spruw

Nènènènènèèènèèè.

Voor de eerste keer in mijn hele blogleven hier (hoor mij bezig, alsof'k al bijna op blogpensioen zou kunnen gaan ofzo. ‘k Zou niet willen hoor. Moest’t kunnen, ik maakte er mijn beroep van. Dus zij die mij willen inhuren om mijn ding te doen, voel je geroepen! Ik wil zelfs laag aan de ladder beginnen door euh…gewoon euh…tsja, wat staat er in het schrijf-wereldje op de onderste trede, geen idee eigenlijk, aangezien ik daar zo'n veel-te-rooskleurig beeld van heb. 'k Heb dat trouwens over nogal veel en da’s fijn hoor, ’t maakt het leven heel wat leuker maar je moet jezelf ook vaker verwachten aan het fenomeen “ferm-tegen-de-lamp-lopen” of “het-zal-uw-gat-varen”) heb'k een titel meteen aangepast terwijl er nog maar twee letters in’t titelvakje stonden.
Het uiteindelijke idee erachter zou net hetzelfde geweest zijn, ’t had er even kinderachtig uitgezien en ’t was even taalkundig-fout dan de huidige, maar zoals'k m'n titel eerst wou typen deed het me weer meteen denken aan één of ander lied en dat weiger ik.
(denken jullie trouwens ook aan die bepaalde lichtjes-foute-song als je in mijn titel dat ene klinkertje vervang door een ander klinkertje?)

Er stond vandaag weer een Officiële Baby Activiteit op de planning. Goed, onze supervroedvrouw Lies komt élke week en uiteraard staat dat ook altijd lekker officieel in mijn agendaatje, ondertussen zijn we aan die heldin al zo vertrouwd dat we’t als puur normaal beschouwen waardoor we dus ook dikke tranen gaan huilen (al weet ik niet wie er’t hardst zal wenen want zowel de Moederfiguur als Fedde zijn grote fan van haar) bij haar laatste huisbezoekje hier (haar laatste door-de-mutualiteit-terugbetaalde-bezoek althans, want als’t aan mij ligt, wordt er hier een budget opzij gezet om die supervrouw te blijven zien!).
Vandaag echter werden we voor de allereerste keer in ons Nieuw-Oevels-Gezinsleven verwacht in’t dokterskabinet van Kind en Gezin.
Ik geef toe, 'k was lichtjes bevooroordeeld over eventuele meningen van hen die me misschien niet zouden aanstaan, waardoor ik reeds mijn ik-laat-mij-niet-onder-tafel-praten-blik had opgezet, maar na het geven van Fedde’s papje daar en 'k hem in enkel zijn rompertje op de weegschaal mocht leggen, viel die zelfzekerheid meteen weg om plaats te maken voor een grote portie moederlijke trots (van’t genre mijn-kind-schoon-kind, maar dan alsof het echt over prestaties ging waardoor'k mijzelf plots denkbeeldige pluimen begon op te steken, tot in m'n moederlijke kont zelfs).
Dat we hier groeispurten waarnemen als heuse aardbevingen, werd daar even netjes verantwoord aangezien kleine toch-nog-beetje-pasgeboren-Fedde plots op één week eventjes zevenhonderd grammetjes was bijgekomen om nu dus op een mooie vijf-en-een-halve kilo uit te komen als baby van goed 4 weken oud. Denk daar nog een mooie lengte bij van negen-en-vijftig-en-een-halve centimeter bij en trek gerust grote ogen.
Manlief en ik deden daar voor de ogen van de weeg-en-meet-vrijwilligsters overenthousiaste bravo'kes en hoeraatjes voor dat lief kind, om daarna met grote trots van de dokter (hoe officieel gaat dat er trouwens aan toe…Bij zinnen als “de dokter kan jullie nu ontvangen” denk ik eerder aan audiënties bij royaal gepeupel eigenlijk) te horen dat onze prachtige creatie netjes voor lengte én gewicht op de hoogste curve zit.
Ook de eerste keer dat jullie komen hé? Dus maandje oud? En ook een eerste kindje? 'k Zie hier vandaag allemaal pasgeborenen en eerste kindjes…maar Fedde steekt er wel écht met kop en schouders boven uit, amai!” zei de Koninklijke Arts (zou daar die afkorting KA voor staan dan? *knipoog*) en meteen kreeg ik tegenover alle andere nieuwbakken-moedertjes-met-pasgeborenen zo'n sterk nènènènènèèènèèè-gevoel dat’t eigenlijk schandalig is.

Arme schat blijkt ook heel erge last te hebben van spruw. Ik had zo'n vermoeden na deze week bij Goede-Vriend-Google de zoektocht te maken naar de term “witte+vlekjes+tong+baby” (maar dan zonder die plustekens daartussen, maar officieel moest dat zo van onze leraar informatica in’t middelbaar. Onnozel eigenlijk, want ’t duurt langer om het te typen en je krijgt hetzelfde resultaat) maar ik twijfelde nog, want ’t zouden ook papresten kunnen zijn natuurlijk. En nu werd het erger…om in combinatie met een groeispurt natuurlijk serieus vuurwerk te geven.
Ach, geen probleem hoor. Als er iets is dat Manlief en ik best onder de knie hebben in dat hele ouderschaps-verhaal hier, dan is het  het-bewaren-der-rust-en-kalmte. En daar waar de ene er even niet meer in slaagt kalm te blijven, doet de ander dat even voor twee.

Liefs,
Leene, met nog steeds een grote 'we-laten-u-een-poepie-ruiken’-fierheid!