sja*

youtube

“Blue” - Sarah Jane and the Doctor

It’s been a while since I made a full video, hasn’t it? Almost exactly 4 months, to be precise. I’ve had ideas for this in mind for several months, and now it’s finally finished. I’m going to be moving into my dorm on Wednesday (August 17th), so until then, I’ll probably go back on hiatus. Whether or not I’ll put out a third video this month (an unheard of but not entirely impossible concept) will be determined by the end of the month.

You can view my other videos here.

Sarah Jane and Peter: The Aftermath

“Impossible (Main)” Shontelle

“Blinding” Florence + the Machine

“Rolling In The Deep” Adele

“Under Your Spell / Standing (Reprise)” Buffy the Vampire Slayer cast

“Sorrow Lives Here” Linda Ronstadt

“The Beauty and the Tragedy” Trading Yesterday

“Still Here (Acoustic Version)” Digital Daggers

“My Heart Will Go On” Celine Dion

“Some Things Are Worth Getting Your Heart Broken For” Elisabeth Sladen

(listen here)

anonymous asked:

You truly don't know what being a Paramedic involves if you think that SJA can just train you to be one. Do you have a Bachelor of Science degree in Paramedic Care for example? You are a bit thick and delusional if you think you can just throw out on tumblr that you are a volunteer Paramedic in the UK. Anyone who believes you is an idiot.

Oh sweetie, no you are the clueless one!

9

Whoop whoop Gangnam-style! (Lees: we zijn in Zuid-korea ;))

Na de drukte en de blond&blank-obsessie van China en na de niksheid van Mongolië, kwamen we in Zuid-Korea weer in een totaal nieuwe ervaring terecht. Zuid-Korea, sja wat zal ik zeggen. Neem Communisme (Noord-Korea alom) en sla dan volledig door naar de andere kant en dan krijg je Zuid-Korea. Iedereen moet zich helemaal te barsten werken, zelfs kinderen gaan overdag naar school en ’s avonds naar pianoles, avondschool of whatever. Er zijn sowieso weinig kinderen in Zuid-Korea, maar de kinderen die we gezien hebben lagen te pitten. In de bus bijvoorbeeld of in de armen van papa of mama, helemaal uitgeput. Daarnaast zijn de mensen onzettend (oog)contact-vermijdend (in tegenstelling tot China!) wat logisch is als je 6 dagen in de week achter een computer zit, dan zullen je sociale vaardigheden ook niet al te best zijn. De Koreanen die we wel gesproken hebben vertelde ons dat ze maar 4 vakantiedagen per jaar krijgen!!!! Maar 4!!!! En dan hebben ze ook nog eens een 6-daagse werkweek. Toen ik vertelde dat in Nederland iedereen minimaal 5 weken krijgt en 5 dagen per week werken, vielen hun ogen letterlijk uit hun kassen. En wij maar klagen, met onze vijf weken vakantie…
Het gevolg van een ontzettend hardwerkend volkje is wel dat alles keurig op orde is. De straten zijn schoon, alle parkjes zijn onkruidvrij en in bloei én, en dat is misschien wel het allerfijnste, alle openbare toiletten zijn brandschoon! Ik heb nog geen wc gezien waar ik niet op durfde te gaan zitten. En geloof me, dat kan ik niet bepaald zeggen over de voorgaande landen.. Een groot nadeel van Zuid-Korea is dat alles heel duur is. Zelfs backpackershotels of dorms kosten minimaal 50 euro per kamer of 25 euro per bed in een slaapzaal. We ontdekte echter vrij snel dat de zogenoemde love-hotels een stuk goedkoper zijn dan de rest én hartstikke luxe. Wat blijkt, dit zijn hotels die zich richten op jonge stellen die anoniem van dattum willen doen, maar niet teveel te besteden hebben. Kamers in een love-hotel kosten 35 euro per nacht, maar dan heb je een waanzinnig grote kamer met bubbelbad, dikke vette prima zeg ik! Je moet alleen wel tegen het porno-sfeertje kunnen, veel spiegels en rode verlichting. Wij vinden het prima en kinderen houden wel van rode hartjes op de muren.
Toen we vanuit Ulaanbaatar landde op het vliegveld van Seoul, kwamen op hetzelfde moment Vincent vader Peter en zijn vrouw Annemiek aan. Wederom was daar het Robert ter Brink-moment. Twee rennende kindjes die in de armen van hun jaarlang gemiste opa Stammetje en oma Annemiek vlogen, ontzettend schattig.
Na een bakkie koffie (er zouden er nog vele volgen, we kwamen er al vrij snel achter dat Peter en Annemiek de allergrootste koffieleuten op de aardbol zijn) op het vliegveld, besloten we de trein te pakken naar Suwon. Het vliegveld ligt ongeveer even ver van de binnenstad van Seoul als van het plaatsje Suwon. Tevens hoopte we dat de hotels daar misschien iets beter te doen waren dan in de hoofdstad. In Suwon hadden we gelijk onze eerste Love-hotel te pakken, awesome! Grote kamers, rode lichten én, niet te vergeten, een pakje condooms, eetbaar glijmiddel en nog iets ondefineerdbaars die je in een tasje meekrijgt bij het inchecken. Dat je echt denkt: dude ik loop hier met twee kinderen, wat denk je zelf.. De bezienswaardigheid van Suwon was de oude stadsmuur. Niet enorm boeiend, maar wel een leuke wandeling waarbij we heerlijk met z'n zessen konden bijkletsen. Wat nog een bezienswaardigheid was hier, was het poepmuseum. Waarbij het gebouw zelfs de vorm van een toilet had. Dit leidde uiteraard tot veel hilariteit bij de ‘basisschoolleeftijd’-kindjes, dat snap je ;) Wat een beetje jammer was echter is dat er een hittegolf gaande is in Zuid-Korea. Het is gemiddeld 33 tot 35 graden én heel vochtig, dus vooral de bloesjes van Opa Stammetje kon je aan het einde van de dag letterlijk uitwringen. Je snapt dat toen we stuitte op een grote fontein waar kindjes doorheen konden rennen, dat onze kindjes hier nooit meer weg wilde. Vin, Peter en Annemiek besloten nog even cultureel te gaan doen en een paleis te gaan bekijken. Ik ging daarna met de kindjes naar huis om ze in bad te doen en droge kleren aan te doen. Om vervolgens weer te meeten voor het avondeten, had ik al gezegd dat Koreaans eten tè gek is! Heurlijk! Vooral Bibimbap, weet je dat ;)
De volgende dag pakte we de bus naar Jeonju. We hadden in de lonely planet (onze grote vriend) gelezen dat hier een mooi oud centrum was en dit was op de route naar Jeju eiland, waar we ook graag heen wilde. Nou dames en heren, dat oude centrum was een grote grap. Alles was nagebouwd, gloedje nieuw en volgebouwd met toeristische winkels en restaurantjes. Met als grootste toeristische attractie: doe gekke traditionele pakkies aan en loop de hele dag achter je telefoon aan met een selfie-stick, zie je het voor je? Die dag hadden we na lang zoeken een goedkope hele grote kamer gevonden waar we met z'n allen konden slapen, nah das gezellig! Wat bleek? Vin’s vader is de allergrootste en allerhardste zaagmachine die er bestaat. We kunnen hem beter Peter Zaagmachine Stam noemen voortaan. Gelukkig zijn Vincent en ik makkelijke slapers, maar misschien hierna toch maar weer aparte kamers ;).
Na Jeonju hebben we de bus naar Wando gepakt, het kustplaatsje vanwaar de boot naar Jeju eiland vertrekt. De boot hadden we net gemist, dus we moesten hier een nachtje slapen. Wederom fijn hotelletje gevonden en heerlijk gegeten bij een restaurant waar ze octopussen in een aquarium hadden. Je kan je voorstellen dat de kinderen dat bloedinteressant vonden en niet meer bij het aquarium weg te slaan waren. De volgende dag pakte we de boot naar Jeju. Daar besloten we naar het plaatsje Hallim te gaan, omdat daar de mooiste stranden zouden zijn en we hadden na 3 maanden China en 1 maand Mongolië best wel weer eens zin in een strand. Na een tijd zoeken had ik een hostel gevonden bij een ontzettende lieve dame die samen met haar ouders (ook zo lief) het hostel runde. Ontzettende prè: ze had zelf een zoontje van 2 jaar en daarom een bizar grote speelhoek in het huis, je kan het bijna een speeltuin noemen. Je kan je voorstellen hoeveel rust wij ineens hadden..
Op het strand kwamen we er al vrij snel achter dat Koreanen heel anders het strand ervaren dan wij. Allereerst gaan ze met al hun kleren aan (lange mouwen, lange broeken) en petten of hoeden op de zee in (geen zorgen voor het hebben van een bikinifiguur dus) en tevens vinden ze het absoluut noodzakelijk om de meest grote absurde opblaasunits het water in te nemen. Dus je ziet alleen maar opblaasorka’s, dolfijnen en ik heb zelfs complete enórme zwanen en eenhoorns gezien. Als ze niet aan het zwemmen zijn zitten ze zoveel mogelijk in de schaduw. Hoe wij dan met onze mini-bikini en zwembroekjes keihard in de zon liggen te bakken, daar snappen ze helemaal niks van. Ik ben vaak, en ik overdrijf niet, de enige met een bikini op het strand en voel me daardoor soms best een beetje bloot ofzo..
Na een paar stranddagjes hebben we de bus naar Seogwipo gepakt. Vanuit hier kon je de grootste berg en tevens vulkaan van Zuid-Korea beklimmen. Iets wat onze bergbeklimmer Vinny graag wou doen natuurlijk. Na een beetje onderzoek in de lonely planet (onze makker) werd al snel duidelijk dat dit te zwaar is voor kindjes en/of oude besjes, zeker als het zo heet is. Dus Vin ging alleen en wij gingen naar het Alive-museum. Je weet wel, zo'n museum waarin je op de foto kan met allemaal grappige schilderijen en gekke gezichtsbedrog dingen. Kortom: rettekkettet wat een pret!
Die avond heb ik boodschappen gedaan met de kindjes en pasta en chocoladetaart gemaakt (we hadden een hotel mét keuken). Iets wat zeer welkom was bij de helemaal kapot geslagen Vincent, die keihard bunkeren nodig had na zijn enorme klim. Dat die klim pittig was, bleek wel uit de spierpijn die volgde. Vin heeft 5 dagen als een soort cowboy rondgelopen die te lang op een paard heeft gezeten.
Next stop en tevens laatste stop met Peter en Annemiek: Seongsan! Bezienswaardigheid: (kleine, makkelijk te beklimmen) vulkaan in de zee! En toen was daar ineens de laatste avond met z'n zessen.. :( Deze hebben we afgesloten met wat drankjes; ontzettende gezelligheid en natuurlijk met de Hoe-Goed-Ken-Je-Zuid-Korea-Eigenlijk-Quiz. Vincent (eigenlijk al bijna 11 maanden onze reisleider) heeft deze volkomen terrecht gewonnen en won 100 koffiezakjes en een koffiebeker :). De volgende dag én de laatste ochtend samen hebben we nog even de vulkaan beklommen. Die middag was daar dan echt het afscheid en met een paar kleine traantjes zwaaide we Opa Stammetje en Oma Annemiek weer uit. Wat hebben we het gezellig gehad, onwijs bedankt voor jullie komst!

8

Now what in the world would make you think that, ever, ever, ever?

We’d been travelling down the Amazon for months, and we reached a village in Cristalino, and it was the only place in thousands of miles that had a telephone, so I called you. I just wanted to say hello. And they told me that you’d left, left UNIT, never came back. So I waited and waited, because you said you’d see me again. You did, I asked you and you said yes. You promised. So I thought, one day, I’d hear that sound, Deep in the jungle, I’d hear that funny wheezing noise, and a big blue box right in the middle of the rainforest. You see, he wouldn’t just leave. Not forever. Not me. I’ve waited my whole silly life.