suskunlar ibrahim

Benim adım İbo. Göstermem ama 30 yaşındayım. Babam ben çocukken öldü. 

Bi annem var. Onla yaşarım… 

Benim adım İbo. Kimseye bi kötülük etmedim hayatımda. Yalan 
konuşmadım. Haram para yemedim. 

Baklava çaldım bi tek. Onu da fazla fazla ödedim…

Benim adım İbo. Allah’a inanırım. Bi kadına dokunmadım daha hiç. 

7 yaşımdan beri oruç tutarım. Bayramları 
severim çok. Bi de çocukları.

İbo benim adım. Köfte satarım. Okulu bitirmedim. Liseden terk. En çok ona yanarım. 

Bi de Gülten’e yüz görümlüğü alamadım…. 

Ona çok üzülüyorum…

Benim adım İbo. Bence iyi bi insanım. 

Yani sanıyorum iyi bi insanım. Başıma kötü şeyler de geldi. 

Niye diye sormadım. 

Çünkü Allah'tan korkarım.

 

SUSKUNLAR

2

Gülten: İbrahim n’oldu sana?
İbrahim: Olmadı bir şey.
Gülten: Olmuş, bir şey yapmışlar sana. Ne oldu, söyle bana. Sevgilinim ben senin İbrahim.
İbrahim: Nasıl sevgiliyim ben be Gülten? Bak bana. Şu ellerime bak, kollarıma bak, şu bıyığıma bak. Kazık kadar adamım, di mi? Ama yok hiçbir şeyi beceremiyorum, hiçbir şey yapamıyorum. Hiçbir işe yaramıyorum. Çocuğum ben be Gülten. Sen de git. Şimdi benim yüzünden başına bir iş gelir. Kurtaramam da ben seni. Ya git işte Gülten.
Gülten: İbrahim, sana biri bir şey demiş belli. Ama bak, kim dediyse o seni görmemiş. Yani şey gibi… Benim gördüğüm gibi… Sen var ya, bu kalp var ya.. O koca adam dediklerinde bu yok işte.
İbrahim: Var hepsinde. Ne var ki benimkinde?
Gülten: Yok işte. Senin bu kalbinle çocuk olunuyorsa, keşke hepimiz çocuk olsak İbrahim. Böyle koca işler becermek için bir defa koca adam olmak yetmez. İnan bana bak. Kocaman bir kalp lazım önce.
İbrahim: O mu lazım?
Gülten: Sen bu kalple herkese yetişebilirsin, biliyorum ben. Herkesi kurtarabilirsin.