svuseason:14

Μετανιώνω που δεν έκατσα αρκετά στην αγκαλιά σου όταν μου το ζήταγες. Ήθελες να ξαπλώνουμε και να κοιμόμαστε αγκαλιά τα μεσημέρια,αλλά δεν ήθελα να χάσω ούτε λεπτό μαζί σου γιατί δεν ύπαρχε όνειρο καλύτερο απ’το να σε βλέπω να γελάς όσο σε γαργαλούσα. Μου λείπει πολύ αυτό. Μου λείπει να βλέπουμε μαζί ταινίες. Βλέπω ταινίες και μας σκέφτομαι στο κρεβάτι να ξαπλώνουμε στις πιο περίεργες θέσεις, να με σκεπάζεις με την κουβέρτα και εγώ να καθαρίζω τα γυαλιά σου και να γκρινιάζω ότι θα σου ανέβει η μυωπία αν δεν προσέχεις να είναι καθαρά. Μετανιώνω που τα συνήθισα. Θεώρησα ότι θα σε έχω για πάντα. Αυτό δεν λέγαμε άλλωστε; Θυμάμαι μία συγκεκριμένη στιγμή τόσο καθαρά. Πράγμα εξαιρετικά περίεργο γιατί δεν τα πάω καλά με τη μνήμη μου. Πρέπει να ήταν κάνα μήνα πριν χωρίσουμε. Ξάπλωνα στο κρεβάτι με το κεφάλι στον τοίχο και το μαξιλάρι ανασηκωμένο πίσω απ’τη πλάτη μου . Ήρθες από πάνω μου και με πήρες αγκαλιά. Σε τύλιξα μέσα στα χέρια και στα πόδια μου και άρχισα να χαιδεύω το κοντοκουρεμένο σου κεφάλι. Χαμογελούσαμε. Δεν ξέρω πως, ίσως ήταν προφητικό,αλλά για κάποιο λόγο φρόντισα να αποθηκεύσω τη συγκεκριμένη στιγμή πολύ καλά και προσεκτικά μέσα μου. Σου είπα ‘’Ότι και αν γίνει μεταξύ μας,ακόμα και αν φτάσουμε να μην μιλάμε αυτή η στιγμή είναι δική μου και δεν θα μπορέσει ποτέ κανείς να μου την πάρει.Αυτήν την στιγμή νιώθω τη ζεστασιά απ’το δέρμα σου, βλέπω τα μάτια σου ,σε κοιτάω και χαμογελάω και ξέρω πως μ’αγαπάς και σ’αγαπώ και είμαστε ευτυχισμένοι.’’ Δεν ξέρω πια. Θυμάμαι πεντακάθαρα αυτή τη στιγμή. Έρχεται μαζί με ένα σωρό άλλες και με βασανίζει κάθε μέρα. Αυτή λίγο παραπάνω. Δεν ξέρω γιατί. Ίσως γιατί σε  εκείνη τη φάση φάνταζε χαζό μέχρι και το να σκεφτώ μία ζωή , μία μέρα που δεν σε έχει μέσα. Όλα ήταν ψέματα; Γιατί σε πίστεψα; Πονάω τώρα. 298 μέρες. 10 μήνες. 



‘’Έσπασε το γυαλί,δεν θέλει να προσπαθήσει άλλο’’,λένε όλοι. Τι πάει να πει αυτό; Για αυτόν υπάρχει επιλογή; Πώς μπορεί να μην θέλει να προσπαθήσει άλλο; Εγώ έσπασα χίλιες φορές παραπάνω και προσπάθησα ξανά άλλες τόσες. Πώς διαλέγεις έτσι απλά να μην θες να προσπαθήσεις άλλο; Με έκανες να πιστέψω ότι είσαι ιδιαίτερος,διαφορετικός; Γιατί; Γιατί είπες τόσες μαλακίες; Γιατί πίστεψα ότι θα είμαστε από εκείνα τα ζευγάρια που καταλήγουν πάντα μαζί στο τέλος. Αφού το ήξερα ότι κάποια στιγμή θα τελειώσει. Προσπάθησα τόσο να σε πιστέψω. Να κατατροπώσω τη γαμημένη φωνή μέστο κεφάλι μου.


‘’Να μην είμαστε λες και πάμε για γάμο’’ είπες. Ξαφνικά; Σε3μέρες; Από εκεί μιλάγαμε κάθε μέρα όλη μέρα, κοιμόμασταν με το τηλέφωνο ανοιχτό το βράδυ, μιλάμε μόλις ξυπνάγαμε , διαβάζαμε μαζί κάθε απόγευμα , το βράδυ εγώ διάβαζα το βιβλίο μου και εσύ έπαιζες playstation και ήμασταν ευτυχισμένοι μ’αυτό , θες να μην είμαστε σαν παντρεμένοι; Όλα όσα έλεγες τι; Ότι είμαι η ζωή και η αναπνοή σου , ότι θες να με βλέπεις κάθε μέρα μόλις ξυπνάς για το υπόλοιπο της ζωής σου τι; Προτιμούσες να πεθάνεις είπες απτο να χωρίσουμε. Και όμως, φτάσαμε σε σημείο να σε εκλιπαρώ και να μην με ακούς. Να θες απλά να σταματήσω την κλάψα..σε 3 μέρες..πώς; Γιατί είπες πως θες να περάσεις όλη σου τη ζωή μαζί μου ; Γιατί έφτιαχνες αυτό το μέλλον; Γιατί σε άφησα να το βάλεις στο κεφάλι μου ; Ποτέ δεν μιλούσες γενικά για το μέλλον. Έλεγες για παιδιά για ταξίδια. Για μέρες που θα αρχίζουν και θα τελειώνουν με εμάς. Έχω μία λίστα ξέρεις. Είχα σκοπό να στην δώσω αλλά με πρόλαβαν άλλα. Έχω γράψει ένα σωρό πράγματα εκεί που θα ήθελα να κάνουμε μαζί ..Πώς ξέχασες; Γιατί δεν με σκέφτεσαι όπως σε σκέφτομαι; Πώς έσβησες όλες τις στιγμές που ξαπλώναμε αγκαλιά ή μιλάγαμε στο τηλέφωνο αργά το βράδυ και μιλάγαμε για όλα αυτά; Πώς μπόρεσες να πεις τόσα ψέματα; Και κυρίως εγώ , ο κουτέλας, γιατί σε πίστεψα ; 



Σκέφτομαι συνεχώς τις τελευταίες φορές. Την τελευταία φορά που σε φίλησα. πραγματικά. την τελευταία φορά που σου είπα ότι σ’αγαπάω. την τελευταία φορά που κάναμε έρωτα. Εσύ με σκέφτεσαι καθόλου; Μάλλον όχι γιατί αν με σκεφτόσουν θα λύγιζες ρε γαμώτο.Δεν μπορώ να τα βγάλω όλα αυτά απ’το μυαλό μου . Δεν πιστεύω πως φταίει το δωμάτιο.Όχι. Τις πρώτες μέρες υπέφερα εδώ μέσα. Σκεφτόμουν ότι δεν θα σε ξαναδώ να ξαπλώνεις στο κρεβάτι. δεν θα με ξανασκέπαζες με την κουβέρτα. δεν θα παίζαμε τάβλι. γαμώτο και αυτό εγώ στο έμαθα. Γιατί εξακολουθώ να πιστεύω ότι θα είμαστε μαζί; Για αυτό δεν μπορώ να ηρεμήσω. Μάλλον δεν θα σε ξαναδώ καν. Αβάσταχτη σκέψη. Νιώθω ότι δεν γίνεται να σου έχωανοίξει τόσο τη ψυχή μου και απλά να φεύγεις. Ήξερες πόσο είχα πληγωθεί. Είπες ότι δεν θα πλήγωνες. Δεν με πειράζει που με πλήγωσες. Με πειράζει που δεν γυρνάς για να συνεχίσεις. Πάρε την καρδιά μου σπάστην , κάψτην , έτσι και αλλιώς δικιά σου είναι, εσύ την έχεις. Πόσο απελπισμένη ακούγομαι. Γιατί σου άνοιξα την ψυχή μου; Πραγματικά δεν έπρεπε . Θύμωνες που δεν σου έλεγα τι με πονάει και τι με εκνευρίζει. Έλεγες ότι κρατιέμαι πίσω. Γι’αυτό έβαλα τη καρδιά μου στη πρώτη γραμμή. Και τι έκανες; Την κομμάτιασες. Την έβαλες ξανά στην θέση της και με έχει κόψει παντού . Χτυπάει το θυροτηλέφωνο και νομίζω ότι είσαι εσύ.Πότε θα τελειώσει; Πονάω,ακούς; Μακάρι να το έβλεπες αυτό. Σ’αγαπώ.


colorful.