steroe

youtube

Pavement - Stereo - because my best friends girlfriend has great tatse in music and reminded me of this song tonight

instagram

I CAN’T HELP FALLIN’ IN LOVE WITH YOU❤🐸🎶🎵
#UB40 #oldies #myroom #boricua #hispanic #latina #musica #music #chillin #chilling #chelaxing #peaceful #icanthelpfallingforyou #takemyhand #takemywholelifetoo #buticanthelpfallininlovewithyou #steroe #jammin #somethingsweremeanttobe #lovinglife #cleaning #limpiando #micuarto

2014 Enderman Giftart/Fanart/Freebie Source File Bundle on Patreon

Remember the fad in 2014 where I drew a bunch of giftart/fanart/freebies of a bunch on Endermen ocs on Tumblr?

No? ;-;*ahem* Anyways then, here’s a big bundle 

16 source files, 2 of which are a combined source file for 8 individual drawings, bringing the grand total to 24 source files. Plus 19 doodles.

24 source files–that .psd and sai files

19 sketches/doodles

What are you allowed to do with these source files? Anything except post without MY GIVEN CONSENT (which still means you can post but you gotta ask)

How much is all this stuff? You just have to pledge 1$ to access all of these, only 1$ for a whole month. You can retract your pledge after you pay the first month too, it doesn’t matter to me, I just need a bunch of money for school…..tuition is expensive. ;w;

Ministero buffo e i dati veri del JobsAct

Il Mini­stero del Lavoro si era sba­gliato, facendo lie­vi­tare di 1.195.681 il numero di con­tratti avviati al netto delle ces­sa­zioni tra gen­naio e luglio di quest’anno. Un errore cla­mo­roso, che non può essere giu­sti­fi­cato come svi­sta nei cal­coli data la sua entità e che lo staff di Poletti cor­regge solo nel pome­rig­gio di ieri, eli­mi­nando dal sito le infor­ma­zioni con­te­nenti gli errori, così come se nulla fosse.
Il pro­blema di fondo non è solo alge­brico, ma anche poli­tico. In Ita­lia si per­se­vera nell’idea che le infor­ma­zioni sta­ti­sti­che siano un gio­cat­tolo ad uso e con­sumo dei governi e non invece il mezzo di sin­tesi che per eccel­lenza ci resti­tui­sce niti­da­mente i fatti. Per­ché come già Paolo Sylos Labini nel suo sag­gio sulle classi sociali negli anni 80 “Un’analisi della strut­tura sociale che non fac­cia rife­ri­mento alle quan­tità si risolve in una pura fabu­la­zione” ed è quindi mano­vra­bile. Ma i dati non bastano serve anche l’onestà intel­let­tuale nella nar­ra­zione che segue l’analisi delle infor­ma­zioni sta­ti­sti­che, la stessa che dovrebbe gui­dare i governi e i pro­pri entou­rage, tec­nici o meno, pur sem­pre politici.

Un mio articolo per il manifesto i cui i fatti ci danno ragione dopo aver sollevato ieri, in quest’altro articolo, l’evidenza di un errore anche grossolano nei dati comunicati dal ministero, che ha dovuto poi ammettere l’errore non senza spocchia e cercando di minimizzare un fatto gravissimo.

  • Luke:*can't find mikey* oh god, I don't want to do this but okay
  • Luke:*clears throat, pulls out a stero system and mic* PENGUINS RULE THE UNIVERSE, NOT KITTENS
  • Mikey:*comes stomping over to Luke like an angry toddler* COME HERE YOU LITTLE SHIT! WHAT'D YOU SAY BITCH *and outcomes his long lost Aussie accent*
  • Luke:hey I found you! :D
Hajo Funke, tra i mas­simi esperti del feno­meno estrema destra in Ger­ma­nia, che punta il dito con­tro il dop­pio fal­li­mento della classe diri­gente tede­sca: nell’organizzazione dell’accoglienza e nella lotta con­tro i neo­na­zi­sti. «C’è stata una rea­zione sba­gliata al movi­mento Pegida di Dre­sda, i “patrioti con­tro l’islamizzazione”: è stata mostrata troppa com­pren­sione verso mani­fe­sta­zioni chia­ra­mente raz­zi­ste», accusa Funke in un’intervista al tele­gior­nale del canale pub­blico Ard. Risul­tato? «Dopo i cor­tei di Dre­sda gli attac­chi con­tro i cen­tri di rac­colta dei migranti sono rad­dop­piati, per­ché gli estre­mi­sti di destra hanno preso corag­gio». Soprat­tutto in cit­ta­dine come Hei­de­nau, dove i fasci­sti della Npd alle comu­nali dell’anno scorso hanno rac­colto il 7,5% dei voti, supe­rando i social­de­mo­cra­tici della Spd (6,3%) e i Verdi (5,6%).[…] Il mini­stero degli interni, gui­dato da Tho­mas de Mai­zière (Cdu), sta lavo­rando a regole più restrit­tive per i richie­denti asilo: esten­sione del periodo di obbligo di per­ma­nenza nei cen­tri e velo­ciz­za­zione delle pro­ce­dure di rim­pa­trio nei Paesi con­si­de­rati «sicuri». E una proposta-choc arriva addi­rit­tura dal segre­ta­rio Spd della Turin­gia, Andreas Bau­sewein, che è anche sin­daco di Erfurt. Per faci­li­tare il lavoro ai comuni, su cui ricade il peso mag­giore delle poli­ti­che di acco­glienza, «biso­gne­rebbe eli­mi­nare l’obbligo sco­la­stico per i bam­bini pro­fu­ghi: è troppo one­roso». Rea­zioni indi­gnate da parte della Linke e dei Verdi, alleati dei social­de­mo­cra­tici al governo del Land.
Internet als Steroïden

door Reinier Tromp

Het artikel Inside Amazon: Wrestling Big Ideas in a Bruising Workplace van afgelopen zondag in de New York Times geeft een fascinerend inkijkje in de werkcultuur van één van de grootste tech-bedrijven van dit moment. Het artikel leverde dermate veel rühring op, dat de hoogste baas Jeff Bezos een e-mail naar alle medewerkers stuurde met de oproep dat als iemand het gedrag zoals beschreven in het artikel herkent, hij bij Bezos terecht kan om zijn beklag te doen.

Dit is niet het eerste inkijkje in de besloten burelen van Amazon. De populaire podcast “Radiolab” weidde er in januari van vorig jaar al een intrigerende aflevering aan waarin de reporter zich onderdompelt in Amazons bedrijfscultuur door zich in dienst te laten nemen bij één van zijn mega-magazijnen. Ook hier wordt op zeer overtuigende wijze gewezen op de beroerde en harde arbeidsomstandigheden, maar nu in de lagere regionen van de bedrijfsvloer. Arbeidsomstandigheden die Andrew Keen -zoals later besproken - allicht Taylorism on steroids zou noemen, verwijzend naar het doorgevoerde en zeer zorgvuldig uitgekiende scientific management op de bedrijfsvloer van “The Everything Store”

Het lijkt erop dat de jubelstemming over Amazon, beschreven in boeken als One Click: Jeff Bezos en the Rise of Amazon.com aan het omslaan is. In On Click beschrijft Richard Brandt het succesvolle bedrijfsmodel van Amazon. De insteek van het boek is de vraag waarom Amazon er in tegenstelling tot vele andere internet-bedrijven van de jaren ‘90 wel in slaagde om groot en succesvol te worden. De nadruk ligt bij de oprichter en directeur: Jeff Bezos. Als tiener viel hij op door op magistrale wijze les te geven aan zijn leeftijdgenoten op zomerkamp. Ook tijdens zijn studie Computer Science op Princeton en in zijn vroege carrière op Wall Street was hij het zonderlinge type waarvan iedereen doorhad dat hij veel in zijn mars had. Het was dan ook geheel niet misplaats geweest van Brandt om te verhandelen hoe de kleine Jeff eigenlijk als peutertje al geweldig inventief was in de blokkenhoek en bij zijn leeftijdgenoten een onuitwisbare indruk achterliet op het springkussen.

Dit is altijd het probleem met geschiedvertellingen waarbij met de wetenschap van nu teruggekeken wordt op de natuurlijk weinig opzienbarende jeugd van de held. Het eerste deel van het boek doet dan ook denken aan een willekeurige aflevering van de serie Lost: De held blijkt eigenlijk al sinds de embryonale fase zichtbaar gepredestineerd voor zijn grote daden van later.

De lezer doet zich plezier om door te bladeren naar het tweede deel. Daarin beschrijft Brandt hoe Amazon de Amerikaanse boekenmarkt veroverde. Het sleutelbegrip hierin is “klant-georienteerd”. De website werd dermate afgestemd op de wensen van de klant dat deze met één druk op de knop het zo graag gewenste boek kon bestellen. Hierbij was Bezos ook de eerste die een formule bedacht om aanbevelingen te doen genaamd: collaborative filtering: Gebruiker A leest p en q. Gebruiker B leest p en r. Aanbeveling is: r aan A en q aan B. Iets wat eind jaren '90 inderdaad erg inventief was. Ook het toestaan van zowel positieve als negatieve recensies was revolutionair in de marketing en een logische en effectieve consequentie van een “klant-georienteerd” bedrijfsmodel.

Dat Amazon tot ver in de jaren 2000 geen winst maakte is niet verbazingwekkend voor de huidige standaarden van Silicon Valley, maar was het wel voor de begrippen van toen. Bezos en Amazon, volgens Brandt als een symmetrische tweeling met elkaar verbonden, zijn daarom inderdaad een interessante casus voor de bestudering van het informatietijdperk. Als boek is One Click echter een vrij matige beschrijving van iets dat het midden houdt tussen een biografie en een inkijkje in de tech-wereld. Zeker gezien het feit dat Brandt tientallen interviews heeft gehouden met ingewijden en oud werknemers is het verbazingwekkend dat de kritische toon die het New York Times artikel aanslaat, op geen enkele manier is terug te horen.

Voor een kritischere reflectie op het informatietijdperk kunnen we terecht bij het nieuwe boek van Andrew Keen met de weinig verhullende titel: The Internet is Not The Answer. Keen vraag zich af of het internet opleeft naar zijn eigen aangehangen waarden. Keen - Silicon Valleyer van het eerste uur- werpt zich op om als een romeinse haruspex door naar ingewanden van het internet te kijken, de toekomst van het informatietijdperk af te leiden.

Keen begint zijn onderzoek met de eerste waarden van het internet en wie die vertegenwoordigden. Het allereerste idee van internet was die van een networked society: een samenleving waarin iedereen verbonden is zonder een centrum. Wetenschappers als J.C.R Licklider maakten zich eind jaren '50 zorgen over de kwetsbaarheid van het communicatienetwerk van het Amerikaanse leger. Deze zorgen - zo treffend verbeeld in Stanley Kubricks klassieker Dr. Strangelove or how I learned to Stop Worrying and Love the Bomb - werden gedeeld door de Amerikaanse legertop waardoor er middelen beschikbaar kwamen om het eerste computer-to-computer netwerk aan te leggen: ARPANET. Betrokken onderzoekers als Paul Baran en Berners Lee waren primair geïnteresseerd in het oprichten van een netwerk waar iedereen toegang zou krijgen en zou profiteren van content en er voor zou blijven betalen. Het zou de economie veranderen, maar ten goede omdat op het internet iedereen gelijk kon zijn. De nieuwe economie zou drijven op waarden als: decentralisering, globalisering, harmonisering en verheffing. De regels van “de oude economie” schrijven voor dat als een bedrijf eenmaal groot is, hij zijn prijs laag kan houden en zo competitie de kop indrukken. Het internet zou radicaal breken met deze regels.

Deze periode loopt van de vroege jaren '50 tot de vroege jaren '90 en wordt door Keen gedoopt als de eerste act van het internet. De tweede act involveert een hardnekkig fenomeen uit een andere wereld: geld. De mantel van wetenschap werd in de vroege jaren “90 ingeruild voor business. Mensen als Baren en Berners waren onderzoekers die de technologie gratis weggaven voor het grote goed. Dit veranderde toen grote bedrijven inplaats van de overheid de grote investeerders werden. De informatie economie was geboren, een economie met een winner takes all society, volgens Keen de grote veroorzaker van de recente toename van economische ongelijkheid. Het internet heeft niet gebroken met de oude regels: ”they are the same rules as before but now on steroids“.

Keen geeft tal van voorbeelden van sectoren die weggeconcurreerd zijn door bedrijven als Apple, Google en Facebook. Een bedrijf als Kodak had 115.000 werknemers. Google, een bedrijf met het tienvoudige aan omzet heeft er 46.000. In het industriële tijdperk leidde technologie tot meer banen en een hoger inkomen. Het was het gouden tijdperk voor arbeid omdat de ene arbeider concurreerde met de andere arbeider om beter vaardigheden en scholing. Het informatietijdperk verandert dit: slechts een paar zich vaardige gokkers krijgen alles. De rest blijft over met niets. Als we niets veranderen, zegt Keen, hebben we straks alleen een aantal zeer rijke bedrijven met zeer weinig werknemers.

De boodschap van Keen is helder: waan je geen illusies over de informatie economie. Uiteindelijk zijn de bedrijven van Silicon Valley niet anders dan oude bedrijven. Ze bestaan om geld te verdienen voor de oprichters en de aandeelhouders. Het enige verschil met de oude bedrijven is dat ze geen mensen in dienst nemen.

Wie zoekt naar wat in plaats van internet wel het antwoord is, vindt in Keen geen gids. Een deel van het antwoord moeten we vinden bij de overheid. Keen pleit voor regulering, verbod en belasting maar erg overtuigend is hij hier niet in. The Internet is not the Answer blijft daarmee toch een ietwat eenzijdig betoog met vooral een agenda zettende functie. Voor een volledig beeld zijn ook de tegenkrachten in een veld belangrijk. De industriële economie werd pas een eerlijke economie toen arbeiders zich organiseerden tegen de uitwassen van het kapitalisme. Is datzelfde internet niet juist het ideale organisatiemiddel tegen de uitwassen van de informatie economie?

Clay Shirky geeft hiervoor een ferme aanzet in zijn Here Comes Everybody: The Power of Organizing without Organizations maar deze blogpost wordt al veel te lang om dit boek ook te verhandelen, dus ik beloof dat in een volgende te doen. Wellicht samen met nog wat andere werken die helpen om een helder beeld te krijgen welke krachten er op het nog zo onontgonnen terrein van het informatietijdperk spelen. Ik geef u er vast drie: digitalisering, verstedelijking en bottom-up.

nowandforeverff asked:

2| so I'm ready to let him take my virginity but not like that! there's fuckin gospel playing downstairs we can't be fucking to that! so he thought it would be funny to blast some ginuwine on his stero to drown out it out but all you can hear is "ride my pon- JESUS IS OOOONNNEEEE!" so he starts kissing all on my neck and biting it which I now realize is a big ass turn-on so at that point I was ready to give him all even with his godly granny one floor away

😭😭😭😭😭😭😭😭😭😭

Il Mini­stero del Lavoro si era sba­gliato, facendo lie­vi­tare di 1.195.681 il numero di con­tratti avviati al netto delle ces­sa­zioni tra gen­naio e luglio di quest’anno.[…]Il pro­blema di fondo non è solo alge­brico, ma anche poli­tico. In Ita­lia si per­se­vera nell’idea che le infor­ma­zioni sta­ti­sti­che siano un gio­cat­tolo ad uso e con­sumo dei governi e non invece il mezzo di sin­tesi che per eccel­lenza ci resti­tui­sce niti­da­mente i fatti. Per­ché come già Paolo Sylos Labini nel suo sag­gio sulle classi sociali negli anni 80 “Un’analisi della strut­tura sociale che non fac­cia rife­ri­mento alle quan­tità si risolve in una pura fabu­la­zione” ed è quindi mano­vra­bile. Ma i dati non bastano serve anche l’onestà intel­let­tuale nella nar­ra­zione che segue l’analisi delle infor­ma­zioni sta­ti­sti­che, la stessa che dovrebbe gui­dare i governi e i pro­pri entou­rage, tec­nici o meno, pur sem­pre politici.[…]La noti­zia quindi sta nell’errore con­si­de­re­vole com­messo dallo staff del Mini­stero del Lavoro pub­bli­cando una tabella com­ple­ta­mente errata. Distra­zioni ed errori di cal­colo sono pos­si­bili, ma è inam­mis­si­bile che un uffi­cio sta­ti­stico non con­trolli prima di dare noti­zie in pasto alla stampa.