kom met me slapen
ik wil je vasthouden en samen gapen
deel je verhaal onder mijn lakens
geef me blauwe plekken op mijn nek en
laat me snakken naar water
maak je geen zorgen om later
en blijf ook even ontbijten
het zal je echt niet spijten want
van vlinders krijg je geen kater

Van die mensen die gewoon zulke pure en lieve dingen zeggen. Van die simpele, pure, lieve dingen. Ik wil echt van die mensen houden tot ik erbij neer val. Ik wil ze in mijn broekzak stoppen zodat ik ze altijd bij me heb. De woorden die ze zeggen wil ik verzamelen in een pot met het deksel er heel strak op. 

Ik werd nostalgisch op mijn zeventiende

De jongens uit mijn klas hebben ruwe baarden
en vingers gekregen. We vielen
over drempels en voor elkaar. Onze witte shirts
schenen door, onze gedachten
niet. Ik weet niet waarom
alle meisjes verliefd werden
op de gymleraar. De scheikunde-assistent
stak graag dingen in brand en ik hoopte dat
ik de volgende was.

Om half acht fietsten we door
het onweer en ik werd getroffen
door de gedachte dat mijn diepte niet genoeg was
om de toppositie van Nederland
als de 41.543m2 met de gelukkigste kinderen
ter wereld naar beneden te halen.
Misschien was ik deel van de 18%
van het oppervlak dat water was, en verdronk
in de glazen van onze ouders.

Onze kiezen breken door, niemand
kauwt onze keuzes nog voor.
Het eelt op onze schouders was nog te dun
om de wereld te dragen. 

Hoi leven

Hoi leven,

Je bent zo zwaar op mijn schouders en ik weet niet hoe ik jou draaglijker moet maken. Mensen zeggen altijd dat we moeten genieten van het leven en dat het leven mooi is, maar waarom zie ik dat niet? Waarom ervaar ik dat niet zo? Doe ik iets verkeerd?

In mijn geval gaat het leven altijd over anderen en niet over mezelf terwijl het juist over mezelf zou moeten gaan, want we leven immers voor onszelf.
Ik kan het nauwelijks over mijn hart verkrijgen dat ik voor mezelf kies of dat ik voor mezelf leef.

Het leven gaat over keuzes maken en zorgen dat je op het juiste pad blijft, ook al gaat dat met omwegen. Ik ben bang dat ik als ik een keuze maak het de verkeerde is, dus ik kies maar gewoon niet. Daarom sta ik al heel lang stil op een kruispunt op dat bewuste pad. Omringt met stemmen van anderen, omringt met paden die allemaal een andere richting op wijzen. Het leven blijft maar drukken op mijn schouders. Mijn schouders doen er zeer van.

Terwijl ik daar sta, schieten de levens van anderen aan mij voorbij. Ook die van de mensen die mij het liefst zouden willen meenemen, maar ik lijk onbereikbaar terwijl mijn binnenste blijft schreeuwen. Een onhoorbare schreeuw.

Sinds een hele tijd is alles een puinhoop en lijkt het leven nog zwaarder te drukken op mijn schouders en dat straalt door naar de rest van mijn lichaam. Het lichaam waar ik mee moet leven en het lichaam waar ik eindelijk mee kán leven.

Mensen zeggen tegen mij dat alles goed komt en dat ik moet blijven vechten. Vroeger vond ik het fijn om dat te horen, maar de laatste tijd lijk ik verbitterd over de positieve dingen die anderen hebben te melden over mijn leven. Van complimentjes moet ik huilen en lieve woordjes komen keihard binnen.

Terwijl mijn binnenste nog even blijft schreeuwen, probeer ik langzaam stappen te zetten. Het mag dan langzaam gaan, maar ook dan kom ik er wel.

Dag leven, ik zal iets van je proberen te maken.  


V.

Neem me mee naar jouw favoriete plekje in de stad. Vertel me daar over je kindertijd en wat je dromen toen waren. Pak mijn hand stevig maar voorzichtig vast, alsof ik je meest tedere herinnering ben. Staar te diep in mijn ogen; ik wil gewoon even bij jou naar binnen kijken. Maar bovenal, wil ik dat we vandaag proberen, om roekeloos onszelf te zijn.

Niet verzonden brief (11)

Lieve jij, 

Toen ik met mijn hand langs mijn trui gleed, voelde ik dat deze nat was van mijn tranen. Ik wilde dat ik tegen je aan kon kruipen en je kon uitleggen hoe moeilijk het leven even was. Ik wilde dat ik gewoon even met je kon praten en je recht in je ogen kon kijken. Ik mis je. 

Deze tranen heb ik al een poosje niet gevoelt omdat het leven druk is. Te druk om te huilen. Er is geen tijd om stil te staan bij dingen die ik niet heb en die nooit gaan gebeuren. Er is geen tijd op überhaupt stil te staan. Ik mis je. 

Ik veegde de natte plek van mijn trui, maar hier maakte ik het alleen maar erger mee. De tranen stroomden opnieuw en ik wist niet goed waarom. Bij heel veel dingen had ik mij al neergelegd. Deden die dingen dan nog steeds zoveel pijn? Ik denk het wel. Ik mis je. 

Ik zou willen dat ik mijn leven aan je kon laten zien, met al haar dieptepunten en ik zou willen dat je mij dan een beetje beter zou begrijpen, al kan ik dat natuurlijk niet van je verwachten. Ik zou willen dat je dan zou snappen dat ik je intens mis en waarom ik je intens mis. Ik mis je. 

En dat doet misschien het meeste pijn want ik mis je al heel erg lang. 

Liefs,