she-runs-the-night

Самая красивая съемка про бег, в которой я принимала участие. Видео я уже выкладывала - а вот тут фотографии у Вани в блоге. Одна из самых запомнившихся пробежек с беговым клубом этим летом - когда пришел Ваня и мы с ним как-то очень легко и спокойно, болтая на ходу и подбадривая друг друг, взяли и пробежали больше 12 километров. Просто потому, что это было очень приятно - бежать рядом с Ваней и болтать с ним - и именно с тех пор я научилась разговаривать во время бега. 

Сегодня, как сказал мой лучший собеседник, я получила еще одну “ачивку” - я могу разговаривать по телефону! На пробежке! С темпом 4:45 на километр! А еще я научилась на бегу писать смс, фотографировать и выкладывать фотографии в инстаграм! Ну да, окей, гордиться тут особенно нечем, но все равно - понимать, что это несложно и я могу делать что-то на бегу - классное чувство. 

‘I know what I saw’-drabble prompt

A/N: Yup, another one. Muse doesn’t seem to want to work on it’s supposed to, but random baby related drabble prompts are okay apparently. Enjoy!! 


- “I know what I saw”

He’d suspected something had been different for a few days. Felicity hadn’t been behaving normally. She’d tried to pretend, and it wasn’t overly obvious, but she’d been nervous and jumpy and paler than usual, and if Oliver hadn’t been almost completely overwhelmed by trying to juggle being the Green Arrow and running for Mayor, Diggle was certain he would have picked up on it too.

When she announced she was running out to grab something at nine at night with Oliver not yet back from patrol he knew it had gone on long enough.

He gave her enough of a lead, and then followed. When she exited the market a block and half from their new lair he knew she’d purchased spicy corn chips, whipped cream cheese, and a bottle of grapefruit juice. And in an instant he knew what she was hiding.

Diggle waited until she was back at her desk, absently dipping chips into the cream cheese with a worried look before he approached.

“How far along are you?” he asked without preamble, as she jumped almost knocking everything to the floor as she flew to her feet.

She stared up at him, obviously trying to figure out whether to try and lie or not. “I don’t know what you’re talking about.” she sputtered.

“Felicity,” he began gently, “I know what I saw.” he gestured towards her choice of foods, “And it’s not just that, you’ve been off for days. You’re pregnant.”

For a long moment she was frozen.

“I only found out two days ago.”

“And you haven’t told Oliver?”

“No! I can’t! Not yet.”

“Why not?”

“Because this is the worst timing possible!” she looked close to tears, causing Digg to sigh. He hadn’t wanted to upset her.

“Felicity, there is no good time to have a baby.”

“No, John, you don’t understand. I don’t mean that. I mean I do, but…do you know when my due date is? It’s May. Early May. And for the past three years running this city has gone to hell at exactly that time. I’m not so certain that a name change to Star City is going to have any impact on that.”

Digg pulled up short, thinking over what she’d just said and realized she was right. “Okay, that may be true, but what you don’t seem to be getting is that the horse is already out of the barn. You can’t shut the doors now. This is happening.” he said with a nod towards her still flat stomach, “Oliver needs to know.”

“I know that!” she exclaimed, slumping to the chair in a defeated heap, “I know all of that. But once I tell him, once it’s out there…what if it’s too soon? We never talked seriously about this. Things were good the way they were. How can we do this and have a family? Who in their right mind would have a baby and go out and fight crime at night…” she trailed off as wide blue eyes raised to meet his bemused ones. “Oh.”

“Mmmhmm.” he hummed with a knowing smirk. “I know it’s scary. It should be. But Lyla and I made it work. You can too.”

“Made what work?”

Oliver’s voice came from the elevator. From the surprised look at Felicity’s face she hadn’t heard him come in.

Digg ignored his partner, dropping his hands to Felicity’s shoulders and giving her a squeeze. “You’ll be fine.”

When he turned to exit he saw Oliver’s confused and concerned face and couldn’t help clapping him on the back with a wide grin. Watching Oliver get through Felicity’s pregnancy was going to be enjoyable.

Just as the elevator doors closed he heard Felicity.

“Oliver, I need to tell you something.”

6

Jest już oficjalny wynik - 6,5 km w 00:45:31! Nie wiem którą pozycję sobie “wybiegałam” ale linię mety przekroczyłyśmy z Hanyszką razem :)

Mimo, że był to mój pierwszy tego rodzaju bieg, to zapewne zapamiętam go na długo. Organizacja była fantastyczna i nawet nie przeszkodził mi opóźniony o niemal 0,5 h start.  Nie spodziewałam się, że na trasie może być tak miło… że wszystkie kobiety będą się tak wspierać. I o ile wcześniej sądziłam, że zrobienie miasteczka tylko dla uczestniczek to średni pomysł, to po fakcie przyznaję, że organizatorzy dobrze to wykombinowali. Kobitki nie musiały zajmować się swoimi facetami czy dziećmi tylko mogły się spokojnie skupić na sobie i po prostu dobrze się bawić. Po rozmowie z Frasobliwym stwierdziliśmy, że taka impreza w wersji “koedukacyjnej” nie byłaby aż tak udana. Niestety męska chęć rywalizowania i prężenia się przed innymi samcami jest silniejsza od wszystkiego. My biegłyśmy z nastawieniem, że to nie jest wyścig i że mamy się delektować tym wyjątkowym wydarzeniem. I to jest klucz do sukcesu Nike - oni zarażają ludzi miłością do sportu!

A w temacie miłości  - mój osobisty trener był na trasie i swoim głośnym dopingowaniem sprawił, że go wypatrzyłam w tłumie. Już za linią mety było “Jestem z Ciebie strasznie dumny”. Prawie się poryczałam.

Reasumując, trzy miesiące temu nawet nie śniłam o przebiegnięciu 1 km bez wyplucia płuc, teraz walnęłam 6,5 km i o ile byłam trochę zmęczona, to radość z ukończenia biegu przebijała wszystko. Polecam to uczucie i tego rodzaju eveny wszystkim!

Wiadomość z ostatnich chwili: oficjalnej klasyfikacji ogólnej nie będzie. Może nawet lepiej :D

3

I recently registered for She Runs The Night, the 10km Nike fun run around Sydney's Centennial Park. I missed the registration cut-off last year, and experienced a serious case of FOMO (fear of missing out) when happy sweaty post-run dancing photos of my friends popped off all over social media.  

Not this year! The run is in early May, so I’ve amped up my running training in preparation. I’ve never been a hard-core runner, years of netball, basketball and too many twisted ankles makes long distance road running a bit of a strain. I try to stick to a minimum of 5kms, with some kettle bell weight training to finish off a work-out.

PS How amazing is my running track! 

PPS Registrations are still open for the 10km night run - avoid FOMO at all costs.