stigme

Ήταν δύο ή ίσως τρεις μήνες πριν.
Ήμασταν με την μητέρα μου στο αυτοκίνητο και οδηγούσαμε σε έναν απλό μονόδρομο αλλά κεντρικό δρόμο παρ’ αυτά. Περνούσαν λοιπόν αρκετά αυτοκίνητα..Και φυσικά στο αριστερό πεζοδρόμιο βρισκόταν μια γυναίκα η οποία ήθελε με διασχίσει τον δρόμο αλλά μιας και κανείς δεν σταματούσε, φαντάζομαι πέρασε εκεί αρκετά λεπτά. Ήταν σχετικα κοντούλα, μαυρο-γκρι μαλλιά, σχεδόν αχτενιστά. Το ντύσιμο της ήταν ολοφάνερα από τα ρούχα της εκκλησίας ή από κάποιο άτομο που χαρίζει ρούχα σε ανθρώπους που τα έχουν ανάγκη. Παλιά ρούχα, ελαφρώς φθαρμένα όμως.. Σίγουρα δεν εφάρμοζαν πάνω της όπως θα έπρεπε. Στο αριστερό (ή ίσως στο δεξί) της χέρι κρατούσε μια πλαστική σακούλα από κάποιο σουπερ μάρκετ αλλά εύκολα καταλάβαινε κανείς ότι δεν περιείχε ψώνια. Ήταν 55-60 χρονών και έμοιαζε σίγουρα ταλαιπωρημένη και πονεμένη..Και σίγουρα ήταν φτωχή.. (Και ποιος δεν είναι βέβαια;! 300€ πήγαν οι συντάξεις)
Η αρχική μου σκέψη ήταν αυτή. Μια φτωχή γυναίκα. Και ένιωσα θλίψη και στεναχώρια.
Όταν όμως κατάφερε να περάσει τον δρόμο εφόσον εμείς σταματήσαμε, συνειδητοποίησα ακριβώς το αντίθετο..
Όση ώρα, μα όση ώρα διέσχιζε τον δρόμο μας κοιτούσε και έγνεφε ευχαριστώντας που σταματήσαμε. Και χαμογελούσε. Γλυκά και πονεμένα. Αλλά χαμογελούσε αληθινά.. Τα χείλια της φαινόταν να σχημάτιζαν λέξεις.. Ενδεχομένως επαναλαμβανόμενα ευχαριστώ..
Και απλά κατάλαβα ότι αυτή η γυναικα ήταν πλούσια. Ήταν πλούσια απο ευγένεια και καλοσύνη. Ήταν πλούσια από αγάπη και ευγνωμοσύνη. Ήταν ολοφάνερο ότι η ζωή δεν της είχε φερθεί σωστά και πιθανόν το γνώριζε. Μα ήταν ολοφάνερο ότι ήταν και ευγνώμων έστω και για αυτήν την ζωή.
Νιώθω τυχερή που συνάντησα έστω και κατά αυτόν τον τρόπο ένα πλούσιο άτομο..
Και να θυμάστε ότι πλούσιος δεν είναι αυτός με τα ακριβά ρούχα, παπούτσια, σπίτια και αμάξια. Πλούσιος είναι αυτός που έχει γεμάτη ψυχή..
(Φυσικά το πισινό μας αμάξι πατούσε κόρνες, το…καθυστερούσαμε.)
—  Εγώ

Μόλις πέρασε ένα παιδάκι έξω από το παράθυρο μου.. ηλικίας; το πολύ 6. Γύρισε στην μητέρα του και της μίλησε.
“ σε εκείνη την τρύπα -ειπε- έσκαψε ο διάβολος με το σφυρί του. ”
Η μητέρα του γέλασε.
“ αλήθεια σου λέω. -επέμενε- Έσκαψε και δημιούργησε την κόλαση. Τον φοβάμαι. ”

…Όχι μικρέ μου. Δεν έσκαψε κανένας διάβολος καμιά τρύπα. Δεν βρίσκεται κανένας διάβολος κάτω στην γη. Ο διάβολος ζει μέσα στον καθένα μας και ξυπνάει πολύ συχνά και καταστρέφει στιγμές, καταστάσεις, συναισθηματα ..
Ο “ διάβολος ” δεν είναι ένας. Είναι όλοι αυτοί οι άνθρωποι που βλέπεις τριγύρω σου. Να τους φοβάσαι τους ανθρώπους μικρέ μου, δαγκώνουν.

Σου ξυπνάνε συναίσθημα κι ύστερα φεύγουν.
Στο παίζουν “άνθρωποι” και στην πραγματικότητα είναι τα μεγαλύτερα “τέρατα” που γνώρισες ποτε.
Σε κάθε ευκαιρία σε πατάνε και σε κάνουν ένα με το πάτωμα και αναδεικνύουν το εγώ τους.
Αυτούς να φοβάσαι μικρέ μου. Αυτοί είναι οι μόνοι “διάβολοι” που υπάρχουν.
Καλή τύχη.

—  26/04/16 - 17:33