Van die mensen die gewoon zulke pure en lieve dingen zeggen. Van die simpele, pure, lieve dingen. Ik wil echt van die mensen houden tot ik erbij neer val. Ik wil ze in mijn broekzak stoppen zodat ik ze altijd bij me heb. De woorden die ze zeggen wil ik verzamelen in een pot met het deksel er heel strak op. 

‘Ik hoop dat het stoplicht voor je op groen springt, nét voordat je de handremmen van je fiets wilde indrukken. Ik hoop dat een vreemde in de trein je vertelt hoe mooi die jurk je wel niet staat. Ik hoop dat wanneer je een slok venkelthee neemt, de temperatuur niet perfecter had kunnen zijn. Ik hoop dat je je dromen amper van de werkelijkheid kunt onderscheiden; omdat alles zo goed gaat.’

- dingen die ik je toewens.

Hoi leven

Hoi leven,

Je bent zo zwaar op mijn schouders en ik weet niet hoe ik jou draaglijker moet maken. Mensen zeggen altijd dat we moeten genieten van het leven en dat het leven mooi is, maar waarom zie ik dat niet? Waarom ervaar ik dat niet zo? Doe ik iets verkeerd?

In mijn geval gaat het leven altijd over anderen en niet over mezelf terwijl het juist over mezelf zou moeten gaan, want we leven immers voor onszelf.
Ik kan het nauwelijks over mijn hart verkrijgen dat ik voor mezelf kies of dat ik voor mezelf leef.

Het leven gaat over keuzes maken en zorgen dat je op het juiste pad blijft, ook al gaat dat met omwegen. Ik ben bang dat ik als ik een keuze maak het de verkeerde is, dus ik kies maar gewoon niet. Daarom sta ik al heel lang stil op een kruispunt op dat bewuste pad. Omringt met stemmen van anderen, omringt met paden die allemaal een andere richting op wijzen. Het leven blijft maar drukken op mijn schouders. Mijn schouders doen er zeer van.

Terwijl ik daar sta, schieten de levens van anderen aan mij voorbij. Ook die van de mensen die mij het liefst zouden willen meenemen, maar ik lijk onbereikbaar terwijl mijn binnenste blijft schreeuwen. Een onhoorbare schreeuw.

Sinds een hele tijd is alles een puinhoop en lijkt het leven nog zwaarder te drukken op mijn schouders en dat straalt door naar de rest van mijn lichaam. Het lichaam waar ik mee moet leven en het lichaam waar ik eindelijk mee kán leven.

Mensen zeggen tegen mij dat alles goed komt en dat ik moet blijven vechten. Vroeger vond ik het fijn om dat te horen, maar de laatste tijd lijk ik verbitterd over de positieve dingen die anderen hebben te melden over mijn leven. Van complimentjes moet ik huilen en lieve woordjes komen keihard binnen.

Terwijl mijn binnenste nog even blijft schreeuwen, probeer ik langzaam stappen te zetten. Het mag dan langzaam gaan, maar ook dan kom ik er wel.

Dag leven, ik zal iets van je proberen te maken.  


Ik werd nostalgisch op mijn zeventiende

De jongens uit mijn klas hebben ruwe baarden
en vingers gekregen. We vielen
over drempels en voor elkaar. Onze witte shirts
schenen door, onze gedachten
niet. Ik weet niet waarom
alle meisjes verliefd werden
op de gymleraar. De scheikunde-assistent
stak graag dingen in brand en ik hoopte dat
ik de volgende was.

Om half acht fietsten we door
het onweer en ik werd getroffen
door de gedachte dat mijn diepte niet genoeg was
om de toppositie van Nederland
als de 41.543m2 met de gelukkigste kinderen
ter wereld naar beneden te halen.
Misschien was ik deel van de 18%
van het oppervlak dat water was, en verdronk
in de glazen van onze ouders.

Onze kiezen breken door, niemand
kauwt onze keuzes nog voor.
Het eelt op onze schouders was nog te dun
om de wereld te dragen. 

Later als ik groot ben wil ik in een huis wonen waar de zonsopgang schaduwen achterlaat op de muren en de vloer. Wil ik in een huis wonen met de allerfijnste bank waar je helemaal in kan wegkruipen. Wil ik in een huis wonen met de mooiste keuken en waar je in kleermakerszit op het aanrecht kan zitten. Wil ik in een huis wonen met de grootste boekenkast en dat je met een laddertje naar de hoogste plank moet. Wil ik in een huis wonen met een zee van ruimte zodat we kunnen dansen. 

Later als ik groot ben wil ik in een huis wonen, maar alleen als jij daar ook bent. 

Veel geluk
Veel geluk

Beste jij,

Geen ‘lieve’ want dat zou alles heel genant maken.

Dus, dit was het dan. Jij praat niet meer, jij praat eigenlijk al heel lang niet meer. Ik dwing je om te praten en je vindt mij vervelend, misschien om die reden, misschien ook niet. Het is overduidelijk dat je mij vervelend vindt, in ieder geval.

Het spijt me dat ik ooit in je leven ben terechtgekomen. Het spijt me dat ik zoveel tegen je heb gepraat. Ik wil voor alles sorry zeggen maar ik ga geen sorry zeggen voor het feit dat ik iets voor je voel.

Het is vier minuten over tien in de avond en ik zit hier op de grond te vechten tegen mijn tranen met mijn laptop op schoot en een pak koekjes naast me (die er deze avond echt aan moet geloven).

Ik wil absoluut niet jaloers zijn maar ik ben het wel. Ik ben vreselijk jaloers. Ik gun het je zo erg, de liefde. Ik gun het je echt. Maar ik gun het je niet met haar. Dit gezegd te hebben, kan ik me er wel bij neerleggen maar het zal nooit meer hetzelfde worden.

Jij bent verder gegaan en ik denk dat je dat al gedaan hebt vanaf het moment dat we stopten met praten een x aantal maanden geleden. Ik kon nooit echt verder omdat jij continu in mijn hoofd zat. Continu bleef je rondjes lopen en mijn dagen verstoren. Ik heb het geprobeerd en ik moet het nu echt loslaten en verder gaan met mijn leven. Het is het allemaal niet waard.

Beste jij,
Was dit het dan? Ga je echt niet meer tegen mij praten? Ga je dan echt niks meer van je laten horen? Jij gaat verder en dat moet ik nu ook doen, vrees ik. Ik zal je missen als we elkaar niet meer spreken en je moet weten dat ik geen moeite meer voor jou ga doen als jij geen moeite meer voor mij wilt doen - tenminste, dat ga ik proberen.

Beste jij,
Ik gun je al het geluk van de wereld en als jij met haar gelukkig bent, ben ik dat ook. (Dit is een leugen maar dat hoeft niemand te weten).

Beste jij,
Ik hoop je nog eens te spreken als het uit is met je vriendin (Maar het liefst hoor ik nu iets van je. Of morgen. Misschien overmorgen. Gewoon om te laten weten dat je nog aan me denkt, dat ik een bijzonder plekje heb in jouw hart - precies zoals je destijds tegen me zei)

Beste jij,
Dag! Veel geluk.