love and to be loved by a man. This is a story of love, friendship and family.

The story was originally written in English but I translated it in Tagalog. It’s a comedy-romance story.

Please do read it if you guys have time! Thank you! ^_^

Sweeter than fiction (one-shot story) written out of boredom and kajejehan. sorry =))

Sweeter than fiction

            Palapit na ng palapit sa akin si Cross habang ako naman di makagalaw sa kinakatayuan ko. Di ko man maikirap ang mata ko oh magalaw ang bibig ko para makapagsalita. Magkaharap na kami and he held my hand then tilted my head so that I was meeting him eye to eye.

            Eto na yun! Hahalikan niya na ako, ang tagal tagal kong hinintay to. Cross Sanford sa wakas, matitikman ko nadin yang mga labi mong parang ang sarap sarap.

            NAPAKAHALAY MO TALAGA MIKHAELLA! Bulong ng isang part ng isip ko pero wala akong pakialam. Di ko alam kung pipikit o anong gagawin! This is my first kiss at sikat pa tong makakahalikan ko, so I did what the characters in movies do, I closed my eyes naghihintay lang na lumapat ang labi niya sa labi ko.

            Ba’t parang sobrang basa? Ba’t medyo mabaho? Ano to? Ba’t pati pisngi ko dinidilaan niya! Anong nangyayari?

            “Hoy gising!” Sabi bigla ng boses sa gilid ko.  Di ko nalang pinansin. Eh ano ngayon kung di marunong humalik tong si Cross? Eh siya si Cross so di na din ako chochoosy pa.

            “Gising na prinsesa” sabi nung boses sa gilid ko pero di parin ako dumilat baka biglang tapusin ni Cross yung kissing scene namin eh.

            “Gising na!!!”

            “AAHHHHH GISING NA! GISING NA!” Napasigaw ako sabay upo sa higaan ko at dun ko lang nakita na nandito na pala tong asungot na to.

            “Ano ka ba Mico! Bakit mo ko ginising anong oras na ba? Hinahalikan na ko ni Cross! Yun na yun eh! Panira ka talaga ang aga aga! Saka ba’t andito ka lagi ka nalang pinapapasok nila mama sa kwarto ko di ba nila alam na babae ako at kailangan kong alagaan ang puri at dangal ko!” Sabi ko sa kanya ng tuloy tuloy habang tinutupi at nililigpit ko na yung pinaghigaan ko.

            “Puri at dangal ka dyan? Eh mula nung kinder pa lang eh magkakilala na at magkapitbahay na tayo! Arte mo ha? Saka 10:30 na miss sungit. At anong hinahalikan ni Cross? Si Cookie yung humahalik sayo!  Mukha ngang sarap na sarap ka hahahaha” Tawa pa ng tawa tong mokong na to.

            “Anong si Cookie! Eh di ba ikaw magaalaga sa kanya this week? Ba’t naman siya mapupunta dito?”  Sabi ko sabay harap sa salamin na nasa kwarto ko para tignan kung may muta muta pang natira pero pagkatingin ko puro laway yung pisngi ko tapos pagkakita ko sa bestfriend ko halos mahulog na siya sa kakatawa.

            “Papatayin talaga kita Mico halika dito!” Sabi ko sa kanya kasi nagumpisa na siyang tumakbo pababa ng hagdan ng bahay namin hindi ko na siya sinundad baka mahulog pa ko dun at ma-deads ako edi isang maganda nanaman ang mawawala sa mundo.

            Walanghiyang lalake yon pahalikan ba naman ako kay Cookie! Kaya pala parang medyo malansa saka masyadong malaway eh shih tzu pala yung humahalik sa akin!

            Kala ko naman si Cross Sanford na. Diyos ko po kailan po ba ako makakakilala ng lalake na tulad ng mga bida sa wattpad stories? Sila Cross, Kent, Drake okaya si Kenji lang naman po yung pangarap ko, mahirap po bang bigyan ako maski isa lang sa kanila Lord? Gabi gabi ko po silang napapanaginipan at inlove na inlove talaga ako sa kanila, maski sino po sa kanila okay lang di na po ako choosy promise!

            “Mikhaella bumaba kana dito at magalmusal na!” sigaw ni mama galing sa baba kaya naman natigil yung pagdadasal ko at bumaba na ko.

            “Ma ba’t mo pinapapasok yan dito! Dito nanaman kumakain ng breakfast yan! Paalisin mo yan ma ginising niya ko at pidilaan kay Cookie!” Reklamo ko kay mama, paano ba naman pagbaba ko kumakain na silang dalawa ni Mico sa mesa at mukhang sarap na sarap pa ang dearest bestfriend ko.

            “Mika araw-araw sinasabi mo yan, araw-araw nagrereklamo ka sa akin, eh ikaw naman tong nakipagbestfriend kay Mico at saka dito naman talaga magbbreakfast si Mico kahit kailan niya gusto dahil marami naman lagi akong iniluluto. At saka ako ang nagsabing gisingin ka na niya tanghali na tulog ka pa eh.” Sabi ni mama sabay ngiti kay Mico habang si Mico naman nginitian ako ng mapanginis pa.

            Pagkatapos namin kumain kami ni Mico ang naghugas ng plato, para nga kaming kambal, Mico at Mika pa ang pangalan namin pero wala kaming blood relation. Yuck ha! Abnormal si Mico eh pero mula noon hanggang ngayon siya lang ang naging kaibigan ko. Nagkakilala kasi kami nung lumipat sila ng mama niya sa tabi ng bahay namin at lumipat din siya sa eskwelahan ko.

            Bata pa ako non kaya wala akong pakialam kung wala akong kaibigan pero alam ko na ang dahilan ay dahil wala daw akong tatay, putok daw sa buho kung ano ibig sabihin non date di ko alam, pero nung lumipat si Mico sa paaralan namin sa kanya naman nalipat lahat ng pang-iinis dahil daw wala din siyang tatay pareho kami. May isang pagkakataon nakita ko siya umiiyak nilapitan ko siya saka ko siya niyakap sabi ko wag siyang umiyak dahil pareho naman kami at ako nga babae di ako umiiyak kaya dapat lalo na siya. Dun na nagumpisa lahat, kami lang ang magkakampi mula noon hanggang ngayon.

            Syempre ngayong magcocollege na kami sa pasukan wala na yung mga nangiinis sa amin pero yung closeness namin never nawala. Alam ko lahat ng sekreto niya at alam niya lahat ng tungkol sa akin. Alam niyang mahilig akong magbasa ng pocketbooks at wattpad stories at alam niya din na lagi akong naiinlove sa mga bidang lalake sa mga binabasa ko pero never pa akong nainlove sa totoong buhay. Mahirap kasing magtiwala eh, lalo na’t namulat nako sa kawalanghiyaan ng mga lalake mula pagkabata dahil broken family nga ako lumaki.

            “Ano yun ang baho” Sabi ni Mico sa tabi ko habang nagsasabon siya ng pinggan na pagkatapos iaabot niya sa akin at ako naman ang magbabanlaw.

            “Baka ikaw!” Sabi ko agad sa kanya kasi naiinis pa rin ako sa ginawa niya sa akin kanina na pinadilaan niya ako sa aso namin. Oo aso namin kasi tig-isang linggo sa bahay namin salitan kami sa pag-aalaga mula nang mapilit namin ang mga mama namin na bibili kami ng aso.

            “Anong ako! Kanina pa ko nakaligo oy! Ikaw maligo kana at aalis tayo! Akyat bilis bilis! Ako nang tatapos dito.” Sabi niya habang binabasa ako ng tubig na galing sa gripo.

            “Aba’t! Nakakarami ka na ha!” Sabi ko saka ko din siya binasa pero nakaiwas siya.

            “Seryoso Mik, Akyat na ligo at bihis! Aalis tayo nagpaalam na ko kay tita.” Sabi niya na seryoso na yung boses sabay ngiti sa dulo kaya ako naman wala nang ibang nagawa kundi sundin siya.

            Pagkababa ko nakangiti na agad sa akin si Mico, “San ba tayo pupunta anong pakulo nanaman to? Papalibre ka nanaman sakin ng sine? Papalakad ka dun sa liligawan mo? Papasama sa akin na magkaraoke? Ano bang gagawin natin?” Sabi ko sa kanya nang pasakay na kami sa sasakyan nagulat pa ako dahil pinagbuksan niya ako ng pinto.

            “Aba gentleman tayo ngayon ah? Anong meron naihipan ka ata ng masamang hangin” Sabi ko sa kanya pero siya ngumiti lang sa kin, di man lang ako sinagot ng mokong na to.

            Nakatulog ako sa biyahe di ko na kinulit si Mico kung san kami pupunta kasi puro smile smile lang naman yung sinasagot niya sa akin so imbes na mairita ako tinulugan ko nalang siya. Nagising nalang ako nung alugalugin niya ako tapos pagkakita ko nasa harap na ng dagat yung sasakyan namin at palubog na yung araw.

            “San mo ba ko dinala ilang oras yung biyahe? Kanina tanghali palang ngayon palubog na yung araw! Kidnapping to!” Biro ko sa kanya pero di niya ko pinansin, lumabas lang siya sa sasakyan tapos binuksan yung side ko sabay hila sa akin papunta sa seashore kung saan umupo kami pareho.

            “Ano bang nangyayari Mico? Natatakot nako anong nangyayari sa’yo? Nasaniban kaba? Naimpatso? Natatae? Ano?” sunod sunod na tanong ko sa kanya habang inaalog yung balikat niya.

            “Alam mo ang dami mong nakwento sa akin, yung mga dream guys mo, yung dream scenario mo kung paano magtatapat sa’yo yung mga pinapangarap mong bida sa mga story na nabasa mo sa wattpad at pocketbooks. Naisip ko din kung paano tayo unang nagkakilala, naalala mo ba yun? Yung niyakap mo ko tapos sabi mo wag akong iiyak?” sabi ni Mico sabay tingin sa akin at haway sa kamay ko.

Wala naman akong ibang magawa kaya tumango lang ako dahil di ko naman alam kung san pupunta yung usapan nato pero nakita ko malapit nang tumulo yung mga luha ni Mico.

            “Iniisip ko lahat ng pinagdaanan natin, lahat ng taon na magbestfriend tayo, iniisip ko din kung bakit ngayon pa alam kong selfish eh napakaselfish ko.” Sabi niya sabay kuyom ng isang kamay na nakapatong sa buhangin habang ako nakatingin lang sa kanya, hinihintay na tumawa siya at sabihin na ‘ano galing kong umakting no?’ pero pinagpatuloy niya lang yung sinasabi niya.

            “Ang tagal kong inisip, paano ko sasabihin, pano ko ipapakita dahil alam kong sa lahat ng tao you are the most dense person I know at kung di kita didiretsohin di mo malalaman.” Sabi niya na sobrang namumuo na yung luha sa mata pero di naman tumutulo.

            “Ano bang sasabihin mo Mico, ang drama naman? Joke ba to? Sabi ko sayo di wag kang iiya” Sabi ko sa kanya pero pinatigil niya kong magsalita bago ko matapos yung sasabihin ko.

            “Mahal kita Mik, mahal na mahal. Mula nung yakapin mo ko nung bata pa tayo alam kong ikaw yung taong gusto ko pagtanda ko poprotektahan ko at makakasama pero habang tumatanda tayo mas minahal pa kita, di na bilang kaibigan. Alam kong ang tagal tagal mong nangangarap to have that grand gesture of love like the one’s you’ve read in books, the one’s you’ve always dreamed of, sorry kung ito lang yung nakayanan ko. Kulang na kasi yung oras, sorry kung selfish ako sorry Mik sorry.” Sabi niya sabay tulo ng luha na kanina niya pa pinipigil habang ako nakatulala lang at nakatingin sa kanya.

            Ang tagal tagal kong nangangarap ng kung ano ano, kung sino sinong character sa mga books and novels na di ko man lang napansin yung taong mula noon hanggang ngayon nasa tabi ko. Biglang nagflashback sa isip ko lahat ng pinagsamahan namin, lahat ng kakulitan, masasayang pangyayari, mga maliliit na tampuhan, mga walang kakwenta kwentang pag-aaway lahat biglang bumalik sa akin at bago ko pa malaman yung ginagawa ko tumayo na ko para iwan siya at bumalik na ko sa sasakyan.

            I saw him dry his tears before getting in his car. Alam niya na siguro kung ano yung sagot ko sa pagtatapat niya. Alam niyang nirereject ko siya kaya napakatahimik ng buong biyahe namin pabalik sa bahay.

            “Mik just promise me one thing okay? Be always happy.” Sabi ni Mico bago ako bumaba ng sasakyan niya. Tinignan ko lang siya at di ko siya sinagot at dirediretso na kong umuwi.

            Buong gabi akong di makatulog, iniisip ko yung nangyari. Iniisip ko kung tama ba yung desisyon ko, tama bang mas piliin ko yung friendship na ilang taon naming inalagaan over something that could easily break us apart.

            Ang dami dami ko nang nabasang istorya, ang dami na ding napanood na movies and series at alam ko sa oras na pinili ko na aminin yung totoo na mahal ko din siya parang pinili ko na din na itapon yung ilang taon na samahan namin.

           

            Sunod sunod na malalakas na katok yung gumising sa akin. Sino nanaman to? Kung si Mico to papatayin ko talaga siya! Anong oras na ba? Pagtingin ko sa relo sa tabi ng kama ko 4:30 am palang pero binuksan ko na din yung pinto dahil sobrang lalakas ng katok.

            “Mika anak magbihis ka bilis” Sabi ni mama na parang naiiyak at natataranta.

            “Ma bakit anong nangyayari?” Sabi ko naman, natataranta na din ako dahil mula pa kahapon kung ano ano nang nangyayari sa buhay ko na kagulat gulat.

            “Si Mico anak, isinugod sa ospital he’s dying” pagkasabing pagkasabi ni mama sunod sunod na tumulo yung luha ko na parang gripong walang tigil sa pagpatak.

            “No ma! Wag ganyan! Ayoko nang ganyang biro! Kakontyaba ka ni Mico no? Ano to prank nanaman? Ma please tama na wag kanang umakting dyan please.” Sabi ko na nawawala na sa sarili ko habang si mama tinignan lang ako na parang awang-awa siya sakin at nilapitan niya ako para yakapin.

            “Ma please! Kanina lang ang lakas niya! Kaninang umaga lang ininis niya pako kaninang hapon kung saan saan niya pa ko dinala! Ma naman tama na tong joke na to please.” Sabi ko na nagmamakaawa habang yakap ako ni mama. Para na din akong nawalan ng lakas dahil nakaluhod na ko sa may sahig, totoo bang lahat ng to? Ano bang nangyayari.

            Pagdating namin sa hospital, comatosed daw si Mico at nasa ICU sabi ng mama niya naumiiyak din. Ipinaliwanag din sa akin ni mama na may sakin pala si Mico at ilang buwan na palang nilang alam yon, nakiusap daw siya na wag sabihin sa akin at gusto niyo na siya yung magsasabi in the right time. Terminal daw yung sakit niya, at tinaningan na din siya ng doktor pero di nila inaasahang ganito kabilis kakalat yung sakit, ganito ka bilis mangyayari lahat.

            Pinilit ko sila para payagan akong makita siya, madalaw siya at makausap siya maski sinabi nilang he won’t respond and he won’t hear me.

            “Mico, gumising ka na dyan! Sorry na, sorry na sa lahat! Mahal na mahal kita, alam kong alam mo yan at natakot lang ako kanina. Sorry Mico, gumising kana please. Di na kita aawayin, di nako magdadabog, di na kita iinisin, ibabalik ko lahat ng hiniram ko sayo na gamit saka ibibigay ko na din sayo yung matagal mo nang hinihingi na collection ko ng cd’s basta gumising ka lang. Gumising ka na please, magiging tayo pa diba? Gumising ka dyan. Wag mo kong tulugan alam ko nagkukunyari ka lang, prank lang lahat ng ito di ba? O panaginip lang? Tapos magigising ako dahil gigisingin mo ko na malakas ka at masaya ulit tapos maghahabulan tayo sa hagdan ng bahay at sa amin ka pa uli kakain ng almusal. Pinagpromise mo ko to be always happy, how would I do that when you’re taking away my happiness” Sabi ko habang umiiyak sa tabi niya habang siya parang natutulog lang.

            Habang umiiyak ako at hawak yung kamay niya biglang may kakaibang tunog yung mga machine na nakakonekta sa kanya, sa sobrang dami di ko alam kung alin don yung tumutunog kaya nagmadali akong lumabas at tumawag ng doktor.

            10:29 am. Nawala si Mico sa min. Nawala yung bestfriend ko, nawala yung kaisa isang lalaking minahal ko. Nawala yung sangganan ko lahat ng bagay. Isang minuto nalang 10:30 na, isang minuto nalang gigising na ko, katulad kahapon na 10:30 niya akong ginising.

            Pilit kong pinikit yung mata ko, iniisip na pagdilat ko panaginip lang ang lahat pero hindi. Pagdilat ko wala parin si Mico, pagdilat ko hindi parin ako nagigising sa bangungot na to.

            Sa araw ng burol ni Mico pinagsalita ako ni tita Minda dahil bukod daw sa kanya ako lang yung pinakanakakakilala sa anak niya at eto na nga ako ngayon nakatayo sa harap ng madaming tao, sa harap ng mga nakikiramay, sa tabi ng kahon na kinalalagyan ng lalakeng mahal ko.

“Sabi nila pagnamatay yung kamag-anak mo, yung anak mo, yung kapatid mo, magulang mo napakasakit daw. Wala na daw mas sasakit sa pakiramdam na yon pero sa tingin ko po mali sila dahil sa ngayon sobrang sakit ng nararamdaman ko, hindi ko po kadugo si Mico pero siya po yung taong laging nandyan pag kailangan ko, yung taong laging nakangiti, laging handang tulungan ka at pasiyahin.

He’s gone too soon, akala ko po marami pa kaming pagkakataon magkasama, pagkakataong gumawa ng memories together, pagkakataon na lahat di na pala mangyayari.

            Sorry, sorry dahil di ko alam, di kita nadamayan, di kita naalalayan while you were facing the hardest battle. The battle that we should’ve fought together. Sorry because I turned my back on you on the last moment we spent together dahil natakot ako na mawala ka sakin pero ngayon yun din pala yung mangyayari.

            Naalala mo bang sabi mo sakin noon yung gusto kong love ay sa libro lang nangyayari but you were wrong, dahil ikaw, tayo what we had it was sweeter than anything that I’ve read. It’s the best story I’ve ever known, pero nangiwan ka, wala ka na, di mo tinapos yung libro. I love you Mico, and maski wala ka na remember that you’ll always be my happy ending. You’re the happy ending that never had the chance to happen in my life. Pero Mico alam kong kung nasaan ka man ngayon masaya kana kahit papano dahil di kana mahihirapan. Wala na yung Mico at Mika pero sa puso naming lahat may Mico na kailanman di mawawala” Sabi ko habang nakatingin sa bestfriend ko.

            Sabi ko habang nakatingin sa happy ending ng buhay ko, it may not be what others think to be a happy ending pero to me he’s the best thing that ever happened to my life, the sweetest boy the sweetest story I could ever know was our story, a story sweeter than fiction.

 

Time to read. When your feet hurts still and you can’t stand and walk around, this is how you do it. Haha. :) #Pocketbook #TDLH #TerritorioDeLosHombres #AlejoAlarico #ClydeHart #HotIntruder #RomanoCustodio #PHR #VanessaPHR #Vanessa #AyaMyers #Pocketbook #TagalogStory #TagalogPocketbook #Novel #TagalogNovel #TagalogRomance #RomanceNovel #PinoyPocketbooks #Books #PreciousHeartsRomances #Bookworm #Pinoy #Pinay #Filipino #Philippines #Asian #SamsungGalaxyAce #ReadingTime

My Chocolate Cream Puff 1

“Anong oras na ba?”

Tumingin ako sa orasan ko, sa cellphone ko to be exact.

    “12:00 pm na pala. Napahaba yata yung tulog ko.”

Actually nandito ako sa likod ng school namin, natutulog dun sa mapunong parte para walang makakita sa kin. Kasi kanina pa ko kinukulit ng mga kaklase kong babae. Pogi daw ako kaya dapat sumali daw ako dun sa Mr.Awesome. Amp ang baduy ng pangalan ng competition. Yan ang dahilan kung bakit ayaw ko sumali. Ngumingiti na lang ako sa mga kaklase kong ito para di naman masabi na snob ako. Kilala kasi ako sa school na ito na approachable at mabait. Ito na ang alam sa akin ng mga tao sa school kaya pinanindigan ko na, ito na yung kilala nilang “Ralph Steven Oñares”. Pero sa kabila ng lahat ng yun, yung mga ugaling pinapakita ko sa kanilang lahat is not true, it’s all an act. Di ako mabait, di rin ako approachable at masayahin. I’m just doing all this act just for the sake of my father. Lagi niyang sinasabi sa kin na ayaw daw niya ng disappointment, kaya wag na wag ko daw sisirain yung tiwala niya. Kagaya ng ginawa ng kapatid ko na kinagalit niya.

Pero enough for this drama of mine. Paano ko ba natakasan yung mga uto-uto kong classmate. Ito lang ang sabi ko “May bibilhin lang ako sa canteen ok? Babalik rin ako.” sabay kindat sa kanila. Halos kiligin yung mga kaklase kong babae sa ginawa kong yun. Kinindatan lang maka-react wagas? Jeez kaya nauto ko yung mga yun eh. Pagkatapos nun sabay tago ko rito sa magubat na parte ng school.

Kaya dito ako nag-enroll sa school na to dahil safe dito. Even actresses and actors or even a son or daugher of a tycoon study here because of security purposes. Kaya kahit san kang sulok pumunta ligtas ka. Defencial Jade High School is a private and a high quality school. This school is good in academic even in extra curricular activity. This school is great and also they teach student right values and conduct. Kaya yung mga estudyante dito may mga pinag-aralan at di basta basta pumapatol ng walang dahilan. Pero ang gusto ko talaga ng husto dito is nababantayan yung security and privacy ng mga estudyante. Kaya nga ang sarap ng tulog ko walang problema.

Ang weird nga lang is yung paggising ko ay may nakita akong payong sa ulunan ko. Nakahiga kasi ako sa damuhan

    “Bakit may payong dito?”

Tumayo na ako sa pagkakahiga ko at pinulot ang payong. Siya ka tinupi ko na rin.

    “Kanino ba talaga tong payong na ito? Wag mong sabihin na nasundan ako dito ng mga uto-uto kong classmates? Argh!!! Patay ako nito.”

Oo patay talaga ako pag-nalaman ni papa tong mga pinag-gagagawa ko school na ito. Lalo na ang pagtanggi o pag-iwas sa mga contest at competition.

Babalik na sana ako ng may mapansin ako na puting notebook paglakad ko, muntik ko ng maapakan ito kundi ako nakatingin sa linalakaran ko. Pinulot ko yung notebook na pakalat-kalat sa daanan ko.

   
    “Ba’t ba ang daming pakalat-kalat na gamit dito?”

Una payong, ngayon notebook and before I forgot panyo. May nakita ako kanina. Napatingin ako sa title ng notebook.

    “Chocolate Cream Puff? Recipe book?”

Siguro nga recipe book to? Wala naman akong kainteres-interes sa pagba-bake kaya di ko na inabalang tignan yung loob ng notebook. Ang hilig ko lang is kumain.

Naglakad na ako pabalik ng classroom. Sigh… pag nalaman talaga ni papa na umaabasent ako at nagkaka-cutting sa klase, puro sermon talaga ang aabutin ko. Pagkapasok ko ng room namin,umupo na ko sa upuan ko. Biglang lumapit sa kin yung mga uto-uto kong classmate at kinausap ako nung pinaka-leader nila.

    “Steven san ka pumunta? Kanina ka pa namin hinahanap?”
    “Sorry umuwi kasi ako… Nakalimutan ko kasi yung notebook sa Mathematics eh?”
    “Ah ganun? Sayang naman yung contest… mananalo ka sana dun.”
    “What the f@ck. Sinong sasali sa baduy na contest na yun.” pabulong kong sinabi.
    “Ha? Anong sinabi mo?”

Ngumiti ako sabay sabi.

    “Haha!!! What I just said is sayang naman. If magkaroon ulit ng ganoong contest next time. I will join na.” (smiles)
    “Oo sa susunod nga dapat sumali ka na dahil wala kang naitutulong sa klase na to noh.”

Sabay smirk sa kin ng class president namin na si Allison Ashley Pleigh family friend, magkumare ang mama niya at mama ko. Alam niya yung totoong ugali ko kaya lagi niya kong pinipikon. Kaurat na talaga siya.

    “Don’t worry Ashley sa susunod sasali na ko. Alam mo namang di ko sinasadya na di makasali eh.” (glare)
    “Ows? Really? Ok… sana naman di ka na tumakas ULIT ha…”

D@mn diniinan talaga niya yung salitang ULIT. Pero pinagtanggol ako nung uto-uto kong classmate.

    “Ano ka ba Prez, di kaya siya tumakas. Kinuwa niya lang yung notes niya dun sa kanila. Di ba Steve?”

Sabay tingin sa kin. Talagang nauto ko talaga siya sa sinabi ko. Ngumiti na lang ako at sumagot.

    “Oo kinuwa ko yung notes ko sa min that’s the truth. Bakit naman kailangan kong magsinungaling di ba?”
    “So ganun na pala katagal ang kumuwa ng notebook? Ang alam ko kasi malapit lang yung bahay ninyo sa school natin? I think mga limang kanto lang mula dito? At tatlong oras para lang sa pagkuwa ng notes na di naman kalakihan? Bakit bahay ba yung dadalhin mo? So weird.”

Nakakapika na talaga siya. Naglakad siya palapit sa amin at may kinuwa sa buhok ko. Dahon.

    “Kailan ka pa nahilig sa halaman Steven?” (smirk)

Argh!!! Nahuli na naman niya ko. Pagkatapos niyang sabihin yun naglakad na siya palabas ng room pero bago siya lumabas lumingon muna siya sa kin. Then smirk again. Nakakaasar na talaga siya!!!






    “Oy pareng Steven! Nood tayo ng singing competition mamaya… Si poging Andrei ay magco-confess sa matabang estudyante ng 3-D.”

Niyaya ako ngayon ni Martin na manood ng singing competition dahil gusto niya lang yatang pagtawanan si Andrei na mabasted. And anyway di ko kilala kung sino man ang liniligawan ni Andrei kaya wala akong paki-alam at wala rin ako makukuwa dun. At siya ka asar pa ko sa ginawa ni Allison kanina pakshit.

    “Alam mo Martin… Ayaw na ayaw kong manood ng mga ganyang bagay. Waste of time.”
    “Pare naman… Masaya manood kaya sama ka na.”

Pamimilit pa rin sa kin ni Martin.

    “Ayaw ko nga. Ikaw na lang ang manood mag-isa mo.”
    “Ang KJ mo naman pare.”
    “Steven manonood ka ba ng singing competition? Sama ka naman please… Cheer mo ko” (smiles)

Tanong sa kin ng biglang lapit na uto-uto kong classmate na si Francine.

    “Eh… Kasi hin-…”
    “Please…” (puppy eyes)

Nagpa-cute pa sa kin para naman maa-apektuhan ako.

    “Kasi hin-“
    “Oo sasama siya. Di ba pareng Steven?”

Jeez nasama na naman ako sa kalokohan nitong si Martin.

    “Oo sasama na ko. ichi-cheer kita.”

So gay argh!!! Ngumiti ako dito kay Francine, masira pa image ko. Hinawakan niya ang kamay ko at nag-thank you bago umalis.

    “Epal ka talaga Martin. Kahit kailan ka talaga.”
    “Haha at least sasama ka na.”(laugh)

Ano ba naman yan manonood ako ng boring na singing competition. At least na matutulog na lang ako sa classroom… Panira.








    “Pare!!! Dito tayo!”

Sigaw sa kin ni Martin at tinuro yung upuan sa tabi niya. Lumapit ako doon at naupo na rin.

    “At least na natutulog ako ngayon sa classroom. Sinama mo pa ko dito.”
    “Pare naman minsan dapat ini-enjoy mo ang life. Life is precious so don’t waste it.” (smile)
    “Manahimik ka na nga lang at nang matuwa ako sayo.”
    “Haha sige.”

Hinihintay namin mag-start yung program. Inip-inip na talaga ako dito. Nung nilingon ko si Martin, Peste, nakikipag-text lang ang kumag na to.

    “Ano bang oras magii-start yung contest ha!”
    “5 minutes na lang. Konting hintay na lang pare.” (smiles)

Tapos tinuloy ulit ni Martin yung pagte-text. Darn lang sarap suntukin ng isang ito. Sa 5 minutes na paghihintay ko nag-start na yung program buti naman kundi pag-iinitan ko talaga itong katabi ko tsk. Nagsalita muna ng kung ano yung MC.

    “Ladies and Gentleman welcome to the Singing Jewels. This competition will compete by different students in different year and section. So before we start this competition, do anyone here support or cheer someone?”

Yung mga estudyante ay nagtaasan ng kamay. May iba pa ngang nagdala ng banner. Ginagawa nila to dahil sa competition na ito? Waste of time kung ako yun matutulog na lang ako.

    “Jeez nagmumukha silang tanga sa ginagawa nila.”
    “Ang KJ mo talaga pareng Steve.”
    “Eh sa mukhang tanga sila, anong gagawin ko.”

Anong binubuntong-buntong hininga ng isang ito. Kala mo kung sinong mabait.

    “All of the student here support passionately to the person they like to win. So now we will start the competition.”
    “Buti naman magii-start na.”

Pabulong at boring kong sabi dahil talagang tinatamad ako.

    “From 1-A let’s welcome Bryan Palma.”

Kumanta na yung mga sumunod pa dun. Do I have to explain how they sing? Of course not, I’m so lazy to do that. Kumanta na rin yung Francine na uto-uto argh!!! I hate her kinds pa-cute ng pa-cute at dinuduro-duro pa ko habang kumakanta siya. Kaasar gusto ko talagang umalis pinigilan lang ako ni Martin.

Habang nagsasalita yung MC may narinig siyang pangalan ng pagkain sa mga kasali. At napaka-familiar nito sa kanya.

    “Next is from 3-D, Chocolate Cream Puff.”
    “Jeez ate Sandra naman bakit kailangan pa sabihin yung pangalan ko.”
    “Eh kasali ka eh.”

Rinig ko yung bulungan nang dalawa sa stage dahil hawak nila parehas yung microphone eh.

    “Pareng Steven, siya yung sinasabi ko-“

Jeez mag-ratatatat na naman siya kaya pinigilan ko siya sa pagsasalita.   

    “Wag kang maingay.”
    “Problema mo? Gusto ko-“
    “Just be quiet ok?”

Na-weirdan si Martin sa kin but I don’t care.

    “Just call me Choco. I’m here to sing this song.”

ANC Book Cover by my bebs, Glu. Please follow and vote for A Naughty Club in Wattpad. Thank you! :D #ANC #ANaughtyClub #Bea #Phang #Bal #Glu #Chi #Chel #Jade #Kei #Wattpad #WattpadPH #PinoyWattpad #PinoyStory #TagalogStory #Pinoy #Pinay #Filipino #Philippines #Asian #NoCrop #SamsungGalaxyAce

My Chocolate Cream Puff 2

Chocolate Cream Puff? Akala ko recipe book yung napulot ko? Ibig sabihin ba nun sa kanya yung payong,panyo at notebook na napulot ko? Bakit siya nandun sa likod ng school? Shit ang dami kong tanong di naman masasagot lahat.

    “Pareng Steve, siya yung sinasabi ko-”

Pinigilan ko si Martin sa pagsasalita dahil pag-nagsimulang magsalita ang lalakeng ito walang preno talaga.

    “Wag kang maingay.”
    “Problema mo. Gusto ko-”
    “Just be quiet ok?”

Pinapakinggan ko kasing mabuti yung Chocolate Cream Puff ang pangalan. Jeez… Weird name at siya ka kailan pa ko nagka-interes sa babaeng matataba? Yeah mataba nga yung Chocolate na yun. Hindi dambuhala chubby lang. Hindi katulad niya yung mga tipo kong babae. I’m really being weird.

    “Just call me Choco. I’m here to sing this song.”

Nagsimula na siyang kumanta ng kantang di ko alam.

    //correct me if the lyrics is wrong Sarah Bareilles-Uncharted enjoy//

    No Words, My tears, won’t make any room for e’m, Oh and it
    Don’t hurt like anything I’ve ever felt before
    This is no broken heart, no familiar scars
    This territory gets uncharted

Tumahimik yung paligid ko parang yung naririnig ko lang is yung boses na lang niya. Hindi ko maintindihan yung nararamdaman ko.

    Just me, In a room sunk down in a house and a town and I
    Don’t breath though I never meant to let it get away from me
    Now I have too much to hold everybody has to get their hands on gold and I want uncharted
    Stuck under the ceiling I made I can’t help the feeling…

Habang tinitignan ko siyang kumakanta. Kita ko sa mukha niya yung enjoyment sa ginagawa niya. Ang ngiti niya sa mata habang kumakanta ay nagpapaganda sa kanya.

    I’m going down, follow if you want I won’t just hang around, like you’ll show me where to go
    I’m already out of foolproof ideas so don’t ask me how to get started, it’s all uncharted La-la-la- a-a-a-a
    Oh~~~

Sa bawat paggalaw niya ang kulot na buhok niya ay sumusunod sa indayog ng galaw niya.

    Each day, I’m counting up the minutes'til I get alone’ cause I can’t stay
    In the middle of it all, It’s nobody’s fault but I’m so low, never knew how much I didn’t know
    Oh everything is uncharted
    I know I’m getting now here when I only sit and stare like

Ang bawat pagtitig niya sa mga audience na naka-ngiti ay nakakabighani, parang mahihipnotismo ka sa ganda ng kanyang titig pati ng kanyang boses.

    I’m going down, follow if you want I won’t just hang around, like you’ll show me where to go
    I’m already out of foolproof ideas so don’t ask me how to get started, it’s all uncharted

Kahit na medyo mataba siya nakikita mo sa kanya ang self confidence na parang ayaw niyang magpatalo. Bakit ba sila sumali dito? Ganun ba kalaki ang premyo sa competition na ito? Hindi ko talaga alam…

    Jumpstart my kaleidoscope heart, I love to watch the colors fade
    They may not make sense but they sure as hell made me
    I won’t go as a passenger no, waiting for the road to be laid

    Though I maybe going down, I’ll take in flame over burning out.
    Compare where you are to where you want to be, And you’ll get nowhere

Nung lumingon siya sa lugar kung saan kami nakaupo. I see in her eyes, the recognition? parang kilala niya ako. Dun ako nakasigurado na siya yung babaeng may ari ng notebook.

    I’m going down, follow if you want I won’t just hang around, like you’ll show me where to go
    I’m already out of foolproof ideas so don’t ask me how to get started,
    Oh~~~

    I’m going down, follow if you want I won’t just hang around, like you’ll show me where to go
    I’m already out of foolproof ideas so don’t ask me how to get started, it’s all uncharted La-la-la- a-a-a

Ng matapos ang kanta. Di ko mapaliwanag itong nararamdaman ko. Basta ang alam ko lang ay yung mabilis na pagtibok ng puso ko habang tinitignan ko siya. Shit what’s happening to me? Di ko talaga alam.

    “Oy pareng Steve. YOOHOO~”

Pagsigaw sa tenga ko ni Martin. Paraan para magising ako sa realidad.

    “Makasigaw ka diyan, wagas? Naririnig kita so don’t scream at me.”
    “FYI pare. tatlong beses, TATLONG BESES na kitang tinatawag at pa-sigaw pa. And you cannot even heard me. Tapos sasabihin mong naririnig mo ko? Sira lang? Ano ba kasing iniisip mo pre?”
    “Wala, wala…”
    “Wala ba talaga? O si Choco?”
    “Choco? Bakit ko naman siya iisipin? Ngayon ko nga lang siya nakita.”

Truth to my words. Oo ngayon ko lang nakita yung babaeng yun pero, iba na yung reaksyon ko tuwing tinititigan ko siya.

    “Why? You ask me? Eh kasi naman pre kanina pa kita pinagmamasdan at nakatutok lang yung atensyon mo kay Choco. And ito po ang malala wala pang kurap-kurap. Love at first sight?”

Jeez lagi na lang siyang nahuhuli nitong kumag na to. Sa sarili ko di ko maintindihan itong nararamdaman ko pero siya alam na niya? Siguro nga na love at first sight nga ako. Nakakainis tong lalaking ito napaka-lakas ng radar. Magsama na lang sila ni Ashley bagay naman sila eh. Pero never kong sasabihin sa lalaking ito ang nararamdaman ko sa babaeng Choco ang pangalan. Tsismoso at madaldal tong isang ito, mamaya pagkalat pa nito.

    “A-ano kasi… That’s right napulot ko yung notebook niya.”
    “Notebook? Paanong napunta yung notebook ni Choco sayo?”
    “Sinabi ko na di ba? Napulot ko, napulot ok?”
    “Jeez ba’t ka sumisigaw? At bakit ka affected? So weird…”

Umiling iling pa tong kaibigan kong ito habang nakangiti.

    “Hindi ako affected. So shut up!!!”

Tumawa pa ito na lalo kong kinaasar.






Hinihintay namin ni Martin yung resulta kung sino yung mananalo. Nandito na rin kami, So tapusin na rin.

    “So here are all the contestant who join this competition. So for a few minutes, we will know who is the winner and will get the prize money of 10,000 pesos together with the beautiful throphy made by our school student council.”

Biglang sabi ng MC na ikinapalakpak at ikina-tili ng kung sino-sino. Na kina-inis ko ng sobra ang lakas kasi ng mga boses. Napatingin ako kay Cream. Yeah I want to call her in that second name rather than the 1st. Why? It’s because I just want it no more reason. Tumingin ako sa stage at mukhang cool na cool siya.

Nakita ko na may umakyat sa stage. Yun yata yung binigyan ng resulta ng mga judges.

    “Guys the result is here. It is faster than we expected, so the winner is…”

Sa loob loob ko gusto ko manalo si Cream magaling kasi siya eh Argh!!! Darn why do I have to support for her. I’m being crazy and weird.

    “The winner is Patricia Villamor!”

Villamor? Um… So siya ang nanalo? I didn’t expect this. Nakita kong nag-congrats si Cream kay Patricia by the way of shaking hands with her. Pagkatapos niyang gawin yun bumaba na siya ng stage. No time for this susundan ko siya, no matter what. I’m attracted to her so hindi ko siya pakakawalan.

    “Pre si Patricia pala ang panalo eh.”
    “Martin CR muna ako.”

Hindi ko na hinintay si Martin na umo-o. Umalis na ko sa lugar na yun at sinundan si Cream.




Sinusundan ko ngayon si Cream. Jeez ano bang ginagawa ko, I know I’m attracted to her. Pero mali tong ginagawa ko. Narinig ko na lang na sinisigaw ni Andrei yung pangalan ni Cream. Nagtago kaagad ako baka makita ako. Instant secrent agent pa dating ko nito.

    “Choco!!!”

Lumingon si Cream kay Andrei.

    “O may kailangan ka Drei?”(smile)

Drei? Close sila?

    “Ah… A-ano… I-ito…”

Jeez so gay, utal-utal pa talaga sa pagsasalita at ano yung box na binibigay niya kay Cream?

    “What’s this?”
    “Buksan mo.”

Wow may pa-surprise surpsie pang nalalaman si Andrei. Binuksan ni Cream yung box and she looks disappointed? or let’s say annoyed.

    “Chocolate Cream Puff? Nang-aasar ka ba? Sayo na yan.”

Sinauli ni Cream yung box na may Chocolate Cream Puff kay Andrei. I don’t know why she is so annoyed. Mukhang nalungkot si Andrei. Argh! I hate this kind of cliche scene. Or I just… D@mn!

    “Choco… ayaw mo ba nito? Pinaghirapan kong i-bake to para ibigay sayo. K-kasi kala ko matutuwa ka y-yun pala ayaw mo. S-sorry…”

Aalis na sana si Andrei ng pigilan siya ni Cream Peste! At kinuwa pa yung box.

    “Sorry kala ko kasi inaasar mo lang ako. You know kasi… I hate Cream Puffs. Kasi dyan hango yung pangalan ko.(sigh) Anyways thank you dito. Thank you dahil binake mo to para sa kin, I appreciate your effort and also I’m really glad. Pero… Sorry dahil nasigawan kita.(smile)*pause* una na ko ah. May hinahanap pa kasi ako.”

Hinahanap? Ano kaya yun? Yun ba yung notebook at payong niya? So hinahanap pala niya?

    “Gusto mo tulungan na kita?”
    “Wag na… Alam kong busy ka pa sa Archery.”

Nakita ko yung pagkagulat ni Andrei sa sinabi ni Cream.

    “Alam mong nag-aArchery ako?”
    “Oo.”

Biglang ngumiti ng napakalawak si Andrei at sabay kamot pa sa batok. I hate this feeling.

    “Kala ko di mo ko pinapansin at binabalewala lang. Kasi lagi mo kong iniiwasan.”
    “Haha di noh! Busy lang ako tuwing linalapitan mo ko kaya di ko magawang kausapin ka.”

Her laugh I love hearing it but I want to heard it in my own doing not somebody else.

    “Kaya pala…”
    “Uy ano, una na ko ah?”
    “Wait…”
    “Bakit?”
    “Pwede bang hingin ko yung no.mo?”
    “No#.ko?”

Jeez kahit kailan ninja moves ang isang to.

    “Ah no# mo. Kung ayaw mo ayos lang ”
    “Akin na kamay mo?”

What!? Bakit hinihingi niya yung kamay ni Andrei? Anong nangyayari?!

    “B-bakit?”
    “Basta…”
    “Eh…”

Nakita kong hinatak ni Cream yung kamay ni Andrei at may sinulat na kung ano sa palad nito. I knew it I’m so d@mn jealous!

    “Ayan yung no#. ko.”(smile)
    “A-ah ano thank you.”
    “Walang anuman sige na una na ko sayo.”
    “Ayaw mo ba talagang magpatulong?”
    “Ayos nga lang sige na bye.”
    “Sige bye Choco…”

Ngumiti si Cream sa kanya at kumakaway pa bago umalis. Argh d@mn ang sakit talaga ng nararamdaman ko bakit kailangan niyang gawin yun peste!!! Pinipilit ko magtago dahil baka makita ako ni Andrei. Nang makaalis na si Andrei ay dun ko sinundan si Cream.