sturen

Val voor me zoals de herfst. Houdt me warm zoals de zomer. En ik zal je kalmeren zoals een regenachtige dag en rillingen sturen zoals de winter.

Hallo, jij die deze blog bezoekt. 

Zoals je waarschijnlijk al in de beschrijving hebt gelezen, is dit een blog waar je al je anonieme berichten kwijt kunt. Durf je iemand iets niet te vertellen, maar brandt het wel van binnen en móet het eruit? Hier is je kans! Alles op deze blog wordt anoniem geplaatst, al is het een frustrerend bericht of een liefdesbrief. Voel je vrij om iets op te sturen en voel je opgelucht na het uiten ervan! Tevens stuur ik berichtjes naar anderen, om hen iets op te vrolijken, want iedereen kan wel eens positiviteit gebruiken!

Denkt ge soms ook dat ge waardeloos bent. Wanneer ge bij u klas gaat zitten en niemand erkent dat gij er zijt. Dat al uw vrienden samen staan te lachen en gij u er compleet buiten voelt. Kent ge het gevoel? Dat niemand u eigenlijk leuk vindt. Dat ge weer op school aankomt en niet weet wie ge vandaag weer zou lastigvallen met uw aanwezigheid. Dat ge niemand een bericht durft te sturen, want waarschijnlijk horen ze liever niets van u. Kent ge het gevoel, dat ge denkt dat ze het liever zonder u zouden hebben. Weet ge hoe het is om te veel te zijn?

Het verschil? Deze keer zal ik niet bij mijn telefoon wachten. Ik zal je niet iedere dag een berichtje sturen om je eraan te herinneren dat ik besta.

Ik zal je die kracht niet meer geven. Wil je me? Dan zal je dat moeten laten zien.

—  Ik ga niet meer vechten voor jouw aandacht.

Blijven doorgaan. Je wilt hem een bericht sturen om te zeggen dat je zo fucking ongelukkig bent en dat je niet weet hoe je het in godsnaam moet overleven zonder hem, dat het lang genoeg heeft geduurd, dat je weer in zijn armen wil liggen. Je wil huilen en toegeven aan jezelf dat hij de enige is. Niet doen. Blijven doorgaan. Ga iets doen. Hoe graag je ook opgekruld in je bed wilt liggen en huilen, hoe versteend je ook bent, hoe niet in staat om te bewegen, hoe zwaar alles weer op je neervalt. Blijven doorgaan. Je hebt geen keuze meer. Dit is de eindhalte. Stap af en ga door.

2017: #15, maart
Ransom Riggs, Miss Peregrine’s Home for Peculiar Children

Dit was een leuke! Alweer met een Jacob als hoofdpersonage, het moet niet gekker worden deze maand.


Jacobs opa wordt vermoord door monsters en Jacob is daar getuige van. Niemand gelooft hem maar opeens begint hij de rare verhalen van zijn opa een beetje te geloven. Zijn ouders sturen hem naar de psych. Hij vindt veel foto’s en besluit naar het eiland bij Engeland te gaan waar zijn opa in het begin van de oorlog in een tehuis zat. Jacobs vader gaat mee, want die gaat er zijn zoveelste vogelboek schrijven. Het verhaal staat geen moment stil want al snel komt Jacob in aanraking met de Peculiar Children en beleven ze samen spannende en romantische avonturen in de regen.


Miss Peregrine’s Home for Peculiar Children is zeer vermakelijk, er zit veel vaart in het originele verhaal. Ook de personages komen echt over, ze worden in weinig woorden raak neergezet. Er hangt ook een sfeer om het boek heen die heel slim gedaan is, de foto’s helpen daar ook zeker bij. Een aparte, mistige wereld wel. Het enige wat ik wel wat miste in dit verhaal was wat diepgang. Door de snelle vaart van het verhaal miste ik soms wat uitweidingen, er zit allemaal veel actie in. Hou soms ook wel van dat slome. Maar het was ook wel verfrissend weer. Als je een snel boek zoekt om even helemaal in te verdwijnen is dat deze. 

De ochtend

Zacht strelen mijn vingers over de contouren van je gezicht. De vingers van een hand verstrengelen in je haren, verstevigen hun greep en sturen je hoofd achterover. De vingers van mijn andere hand volgen langzaam de lijnen van je hals, je adem begint al licht te stokken en merk dat je jouw armen om mijn lijf wilt sluiten. Jij mag dat omdat je mij ook vertederd en ik ook jouw warmte wil voelen.
Terwijl jouw armen als een warme deken om mij heen sluiten, komen mijn lippen steeds dichter bij je hals. Ik voel je lijf spannen en je wezen smelten als mijn adem je huid verwarmt. Teder raken mijn lippen je hals, ruik je heerlijke geur en hoor hoe de adem van passie begint te stromen.
Zacht bijt ik in je hals en ga langzaam richting je oorlel, mijn tanden gaan wat dieper in je huid terwijl mijn adem lieflijk streelt.
In je uitstromende adem hoor ik een zacht vloeiende jaaaaa. Dan sluit ik beide handen licht strelend over je gezicht, mijn duimen rusten vlak bij je lippen en kijk je diep in je ogen aan. Je blik opent zich en laat zich leiden, voel de versmelting en weet het is meer dan goed. We gaan een waanzinnig intens heerlijke ochtend tegemoet.

Leids Filmfestival opdracht.

 Me and Earl and the dying girl.


Me and Earl and the Dying Girl is een Amerikaanse film uit 2015 onder regie van Alfonso Gomez-Rejon. het Scenario is geschreven door: Jesse Andrews en de muziek door Brian Eno en Nico Muhly. genre: Drama/Komedie

De film gaat over Greg die van zijn moeder op bezoek moet bij een meisje die kanker heeft (Rachel) Eerst wil Rachel Greg weg sturen maar omdat hij is gedwongen door zijn moeder laat ze hem blijven. maar langzamer hand bouwen ze een vriendschap op. ze delen veel met elkaar. Greg zegt dat hij geen vrienden heeft omdat hij het woord vrienden niet goed vind, maar eigenlijk heeft hij een vriend Earl. Samen met Earl maakt hij parodies op Flims maar deze delen ze met niemand omdat ze zich schamen. maar Rachel krijgt ze toch te zien. dan willen Greg en Earl een film voor Rachel  maken maar het lukt ze niet en ze krijgen ruzie. ook krijgt Greg ruzie met Rachel. dan opeens maakt hij de film af, gaat naar Rachel toe laat de film zien en dan gaat Rachel dood. Greg maakt het goed met Earl en einde film. 


ik vond het erg een waardeloze klote film, een van de slechtste films die ik ooit heb gezien. het acteer werk was goed maar dat is ook echt het enige positieve. de personages waren heel slecht overdreven en stom. vooral de hoofdpersoon Greg, die begreep ik helemaal niet een hele rare gozer. ik weet niet of dit de bedoeling was maar heel slecht. de film was ook totaal niet origineel er zijn al tientallen films over mensen met kanker waar men een relatie mee heeft en dan dood gaan. en het genre Drama/Komedie daar heb ik echt een HEKEL aan. de film voelde ik totaal niet ook niet het slot toen Rachel stierf. dit was wel het beste in de hele film omdat er eindelijk iets gebeurde na anderhalf uur prut kijken. de muziek ook heel standaard droevige muziek bij droevige stukjes, blije muziek bij blije stukjes enzovoort. 


Dus het enige positieve uit deze film was dat het acteer werk niet super slecht was. o ja en ook dat Jon Bernthal in de film speelde (personage uit The walking Dead) voor de rest was alles slecht aan de film genre, originaliteit, muziek en emotie. daarom raad ik deze film zeker aan niemand aan. als je hem van plan bent te kijken doe het NIET het bespaart een uur en drie  kwartier uit je leven (bedank me later maar) 

Deze film krijt 0 sterren o nee wacht omdat Jon Bernthal erin speelt 1 ster.

Rik Schaap 4VB

Op de een of andere manier kan ik deze aap @gebrokenwoorden geen berichten sturen maar dat ligt wss aan mijn handigheid met tumblr. Dus dan maar zo, ik hou van jou, zielsveel en niemand maar dan ook niemand is zo dichtbij perfectie als jij (perfect zijn is helemaal niet leuk, een beetje gekkigheid mag er wel bij, vandaar heel dichtbij perfectie want ik wil helemaal geen perfecte beste vriendin, ik wil gewoon jou). Ik kan zelfs berichten op tumblr lang maken hihi

We zijn een generatie die zonder knipperen kijkt naar oorlogsbeelden en onthoofdingen. We posten onze Instagram vol foto’s om dan te doen alsof. Doen alsof we een fijn leven hebben door alleen de mooiste kiekjes te delen met de wereld. We schieten mensen zeven keer in de rug wanneer ze over straat lopen en we gebruiken religie als een excuus om oorlogen te voeren. Kinderen en hun ouders verdrinken wanneer gammele bootjes zinken en het enige wat wij kunnen uitkramen is: ‘Hoe kunnen die mensen nu in godsnaam een iPhone hebben?’. Landen sluiten grenzen en laten mensen liever door rivieren lopen dan een hand uit te reiken en hulp aan te bieden.

We vliegen met onze F16’s over gebieden, laten wat voedselpakketten vallen, hier en daar een bom en denken dan dat we goed bezig zijn. We sturen elkaar sms'jes wanneer we in godsnaam naast elkaar zitten. Lopen elkaar op straat voorbij met een gezicht vol onweer in de plaats van eens vriendelijk te lachen. Oordelen op kledingstijl en gewicht, seksualiteit of ontnemen mensen rechten omwille van hun huidskleur.

Ze noemen ons “de mensheid”, maar veel menselijkheid is er hier niet meer te vinden.

Ik maakte een boekje dat gevuld mag worden met de schrijfsels, snoeppapiertjes, koffievlekken, treingedachten, filmlijstjes, bosraapsels van ieder dat dit een fijn idee vindt. Wanneer jij het boekje in handen krijgt, is het alleen de bedoeling dat je een deeltje van jezelf er in achter laat. Voeg toe, verschrompel, barst uit, herinner. Hou jezelf vooral niet in. Als je graag zou meedoen (wat ik heel erg fijn zou vinden), sla een kreet. Je krijgt het boekje opgestuurd, eens je klaar bent stuur je me een berichtje en dan krijg je het adres toegestuurd naar waar het vervolgens verzonden mag worden (de volgende persoon). Ik ben heel erg benieuwd welke reis het hoopje papieren zal mogen afleggen, en wat er allemaal in jouw hoofd zit.

(Je naam hoef je niet achter te laten in het boekje, ook de eerste letter van je naam is genoeg om het op te sturen moest je liever in een anoniem jasje verblijven.)