slaap

Alleen (non fictie)

Sinds kort publiceer ik reflecties die ik normaal privé hield. Het onderstaande gaat dus vooral over mij en is wellicht helemaal niet waar je naar op zoek bent. In dat geval zou ik het ook gewoon niet lezen.

Ik wil dingen zeggen over alleen zijn. Niet over eenzaamheid, want sinds enkele jaren heb ik manieren gevonden om over eenzaamheid te schrijven of te praten en mijn vorm van eenzaamheid is daardoor gaan slinken, het is een ander dier geworden, beter te temmen.

Alleen zijn ligt meer op de achtergrond, vooral omdat het een vrij fundamenteel deel van mijn bestaan lijkt te worden. Dat wil niet zeggen dat ik leef als kluizenaar: ik heb collega’s waarmee ik de dag doorbreng, zie bekenden in de sportschool en kies mijn vaste kassamedewerkers uit in de supermarkt, maar als de voordeur sluit ben ik het grootste deel van de tijd alleen. Ik kook en eet alleen, ik slaap alleen, ik luister alleen naar muziek, ik lees alleen mijn boeken en ik schrijf alleen. Voor dit soort activiteiten is het nauwelijks een probleem om het in je eentje te doen, het zijn voor mij toch al dingen waarbij ik me afsluit, waarbij ik de afwezigheid van een ander maar ook mijn eigen aanwezigheid vergeet. En toch zijn ze te delen.

De laatste tijd, nu mijn leven meer draait om regelmaat en een splitsing tussen alleen doordeweeks en sociaal contact in de weekenden, merk ik dat ik bepaalde activiteiten uit aan het stellen ben. Ik kijk nauwelijks nog nieuwe series of films omdat ik, wanneer ik ze kijk, de behoefte heb om er met iemand over te praten, fysiek. Ik ga minder in mijn eentje naar musea omdat ik ernaar verlang om met iemand te praten terwijl ik het bekijk. Zo veel van mijn uitwisselingen vinden achteraf plaats, buiten het moment waarop ik dingen beleef.

Hier zit het knelpunt, want ik beweer graag dat ik goed ben in alleen zijn en tot op zekere hoogte is dit waar. Ik heb in principe weinig direct fysiek contact nodig om te functioneren en tegelijkertijd zijn oren altijd gespitst op de deurbel, op iemand die onaangekondigd langskomt en me dwingt uit de orde te stappen. Dit is een problematische manier van leven, het zorgt ervoor dat ik mensen in bepaalde rollen projecteer en onevenredige teleurstelling kan voelen als ze niet aan mijn fantasieën voldoen. Daar heeft niemand wat aan, ik nog het minst.

Het doel is om zo ver te komen dat ik niet slechts in mijn eentje een bioscoop of restaurant binnen kan stappen, maar dat ik het besef kwijtraak dat ik die stappen in mijn eentje zet. Dat is waarschijnlijk de onafhankelijkheid waar ik zo gretig naar op zoek ben.

Dinsdag 24 maart 2015 een rampendag

Langzaam ontwaak ik. Ik rek me uit en draai me op mijn zij. Met half dichtgeplakte ogen van de slaap lees ik de rode cijfers op het schermpje van mijn wekker. 11.42 uur. Een ochtend zoals vele vrije ochtenden. Geen wekker gezet, heerlijk uitslapen dus. Maandag en dinsdag, mijn weekend, zo gaat dat bij iemand die in de Horeca werkt. Eerst eens kijken hoe belangrijk ik deze morgen weer ben. Gapend gris ik naar mijn telefoon die normaliter aan de oplader naast mijn hoofdkussen op haar manier aan energie komt. Een dagelijks ritueel, een lichte verslaving. 

Ik kom tot de conclusie dat mijn iPhone tijdens mijn blijkbaar wilde nacht”rust” naast mijn bed op de houten vloer is gevallen. Ik lach, veel kan er toch niet meer stuk aan. Een thuisknop ontbreekt en de barst in mijn scherm doen de glasscherven van het touchscreen elk moment loslaten. Diegene die mij goed kennen weten dat ik van mooie en dure dingen houdt. Het verbaast ze dat ik met zo’n afthans ding nog over straat durf. Maar goed, hij doet het nog. En daar blijf ik bij.

Op mijn beginscherm staan een aantal WhatsApp berichtjes van een groepsapp waar ik in zit en een mail van onze administratieve medewerkster die voor de zoveelste keer weer eens niet weet wat ze moet factureren. Dit is de eerste confrontatie met mijn werk op mijn vrije dag, sinds de 2 minuten die ik nu wakker ben, waarvan ik vrijwel zeker weet dat er die dag nog velen zullen volgen. Ik zucht en scroll verder. Ik stuit op een alertmelding van mijn NU.nl app. Een app dat belangrijk nieuws direct via een pop-up toont in mijn beginscherm. Wanneer zo’n melding zich op mijn telefoon voordoet krijg ik bij voorbaat al een benauwd gevoel. Het gevoel wat je kunt omschrijven als wanneer je te horen krijgt dat een naast iemand opgenomen is in het ziekenhuis. Je verwacht altijd slecht nieuws.

Mijn ogen glijden over de zin: ”Duits passagiersvliegtuig neergestort in zuiden Frankrijk”. Ik ga rechtovereind in bed zitten. Oké dit gebeurd wel vaker. Terwijl ik het nieuwsberichtje open, spelen er allerlei vragen op in mijn hoofd.
Zijn er slachtoffers? Wat voor achtergrond heeft deze crash? De crash van MH17 in mijn achterhoofd hebbende. Ik ben geboeid. Een eerste update, weinig inhoudelijks, niks over eventuele slachtoffers “later meer” geeft het aan. Iets in mij hoopt dat het allemaal wel mee valt.

Ik stap uit bed en loop voorzichtig mijn slaapkamer uit, richting de slaapkamer van mijn huisgenoot, die zich zoals gewoonlijk achter zijn computer schuil houd. Weer een vliegtuig neergestort, hoor ik mezelf mompelen. “Huh” hoor ik hem roepen, terwijl ik via de trap naar beneden loop. Niet echt de reactie die ik had verwacht voor iemand die niet achter zijn computer is weg te slaan en waar internet en dus nieuws binnen handbereik ligt.

Ik zet koffie. Tussendoor even douchen. Wel snel bedenk ik me terwijl het warme water uit de douchekop spoelt (in tegenstelling tot andere dagen, waarbij ik wel een uur onbezorgd kan staan douchen totdat mijn handen beginnen te lijken op die van mijn oma), misschien is er wat meer bekend over de crash. Het houdt me bezig. Net als toen de striptekenaars van Charlie Hebdo op brute wijze werden afgeslacht en ik in mijn hoofd alleen maar bezig was met het nieuws dat de daders eindelijk eens gepakt zouden worden. De koffie is klaar, ik haast me naar de televisie in de woonkamer en betrap me op het morsen van een spoor donkerbruine druppels koffie. Dat komt later wel.

NOS 1 staat op, gek genoeg is dat altijd de zender die ik het meest betrouwbaar vind en in dit soort situaties graag als eerste aanzet. Ik hoor de verslaggever zeggen dat er 144 passagiers en 6 bemanningsleden aan boord waren en dat er wordt gevreesd voor slachtoffers. Over de nationaliteiten aan boord is nog niks bekend.

Even later. Een verklaring van president Hollande van Frankrijk, onwaarschijnlijk dat iemand de ramp heeft kunnen overleven, gezien het gebergte. Het “het zal wel meevallen” gevoel verdwijnt abrupt als sneeuw voor de zon. Wederom een ramp. Ik voel een soort solidariteit met de slachtoffers en nabestaanden. Op zo’n moment komt onbewust het egoïstische in een mens naar boven, namelijk het -hopelijk waren er geen Nederlanders aan boord- moment. Voor sommige zal die vraag of beter gezegd hoop wel ergens bekend voorkomen. Wat eigenlijk best egoïstisch is gezien het feit dat Duitsers, Spanjaarden en Turken ook gewoon mensen zijn. Er wordt gespeculeerd over in ieder geval één Nederlandse vrouw aan boord.

Ik zit in het raamkozijn van de slaapkamer met de TV aan op de achtergrond. Ik krijg een telefoontje van mijn vader, we bellen wel vaker over van alles en niets. Ik vraag hoe het gaat, maar die vraag is overbodig. Ik hoor het aan zijn stem hij is niet in zijn humeur vandaag. Het gaat niet goed op zijn werk en hij zit er even doorheen. Dat kent al een voorgeschiedenis. Bovendien laat hij weten dat het slecht gaat met mijn oom, hij is levensmoe. Het is nooit fijn om je vader zo te zien of te horen. Dat doet wat met je.

Even eruit, ik spring op de fiets op weg naar de begraafplaats iets verderop. Daar ligt de zus van een vriend die op jonge leeftijd is overleden aan een ziekte die ik nog steeds niet kan begrijpen. Lisa, een meisje dat vol in het leven stond met zoveel plannen. Ik kom daar wel vaker, dan zit ik daar op een houten bankje om mijn hoofd even leeg te maken. Maar ook even na te denken over hoe kort het leven eigenlijk zijn kan.

Thuis aangekomen is er niks veranderd. Mijn huisgenoot zit nog altijd op zijn vertrouwde plek. Het aanrecht is nog altijd een bende en in de woonkamer ligt nu ondertussen een plakkerig opgedroogd spoor van koffiedruppels. Ik heb suiker in mijn koffie. Mijn broertje komt langs. Hij vraagt of ik iets met hem wil drinken op het terras. Ondertussen heb ik nog niet echt van mijn vrije dag kunnen genieten, dus ik ga mee. We hebben het gezellig, geen nieuws meer gevolgd en lopen naar huis. We hebben gelachen, ondanks de dingetjes thuis. Maar, ieder huisje heeft zijn kruisje.

Terug thuis krijg ik een Facebook berichtje die de stempel op mijn dag zal drukken;

“Dat meisje wat is overleden bij die vliegramp is Iris Claassen je bent vrienden met haar op FB zie ik”. 

Even staat alles stil. Die ene jonge vrouw uit het Brabantse Deurne, de enige Nederlandse passagier aan boord is nota bene Iris. Een meisje dat ik ken. Dat kan toch niet? Snel Facebook checken, waarom? Geen idee. Waarschijnlijk op zoek naar bevestiging. Die bevestiging vind ik snel. Nu vallen alle puzzelstukjes op haar plek. Opeens komt de vliegtuigramp die al zo dichtbij is, nog dichterbij.

In de zomer van 2013 heb ik Iris leren kennen toen zij met vriendinnen op vakantie was in Chersonissos, daar was ik met onze vriendengroep en hebben wij tijdens onze vakanties heel wat avonden met elkaar doorgebracht. Hoe klein kan deze wrede wereld zijn. We spraken elkaar niet of nauwelijks meer. Maar tegenwoordig volg je elkaar op Social media. Het is niet te bevatten dat iemand twee uur van tevoren nog een foto plaatst op Instagram en vervolgens niet meer kan na vertellen wat voor rare types er over de La Rambla lopen, dat de Sagrada Família nog steeds niet af is gebouwd en hoe de échte Tapas in een klassiek Catalaans tentje smaken.

Vol ongeloof en erg aangedaan schrijf ik deze tekst, terwijl ik een slok neem van mijn Whiskey. Het is mijn manier om slecht nieuws te verwerken denk ik. Mijn emoties op papier zetten en de brok in mijn keel wegspoelen.

Iris, een meisje dat vol in het leven stond en met nog zoveel plannen.
Wetende dat zij nooit meer zal ontwaken, en voor altijd uit kan slapen zonder één wekker te hoeven zetten.

Ik denk dat ik vandaag maar weer naar de begraafplaats ga, even op dat houten bankje zitten, even mijn hoofd leeg maken. Maar ook om even na te denken over hoe kort het leven eigenlijk zijn kan…

Lieve Iris, rust zacht 


Je hebt straks nog genoeg tijd om wakker te zijn

We worden straks wakker. Over tien minuten, ongeveer. Misschien een half uurtje. (kijk even op je klok, zie hoe laat het is, het geeft niet meer). 

We worden wakker uit een slaap en we gaan straks weer verder met ons leven. Wie we zijn? Misschien onszelf. Wie weet iemand anders. Maar het is allemaal vanzelfsprekend. Alles straks, bij het ontwaken, is vanzelfsprekend. 

Misschien ben je in slaap gevallen met iets teveel wijn op, maar je wordt toch wel wakker. Door de wekker of door een geluid dat zich vermengd met je droom vlak voor het ontwaken. Je moet naar school, of naar werk, of op vakantie, of het is weekend en er is niets. 
Maar het is goed, straks. Alles is vanzelfsprekend zoals alles nu vanzelfsprekend is als je uit een slaap wakker denkt te worden. 

We worden straks wakker en alles was een droom. Misschien ben je als kind in slaap gevallen op de achterbank in de auto, terwijl je moeder naar huis rijdt van een avond bij familie aan de andere kant van het land. Je viel in slaap, je dutte weg, je hoofd viel om en straks doet je nek pijn, maar misschien vraag je straks hoe lang het nog is naar huis, en zegt je moeder dat het nog een uur duurt, dan kun je weer verder slapen. 

Misschien sliep je heel kort als je straks wakker wordt. Wellicht droomde je weg in de zon terwijl je een boek las. Of wie weet, je zat alleen in de woonkamer op de bank en je viel in slaap. Straks word je wakker door het geluid van de tv die altijd te hard staat, het programma dat je keek afgelopen. 

We worden straks wakker en alles is vanzelfsprekend. Slaap nog even, lief, slaap nog heel even, en droom, droom.. Je hebt straks nog genoeg tijd om wakker te zijn. 

Vraag me het hemd van m’n lijf!

Hier heb ik voor jullie een boel verschillende vragen over van alles en nog wat samen gesteld, dus - zoals de titel al zegt: Vraag me het hemd van m’n lijf!

  1. Waar welk plekje ga je heen als het tegen zit? 
  2. Wat is een gek trekje dat je hebt, waarvan de meeste mensen niet af weten? 
  3. Wat is je leukste herinnering tot nu toe? 
  4. Wat denk je in de toekomst te gaan bereiken? 
  5. Heb je knuffels die jou ‘s avonds helpen in slaap te komen? 
  6. Hoe denk jij over orgaandonatie? 
  7. Welke kleur ogen heb je? 
  8. In welke volgorde trek je je kleren altijd aan als je opstaat? 
  9. Geloof je in geesten of spoken? 
  10. Wat is de gekste uitgaansnacht die je ooit hebt beleefd? 
  11. Wanneer is een goede leeftijd om aan kinderen te beginnen volgens jou? 
  12. Welke 5 dingen vind je mooi aan jezelf als je in de spiegel kijkt? 
  13. Hoeveel kussens heb je op je bed liggen? 
  14. Wat komt er vooral voor op je Tumblr dashboard? 
  15. Is er op dit moment iemand waar je hopeloos verliefd op bent? 
  16. Ben jij een èchte sloddervos of heb je alles netjes geordend? 
  17. Welke soort of soorten bloemen vind je leuk? 
  18. Wat is jouw favoriete restaurant en waar is die? (Ik heb honger!) 
  19. Hoeveel kledingstukken heb je op je kamer rondzwerven? 
  20. Hoe ziet jouw ritueel om in slaap te komen eruit? 
  21. Hoe zag het allermooiste uitzicht er uit dat je ooit gezien hebt en waar is dat precies? 
  22. Geloof je dat er buitenaards leven bestaat? 
  23. Waar ben je nu en hoe laat is het daar? 
  24. Als iemand op dit moment voor je voeten viel en je de liefde verklaarde, wat zou je dan zeggen? 
  25. Welke 5 dingen vind je leuk aan je eigen persoonlijkheid en karakter? 
  26. Hoe ziet je bed er nu? (Kingsize of niet, patroon op je hoeslaken, opgemaakt of niet, extra personen behalve jij, etc.) 
  27. Welke soorten kunst vind je leuk? 
  28. Hoe denk jij over klimaatverandering en wat kunnen we daaraan doen? 
  29. Trek je wel eens twee verschillende sokken aan? 
  30. Heb je wel eens momenten gehad dat je aan jezelf ergerde? 
  31. Wanneer was de laatste keer dat je zo blij was dat je dacht dat je de wereld aan kon? 
  32. Als jij morgen €10.000 wint, waar droom je vannacht dan over? 
  33. Welke spullen heb je die vreemden als gewoon voorwerp zien, maar waaraan jij enorm gehecht bent? 
  34. Wat is je favoriete snack voor ‘s avonds op de bank? 
  35. Als je op dit moment een bepaalde studie doet, welke is dat dan? En zo niet, wat doe je dan wel in het dagelijks leven? 
  36. Welke dingen doe jij als je per ongeluk oogcontact maakt met die ene waar je hopeloos verliefd op bent? Of diegene die je ontzettend haat? (Eén van de twee.) 
  37. Wat doe je als je je verveelt? 
  38. Als iemand met een bericht zou komen dat je hele leven op de kop zou zetten, wat zou dat bericht dan zijn? 
  39. Zie jij jezelf als normaal of als abnormaal persoon? 
  40. Wat vind je ontzettend leuk om te doen, maar krijg je eigenlijk niet vaak genoeg de kans voor om uit te voeren? 
  41. Heb je op dit moment een stabiele relatie? 
  42. Hoe laat ga je gewoonlijk naar bed? 
  43. Stel, je hebt een Netflix abonnement en je kunt elke serie en film bekijken die er ooit gemaakt zijn, wat is dan het eerste dat je opzet? 
  44. Heb je op dit moment behoefte aan een heerlijke massage? 
  45. Wat is je favoriete avondeten? 
  46. Als er op dit moment iemand op je deur klopte, maar er niemand stond toen je de deur opende, wat zou je dan doen? 
  47. Staat de wi-fi van je mobiel aan of uit wanneer je slaapt? 
  48. Wat is het eerste dat je van plan bent om te doen als je thuis komt? (Behalve je jas ophangen natuurlijk.) 
  49. Waar mogen we jou ‘s nachts voor wakker maken? 
  50. Stel dat je nu meteen op vakantie zou gaan, waar ga je dan heen en welke dingen ga je daar dan doen? 
Nee he!

ik heb weer last van beenpijn. Het is echt verschrikkelijk en ik kan er niet van slapen. Ik heb het altijd al vaak gehad. Weet niet waarom maar het is echt irritant. Soms schreeuwde ik het echt letterlijk uit van de pijn. Zo erg is het nu gelukkig nog net niet maar toch. En die timing zit dan ook weer compleet perfect hé. Nu dat ik alzo moe ben krijg ik dit er nogeens bij. Fuck my life. Ach ja. Ik ben dan maar wat beginnen schrijven om mijn gedachten te verzetten. Afleiding is volgens mij ongeveer het enige wat een beetje helpt. Ach ja ik kan hier over blijven zeveren of over iets leuker gaan praten dus doen we dat laatste maar. Ik heb vandaag een aantal nieuwe cd’s gedownload. Ten eerste de nieuwe van Breathe Carolina. Had ik al veel langer moeten doen want het is eigenljk best wel een goede groep. Zeker als ik terugdenk aan een aantal nummer van hun tweede album zoals “I’m The Type Of Person To Take Things Personal”, “Can I Take You Home” en “Rescue”. Inieder geval, ik heb nog niet alle nummers beluisterd maar “Blackout” is in ieder geval een prachtnummertje. Dan heb ik ook nog de nieuwe cd van I Set My Friends On Fire gedownload. Geweldige Screamo dat die gasten leveren, maar je moet er voor zijn. Ik veronderstel dat de meeste mensen die ik ken deze groep maar niets zullen vinden. Die cd moet ik trouwens nog beluisteren. Geweldige groepsnaam hebben ze wel moet ik zeggen. Zou misschien niet eens een slecht idee zijn om echt te doen na wat ze me daar op dat feestje geflikt hebben. Tuurlijk zeiden ze nadien gewoon dat het niet hun bedoeling was mij achter te laten en dat ze gewoon niet gemerkt hadden dat ik had gebelt. Maar ik geloof er niks van. Denk ik. Ik weet het niet. Maar wat kan ik doen? Andere vrienden zoeken? Het is zo al moeilijk genoeg om contact te leggen met anderen, om dan ook nog eens een nieuwe groep te vinden waar ik iet of wat in aanvaard wordt. Inderdaad, geen optie. Ik kan me natuurlijk ook gewoon volledig afzonderen maar al haat ik mensen vaak zo, niemand is graag alleen. Toch niet de hele tijd. Nu ja ik denk dat ik ondertussen maar eens zal gaan slapen. Het is alweer vrij laat en ik zal toch nog wel een paar uur liggen piekeren. Als dat zelfs lukt met die beenpijn…

(Door Sven)

Slapen

Wie houdt er nu eigenlijk niet van slapen zou je denken. Nou er zijn best nog wel een heleboel mensen te vinden die niet graag hun oogjes dicht doen. Die vinden slapen zonde van hun tijd en bleven het liefst 24 uur per dag wakker.

Ik kan mij er wat bij voorstellen hoor. Soms ben je echt lekker bezig met iets, maar dan weet je ook dat je eigenlijk moet gaan slapen omdat je je anders de volgende dag geen mens zult voelen. Dan krijg je je ogen bijna niet open wanneer de wekker gaat.

Maar ja datgene waar je mee bezig bent is ook zo leuk en het liefste zou je daar mee door gaan en je nachtrust er bij in laten schieten.

Er zijn  mensen die proberen door middel van een ander slaapritme om de slaaptijd te verkorten. zij slapen dan steeds een paar uurtjes en zijn in totaal dan langer wakker. op zich zou mij dat wel wat lijken, maar ik denk dat het wat lastig te combineren is met mijn werk…. De klanten waar ik kom hebben geen slaapplaatsje voor me en zullen het ook niet waarderen wanneer ik om vier uur ’s nachts zou willen beginnen bijvoorbeeld.

Dus hou ik me maar aan het normale ritme van 8 uur, of bijna 8 uur, of soms 8 uur… Want uitslapen en slaap inhalen schijnt ook weer helemaal niet goed voor je te zijn. Dat verstoort je slaap ritme en kan hele vervelende gevolgen hebben. Je kunt dan diverse slaap problemen krijgen waar je maar zo weer niet vanaf komt.

Ik weet dat ik als kind altijd erg lang wakker lag voor ik in slaap viel. Lezen was het enige wat k dan kon doen en dat heb ik dan ook heel veel gedaan. Soms met een zaklantaarn onder de dekens omdat anders mijn kleine zusje niet kon slapen van het licht van mijn nachtlampje.

Tegenwoordig val ik als een blok in slaap. Maar wordt wel regelmatig wakker midden in de nacht en ben dan ook echt klaar wakker. 

Slapen blijft dus een bijzonder iets, waar iedereen weer zijn eigen verhaal over kan vertellen.

Senses Fail

Musik an, Welt aus. En met reden. Mijn ouders zijn beneden weer op elkaar aan het roepen. Echt gezellig. Nu ja, dan steek ik mijn iPod in en zet het volume op het luidste en dan merk ik er toch niets meer van. Ze doen maar het kan me eigenlijk niet veel meer schelen. Ik ben hier toch weg zodra ik kan.

Heb onlangs een nieuwe groep leren kennn. Ben er nu dan ook naar aan het luisteren. Senses Fail. Ik vind ze echt geweldig. Misschien wel goed genoeg om mijn nieuwe favoriete groep te worden. Nu ja, ik weet het nog niet zo. Bullet For My Valentine ken ik natuurlijk al heel lang. En er zijn al veel herinneringen aan hun nummers gebonden. Maarja datzien wewel zeker? Senses Fail is in ieder geval heel goed. Hun teksten zijn gewoon zo geweldig. Buddy is gewoon zalig. De manier dat hij dingen kan verwoorden is gewoon geweldig. En de teksten zijn ook zo toepasselijk op mijn leven. Ongeloofelijk gewoon. Zoals bevoorbeeld dit stukje uit Map The Streets: “But who would want me anyway/I’m a lush with broken part of paper mache/I have nothing left to give/I don’t think I ever had”. Dat zijn gewoon dingen die dagelijks door mijn hoofd gaan. Okee, niet met die woorden maar het komt wel op hetzelfde neer. Ook de referenties naar zijn ontbrekende vader en problemen met zijn famillie zijn dingen die geregeld terugkomen in hun teksten. Uit Familiy Tradition: “My father taught me firsthand how to be set free/Give up and run away/I wish I could drain out his half of blood in me/But I’d still have his face/I curse reflections everyday”.

Jaja, ik weet het veel te veel quotes, maar je kan er echt niet omheen dat die teksten er staan. En dan de screams van het album “Let It Enfold You”, beste screams die ik ooit al gehoord heb. Okee, genoeg gezeverd over Senses Fail, als je ze al kende dan wist je dit allemaal al en zo niet dan merk ja dat toch zodra je er een paar nummers van beluisterd…

Ik ben de laatste tijd echt zo snel geiiriteerd met alles. dingen waaar ik me normaal niets van aantrek zijn echt irritant geworden. Weet niet hoe het komt. Misschien wel omdat het te veel gebeurd en dat er te veel in mijn leven gebeurd dat ik niet kan hebben. Dat ik nu gewoon met het minste al geirriteerd ben. Ik weet het niet. Maakt ook niet uit eigenlijk. Ik loop er sowieso al niet vrolijk bij. Wel ja, niet dat iemand daar iets van merkt. Mensen zijn echt blind op dat gebied. Tegen dat ze iets opmerken is het al veel te laat. Ach ja deze maaatschappij is ziek daar ben ik al lang achter.

Oh en ik ben de laatste paar dagen tussen 3 en 4 gaan slapen. Maar het maakt niet uit want ik voel me totaal niet meer moe. Ik denk dat ik gewoon een tijdje moe ben geweest maar dat men lichaam het nu gewoon is dat ik minder slaap ofzo. Ik weet wel waarom ik het doe hoor. Zo laat gaan slapen. Ik hou mezelf bezig tot het echt laat is en ga dan pas slapen. Zo val ik onmidddelijk in slaap en lig ik niet nog eerst een paar uur te piekeren.

(Door Sven)