stuks

Dinsdag 24 maart 2015 een rampendag

Langzaam ontwaak ik. Ik rek me uit en draai me op mijn zij. Met half dichtgeplakte ogen van de slaap lees ik de rode cijfers op het schermpje van mijn wekker. 11.42 uur. Een ochtend zoals vele vrije ochtenden. Geen wekker gezet, heerlijk uitslapen dus. Maandag en dinsdag, mijn weekend, zo gaat dat bij iemand die in de Horeca werkt. Eerst eens kijken hoe belangrijk ik deze morgen weer ben. Gapend gris ik naar mijn telefoon die normaliter aan de oplader naast mijn hoofdkussen op haar manier aan energie komt. Een dagelijks ritueel, een lichte verslaving. 

Ik kom tot de conclusie dat mijn iPhone tijdens mijn blijkbaar wilde nacht”rust” naast mijn bed op de houten vloer is gevallen. Ik lach, veel kan er toch niet meer stuk aan. Een thuisknop ontbreekt en de barst in mijn scherm doen de glasscherven van het touchscreen elk moment loslaten. Diegene die mij goed kennen weten dat ik van mooie en dure dingen houdt. Het verbaast ze dat ik met zo’n afthans ding nog over straat durf. Maar goed, hij doet het nog. En daar blijf ik bij.

Op mijn beginscherm staan een aantal WhatsApp berichtjes van een groepsapp waar ik in zit en een mail van onze administratieve medewerkster die voor de zoveelste keer weer eens niet weet wat ze moet factureren. Dit is de eerste confrontatie met mijn werk op mijn vrije dag, sinds de 2 minuten die ik nu wakker ben, waarvan ik vrijwel zeker weet dat er die dag nog velen zullen volgen. Ik zucht en scroll verder. Ik stuit op een alertmelding van mijn NU.nl app. Een app dat belangrijk nieuws direct via een pop-up toont in mijn beginscherm. Wanneer zo’n melding zich op mijn telefoon voordoet krijg ik bij voorbaat al een benauwd gevoel. Het gevoel wat je kunt omschrijven als wanneer je te horen krijgt dat een naast iemand opgenomen is in het ziekenhuis. Je verwacht altijd slecht nieuws.

Mijn ogen glijden over de zin: ”Duits passagiersvliegtuig neergestort in zuiden Frankrijk”. Ik ga rechtovereind in bed zitten. Oké dit gebeurd wel vaker. Terwijl ik het nieuwsberichtje open, spelen er allerlei vragen op in mijn hoofd.
Zijn er slachtoffers? Wat voor achtergrond heeft deze crash? De crash van MH17 in mijn achterhoofd hebbende. Ik ben geboeid. Een eerste update, weinig inhoudelijks, niks over eventuele slachtoffers “later meer” geeft het aan. Iets in mij hoopt dat het allemaal wel mee valt.

Ik stap uit bed en loop voorzichtig mijn slaapkamer uit, richting de slaapkamer van mijn huisgenoot, die zich zoals gewoonlijk achter zijn computer schuil houd. Weer een vliegtuig neergestort, hoor ik mezelf mompelen. “Huh” hoor ik hem roepen, terwijl ik via de trap naar beneden loop. Niet echt de reactie die ik had verwacht voor iemand die niet achter zijn computer is weg te slaan en waar internet en dus nieuws binnen handbereik ligt.

Ik zet koffie. Tussendoor even douchen. Wel snel bedenk ik me terwijl het warme water uit de douchekop spoelt (in tegenstelling tot andere dagen, waarbij ik wel een uur onbezorgd kan staan douchen totdat mijn handen beginnen te lijken op die van mijn oma), misschien is er wat meer bekend over de crash. Het houdt me bezig. Net als toen de striptekenaars van Charlie Hebdo op brute wijze werden afgeslacht en ik in mijn hoofd alleen maar bezig was met het nieuws dat de daders eindelijk eens gepakt zouden worden. De koffie is klaar, ik haast me naar de televisie in de woonkamer en betrap me op het morsen van een spoor donkerbruine druppels koffie. Dat komt later wel.

NOS 1 staat op, gek genoeg is dat altijd de zender die ik het meest betrouwbaar vind en in dit soort situaties graag als eerste aanzet. Ik hoor de verslaggever zeggen dat er 144 passagiers en 6 bemanningsleden aan boord waren en dat er wordt gevreesd voor slachtoffers. Over de nationaliteiten aan boord is nog niks bekend.

Even later. Een verklaring van president Hollande van Frankrijk, onwaarschijnlijk dat iemand de ramp heeft kunnen overleven, gezien het gebergte. Het “het zal wel meevallen” gevoel verdwijnt abrupt als sneeuw voor de zon. Wederom een ramp. Ik voel een soort solidariteit met de slachtoffers en nabestaanden. Op zo’n moment komt onbewust het egoïstische in een mens naar boven, namelijk het -hopelijk waren er geen Nederlanders aan boord- moment. Voor sommige zal die vraag of beter gezegd hoop wel ergens bekend voorkomen. Wat eigenlijk best egoïstisch is gezien het feit dat Duitsers, Spanjaarden en Turken ook gewoon mensen zijn. Er wordt gespeculeerd over in ieder geval één Nederlandse vrouw aan boord.

Ik zit in het raamkozijn van de slaapkamer met de TV aan op de achtergrond. Ik krijg een telefoontje van mijn vader, we bellen wel vaker over van alles en niets. Ik vraag hoe het gaat, maar die vraag is overbodig. Ik hoor het aan zijn stem hij is niet in zijn humeur vandaag. Het gaat niet goed op zijn werk en hij zit er even doorheen. Dat kent al een voorgeschiedenis. Bovendien laat hij weten dat het slecht gaat met mijn oom, hij is levensmoe. Het is nooit fijn om je vader zo te zien of te horen. Dat doet wat met je.

Even eruit, ik spring op de fiets op weg naar de begraafplaats iets verderop. Daar ligt de zus van een vriend die op jonge leeftijd is overleden aan een ziekte die ik nog steeds niet kan begrijpen. Lisa, een meisje dat vol in het leven stond met zoveel plannen. Ik kom daar wel vaker, dan zit ik daar op een houten bankje om mijn hoofd even leeg te maken. Maar ook even na te denken over hoe kort het leven eigenlijk zijn kan.

Thuis aangekomen is er niks veranderd. Mijn huisgenoot zit nog altijd op zijn vertrouwde plek. Het aanrecht is nog altijd een bende en in de woonkamer ligt nu ondertussen een plakkerig opgedroogd spoor van koffiedruppels. Ik heb suiker in mijn koffie. Mijn broertje komt langs. Hij vraagt of ik iets met hem wil drinken op het terras. Ondertussen heb ik nog niet echt van mijn vrije dag kunnen genieten, dus ik ga mee. We hebben het gezellig, geen nieuws meer gevolgd en lopen naar huis. We hebben gelachen, ondanks de dingetjes thuis. Maar, ieder huisje heeft zijn kruisje.

Terug thuis krijg ik een Facebook berichtje die de stempel op mijn dag zal drukken;

“Dat meisje wat is overleden bij die vliegramp is Iris Claassen je bent vrienden met haar op FB zie ik”. 

Even staat alles stil. Die ene jonge vrouw uit het Brabantse Deurne, de enige Nederlandse passagier aan boord is nota bene Iris. Een meisje dat ik ken. Dat kan toch niet? Snel Facebook checken, waarom? Geen idee. Waarschijnlijk op zoek naar bevestiging. Die bevestiging vind ik snel. Nu vallen alle puzzelstukjes op haar plek. Opeens komt de vliegtuigramp die al zo dichtbij is, nog dichterbij.

In de zomer van 2013 heb ik Iris leren kennen toen zij met vriendinnen op vakantie was in Chersonissos, daar was ik met onze vriendengroep en hebben wij tijdens onze vakanties heel wat avonden met elkaar doorgebracht. Hoe klein kan deze wrede wereld zijn. We spraken elkaar niet of nauwelijks meer. Maar tegenwoordig volg je elkaar op Social media. Het is niet te bevatten dat iemand twee uur van tevoren nog een foto plaatst op Instagram en vervolgens niet meer kan na vertellen wat voor rare types er over de La Rambla lopen, dat de Sagrada Família nog steeds niet af is gebouwd en hoe de échte Tapas in een klassiek Catalaans tentje smaken.

Vol ongeloof en erg aangedaan schrijf ik deze tekst, terwijl ik een slok neem van mijn Whiskey. Het is mijn manier om slecht nieuws te verwerken denk ik. Mijn emoties op papier zetten en de brok in mijn keel wegspoelen.

Iris, een meisje dat vol in het leven stond en met nog zoveel plannen.
Wetende dat zij nooit meer zal ontwaken, en voor altijd uit kan slapen zonder één wekker te hoeven zetten.

Ik denk dat ik vandaag maar weer naar de begraafplaats ga, even op dat houten bankje zitten, even mijn hoofd leeg maken. Maar ook om even na te denken over hoe kort het leven eigenlijk zijn kan…

Lieve Iris, rust zacht 


Er zijn momenten waarop je iets doet en meteen daarna weet dat dat niet goed was, maar ook dat je het al niet meer terug kunt draaien. Met je fiets door een stuk glas rijden, een kaart opgooien die niet de juiste is, de deur achter je dichtgooien terwijl de sleutel aan de binnenkant zit, waarna je snel tegen de deurklink duwt, omdat je toch denkt: hij is nog maar nét dicht, dan moet hij ook weer zo open kunnen, maar zo werkt het niet.
—  Peter Zantingh
4

Weekvoorraad

4kg peren (50c/kg), 3kg appels (€1/kg), boterraapjes (80c/kg), rode biet (80c/kg), gele en groene courgettes, rozemarijn, zeekraal, konings dadels, paprika, lente ui, rucola (€1/kg), knolselder (75c/stuk), rode kool (75c/stuk), rode ui (80c/kg), sharon (2kg voor €3)

in totaal ongeveer €15

Aanbieding Zonnepanelen bel 053-7600616 Sun Supplier B.V.

 

Naam:Sun Supplier B.V.
Adres:Het Lentfert 51
Postcode:7547SN 
Plaats:Enschede
Tel:053-7600616
Email: Info@InstalleerZonnePanelen.nl
Website:

http://www.installeerzonnepanelen.nl

Plaatsings Datum:11-7-2014

Samen werken aan een betere leefomgeving voor nu en later. De inkoop, levering en installatie van de zonnepanelen is door gezamenlijk inkopen een stuk functioneler waardoor de kosten dalen. Hierdoor worden zonnepanelen zelfs zonder subsidie voor iedereen betaalbaar. Zo bespaart u op uw energiekosten en levert met elkaar een positieve bijdrage aan het milieu.

Zonnepanelen zijn de afgelopen jaren flink in prijs gedaald en leveren meer rendement op. Bovendien zijn de energieprijzen gestegen en stijgen die de komende jaren verder. Zonnepanelen zijn nu ook zonder subsidie een goede investering.

Collectief zonnepanelen  kopen

- zelf duurzame energie opwekken
- CO2 uitstoot reduceren
- fors geld besparen op uw energierekening
- geen prijsstijgingen opgewekte elektriciteit
- hoger financieel rendement dan sparen
- positieve milieubijdrage

Uw eigen zonnepanelen collectief?

Heeft u interesse in uw eigen zonnepanelen collectief? Neem dan contact op met ons op! Wij vertellen u graag alle mogelijkheden. Bel 053-7600616 of mailinfo@installeerzonnepanelen.nl

External image

External image

Er zijn momenten waarop je iets doet en meteen daarna weet dat dat niet goed was, maar ook dat je het al niet meer terug kunt draaien. Met je fiets door een stuk glas rijden, een kaart opgooien die niet de juiste is, de deur achter je dichtgooien terwijl de sleutel aan de binnenkant zit, waarna je snel tegen de deurklink duwt, omdat je toch denkt: hij is nog maar nét dicht, dan moet hij ook weer zo open kunnen, maar zo werkt het niet.

Ten years ago today, on 10 September 2005, the first phase of The Endless Forest was launched at a fine art exhibition entitled “Tardis” that took place on the ruins of a medieval abbey. The gothic Saint Salvator church that was part of the abbey served as the floor plan for the well-known ruin in our deer Forest.

The game was actually based on a prototype that had been made in response to a commission from the Museum of Modern Art in Luxemburg in 2003. This prototype was presented in its online gallery in 2004. MUDAM would continue to host the server for the game until 2012.

The Endless Forest is the first game released to the public by Tale of Tales. Over the years that followed, the game has been expanded to its current form. Each iteration of its development has been supported in part by the Flanders Audiovisual Fund and Design Flanders. Additionally, Phase Two was created with the support of the STUK Arts Centre in Leuven and released in 2006. And Phase Three with the support of Rasa in 2007. Since then a few smaller additions were added such as Halloween for the Velocity Festival in 2007 and De Drinkplaats for an exhibition in the Broelmuseum in 2009.

As the game continued to draw players (20,000 registered deer by 2007, 50,000 by 2009, and almost 170,000 today), we’ve had to add new generations of pictograms to identify players in this wordless game. In 2010, the second generation was added, in 2012 the third and last year the fourth.

A success story

We are delighted to see that The Endless Forest is still a lively place with a super-active community. And we’re proud that we have been able to keep the game up and running and available to all for free all this time, in part thanks to some of the generous players who donate to the forest either monthly or in chunks. We, and all the players, are extremely grateful to them!

Now that Tale of Tales has moved away from commercial games, we want to devote more attention to The Endless Forest again. What better time than the ten year anniversary to start thinking about Phase Four of the project!

The future

We will submit a request for funding Phase Four with the Flanders Audiovisual Fund’s new game fund next month. If we get the grant, which we should know by February 2016, we will run a crowdsourcing campaign to collect the remainder of the budget, as the new fund only funds up to 50% of production costs. We hope you will all help raise awareness and support the game if and when that happens.

The idea is that The Endless Forest remains free to play for everyone. So we need money to pay for the server. And we want to expand the game once again. We want to increase the size of the forest, add new narrative elements, new deer sets, new actions, and so on.

We also want to make the game more robust so we don’t have to be so secretive about it for fear too many players will show up. This will require a complete overhaul of the software, most probably rebuilding the entire game in a new engine, hopefully with the help of an experienced programmer. And while we’re doing that, we will do our utmost to support Mac OS too (and maybe Linux).

Revamped software would also mean that we can organize Abiogenesis events regularly again without the risk of crashing everybody’s computers!

We hope you are all as excited as we are about Phase Four. Touch wood that we get the subsidy, and that the crowdsourcing campaign succeeds!

See you in the Forest!

—Auriea Harvey & Michaël Samyn.  

Pracht uit de kringloopwinkel

In onze wegwerpmaatschappij waarin steeds meer producten worden geproduceerd die zijn bedoeld om tijdelijk te worden gebruikt en vervolgens te worden weggegooid, is afstand doen van een teveel aan huisraad voor de meeste mensen een koud kunstje. Weg met die rommel. Hup. Zonder te kijken of zonder het te zien doen mensen achteloos afstand van de mooiste dingen. Het meeste belandt op de afvalberg een kleiner deel in de kringloop. Daarom breng ik zo nu en dan een bezoek aan onze plaatselijke kringloopketens. Je weet maar nooit.

Het kijken in de kringloop is trouwens een belevenis op zich. De spullen, de klanten en het personeel, stuk voor stuk de moeite waard. In de kringloopwinkels, in ieder geval de zaken waar ik kom, heeft alles wat je ziet een verhaal. Prachtig.

Dat je bij de kringloop mooie spullen voor weinig kunt vinden, werd mij onlangs weer bevestigd. Voor nog geen 20,- euro wist ik twee prachtige boeken ‘De Nieuwe Geneeswijze’ en ‘Het Leven Der Dieren’, een antiek fotolijstje en als klapper op de vuurpijl de boven getoonde wandplaat te kopen. Een fantastisch vondst voor een naturalia verzamelaar als ik.

De boeken en het lijstje beschrijf ik later; vandaag de wandplaat.

Titel en uitgave: De bruine rat (Mus decumanus). - Mammalia (na 1910)
Uitgevers op de plaat: Zoologische Wandtafeln Gezeichnet und herausgegeben von Prof. Dr. Paul Pfurtscheller, Wien, Friedrich Speri Lithogr. Kunstanstalt u. Buchdruckerei Wien III/4, A.Pichler’s Witwe & Sohn, Buchhandlung und Lehrmittelanstalt, Wien & Leipzig
Auteur: Prof. Dr. Paul Pfurtscheller
Illustrator: Prof. Dr. Paul Pfurtscheller
Lithograaf/drukker: Friedrich Speri, Wien
Techniek: Lithografisch. Gedrukt in 10-15 kleuren met vernis. Op stok.

Detailfoto’s

Ik wil je

Ik wil je handen en je haren,

en je lippen en je huid,

ik wil staren naar je silhouet

en elk geluid wat je ooit maakt

wordt in mij vastgezet.


Ik wil je zonneschijn en regen,

je brutaal en je verlegen,

en je rustig en je druk,

ik wil je helemaal, je stuk,

ik wil je toen, ik wil je dan,

ik wil je chaos, volgens plan,

ik wil je menselijk, als dier,

ik wil je hier, ik wil je hier.