Szukam kogoś, nie jestem pewna czy masz być chłopcem czy dziewczynką. Chcę abyśmy się poznali na skypie! Najlepiej od razu kamerka, mikrofon, uśmiech i lecimy! Chciałabym abyś był pozytywny, śmiały, wesoły i przede wszytskim miło by było gdybyś miał podobne zainteresowania! Napisz w komentarzu coś o sobie;) Lubię ludzi z dystansem, którzy lubią czarny humor i którzy nie obrażają się, bo przez 20 minut nie odpisuję! Interesuje mnie fb, snap i skejp:) No i jestem loszką!

Sanji is far from useless!

I saw a post where some people were talking about who they think is the least important in the crew and who is the most useless strawhat. I was surprised at the amount of people who seemed convinced that the answer is Sanji. I don’t understand why people keep saying that Sanji is the most useless strawhat (especially after the time skip). Not saying everyone thinks like this, but I still felt like I wanted to talk about this. I mean, I get it that people dislike him for different reasons, but to actually look at the crew objectively and come to the conclusion that Sanji is the most useless is just ignorant. I also understand that he’s not gotten much time to shine since the timeskip, but honestly I feel like I need to remind people of how much of a difference Sanji makes within the crew.

First off, Sanji’s job as a cook is incredibly important. And now after learning the 99 recipes not only does he keep the crew healthy, but he can even in a way boost them and make them stronger. Right before the Baratie arc it is even highlighted how important it is to have a good chef on the sea. His role as a chef in itself makes him less useless than say Brook or Usopp. I’d say that just for the survival of the crew the most important jobs are doctor, navigator and chef (while shipwright is also highly important it is easier to manage without one while on board).

Secondly, Sanji is a strong fighter. Luffy and Zoro are more or less the fighting type only, and while several of the crew have jobs as well as being good fighters I’d say that Sanji is the only one of the crew with a job who is equally as important as his role as a fighter. I’m not sure I’m explaining it well, but basically Sanji is one of the main fighters and even though all of the crew can fight he is just as important in battle as he is in the kitchen. Meanwhile I’d say that Nami is more important as a navigator than a fighter for example. You can’t deny that Sanji is strong and that he definitely is one of their most important fighters.

Thirdly Sanji’s intellect and instinct has saved the crew plenty of times. Mr.Prince is a great example where without him we don’t know if the crew would have been able to escape the cage in time. He also sacrificed himself instead of Nami and Usopp in Skypie (way before Zoro’s sacrifice). And in Enies Lobby not only did he find Robin and followed her on the train, but that lead to him freeing Usopp and Franky (though Franky gets captured again), which in turn affect the whole outcome of later events. If Sanji had not jumped on that train they would have had to save three people in Enies Lobby instead, and there would have been more enemies left because he more or less takes out the whole train. He’s also the reason the all get away from the marines. Basically Sanji has singlehandedly done several things that has saved his crewmates.

He knows what he can do and what others can do and is very tactical. In the Arlong arc he went against Kuroobi under water because he recognized that Zoro would not be able to free Luffy in his condition had he done it instead. In Enies Lobby he tells Usopp that “Everyone has things they can’t do.” And “I’ll do what you can’t do. You do what I can’t do.” Because he knows Usopp is better suited for the job. (He also shows his supportive side here and Sanji is in his core a very caring person). He always seems to be in the right place at the right time and there is a reason for Sanji holding the record amongst the strawhats for epic entrances.

Speaking of things Sanji can do that others can’t… Sky walk and Blue walk, which makes him a great asset. In Punk Hazard Sanji dives into the same lake that Zoro, Luffy and CO had to cross earlier (and handles the cold much better even though he’s in Nami’s body) and he even says he’s the best swimmer. He always was and he always will be. On top of this he can now also fly. Just imagine if Zoro and Sanji had switched places against Doflamingo? There’s no point in saying Zoro would have fought better, because he wouldn’t even have been able to get there to begin with. Same with Luffy to be honest. Because Sanji can use Sky walk he was able to get between Doflamingo and the crew on Sunny, which in the end saved them (even if Law also helps later). Not even Law could do a thing and if that doesn’t show people that strength is relative, and that there are plenty of things that make Sanji even more valuable I don’t know what else to say.

In the end I am just tired of people underestimating Sanji and saying that it doesn’t matter if he’s there or not. I hope you enjoyed this rant. <3 If anyone want my opinion on anything Sanji-related (or One Piece in general) just ask and I’ll do my best to answer! :D

A bit of thought about Sanji and his brothers

Latest OP chapters made me think about Sanji and his relationship with Vinesmoke family and Straw Hats; the first related to him by blood while the second by choice became his beloved nakama.

It’s clear that Sanji grew up in abusive & toxic environment; his biological brothers shamed & beat him on daily basic:

while their father simply didn’t care for “useless son”:

There is still a lot information we, as a readers, don’t know about Sanji’s past but we have a general clue why he left his family at such young age.

As much as Sanji tried over years to separate himself from his biological family, the abusive childhood is one of biggest factors that shaped him into man he is now. The other significant factor was his relationship with Zeff who was the first(?) real father (and in general: positive male) figure in Sanji’s life. A man who didn’t have any reason to do so and still 1) saved his life and somehow adopted 2) trained him into great cook & fighter and 3) encouraged him to chase after his dreams by joining Luffy’s crew. Soon the Straw Hats became Sanji new family and since Luffy, Usopp and Zoro are the closest to him in age, Sanji once again had brothers to live with. (Chopper should be count too, yet he is much younger than them, so it’s not suprising that everyone has soft spot for him)

His relationship with Luffy and Usopp is much easier than with Zoro what I think is partially due to Usopp and Luffy friendly, warm, open nature while Zoro always was somehow emotionally distanced. The two youngest boys can be annoying, noisy and rude in their own ways but they are very open with their admiration for Sanji. Be it admiration for his cooking skills or intelligence or any other feats. Sanji is needed as a cook but Usopp and Luffy and Straw Hats in general truly appreciate him both as a part of nakama AND individual person. They praise him. They never laughed at his dream of finding All Blue. The difference between those two and biological Vinsmoke brothers is palpable; though Sanji was quite often rude and harsh for Usopp & Luffy, he is still needed, admired, appreciated and always welcomed to join those two in their childish antics. What I think is something that Sanji rarely experienced in his life - even in Baratie his relationship with other cooks weren’t that friendly. Overall I think that Sanji may feel secured around Luffy and Usopp because he doesn’t need to prove himself or fight for their acceptance & love. It’s given freely to him.

With Zoro the situation is more complicated due to Sanji’s abusive family.  I think it’s correct to say Sanji’s bad memories were constantly unconsciously triggered by Zoro.

I mean, just look at Zoro, it’s not just a visual resemblance to Germa’s soldiers or his dedications to training. If Zoro  was born in Vinsmoke royal family, he would be probably perfect heir. Many characters through the story pointed out how Zoro is born killer and he didn’t mind killing / capturing criminals for bounty (like when in past he needed money). His great combat skills & warrior instinc made him famous before he even met Luffy and even Crocodile - via his underling - tried to recruit him into Baroque Works but Zoro wasn’t interested (and the Crocodile’s messenger, Mr. 7, was killed by Roronoa).

In contrast to Usopp and Luffy, Zoro is not only more stoic by nature but also 1) prone to violence and 2) first to voice harsh truths / opinions. Few times he even said aloud to leave someone behind (Robin in Skypie, Usopp in Water 7) or give up on person who doesn’t seem to want be part of group (Nami after leaving Straw Hats). Zoro’s direct approach is a trait that can be easy misunderstand for not caring about others (in some case: the weakest, “useless”)

It’s no wonder that Sanji almost from the start reacted to Zoro in such strong way. Because Zoro could represents what Sanji should be according to his biological family and even Zeff used Roronoa (and Luffy) as a example of someone who is determinated to fight for his ambitions / dreams. Something that Sanji gave up after traumatic experience of almost dying from hunger and his debt to Zeff.

Keep reading

Boyfriend Tag

Opis: AU gdzie Harry jest Youtuberem, a jego widzowie domagają się żeby nagrał dla nich film ze swoim chłopakiem.

Pairing: Larry

Ilość słów:ok.2k

Nagłówek: x

Note: Oglądam tyle homo boyfriend tag’ów, więc czemu by nie wmiksować w to Larry’ego :D 


-To tyle na dzisiaj, dziękuję za oglądanie, kocham was, do zobaczenia w następnym filmiku! -Harry pożegnał się wesoło z widzami, machając do kamery.

Tworząc kanał na YouTube, nie sądził, że zyska taką popularność. Kochał rozmawiać z ludźmi, stwierdził, że nagrywanie filmików, będzie najlepszą drogą do tego żeby się wygadać. 

W ciągu pierwszych dwóch miesięcy zauważył go sławny, irlandzki Youtuber, Niall Horan, polecił kanał Harry’ego w jednym ze swoich filmików. Liczba subskrypcji na kanale zaczęła rosnąć, widzów było coraz więcej. 

Miał okazję porozmawiać z samym Niallem na jednym ze spotkań vlogerów, okazało się, że mieszkają całkiem blisko siebie. Zaczęli widywać się coraz częściej, zostali naprawdę bliskimi przyjaciółmi.


Dzięki YouTube Harry poznał wielu cudownych ludzi, Lauren z kanału @Moveyourbodyx, dziewczyna uczyła podstawowych kroków tanecznych, Liama, @payno93 który specjalizował się w robieniu idiotycznych challenge’y, czy Grega, @jamesgreggyy, który podobnie jak Harry, nagrywał głównie vlogi, które miały być lekkie i zabawne.

Dzięki nagrywaniu filmów poznał też Louisa. Louis był przyjacielem, wcześniej wspomnianego, Grega. Harry pamięta kiedy pewnego wieczora oglądał jego filmik, w tle widać było Louisa, który śmiał się z tego jak Greg wita się z widzami. Jego śmiech był najpiękniejszą rzeczą, jaką Harry kiedykolwiek usłyszał. Tamtego dnia obejrzał wszystkie filmiki Grega jeszcze raz, tylko po to by doszukać się tam cudownego szatyna.

Kilka razy mało dyskretnie wypytywał Grega o jego przyjaciela, okazało się, że chłopak ten pytał o Harry’ego równie często. Louis był tym, który napisał jako pierwszy. Pisali ze sobą na Twitterze, Louis nie miał swojego kanału na YouTube.

Po kilku miesiącach pisania, skypowania i dzwonienia do siebie o późnych godzinach, postanowili się spotkać. 

-Um, trochę się denerwuję, jutro będzie wielki dzień, ale nie mogę wam narazie nic zdradzić, mam nadzieję, że wszystko pójdzie dobrze. Pewnie coś dla was nagram, trzymajcie za mnie kciuki. To tyle na dzisiaj, dziękuję za oglądanie, kocham was, do zobaczenia w następnym filmiku! -Pożegnał się z widzami, dzień przed ich spotkaniem. 

Miał odebrać Louisa z lotniska, nie mieszkali, aż tak daleko siebie, ale najszybciej było podróżować właśnie samolotem, bo podróż zajmowała wtedy zaledwie niecałą godzinę. 

Harry i Niall stali na lotnisku, blondyn nagrywał sparaliżowanego strachem chłopaka, na co ten machał na niego dłonią. Nerwowo obgryzał paznokcie, z jednej strony znali się już tak dobrze, tak bardzo chcieli się spotkać, rozmawiali na FaceTime i Skypie, dlaczego więc spotkanie twarzą w twarz miałoby być inne? Harry bał się rozczarować Louisa, bał się, że to może być tylko jednorazowe spotkanie. Nie ukrywał też, że czuł do szatyna coś więcej niż przyjaźń, jednak nie chciał wyznawać tego przez telefon, bał się.

Kiedy Harry mówił do Nialla coś o tym, żeby przestał się z niego śmiać, blondyn spojrzał w lewo, przerwał chłopakowi i powiedział dumnie do kamery;

-Oho, to chyba on, leć Styles. 

Na te słowo świat Harry’ego zawirował, zaschło mu w gardle i nie wiedział co robić, jednak kiedy z daleka spojrzał w niebieskie oczy Louisa, zaczął biec w jego stronę. Szatyn puścił swoje torby na ziemię i wtulił się w niego jak koala. Harry nie ukrywał tego, że kilka łez opuściło jego oczy. Po prostu czekał na to tak długo, a teraz mógł go naprawdę dotknąć.

-Hej. -Wyszeptał w szyję szatyna.

-Hej. -Odpowiedział, chwytając go za policzki, tak by mógł spojrzeć mu w oczy.

-Hej. -Powtórzył się Harry.

-Hej głupku. -Zaśmiał się Louis.

Od tamtego dnia stawali się coraz bardziej nierozłączni, nie chcecie nawet wiedzieć, jak smutne było ich pożegnanie, kiedy po tygodniu Louis musiał wracać. Nie rozmawiali o tym co jest między nimi, bo kiedy pierwszej nocy Harry pocałował Lou, wszystko było jasne.


Szybko znaleźli sposób na to, żeby widywać się częściej, a po kilku następnych miesiącach, oboje przeprowadzili się do Londynu.

Widzowie Harry’ego kochali Louisa, choć oni nigdy nie przyznali, że są parą przed kamerą. Pod każdym filmikiem, ktoś w komentarzach domagał się o to by nagrali coś wspólnego.

Dlatego też, któregoś dnia, kiedy Harry i Louis leżeli wyciągnięci razem na kanapie, Harry sprawdzając pocztę, Louis oglądając kreskówki, brunet zaproponował, żeby coś razem nagrali.

-Lou? -Zapytał, zaczesując karmelowe włosy za uch swojego chłopaka.


-Co być powiedział gdybym chciał coś z tobą nagrać?

-Okej. -Wzruszył ramionami szatyn.

-Naprawdę? -Zdziwił się młodszy.


-Tak po prostu?

-Bo się rozmyślę.

-Kocham cię Lou-bear. -Uśmiechnął się szeroko i wrócił do przeglądania rzeczy w swoim laptopie.

-Teraz to zdecydowanie się rozmyśliłem.


-Wiesz już co nagramy? -Zapytał szatyn, siadając wygodnie na fotelu.

-Boyfriend Tag.

-Jak romantycznie Styles. -Wywrócił oczami.

-Nie miałem lepszego pomysłu.

-Możemy nagrać sex-taśmę. -Zażartował Louis.

-Idiota. -Harry rzucił w niego poduszką, ustawiając kamerę i światła.

Usiedli wygodnie, Harry sprawdził ostrość i kadr jakieś piętnaście razy, zanim przywitał się ze swoimi widzami. Louis przedrzeźniał ruchy jego warg, znając to przywitanie na pamięć.

-Dzisiaj chciałem wam kogoś przedstawić, Louis, mój chłopak. -Wskazał na uśmiechniętego szatyna.

-Nie jestem twoim chłopakiem, zapłaciłeś mi żebym tu wystąpił. -Powiedział poważnie Lou, na co Harry szeroko się uśmiechnął, cieszył się, że Louis się nie wstydzi i żartuje przed kamerą.

-Dobra zapłaciłem mu, ale to mało ważne. Za te pieniądze musisz ze mną nagrać boyfriend tag. -Ogłosił Harry. -Mam tu pytania, na które będziemy odpowiadać raczej razem, więc zaczynajmy.

1. Gdzie się poznaliście?
-Przez YouTube? Znalazłeś mnie na kanale Grega, ja znalazłem ciebie na twoim kanale. -Odpowiedział Louis.
-Właśnie tak.

2. Ile jesteście razem?
-Rok? -Zapytał Harry.
-Jakoś rok. -Potwierdził Lou.

3. Gdzie była pierwsza randka?
-Harry zabrał mnie do kina, jak romantycznie.
-Nie! Zabrałem cię na koncert! Kino było potem.
-Myślałem, że koncert nie był randką! -Bronił się Louis.
-Idioto! Wiesz jak się wtedy stresowałem? Tylko po to, żebyś nie uznał tego za randkę? -Harry złapał się za pierś, udając zranionego, wydął wargę, a Louis położył na niej kciuk.

4. Jakie było twoje pierwsze wrażenie o mnie?
-Kto pierwszy? -Zapytał Louis.
-Mogę ja, um, więc, no nie wiem, głośny.
-Głośny? Um moje pierwsze wrażenie o tobie? Nie wiem, śmieszny albo wysoki.

5. Na co najpierw zwróciłeś uwagę w wyglądzie?
-Dobra, dobra, wiem, że to był mój tyłek, a nie oczy.
-Tyłek był drugi.
-Wmawiaj sobie. Um u ciebie, u ciebie to chyba włosy, tak włosy. -Przyznał i poczochrał czuprynę swojego chłopaka.

6. On siedzi przed telewizorem, co jest na ekranie?
-Harry nie ogląda telewizji.
-Louis ogląda jakieś idiotyczne kreskówki.
-Nie są idiotyczne!
-Twierdzi, że nie są idiotyczne.

7. Kiedy poznałeś moją rodzinę?
-W zasadzie to nie było planowane. -Na to wspomnienie oboje się zarumienili. Któregoś dnia mama Harry’ego postanowiła złożyć mu niezapowiedzianą wizytę, przez co zastała swojego syna, na kanapie, nagiego, pod Louisem, nieważne.
-Zdecydowanie nie było planowane. -Zaśmiał się Louis.
-W takim razie umm no nie wiem, Louis poznał moją mamę jakiś rok temu?
-Harry moją trochę później, nigdy nie było na to czasu.

8. Czy mamy jakieś wspólne tradycje?
-Wspólne tradycje? -Louis nie do końca wiedział o co chodzi.
-Czy robimy razem coś regularnie.
-Jesteś pewien, że to ten rodzaj pytań? -Louis uniósł sugestywnie brew i zaśmiał się cicho.
-Louis idioto. -Harry spłonął rumieńcem i wywrócił oczami. -Wiesz o co mi chodzi.
-No nie wiem, robimy jajecznicę co sobotę, to tradycja?
-Tak, myślę, że tak.

9. O co się najczęściej kłócimy?
-O to, że po sobie nie sprzątasz, nie zmywasz, nie ścielisz łóżka i kopiesz mnie w nocy.
-I o to, że twoje bandany walają się po całym mieszkaniu.

10. Co najczęściej oglądam w telewizji/Internecie?
-A ty znowu kreskówki.

11. Czy mam jakieś dziwne obsesję, jakie?
-Moje włosy.
-Och to nie tylko moja obsesja.
-U ciebie to już gorzej niż obsesja.
-Nic nie poradzę na to, że są takie mięciutkie. -Zaśmiał się Louis i od razu włożył rękę w loki Harry’ego.

12. Jeśli coś kolekcjonuje to co to jest?
-Bandany, już mówiłem.
-W takim razie ty kolekcjonujesz śmieci.

13. Jaki rozmiar buta noszę?
-Nie wiem, ale masz ogromne stopy.
-Nie są ogromne. -Harry podniósł nogę tak by widać ją było w kamerze.
-Są! -Louis podstawił do jego swoją by je porównać.
-Wcale nie, to twoja stopa jest malutka.
-Nie, to ty jesteś olbrzymem.

14. Kiedy wychodzimy coś zjeść to co zamawiam do picia?
-Lou zamawia piwo.
-Harry jakieś babskie drinki.
-Nie będę ci tego znowu tłumaczyć.

15. Z czym najczęściej jem kanapki?
-Nie jesz kanapek, jesz płatki.
-Ty jesz kanapki z serem, które śmierdzą.

16. Co bym mógł jeść codziennie?
-Właśnie te ekologiczne płatki.
-To granola. -Poprawił go Harry.
-W takim razie granolę.
-Okej zgadzam się, um ty mógłbyś jeść same frytki, albo lody.
-Dobra powiedzmy, że też się zgadzam.

17. Twój ulubiony kolor?

18. Czego nie lubisz do jedzenia?
-Kanapek z serem.

19. Mój ulubiony rodzaj muzyki?
-To nawet nie gatunek, nie wiem jakieś alternatywne coś. -Skrzywił się Louis.
-Za to ty słuchasz najgorszego popu. 

20. O czym najczęściej dyskutujemy?
-O tym co chcemy jeść albo gdzie wyjść. -Odpowiedział Louis.

21. Kto rządzi w związku?
-Ja. -Odpowiedzieli jednocześnie.
-Dobrze wiesz, że ja. -Bronił się Louis.
-Dobra może tak, ale nie zawsze.
-Wygrałem. -Oznajmił dumnie szatyn.
-Jak dziecko.

22. Mój kolor oczu?
Harry od razu odwrócił głowę w bok, by Louis nie mógł tego sprawdzić.
-Nie musisz się odwracać, są zielone.
-Twoje niebieskie.

23. Mój najlepszy przyjaciel?
-Twój to Niall, Niall i Liam.
-U ciebie to będzie Greg albo Stan, dawno nie było u nas Stana. Pozdrawiamy Stana! -Harry pomachał radośnie do kamery.

24. Mój ulubiony zespół sportowy?
-Doncaster Rovers.
-Twój to ten na G, czekaj, nie podpowiadaj.
-Green-bay Packers! Ha! Pamiętam!

25. Jakie sporty uprawiam?
-Nawet nie próbuj na to sprośnie odpowiadać Louis.
-Powstrzymałeś mnie. -Zaśmiał się. -Ty golf?
-Ty piłka nożna.

26. Rzecz której bym nigdy nie zrobił.
-Ja bym cie nie zdradził.
-Aww Louis, to było kochane. -Harry uśmiechnął się szeroko i położył głowę na ramieniu Louisa.
-Potrafię być kochany.
-Wiem, wiem, um, ja, to samo, też bym cię nie zostawił, albo no nie wiem, chyba to.

27. Jaki mam talent?
-Śpiewasz. -Odpowiedzieli znów jednocześnie.

28. Gdybym mógł żyć wszędzie to gdzie by to było?
-W Nibylandii. -Odpowiedział od razu Louis, z lekkim uśmiechem na ustach.
-Jesteś taką księżniczką, ja byłbym Piotrusiem, a ty Wendy.
-Dlaczego mam być Wendy?
-Nie pytaj Harry.

29. Na co przeznaczam bardzo dużo mojego czasu?
-Ty na kreskówki.
-Powtarzasz się Harry!

30. Moje ulubione zajęcie?
-Spanie, Louis śpi cały czas.
-Twoje to będzie nagrywanie, albo całowanie.

-To już wszystkie pytania, świetnie się na nie odpowiadało. Cieszę się, że mogłem z tobą nagrać Lou. -Spojrzał słodko na swojego chłopaka. -To tyle na dzisiaj, dziękuję za oglądanie, kocham was, do zobaczenia w następnym filmiku! -Oboje pomachali do kamery, po czym Harry wyłączył sprzęt.


Rozdział siedemnasty; Stereo Hearts; polskie tłumaczenie

Louis nie jest zadurzony w gospodarzu programu w lokalnym radiu, a Harry nie jest taki, jaki wydaje się być na antenie.

Notka od tłumaczki: Przepraszam za wszelkie błędy! Enjoy. :) xx

Rozdział siedemnasty:

Kiedy nadszedł czas, żeby zamknąć sklep, Louis złapał swoje rzeczy, naciągnął kaptur na głowę i zmierzwił włosy. Ed dawno temu wyszedł z Niallem, by posłuchać audycji Nialla na żywo. Kiedy Louisowi w końcu udało się zapiąć zamek bluzy do końca i uniósł głowę, zobaczył twarz przyciśniętą do szyby, z zezem i lokami zmiażdżonymi na powierzchni okna. Ledwo mógł powstrzymać swój śmiech, kiedy Harry zrobił kolejną głupią minę, a Louis szybko pobiegł na zewnątrz, by się z nim przywitać i stanął na czubkach swoich palców, aby móc go pocałować.

- Dokładnie na czas - skomentował szczęśliwie Louis, a Harry uśmiechnął się, gdy chłopak zaprowadził ich z powrotem do sklepu, by zabrać swoje rzeczy. Miał założyć plecak, ale Harry chwycił go i z uśmiechem na ustach założył go na swoje plecy.

- Dzięki - odpowiedział Louis i czule pocałował go w policzek. Nie miał dosyć całowania Harry'ego. Było tak, jakby pomiędzy nimi było jakieś magnetyczne przyciąganie, a Harry na to nie narzekał, więc Louis pomyślał, że pewnie nie miał nic przeciwko.

- Nie ma problemu, Boo. - Ciepła dłoń Harry'ego dotknęła dołu pleców Louisa i delikatnie popchnęła go w kierunku drzwi. - Chodźmy do domu.

Keep reading

hi69-oops  asked:

Bardzo proszę o Larrego. Sylwestr Lou przyjeżdża do Harrego, który jest w LA. Zaraz po północy trafiają do łóżka ^^ (One Direction istnieje) I proszę aby Louis był na górze :) Dziękuję xx

Mam nadzieję, że nie zawiodłam, słońce <3 Rozpoczynam ferie, więc jeśli macie jakieś propozycje na inne prompts'y to tutaj

Jechałem windą nowoczesnego apartamentowca, zastanawiając się jak zareaguje Harry, gdy zobaczy mnie w drzwiach. Wspólnie, po wielu sprzeczkach i poważniejszych kłótniach, zdecydowaliśmy się spędzić osobno noc Sylwestrową. Ja w Doncaster, a zielonooki w Los Angeles. Nie przepadałem za najbliższym towarzystwem ciemnowłosego, jedyną osobą, z którą dobrze się dogadywałem była jego siostra Gemma, która wyjechała. On także nie okazywał sympatii grupie moich przyjaciół, mimo że zapewniał mnie, że wcale tak nie jest.

Poprawiłem na ramieniu skórzaną torbę, kierując się do mieszkania na samym końcu szerokiego korytarza. Zapukałem w charakterystyczny dla siebie sposób, a gdy zobaczyłem w drzwiach ukochaną twarz momentalnie się uśmiechnąłem.

- Louis – zaczął zaskoczony, przyciągając mnie mocno do siebie.

Śmiejąc się cicho, przytuliłem się mocno do niego, dopiero teraz zdając sobie sprawę, jak mocno za nim tęskniłem w ciągu tych kilku dni. Czułem mocny zapach jego ulubionych perfum, które sam mu wybierałem i doszło do mnie, że ma na sobie garnitur. Pocałował mnie w czoło, wpuszczając mnie do środka. Odłożyłem swoją torbę na podłogę, czując się jak u siebie, tuż przy idealnie poukładanych butach, zsuwając z ramion kurtkę. Zdjąłem trampki i wyciągnąłem z szafki moje ulubione, pluszowe kapcie z motywem Spider-Man’a, które Harry kupił specjalnie dla mnie.

- Nie mogłem usiedzieć dłużej w Doncaster bez ciebie – wytłumaczyłem szczerze, siadając na kanapie w salonie – Postarasz się wrócić w miarę trzeźwy i w miarę szybko? – zapytałem z nadzieją w głosie, patrząc na ciemnowłosego.

Harry pochylił się nade mną, całując przelotnie moje włosy, które nie były w najlepszej kondycji po podróży, po czym usiadł okrakiem na moich kolanach, opierając swoje czoło o moje.

- Zostanę – powiedział pewnie, kręcąc głową, wiedząc, że chcę mu powiedzieć, że nie musi – Wiem, że nie muszę, ale chcę – kontynuował – Możemy jeszcze skoczyć kupić szampana, później zadzwonimy na skypie do Liam’a, Zayn’a i Niall’a, bo wiem, że spędzają ten wieczór razem, złożymy im życzenia, a później… – przerwał, patrząc mi prosto w oczy – Możemy robić co tylko zechcesz.

Uśmiechnąłem się, kładąc dłonie na jego ramionach, przyciągając go bliżej siebie. Dotknąłem wolną dłonią jego krawatu, uśmiechając się do własnych myśli.

- Jesteś pewien? - zapytałem, składając na jego policzku czuły pocałunek.

Skinął głową, podnosząc się z moich kolan. Posłał mi szczery uśmiech, a ja mimowolnie go odwzajemniłem.

- Zrobię ci herbaty i skoczę do sklepu po szampana – powiedział, delikatnie zachrypniętym głosem – To nie podlega dyskusji. Z całą pewnością jesteś zmęczony podróżą.

Westchnąłem cicho, odprowadzając go wzrokiem do kuchni. Rozsiadłem się wygodnie, oczekując jego powrotu. Już po chwili na szklanej ladzie przede mną stał mój ulubiony, duży, fioletowy kubek z malinowo-waniliową herbatą, którą oboje pijaliśmy niemalże nałogowo.

- Dzięki – rzuciłem, patrząc jak ubiera skórzaną kurtkę – Wróć szybko.

Wiedziałem, że Harry jak zwykle spędzi przed półka z alkoholem długi czas, próbując wybrać coś najlepszego. Zakupy z nim zawsze trwały bardzo długo i gdyby nie moje decyzje, prawdopodobnie trwałyby jeszcze dłużej.

- Pewnie, dupku – mruknął, śmiejąc się – Wiem o czym pomyślałeś. Wcale nie jestem najmniej niezdecydowanym facetem na świecie.


Naprawdę byłem w szoku, gdy po piętnastu minutach ujrzałem w mieszkaniu ciemnowłosego z butelką szampana w ręce. Uśmiechnął się, zadowolony z siebie, zsuwając sobie z ramion kurtkę i marynarkę. Uwielbiałem go w czarnych koszulach, opinających jego wysportowane ciało. Zagryzłem wargę, lustrując sylwetkę zielonookiego, gdy pochylał się, ściągając z nóg buty.

- Podobno ten szampan jest różowy – powiedział rozbawiony, odkładając butelkę na szklany blat.

Zajął miejsce obok mnie, podając mi swojego laptopa. Sam upił łyka herbaty z mojego kubka, by później ułożyć dłoń na moim kolanie. Nie miał pojęcia jak bardzo mnie rozpraszał, gdy delikatnie poruszał palcami, jednak mimo wszystko starałem się zachować spokój, bo wiedziałem, że musimy jeszcze porozmawiać z chłopakami.

- Wpisz hasło – powiedziałem, podając mu laptopa, jednak odsunął go od siebie.

- Znasz je – odpowiedział, śmiejąc się.

Spojrzałem na niego zdziwiony, wpisując ustanowione kiedyś przeze mnie hasło: „LouisMaDużego”. Roześmiałem się głośno, widząc, że zostałem zalogowany.

- Sądziłem, że zmieniłeś je.

- Dlaczego miałbym to robić? – zapytał, unosząc brew – Przyzwyczaiłem się, a poza tym… To hasło jest bardzo prawdziwe.


Po długich minutach udało nam się nawiązać połączenie z Londynem i poczułem się naprawdę szczęśliwy, widząc moich przyjaciół, którzy powitali nas bardzo entuzjastycznie.

- Jednak razem, gołąbeczki? - zapytał Niall, wyszczerzając swoje białe zęby w uśmiechu.

- Miałem go wyrzucić za drzwi? - odpowiedział Harry, za co szturchnąłem go ramieniem, posyłając mu karcące spojrzenie – Zawsze razem.

Zayn z przejęciem opowiadał nam o kupnie nowego samochodu, a Liam pokazywał język, mrużył oczy, pokazywał zęby przed kamerką, doprowadzając tym ciemnowłosego do płaczu. Śmiał się, ściskając moje palce, a ja sam również bawiłem się w najlepsze, bo nasz przyjaciel z zespołu zawsze potrafił nas rozbawić.

- Czas na życzenia, nie sądzicie? - odezwał się Liam, a ja przeniosłem wzrok na zegarek.

Za niecałe dziesięć minut miałem powitać Nowy Rok z moim ukochanym. Skinąłem głową, patrząc na moich przyjaciół, chcąc, by oni zaczęli.

- Ja zacznę – powiedział Irlandczyk, uśmiechając się kolejno do Zayn’a i Liam’a, aż wreszcie zwrócił się w naszą stronę – Życzę wam chłopaki wszystkiego, co najlepsze. Spełnienia wszystkich najskrytszych marzeń. Dużo miłości, zdrowia, uśmiechu – wymieniał kolejno, a my słuchaliśmy go uważnie – Całą masę dobrego seksu – dodał, a my wszyscy roześmialiśmy się. Harry ścisnął znacząco moją dłoń, a ja doskonale wiedziałem, co chce przez ten gest dać mi do zrozumienia – Abyśmy zawsze byli tak dobrymi przyjaciółmi, nawet jeśli zakończymy karierę. Kocham was z całego serca.

- Och, Niall – powiedziałem, akcentując jego urocze imię – Jesteś taki kochany. Powiedziałeś wszystko za nas, prawda? - zapytałem, patrząc na chłopaków, uśmiechając się – Miło było was zobaczyć. Bawcie się dobrze i nie przesadźcie, okej? Widzimy się niedługo.

- Szczęśliwego Nowego Roku! - wtrącił Harry radosnym głosem – Wszystkich Was bardzo kocham!


Odstawiłem białego laptopa na ladę, zamykając go. Uśmiechnąłem się do zielonookiego, podając mu butelkę alkoholu, by napełnił nim kieliszki. Faktycznie napój był różowy, co widocznie ucieszyło Harry’ego. Ująłem jego dłoń w swoją, ściskając ją delikatnie, patrząc na swój zegarek. Kiedy wybiła północ, nie czekając dłużej, wspiąłem się na palcach by sięgnąć ust zielonookiego, aby się w nie wpić. Całowaliśmy się powoli, oboje uśmiechaliśmy się przez pocałunek. Moja dłoń wciąż delikatnie ściskała długie palce chłopaka, by po wszystkim wtulić się w jego klatkę piersiową i wymruczeć ciche: „kocham cię”.

- Kocham cię – odpowiedział, składając pocałunek na moich włosach.

- Chodźmy do łóżka – wymruczałem do jego ucha, czując, jak jego ciało spina się na te słowa – Cholernie dobrze wyglądasz w tych ciuchach, ale jeszcze lepiej prezentujesz się bez nich.

- Szampan – przypomniał mi, podając kieliszek.

Pokręciłem głową, uśmiechając się kolejny raz dochodząc do wniosku, że mój chłopak jest absolutnie niemożliwy, jednak uległem mu, wypijając musujący płyn.


Zdjąłem z siebie swój sweter, patrząc podejrzliwie na zmieszanego Harry’ego, który chyba zdążył już pojąć, że to ja dziś rządzę. Podszedłem do niego, kładąc dłonie na jego ramionach, delikatnie je masując, chcąc, by się rozluźnił. Wciąż nie wiedziałem, dlaczego zawsze denerwował się, gdy miałem przejąć kontrolę.

- W porządku? - zapytałem, składając pocałunek na jego nosie, sprawiając, że Harry uśmiechnął się.

- Tak – odpowiedział pewnie – Chodź tutaj.

Przyciągnął mnie bliżej za szlufki moich spodni. Nie czekając dłużej, zaczął rozpinać pasek moich spodni, a ja guzik po guziku odpinałem jego koszulę. Zsunąłem ją z jego umięśnionych ramion, popychając go delikatnie do tyłu, by położył się na łóżku. Pochyliłem się nad nim, łącząc nasze wargi w kolejnym pocałunku. Jego chłodne dłonie w tym samym czasie zsuwały moje spodnie wraz z bielizną. Moje usta spoczęły na szyi ciemnowłosego, która była jednym z najwrażliwszych miejsc na jego ciele, całując ją centymetr po centymetrze. Pozostawiałem różowe ślady na bladej skórze, niektóre całkiem duże. Wiedziałem, że jutro Harry mi to wypomni i nie będzie zadowolony, bo nie przepadał za byciem aż tak naznaczonym.

- Podoba mi się ten krawat – stwierdziłem zgodnie z prawdą, siadając na biodrach zielonookiego – Myślę, że powinienem go zostawić.

- Twoje fascynacje nieco mnie przerażają, wiesz? - zapytał, uśmiechając się.

Wzruszyłem ramionami, chcąc mu oznajmić, że nic nie mogę na to poradzić i zacząłem drżącymi dłońmi rozpinać rozporek jego spodni, czując pod palcami niemałe wybrzuszenie. Ściągnąłem z jego długich, zgrabnych nóg czarne rurki, specjalnie przedłużając tę czynność, chcąc jak najdłużej napawać się tym widokiem.

- Piękny – wyrwało mi się, gdy pochyliłem się nad brzuchem zielonookiego.

Składałem na nim pożądliwe pocałunki, przesuwając opuszkami palców po jego wystających biodrach. Mój język przesunął się niżej, zahaczając o gumkę bokserek. Harry westchnął z zadowoleniem, gdy pozbawiłem go ostatniej części garderoby, unosząc delikatnie swoje ciało.

- Louis – powiedział błagalnie – Proszę.

Ująłem jego dłoń w swoją, ściskając ją mocno, gdy zacząłem składać pojedyncze pocałunki na jego twardej męskości. Harry natychmiast zareagował, wzdychając cicho z rozkoszy, zaciskając wolną dłoń na ciemnej pościeli. Moje wargi leniwie poruszały się, by wreszcie objąć całą długość. Ciemnowłosy jęknął, wplatając swoje długie palce w moje włosy, delikatnie mnie za nie ciągnąc.

- Louis, kurwa… - wydyszał, a ja mimowolnie uśmiechnąłem się, pogłębiając ruchy – Cholera… - musiałem przyznać, że wulgarny Harry nakręcał mnie jeszcze bardziej – Musisz, kurwa, przestać…

Podniosłem głowę, patrząc na jego rozpalone policzki. Wyglądał tak niewinnie i kusząco, jego włosy w nieładzie i przymknięte oczy doprowadzały mnie do szaleństwa. Położyłem się na nim, sprawiając, że mogłem go tak doskonale poczuć i ponownie złączyłem nasze wargi w pocałunku. Nasze języki idealnie ze sobą współgrały, a ja czułem, że z każdą sekundą powietrze w pokoju robi się coraz gęstsze. Sięgnąłem dłonią do szuflady, znajdując w niej małą tubkę, której zawartością pokryłem swoje dwa palce.

- Ciii, spokojnie – wymruczałem, widząc, że Harry jest już naprawdę podniecony.

Wsunąłem jeden ze zwilżonych palców w jego wnętrze, czule całując go po uchu. Ciemnowłosy przyciągnął mnie bliżej siebie, układając swoją dużą dłoń na moich plecach, drapiąc mnie po nich z wyczuciem. Mój Harry. On jedyny wiedział, co lubiłem najbardziej. Starałem się przygotować go najlepiej, jak potrafiłem na chwilę, w której mieliśmy stać się jednością i kiedy usłyszałem ciche „więcej”, dodałem kolejny palec, poruszając nim ostrożnie. Spojrzałem na niego uważnie, chcąc odczytać z jego twarzy, czy jest gotowy. Uśmiechnąłem się, bo od razu rozpoznałem, że to ten odpowiedni moment. Podniosłem się do pozycji siedzącej i rozprowadziłem żel po swojej męskości. Wyciągnąłem dłoń do Harry’ego, pomagając mu wstać.

- Odwróć się – widząc jego zmieszaną minę, dodałem – Zaufaj mi.

Skinął głową, wykonując moje polecenie. Oparł się na kolanach, zaciskając dłonie na kołdrze. Cholera, Harry miał idealne ciało i z każdej strony prezentowało się doskonale. Zacząłem składać czułe pocałunki wzdłuż linii jego kręgosłupa, układając dłonie na jego biodrach i najdelikatniej jak potrafiłem złączyłem nasze ciała w jedność. Oboje westchnęliśmy z zadowolenia przy moim pierwszym ruchu, gdy moje dłonie owinęły się wokół jego boków, spoczywając na jego brzuchu. Przytuliłem się do jego pleców, sprawiając, że bliżej siebie już być nie mogliśmy. Harry odwrócił głowę, spoglądając na mnie, a ja wykorzystałem moment, łącząc nasze wargi w długim pocałunku, leniwie poruszając biodrami.

- Mój – wymruczałem, ciągnąc chłopaka za wargę – Tak cholernie idealny…

Wkrótce ująłem jedną z dłoni męskość ciemnowłosego, ruszając po niej równo z moimi pchnięciami. Delikatne ruchy już nam nie wystarczały, więc zdecydowałem się przyśpieszyć. Harry starał się być cicho, jednak wyrywały mu się pojedyncze jęki, a dla mnie były to najpiękniejsze dźwięki na całym świecie.

- Louis – ostrzegł mnie, drżącym od nadmiaru emocji głosem – Blisko.

Uśmiechnąłem się delikatnie pod nosem, obserwując stan do jakiego doprowadziłem zielonookiego. Wykonałem jeszcze kilka mocnych, dokładnych ruchów, sprawiając, że oboje osiągnęliśmy spełnienie w tym samym momencie. Twarz Harry’ego, pogrążonego w rozkoszy była przepiękna. Najlepsza była świadomość, że jedynie ja mogłem go oglądać w takim stanie.

- Dziękuję – wymruczał cicho, wtulając się w moje lepkie ciało.

Objąłem go mocno ramieniem, całując delikatnie jego czoło i naciągnąłem na nas puchatą kołdrę. Oboje potrzebowaliśmy jeszcze dłuższej chwili, by unormować swoje przyśpieszone oddechy. Patrzył na mnie i mogłem dostrzec w jego zielonych oczach całą miłość, jaką mnie darzył. Złączyłem nasze palce ze sobą, ściskając je delikatnie i wyszeptałem, uśmiechając się zadziornie:

- Wiesz, Harry… Jaki Sylwester, taki cały rok.

How many 'till I'm in your arms (I'm ready to drive all night) – [Larry one shot]

Tytuł: How many ‘till I’m in your arms (I’m ready to drive all night)

Autorka: May (@ops_and_hi)

Pairing: Larry Stylinson

Opis: Louis wyjeżdża w trasę koncertową, a Harry i ich mała córeczka tęsknią za nim. Bardzo.

Ilość stron/słów: 8/3165

Inspiracja: White Lines by Alexz Johnson

Przeczytaj na ao3!

Od autorki: Taka scenka, która wpadła mi do głowy, kiedy sprzątałam w kuchni, słuchając muzyki. To raczej nic specjalnego, ale pomyślałam, że może umili trochę czekanie na kolejny rozdział uuu, bo naprawdę nie mam pojęcia, kiedy uda mi się tym zająć. Bardzo luźno zainspirowane piosenką „White Lines” i tytuł także pochodzi z tej piosenki. Piszcie do mnie jak wam się podoba, albo jeśli chcecie po prostu pogadać, ja nie gryzę :)


* * *

Harry westchnął, przewracając się na drugi bok. Nie mógł spać. Zwykle obok niego było ciepłe ciało, do którego mógł się przytulić, skupić na oddechu tej drugiej osoby i sen przychodził łatwo. Nigdy tego nie doceniał. Dopiero teraz gdy tego zabrakło, zrozumiał jak bardzo potrzebował Louisa. On był mu niezbędny do życia jak tlen. Spojrzał na zegarek i jęknął, widząc, że jest już druga w nocy. Rano musiał wstać do pracy. Zamknął oczy w rozpaczliwej próbie zaśnięcia, ale natychmiast je otworzył, gdy drzwi uchyliły się z cichym skrzypnięciem i usłyszał tupot stópek. Po chwili malutkie ciałko wgramoliło się na łóżko obok niego i ciepła, pulchna rączka z wahaniem dotknęła jego policzka.

- Tatusiu? Tatusiu, śpisz?

Harry natychmiast otworzył oczy, gdy usłyszał, że w głosie malutkiej dziewczynki pobrzmiewa płacz. Przygarnął ją do siebie, lekko głaskając jej długie loki i całując czółko. Dziewczynka przylgnęła do niego a kolejna fala łez spłynęła po jej policzkach.

- Hej, księżniczko, co się stało? Czemu płaczesz? – zapytał miękko, ścierając kciukiem gorące łzy i całując delikatnie mokry policzek.

Dziewczynka chlipnęła, a później spojrzała na niego wielkimi, błękitnymi oczami. Oczami, które tak bardzo przypominały mu o Louisie, że Harry poczuł jak na ten widok coś ściska mu serce. Potarła piąstkami o oczka, a gdy już uspokoiła się trochę, wyszeptała:

- Tęsknie za tatą.

Harry westchnął i ponownie pocałował ją w czółko. Nie odrywając ust od delikatnej skóry, zamknął oczy i zacisnął ramiona mocniej wokół dziewczynki, która wtuliła twarz w zagłębienie jego szyi.

- Wiem skarbie, ,wiem. Ja też. – Spojrzał na nią wreszcie i nie mógł znieść smutku wypełniającego błękitne tęczówki. Połaskotał ją lekko pod żebrami i leciutki uśmiech pojawił się na jej ustach, dołeczki ukazały się w policzkach. Harry poczuł jak trochę smutku ucieka z jego serca. Nagle pomysł wpadł do jego głowy.

- A co ty na to, żebym zadzwonili do taty? Hmm?

Twarz dziewczynki rozświetliła się w uśmiechu i wyrywając się z ramion Harry’ego zaczęła podskakiwać na łóżku, sprawiając, że cały materac się zatrząsł, a Harry wybuchnął śmiechem.

- Dobrze, już dobrze – powiedział rozbawiony, sięgając po telefon leżący na stoliku nocnym, ale dziewczynka wyciągnęła do niego prosząco małe rączki.

- Mogę ja? – Wydęła wargi prosząco, a jej oczy zrobiły się niemożliwie wielkie.

Louis nauczył ją tej sztuczki, bo wiedział, że Harry nie może się oprzeć tej minie, zarówno wtedy gdy widniała na twarzy jego męża, ja i jego córeczki. Więc podał jej z uśmiechem telefon i patrzył z dumą jak szuka w książce adresowej, czytając kontakty, szukając tego najdroższego ich sercom.

- Li-Liam… Lou…is. Louis! – wykrzyknęła z podekscytowaniem, gdy udało jej się znaleźć i wcisnęła zielony przycisk.

- Ślicznie, księżniczko – pochwalił ją Harry i wziął od niej telefon, włączając na głośnomówiący. W pokoju rozbrzmiały głośne sygnały i dziewczynka znowu zaczęła podskakiwać radośnie na łóżku. Harry naprawdę musiał się powstrzymywać by do niej nie dołączyć. Wreszcie ktoś odebrał i cichy, pogrążony w miękkiej ciemności pokój przeciął głos.

- Hej, kochanie. Nie śpisz jeszcze? – Louis brzmiał na zmęczonego, ale sam dźwięk jego głosu natychmiast sprawił, że Harry poczuł w środku ciepło, a jego serce zaczęło pracować dwa razy szybciej.

- Cześć – powiedział, odchrząkując, ale nie zdążył powiedzieć nic więcej, bo mała dziewczynka wdrapała mu się na kolana, krzycząc prosto do głośnika.

- Hej tato!

- Cześć, kotku! – powiedział Louis, czułość pobrzmiewała w jego głosie. – A czemu moja mała księżniczka nie śpi o tej godzinie?

Dziewczynka zachichotała, przytulając się do klatki piersiowej Harry’ego i chłopak objął ją ramieniem.

- Tęskniliśmy za tobą – powiedział Harry, a Louis westchnął.

- Wiem, skarby. Wiem. Ja też tęskniłem za wami tak bardzo, że myślałem, że zwariuję.

- To przyjedź do nas! – wykrzyknęła Ness, a Harry zaśmiał się smutno.

- Tatuś nie może, skarbie. Tłumaczyłem ci to wiele razy, tata dostał naprawdę dużą szansę i nie może tego zmarnować.

- Gdybyś powiedział jedno słowo, rzuciłbym to wszystko i przyjechał do was – wtrącił się cicho Louis, a Harry poczuł jak jego serce się roztapia.

- Wiem kochanie. Ale to twoja wielka szansa! Nie możesz jej zmarnować.

Parę miesięcy temu Harry i Louis poznali Eda Sheerana przez wspólnych przyjaciół. Spotykali się przy kilku przypadkowych okazjach i zaprzyjaźnili, a potem rudzielec przypadkiem dowiedział się, że Louis śpiewa i gra. Kiedyś go usłyszał i zaproponował mu żeby pojechał z nim w trasę jako support. Ed nie był jakoś szczególnie znany, ale miał grupę oddanych fanów i jego kariera zapowiadała się bardzo obiecująco. Harry długo i cierpliwie namawiał swojego męża by skorzystał z tej szansy, którą los podstawiał mu pod nos, bo wiedział, że to jest marzenie Louisa już od dzieciństwa. Chociaż jego serce bolało w czasie rozłąki, nie chciał by Louis czegokolwiek potem żałował. Na szczęście jednak trasa powoli zbliżała się do końca i za każdym razem gdy Harry czuł w klatce piersiowej uścisk spowodowany tęsknotą za swoim mężem, przypominał sobie, że z każdą mijającą sekundą jest coraz bliżej do jego przyjazdu. Tylko to pozwalało mu nie zwariować.

- Ale ja chcę cię zobaczyć! – Nessie wydęła uroczo wargę i Harry zostawił słodkiego całusa na jej policzku. Dziewczynka natychmiast się rozchmurzyła.

- Możemy… - Louis się zawahał. – Możemy porozmawiać na skypie jeśli chcecie. Chociaż nie wiem czy to taki dobry pomysł. Ty masz jutro pracę, skarbie, a Nessie idzie do przedszkola…

- Nie szkodzi – przerwał mu Harry. Jego serce biło z podekscytowania na myśl, że zaraz zobaczy jego cudowną twarz i teraz, kiedy ta propozycja padła, nie mógł czekać ani chwili dłużej. – Zrobimy sobie jutro z Nessie wolne, prawda? Ja zadzwonię do redakcji, a Ness do przedszkola, tak? – zapytał, zwracając się teraz do dziewczynki, a ta z oburzeniem patrzyła na niego.

- Ja nie mogę zadzwonić do przedszkola! Ty musisz zadzwonić! – powiedziała do niego pouczająco, a Harry zachichotał. Usłyszał śmiech Louisa zniekształcony przez głośniki. Mimo tego nadal był to najcudowniejszy dźwięk świata. Zaraz obok chichotu ich małej córeczki.

- W takim razie postanowione – powiedział Harry. – Do zobaczenia za chwilę, Louis?

- Tak. – Głos Louisa ociekał czułością. – Do zobaczenia, moje skarby.

Harry rozłączył się i sięgnął laptopa. Wyjął go z pokrowca i włączył, szepcząc radośnie do dziewczynki.

- Zaraz zobaczymy tatusia!

Oparł się o ramę łóżka z laptopem na kolanach i malutką Ness, która opierała ramiączka na jego udach, chcąc być jak najbliżej ekranu. Harry zachichotał, łagodnie odsuwając czekoladowe loczki, które wpadały jej do oczu i czekał na połączenie. Po chwili na ekranie pokazało się imię Louisa i Harry odebrał z uśmiechem.

- Tata! – Nessie wybuchła radosną paplaniną, gdy tylko na ekranie pojawiła się twarz Louisa. Paplała co popadnie, opowiadając mu o swoim dniu w przedszkolu i o tym, że poznała nową koleżankę, zalewając go szczegółami z ich codziennego życia, a Harry przyglądał mu się w ciszy, chłonąc ukochaną twarz, której nie widział już tak dawno. Był zmęczony – pod jego oczami rysowały się cienie, a skóra była blada z niewyspania, ale Harry mógł też powiedzieć, że był szczęśliwy, bo w jego oczach widniały te radosne płomyki.

- I narysowałam obrazek i pani wstawiła mi szóstkę, bo powiedziała, że jest śliczny!

- A co narysowałaś, księżniczko? – Louis dopytywał się, słuchając uważnie, ale jego oczy co chwila skakały do oczu Harry’ego, wypełnione tak wielką miłością, że Harry czuł to nawet z tej odległości.

- Ciebie, tatusia i mnie! A potem dorysowałam jeszcze babcię Anne i babcię Jay i wszystkie ciocie! – wykrzyknęła dumnie, a Harry patrzył na nią z czułością. Miała tak wiele po Louisie – nie tylko niebieskie jak ocean oczy i mały, słodki, guzikowaty nosek, ale także żywe usposobienie i skłonność do psot. Tak bardzo cieszył się, że ma ją przy sobie, ten mały kawałek Louisa, kiedy jego tu nie ma.

- Tak? A pokażesz mi, księżniczko? – zapytał z szerokim uśmiechem, a Ness pokiwała ochoczo głową i zeskoczyła z łóżka, by pobiec do swojego pokoju po rysunek. Harry uśmiechnął się za nią, krzycząc „Nie biegaj, skarbie!”, a potem zwrócił oczy na Louisa.

- Co u ciebie słychać, kochanie? – zapytał z czułością, a Louis nie odzywał się przez chwilę, napawając swoje oczy widokiem jego twarzy.

- Dużo się dzieje. Po koncertach chodzimy z Edem na różne przyjęcia, żeby trochę mnie wypromować – zaśmiał się cicho, a potem zwrócił swoje oczy prosto w oczy swojego męża. – Ale ja tego nie potrzebuję. Potrzebuję was.

Harry czuł jak lekko uśmiech wkrada się na jego twarz, mimo tego, że jego oczy zachodziły łzami. Boże, tak bardzo tęsknił za jego dotykiem, za ramionami owiniętymi wokół jego talii, za ciepłą klatką piersiową, w którą mógł się wtulić, gdy coś było nie tak i wtedy nagle świat wydawał się piękniejszy.

- Nie mogę się doczekać kiedy znów mnie przytulisz – powiedział cicho, wyciągając rękę do monitora i przejeżdżając nią po jego policzku na ekranie.

- Wiem, kochanie, wiem – powiedział Louis i serce Harry’ego się ścisnęło, gdy ujrzał tak wielką tęsknotę w jego oczach. – Wiesz, że dla was jestem gotowy jechać całą noc.

Harry pokiwał głową, bo tak, wiedział. W tym momencie do pokoju wpadła Nessie.

- Patrz, tatusiu, patrz! – wykrzyknęła radośnie, pokazując mu dziecięcy rysunek, z postaciami zrobionymi z kresek.

- Śliczne! – wykrzyknął Louis, przyglądając się uważnie. Nagle zaśmiał się cicho, wskazując na postać, która byłaby kompletnie nierozróżnialna od innych, gdyby nie sterta brązowych loków na czubku głowy. – To tata?

- Tak, tak! – Powiedziała Nessie z podekscytowaniem. – A to – wskazała na mniejszą postać, która miała takie same loki, tylko trochę dłuższe. – To jestem ja – powiedziała dumnie. Potem wskazała na postać, która trzymała ją za jedną rękę, podczas gdy za drugą, trzymał ją Harry. – A to ty, tatusiu!

Harry uśmiechnął się patrząc na nią z czułością i zobaczył na twarzy Louisa równie szeroki uśmiech.

- Oj coś czuje, że moja mała księżniczka wyrośnie na wielką artystkę! Będziesz tak sławna jak wujek Zayn, Nessie?

Dziewczynka zachichotała, ale potem potarła piąstkami o oczka, tłumiąc ziewnięcie.

- Jesteś zmęczona, skarbie? – zapytał Harry, a gdy dziewczynka pokiwała głową, położył się bokiem na łóżku, biorąc dziewczynkę w swoje ramiona i ustawiając laptop przed nimi. Mógł zobaczyć, że Louis zrobił to samo u siebie, sadowiąc się wygodnie na łóżku.

- Śpij skarbie – powiedział Harry, całując dziewczynkę w czoło, gdy malutka jakby mimowolnie zamknęła oczy,  nie mogąc utrzymać ich otwartych.

- Dobrze – westchnęła, na wpół sennie. – Dobranoc tato, dobranoc tatusiu.

- Dobranoc, księżniczko – wyszeptał Louis, uśmiechając się, a urocze zmarszczki pojawiły się  kącikach jego oczu. Harry czuł, że roztapia się wewnątrz.

Obserwowali przez chwilę dziewczynkę, gdy oddychała spokojnie, zasypiając, aż w końcu Louis odezwał się cicho, by jej nie obudzić.

- A jak tam w redakcji, kochanie?

- Dobrze – Harry rozświetlił się, gdy przypomniał sobie radosną nowinę, którą dzisiaj otrzymał. Nie miał jeszcze szansy podzielić się nią z Louisem. – Dostałem awans!

- Gratulacje! – powiedział natychmiast Louis, a duma błyszczała w jego oczach. – Jestem z ciebie taki dumny, skarbie.

Harry rozświetlił się, bo uwielbiał, gdy Louis był niego dumny, uwielbiał to uczucie, że Louis uważa go za wartościowego. Wciąż nie mógł się przyzwyczaić do tego uczucia, mimo, że Louis codziennie pokazywał i mówił mu jak ważny dla niego jest. Pokiwał głową.

- Tak. Będę mógł teraz wykonywać większość pracy w domu, więc będę mógł mieć oko na Ness. Lottie nie będzie musiała przychodzić, żeby się nią opiekować – powiedział uśmiechem.

- Och, kochanie. Wiesz, że Lottie uwielbia naszą dziewczynkę!

- Wiem, wiem – Harry pokiwał głową. – Ale nie chciałbym jej przemęczać, zwłaszcza teraz, kiedy jest w ciąży. A poza tym, tęsknie za Ness, kiedy jestem w pracy. Cieszę się, że będę mógł spędzać z nią więcej czasu.

Louis westchnął. Siedzieli chwilę w ciszy, tylko patrząc sobie w oczy, gdy nagle w jego głosie pojawiła się desperacka tęsknota.

- Tak bardzo za wami tęsknię. – Wtulił głowę w poduszkę, ale Harry i tak wiedział, że z jego oczu wypłynęły łzy. Tak bardzo nienawidził tej myśli, nie chciał żeby Louis płakał.

- Hej. Hej! – powtórzył, gdy ten nie zareagował. W końcu Louis podniósł na niego załzawione oczy, a Harry uśmiechnął się do niego pocieszająco. – Jeszcze tylko miesiąc, tak? Jeszcze tylko miesiąc.

- Tak – powiedział Louis. Jego oczy rozjaśniły się trochę, a mały uśmiech wpłynął na jego twarz, pomimo łzy, wciąż żłobiącej wilgotny ślad na jego policzku. – Jeszcze tylko miesiąc i będę mógł cię przytulić, wdychać twój cudowny zapach, zobaczyć twoje cudowne oczy i zasmakować tych idealnych warg, tak jak śniłem od pewnego czasu. Jeszcze tylko miesiąc.

Patrzyli na siebie, a Harry czuł jakby przepełniająca go miłość miała zaraz rozsadzić jego serce, w desperackiej próbie wydostania się i dotarcia tam gdzie należała – do Louisa.

Zobaczył jak Louis pociera piąstkami oczy – dokładnie tak jak wcześniej ich malutka dziewczynka – i poczuł jak rozczulenie zalewa jego serce.

- Śpiący? – zapytał, a Louis pokiwał głową, ziewając szeroko. Okrył się kołdrą po samo szyję i patrzył tylko na niego. Harry schował twarz w czekoladowych loczkach Ness, wdychając zapach malinowego szamponu. – Zostaniesz ze mną? – zapytał cicho, bo nie chciał się jeszcze rozłączać. Nie chciał zostać znowu bez Louisa w otulonej miękką ciemnością sypialni.

- Zawsze – powiedział Louis i zgasił u siebie duże światło, zamiast tego włączając małą lampkę przy łóżku. Harry wtulił się w poduszkę, przymykając oczy.

- Dobranoc, skarbie – wymamrotał na wpół śpiąco.

- Dobranoc. Kocham cię.

Uśmiechnął się lekko na te słowa, bo nigdy nie miał dość ich słuchania i nigdy nie będzie miał dość.

- Ja też cię kocham.

* * *

Minął tydzień – niemiłosiernie ciągnący się tydzień, wypełniony rozmowami na skypie do późnego wieczora, tęsknotą i czułymi słowami. Mimo tego, że rozmawiali codziennie, Harry bezustannie za nim tęsknił, to uczucie wzrastało z każdym dniem coraz bardziej i bardziej, do tego stopnia, że Harry obawiał się momentami, czy to nie rozsadzi go od środka. Codziennie wstawał, jedli z Ness śniadanie, potem dziewczynka oglądała bajki albo rysowała, a Harry zajmował się pracą. Szli na spacer, a potem przychodziła Lottie albo Danielle, które opiekowały się dziewczynką, gdy Harry musiał iść na kilka godzin do redakcji. Jednak wieczory należały tylko do nich – po skończonej kolacji, zwykle bawili się razem, albo wspólnie piekli ciasteczka. Chociaż po ich wspólnym pieczeniu kuchnia wyglądała zwykle jak po przejściu huraganu, to było warto, bo mieli przy tym mnóstwo zabawy. Harry zaczynał podejrzewać, że dziewczynka odziedziczyła po nim zamiłowanie do gotowania. Wieczorem zasypiali razem, zwykle rozmawiając z Louisem na skypie – to były ich ulubione momenty z całego dnia.

Harry przebudził się pewnej nocy, słysząc głuchy trzask, jakby ktoś upuścił coś ciężkiego. Leżał chwilę w ciszy, jego na wpół śpiący umysł nie bardzo jeszcze mógł ogarnąć co się dzieje. Ale wtedy trzask powtórzył się, a chwilę po nim stłumione przekleństwo. Harry zamarł. Czyżby to byli włamywacze? Czuł jak serce podchodzi mu do gardła ze strachu i przełknął głośno ślinę. Obrócił się w bok i widząc, że Nessie leży obok niego, odetchnął z ulgą. Wstał powoli, starając się być jak najciszej i uważając by sprężyny łóżka nie zaskrzypiały pod jego ciężarem i podszedł do uchylonych drzwi swojej sypialni. Poprzez szum krwi w swoich uszach usłyszał ,zbliżające się w ich kierunku, ciche kroki. Był przerażony, ale nie mógł pozwolić by coś stało się jego dziecku. Sięgnął więc w bok, chwytając pierwszą prowizoryczną broń, która wpadła mu w ręce – okazała się nią być rakieta tenisowa. Wziął ją w obie dłonie, unosząc nad głowę i przygotowując się do zamachu. Nie chciał nikomu zrobić krzywdy, tylko unieszkodliwić napastnika do czasu aż przyjedzie policja. Ciche kroki się zbliżały i Harry usłyszał skrzypienie drewnianej podłogi tuż za drzwiami sypialni. Jego dłonie się trzęsły, czuł jak jego serce bije mocno i gwałtownie, kiedy drzwi się zostały popchnięte i lekko się otworzyły, a ciemna postać weszła do pokoju, sięgając ręką w kierunku włącznika światła. Światło rozbłysnęło, oświetlając pokój, a Harry wziął zamach i…


Chłopak zatrzymał się w ostatniej chwili, gwałtownie odrzucając rakietę w bok zanim zdążyła dosięgnąć celu i patrzył wielkimi oczami na Louisa. Adrenalina wciąż buzowała w jego żyłach, nie pozwalając mu na wykonanie żadnego ruchu, bo cholera jasna, on właśnie znokautowałby własnego męża. Louis gapił się na niego, zdezorientowanie widoczne było w jego oczach. Był blady i zmęczony, ale lekki uśmiech wpłynął powoli na jego twarz. Harry w końcu się ocknął.

- Jezu Chryste, Louis! – powiedział, rzucając się na niego i obejmując mocno. Czuł jak ciepłe ramiona oplatają się wokół jego własnego ciała i zaczął się trząść, gdy adrenalina zaczęła powoli uciekać z jego ciała. – Przestraszyłeś mnie na śmierć! Myślałem, że jesteś włamywaczem!

Cichy chichot uciekł z gardła Louisa i ciepły oddech uderzył w skórę Harry’ego, kiedy Louis schował twarz w jego szyi.

- Chciałeś rzucić się na włamywacza z rakietą tenisową? – zapytał rozbawiony, zacieśniając ramiona wokół jego talii. Harry poczuł jak gorący rumieniec oblewa jego twarz i szyję.

- Nie śmiej się ze mnie – wymamrotał. – Nie mogłem pozwolić by Nessie coś się stało.

- Nie śmieję się – zaśmiał się Louis. Odsunął się i ujął jego twarz w dłonie, patrząc mu prosto w oczy. Kiedy tym razem się odezwał, jego głos był całkowicie poważny. – Jestem dumny, że mam takiego odważnego męża. Mój ty bohaterze! Żaden włamywacz nie miałby z tobą żadnych szans.

Harry poczuł jak uśmiech rozciąga się na jego ustach i nie mógł się powstrzymać. Zbliżył powoli twarz do twarzy Louisa i przycisnął delikatnie ich usta do siebie. Język Louisa potarł o jego wargi i Harry podporządkował mu się otwierając usta. Westchnął szczęśliwy, bo to było wszystko o czym marzył od kilku miesięcy, i poczuł jak Louis uśmiecha się poprzez pocałunek. Zrobił krok w kierunku łóżka, ciągnąc za sobą Louisa, ale potknął się o walizkę, którą chłopak wcześniej upuścił, gdy Harry zamachnął się na niego rakietą. Zachichotał i oderwał się od swojego męża, gdy usłyszał zaspany, zdezorientowany głosik.

- Tata?

Hałas najwyraźniej obudził Nessie (dziwne, że już wcześniej się nie obudziła, ale twardy sen najwyraźniej odziedziczyła po Louisie) i dziewczynka zgramoliła się z łóżka, podbiegając do nich.

- Tata! – wykrzyknęła radośnie i Louis chwycił ją jednym ramieniem, przyciągając do swojej klatki piersiowej, podczas, gdy drugim nadal obejmował Harry’ego. Pocałował dziewczynkę w czoło, na co ta zachichotała radośnie.

- Cześć księżniczko! – powiedział radośnie, a Harry przypatrywał się z rozczuleniem jak dziewczynka wtula się w Louisa jak mała panda.

- Tęskniłam za tobą – wyszeptała i Louis uścisnął ją mocniej.

- Wiem, skarbie. Ja też za tobą tęskniłem. – Spojrzał na Harry’ego. – Tęskniłem za wami.

Harry uśmiechnął się i oparł czoło o jego czoło, z malutką dziewczynką pomiędzy nimi. Nagle jednak coś mu się przypomniało i zmarszczył czoło.

- Ale, Louis… Zostało ci jeszcze trzy tygodnie trasy z Edem! Nie powinno cię tu być!

Louis pokręcił głową, jakby jego mąż wygadywał głupoty i na jego ustach pojawił się czuły uśmiech. Cmoknął go lekko w policzek i westchnął szczęśliwy, bo nareszcie był z rodziną.

- Ed widział jak bardzo nieszczęśliwy jestem i pozwolił mi wrócić. Jechałem do was całą noc.

Gdy Harry odezwał się, by zaprotestować, Louis nie dał mu dojść do słowa.

- Nie, Harry. To nie tego potrzebuję, to nie tego chcę. Nie potrzebna mi sława i kariera. Pragnę tylko was, to wszystko o co kiedykolwiek mógłbym prosić.

Po chwili Harry pokiwał wolno głową I na jego usta wpłynął miękki uśmiech. Zauważył jak Louis tłumi ziewnięcie, więc pociągnął go w  kierunku łóżka, tym razem uważając na walizkę. Opadli na ciepłą pościel, Nessie, która zdążyła już zasnąć, spoczywała między nimi, kiedy oboje leżeli na boku, patrząc w swoje oczy. Po chwili Louis podniósł dłoń, przejeżdżając nią lekko po policzku Harry’ego, pieszcząc kciukiem delikatną skórę. Uśmiechnął się szeroko i te radosne ogniki, które Harry tak uwielbiał i za którymi tak tęsknił, pojawiły się w jego oczach.

- Poza tym i tak bym tu przyjechał, nawet gdyby Ed nie dał mi pozwolenia. Bo zostawiłem tu coś bardzo ważnego, coś bez czego żaden człowiek nie mógłby przeżyć.

Gdy Harry patrzyła na niego nie rozumiejącym wzrokiem, pochylił się nad malutkim ciałkiem ich córeczki, by delikatnie przycisnąć do siebie ich usta.

- Moje serce.


Skomentuj / Zapytaj


Hej cześć czołem!💖

Z racji, że dzisiaj gadałem z Abisią na Skypie i zgadaliśmy się, że do mnie przyleci w styczniu (💖), postanowiliśmy zrobić tygodniowe promo!
Zasady prościutkie:
🙈 zrebloguj to
🙈 musisz obserwować mnie i @niezgodn-a
🙈 musi być conajmniej 50 notek
🙈 nie dawajcie serduszek
🙈 czas na reblogi do następnej soboty (tj. 01.10.2016r.)

Zachęcamy do udziału!

Welcome home, daddy! - One shot

Tytuł: Welcome home, daddy!

Autor: Kayka

Pairing: Larry

Bohaterowie: Louis Tomlinson, Harry Styles,

Informacje: AU, One Direction nie istnieje

Banner:  Mini

Informacje: miłość męsko-męska, mpreg, past mpreg

Opis: Harry wraca z wojny i jest podekscytowany spotkaniem, po raz pierwszy, swojej córki. 

Od autorki: Króciutki one shot inspirowany tym filmikiem. Nie jest to nic niezwykłego, ale mam nadzieję, że Wam się spodoba:)

Keep reading

P.S: I miss you. Like every day. (Tłumaczenie)

Tytuł: P.S: I miss you. Like every day.

Pairing: Zayn Malik/ Liam Payne

Autorka: vastlyunknown

Zgoda autorki: Jest!

Link do orginału: x

Banner: heystrangeer :D

Opis: Liam zerwał z Zaynem siedem lat temu. Pudełko listów zmusza go do uporania się z tym. W końcu.

Przeczytaj również na AO3 klik

Od tłumaczki: To moje drugie tłumaczenie, przepraszam za wszystkie błędy. Uwielbiam tą historię i bardzo cieszę się, że autorka wyraziła zgodę, na to tłumaczenie. Nie przedłużając, zapraszam do czytania! 

Keep reading

Rozdział dziewiętnasty; Stereo Hearts; tłumaczenie polskie

Louis nie jest zadurzony w gospodarzu programu w lokalnym radiu, a Harry nie jest taki, jaki wydaje się być na antenie.

Notka od tłumaczki: Staram się korzystać z ostatnich chwil wolnych od szkoły. Myślę, że pierwsza część epilogu niedługo się pojawi. :) Przepraszam za wszelkie błędy. Enjoy. xx

Rozdział dziewiętnasty:

- Okej - westchnął Harry, opierając swoje łokcie na kolanach. Jego dłonie były zaplątane w lokach, za które ciągał brutalnie, bo chciał znaleźć tego Daniela i go zabić. Chciał zadać mu chociaż małą porcję bólu, który on sprawił Louisowi na całe jego życie. To jego wina.

- Więc już wiesz - powiedział niezręcznie Zayn, wyglądając na zrozpaczonego i Harry wiedział, że Zayn nienawidził o tym rozmawiać. To musiało być dla niego równie bolesne. - Przepraszam, że musiałem ci to powiedzieć.

- W porządku, musiałem jakoś się dowiedzieć - odpowiedział Harry, zamykając oczy i oddychając głęboko przez nos. - Żałuję, że Louis nie ufa mi wystarczająco, by mi o tym opowiedzieć.

- Musisz zrozumieć, Harry, masz na niego wielki wpływ - usprawiedliwiał Zayn, a Harry spojrzał na niego ze zdumieniem. Nie zrobił nic, właściwie, zdawało się, jakby Louis ratował go częściej niż on Louisa. Jeśli by go przy nim nie było, nadal byłby tym okropnym bałaganem, nadal starałby się przejść przez to zerwanie, nie spędzałby całych swoich dni rozmawiając przez telefon i całując chłopaka swoich marzeń.

Keep reading