secam se

Pa..izgleda da ponovo nedostajes.


Opet isto. Kao i svako vece.
Sedim za svojim stolom,i posmatram tvoju sliku na ekranu.
Ovog puta si konacno,izbacio sliku na instagram. Suludo je u sta se ljudi pretvaraju,samo ih drustvene mreze zanimaju. Ali to je jedina stvar gde te mogu videti,pa cak iako je to samo slika i ne mogu da osetim snagu tvoje zategnute vilice pod svojim dlanovima.
Postavio si sliku sa svojim psom. 
Secam ga se. Poslao si mi njegovu sliku prvo vece kada smo razgovarali. Vec tada sam bila srecna sto te upoznajem. Taj pas je sigurno,nesto,sto si tada voleo vise od mene.
Sada mene vise i ne volis. 
Na slici se jasno vide tvoje jagodice,izrazena vilica i onaj mladez malo ispod oka,koji takodje imam i ja,bas na istom mestu. Sudbina? Bar sam se tome nadala.
Izgledas srecno na slici i to je ono sto sam i zelela da znam i da vidim. 
Poslednji put kada si mi se javio bio si nasmejan. Mozda ne znas,ali taj tvoj osmeh mi je popravio dan,kao i svaki put kada si taj osmeh nosio sa sobom. Nosi ga uvek. Molim te. 
Kosa ti je porasla ali to je ista ona kosa kroz koju sam provlacila svoje prste sa zeljom da se u njoj izgubim na par sati,dana,godina ili da mozda zauvek ostanem tamo. Ti si bio moj spas. Moj beg od stvarnosti. Iako si i ti bio stvaran,bilo je puno nerealnih sitnica medju nama kojih volim da se secam jer su me cinile srecnom. 
Oci ti idalje zrace onom istom bojom,nisu se promenile i nisu izgubile sjaj. Naravno,iako su idalje iste,bilo je trenutaka kada bi me zabolele te tvoje oci jer bi gledale kroz mene,a ne u mene,kao sto su nekada radile. Vise im nisam u fokusu. 
Usne si razvukao u blagi osmeh. Konacno si na slici bar malo nasmejan! Na slikama si uvek glumio nekog mangupa,nekog momka sa stavom kome niko ne sme da pridje,takav si pogled uvek i imao. Niko taj pogled nije razumeo,ne brini,ja jesam. Meni si znacenje tog pogleda mnogo puta ispricao. I secam se…secam se trenutka kada si mi rekao ‘Samo tebe ne gledam tako.’ 
-’Zasto?’ pitala sam te.
-Jer si posebna,odgovorio si mi. Secas se da sam i to vece plakala? Ali ne,budalo,ne od tuge,od srece sto si tu pored mene i sto si rekao da sam posebna. Samo sam zelela da u tvojim ocima uvek budem takva. Posebna i tvoja. 
Steta je samo sto sam ostala samo ovo drugo. Samo tvoja. Posebna…mozda u nekom drugom zivotu,gde cemo biti manje otrovni jedno po drugo. Sada sam ja u svom svetu koji jos nije zarazen,koji jos nije otrovan,a ti si u svom koji moze da otruje mene i moj svet ako bi mi se ponovo priblizio.
Sretni me ponovo.za par godina,kao slucajno,i reci da zelis da ponovimo sve. Nasmej se onako glasno i odrepuj kroz zube stihove tvoje pesme koju sam stalno slusala kada si otisao. ‘Sudija da se kladimo,ja to nisam uradio..’ Odmah znaj da ces me imati. Ponovo. Kao nikad niko nikog. Cekam te,to valjda znas i sam.
Ne brini,moje srce je ostalo na istom mestu na kom si mi ga vratio onog dana kada si resio da odes od mene.
Vrati se po njega. 
Spremno te ceka,jer jos uvek zeli da ti pripada celom svojom tezinom i ranivoscu koju je prouzrokovao niko drugi no ti.
I nemoj da mi najavis svoj dolazak i povratak meni. 
Neka bude spontano,jednog lepog,suncanog junskog jutra kada svet bude tih i mracan. 
Tada dodji i budi moje svetlo u tami,moje oci ce prepoznati tvoje.

-ultravioletna.(Teodora Vukovic)

O maloj devojcici

Vrlo dobro se secam tog deteta.
Imalo je to dete osmeh na licu, onaj pravi, onaj od srca, onaj koji zraci.
Pruzalo je to dete svima prijateljski ruku.
Otvaralo je to dete srce pred svima. I sve ih pustala u srce.
Bilo je to dete srecno.
A onda, ljudi su poceli da rezu njeno srce, deo po deo.
Osmeh su pokusavali na sve moguce nacine da skinu.
Na neki nacin, uspeli su, nema vise tog osmeha, nema vise tog otvorenog srca.
Sad se to dete zatvara pred svima. Ne pruza vise ni ruke kao nekada. Osmeh je lazan, a nocu su suze na njenom licu.
A fali tako malo, da to dete neko shvati, da mu pruzi prijateljski ruku, kao sto je i ona nekada svima tako ruke pruzala.
A znam da to dete je jos uvek tu, negde, samo treba malo strpljenja, malo volje i borbe, pa da se to dete probudi.
I ne pokusavaj buditi to dete, ako ne zelis da ga cvrsto drzis i ne pustas. Ne diraj, ako ne znas da cuvas.
Molim te, samo ne diraj!

Há nas aflições diversos tipos de hipocrisia. Numa, a pretexto de chorar a perda de uma pessoa que nos é cara, choramos por nós mesmos; lamentamos a boa opinião que ela tinha de nós; choramos a diminuição de nossos bens, de nossa consideração. Assim os mortos têm a honra das lágrimas que só correm pelos vivos. Digo que é uma espécie de hipocrisia porque nessas aflições enganamos a nós mesmos. […] Há ainda outra espécie de lágrimas que brotam de pequenas nascentes que correm e secam facilmente: chora-se para ter a reputação de meigo, chora-se para ser lastimado, chora-se para ser chorado; enfim, chora-se para evitar a vergonha de não chorar.
—  La Rochefoucauld.
O amor é como uma árvore, que a cada dia, renova as folhas, secam-se galhos, mas continua sempre crescendo dando frutos e sementes, o amor é assim!!