sarille

Malalim ba?

Para tayong mga bata na nasa dalampasigan, gusto nating lumangot pero nasa mga buhangin lang tayo. Gumalaw ako. Umapak sa parte ng dalampasigan kung saan naaabot ng alon. Tinawag kita, tinangihan mo ako. Wari mo'y kuntento ka nang nanonood sa buhangin. Mas pinili mong tingnan at malaman na narating mo ang dagat ngunit hindi ang damhin at mahalin ito. Sumulong ako nang nakatingin sayo, hakbang palayo, nang palayo habang hawak ang mata sayo. Kasunod ay naramdaman kong tinatangay na ako ng tubig, kaya nama'y nalunod ako, nalunod akong magisa at hindi man lang naramdaman na nagtangka kang lumapit sa tubig upang ako'y sagipin. Nanatili ka lang sa buhangin dahil pagod ka na. Siguro nga napagod ka na sa kakatawag ko sayo na lumapit sa tubig sa kadahilanang ayaw mo naman talaga pumunta sa dalampasigan. Ayaw mo lang talaga dahil takot na ika'y malunod; pero nung una palang ay nilunod ka na ng sariling takot mo.

ANG KONSEPTO NG CLOSURE AY HINDI PARA SA INIWAN AT NANG-IWAN

Sabi kasi nila, kelangan daw ng closure para tuluyan kang makapagmove-on. Kelangan mong malaman ang eksaktong dahilan kung bakit kayo naghiwalay para maging malinaw sa’yo ang lahat.  ‘Cos not knowing can be the worst feeling of all.

Pero kapag ba nasagot lahat ng tanong mo makakamove-on ka na nun? Maniniwala ka ba sa isasagot niya o may ineexpect kang sagot para sa kanya dahil naka-plot na sa utak mo yung mga gusto mong marinig? Di ka na ba masasaktan? Kung ganon din lang eh di sana ginawa na lang tableta o capsule yang closure na yan at ipinagbili na lang sa botika.

Ang closure ay isang malaking excuse lang para paulit-ulti mong sabihin sa sarili mo na mahirap magmove-on. Na dumedepende ka pa rin sa kapirasong salitang pwede mong marinig sa kanya para masabi mong okay ka na.

When one ends a relationship, that’s it! Tapos na. Wala ng Book 2. Wala ng Part 2. The End. Hindi ka na pwedeng humirit pa ng 4-hrs finale para mai-justify ang ending niyong dalawa. Wag mong idepende ang feelings mo sa taong iniwan ka na. 

No matter how it ended, kesyo bigla na lang hindi nagparamdam o nalaman mo na lang na may iba nang kinakalantari or nagkaroon kayo ng formal break-up sa harap ng 7eleven habang sinisimot ang tirang yelo ng Slurpee, yun na yon. You. Broke. Up. Ano pa bang closure ang kelangan? Hindi ka na niya mahal. Hindi pa ba sapat na closure yon?

Minsan kinakailangan mo lang ng closure dahil meron kang “ideal way” ng pakikipagbreak. May gusto kang paraan kung paano kayo maghihiwalay. Kase ang gusto natin ay yung breakup na hindi tayo masyadong masasaktan. Yung “medyo masakit na break-up” lang. Eh wala naman kasing ganun. Break-ups never happen the way we want them too. Unless may pa-eulogy pa kayo sa isa’t-isa habang kumakanta ang Madrigal Singers ng ‘Hindi Kita Malilimutan” or may pa-impromptu kayo habang lumalaklak ng beer. 

Ang konsepto ng closure ay hindi para sa iniwan at sa nang-iwan. It’s between you and yourself that you have to work things out. Wag mong ipaubaya sa “konsepto ng closure" yung kahihinatnan ng damdamin mo. Tamad mo magmove-on eh no? Sariling sikap tayo hoy. Ang issue dito ay hindi na tungkol sa’yo at sa kanya. Sa’yong sa’yo na ‘to. Ito yung kung paano mo tatanggapin sa sarili mo na tapos na ang lahat ng meron sa inyo at hindi na pwedeng ibalik pa.  ‘Cos a break-up alone is already a closure.

Case closed. Uwian na. Walang nanalo. Pareho kayong talo.

Sabay-sabay.
Sunod-sunod.
Paulit-ulit.
Nakakapagod.
Nakakasawa.
Nakakalungkot.
Palaging may hinahabol kahit hindi naman mahuhuli.
Palaging umaalis dahil takot maiwan.
Ayaw magpatalo.
Mataas ang pride.
Nagtatanim ng sama ng loob.
Nanunumbat.
Naninisi.
Nagagalit.
Hindi tanggap ang sarili.
Sumusunod sa dikta ng ibang tao.
Walang sariling paniniwala.
Walang sariling disposiyon.
Maraming sinisimulan pero walang natatapos.
Nagkakamali at uulitin.
Sumasagot sa magulang.
Makasarili.
Naaalala lang ang isang tao kapag may kailangan.
Ayaw masaktan kaya nananakit.
Naliligaw.
Hinahanap ang sarili.
Nalilito.
Lahat gustong piliin.
Pinipilit maging masaya.
Hindi makuntento.
Sunod sa uso kaya hindi sumusunod sa sarili.
Madaling sumuko.
Hirap matulog.
Hindi sapat ang 24 oras.
Akala ay kontrolado ang lahat.
Lahat ng bawal ay gustong subukan.
Naaalala lang ang Diyos kapag may matinding problema.
Sabay-sabay.
Sunod-sunod.
Paulit-ulit.
Nakakalungkot.
Nakakasawa.
Nakakapagod.

Akala ko kasi…

Hindi ko alam kung bakit pa ako bumalik sa lugar na ito; kung bakit ba ako dinala ng mga pagal kong paa sa lugar na naging saksi halos ng lahat. Lahat ng nangyari sa atin. Mula sa mga masasayang alaalang baon ko pa rin ngayon hanggang sa mga tagpong halos pumutol sa mga litid ng aking katawan na naibaon ko na ngayon.

Pero ang galing, noh? Naalala pa rin pala ng mga paa ko ang daang ito. Sabagay, dati pala eh kahit nakapikit ako’y mararating ko ‘to. Dati. Ang bigat pala sa pakiramdam bigkasin.

Bakit nga ba ako nandito? Sa dinami rami ng araw na pwede akong mapunta dito eh, bakit ngayon pa? Sa loob ng napakahabang panahon eh bakit ngayon pa ako dinala ng mga paa ko dito? Hindi ko maipaliwanag pero, parang may kung anong humila sa akin dito.

Ang tagal na rin pala noh? Sampung taon nang mahigit pero alam mo ba, naaala pa rin kita. Iba ka eh. Iba yung tayo dati. You were my greatest love. You were, and I guess will always be.

At kasabay ng papasok mo sa isip ko ay ang pag-ihip ng napakalamig na hangin. Doon ko napagtanto na unang araw na pala ng disyempre ngayon. Tila ba mas malamig siya nung nakaraang taon. Pero magbago man ata ang antas ng kanyang lamig ay di mawawala ang dala nitong bigat sa loob. Ah, kaya pala. Unang araw ng disyembre. Araw pala natin ngayon noh?. Nalimutan ko na rin. Pasensya na ha? May ibang araw na kasi akong inaalala.

Kasal na pala ako. Gusto sana kitang imbitahin pero di kita mahanap. Wala na rin akong balita simula nung araw na yun. Kamusta ka na kaya? Masaya ka na kaya?

Weird, pero alam mo ba? Nung araw ng kasal ko, pakiramdam ko nandun ka. Nanonood. Ewan ko ba. Ang weird talaga nung feeling pero pakiramdam ko andun ka sa may bandang likuran ng simbahan. Pero alam ko naman imposible eh. Bakit mo naman ako papanoorin eh ipinagtabuyan mo nga ako nun eh, di ba? Hehe. Ang daldal ko nanaman. Sorry ha? Namiss kong magkwento sa’yo. Hindi naman sa hindi siya nakikinig pero iba pa rin pag sa’yo ako nagsasabi.

Aalis na sana ako nang biglang may kamay na pumigil sa akin.

“Zy, Andrea ito. Yung ate ni Zach, naalala mo pa ba ako?”, bungad ni Ate Andrea.

“Ate Aaaaaan! Oo naman po! Ikaw pa ba? Wala ka pa ring ipinagbago.(: Ang ganda mo pa rin. Kamusta ka na? Kayo? Namiss kita, Ate. Ang tagal din nating di nagkita ha.”, puno ng saya kong sagot kay ate sabay akap sa kanya nang mahigpit.

Parang pinag-isipan muna ni Ate yung sasabihin niya. Tila ba saglit na nagtalo ang isip at puso niya.

“Medyo kinakaya naman ang lungkot. Ahm, nagbakasali lang akong makikita kita dito. Yun kasi ang sabi ni Zach, na baka daw pumunta ka dito. Heto, naswertehan naman. Tama nga siya.”

Ngumiti si ate.

“Ahm, may ibibigay pala sana ako”

“Ha? Ate, wait lang.” Bigla tuloy akong inulan ng tanong sa isip ko. Lungkot?

“Ate, anong meron?”

“Zy, wala na siya.”

Pinilit ngumiti ni ate pero di maitago ng ngiting yun ang lungkot sa mata niya. Pagkatapos ay iniabot niya ang isang sobre. May mga sinabi pa si ate noon pero di ko na ata narinig dahil nakatuon na lang ang pansin ko sa liham habang sa isip ay paulit-ulit ang mga salitang “wala na siya.”

Halos mapaupo ako sa narinig ko. At para akong wala sa sariling binuksan ang bigay ni ate.


Baby,

Hi! Kamusta ka na? Miss na miss na miss na miss na miss na kita. ): Sobra. Ooops, oo ngapala, wala akong right. Sorry ha? Alam kong wala na akong karapatang kamustahin ka pero di ko mapigilan. ): Naexcite lang akong sulatan ka. Yung parang dati. I just remember how you loved getting love letters – those long handwritten love letters? Iba yung excitement mop ag nakakatanggap ka eh. Haha! Those days. Haaaaaaay.

To start everything with, I wanna tell you that I LIED.

I lied when I said I don’t love you. How will that happen when you mean the world to me? Kaya hindi totoong hindi kita mahal. Alam kong it’s too late na para bawiin lahat nung sinabi ko at para sabihin to pero from then until this moment, I still feel the same for you. You are still that only star I only see whenever the sky cries. You are still the comfort I long to seek whenever I am sick, sad, and hurt. You are my sunshine, the one who lifts my spirit high when I feel so down. You are everything I have asked for – my answered prayer. (:

If I don’t love you, then why do I have plans of marrying you? Why do I see you as someone I see myself growing old with? Without worries of how bad I look with my messy hair, and with how foul I smell with my morning breath and dried sweat.

With you, I can be who I am. I can always be who I am.

With you, though it wouldn’t be perfect, I will be contented, but genuinely happy.

With you, my flaws don’t matter like the way they do with other people.

So, if I don’t love you, then why do I end up crying every time I remember you, and the way US has been?

God knows I love you more than myself.  If money makes the world go round, then you are my one million bill.

But…..sometimes, we are faced with decisions that need sacrifices. We need to make “the choice” knowing it is the right thing to do even if it would mean dyin. I needed to do it. I needed to make you feel that I don’t love you. Torture sa akin yung makitang malungkot yung babaeng bumubuo ng araw ko. Na kahit anong sakit at pagod eh mawawala basta makita ko lang siyang masaya. Nakangiti. Sobrang okay na ako dun. Alam mo ba, nung araw na yun? Halos isumpa ko ang sarili ko habang pinapanood kang umiyak. Shet ang sakit. Ang sakit makita yung mahal mong masaktan. Pero alam mo yung pinaka masakit na part? Yung pinapanood mo siya at alam mong ikaw yung dahilan.

“Go if that’s what you want. I’m tired of you; of this and all of your shits. Leave if you want to. I don’t mind; I don’t care. Nakakasawa na rin. ”

These are not the words I want to say. These are the words I needed to say.

I had to choose between you being happy or you being miserable. ‘By, you know that I will always go on everything that will make you happy, right? Always.

Why did I do that?

‘by, I am dying.

Hindi ko alam kung paano ko sasabihin sa’yo. Those times na you felt like I was starting to drift away from you eh yun yung mga araw na iniisip ko kung paano ka na kapag wala na ako. Kung paano na tayo. Baby, sa dinadami rami ng pangarap at mga planong nabuo natin, tingin mo ganun ko lang siya basta bastang maitatapon? How can I throw something away when my heart has been intertwined on those plans and dreams? Hindi ko maimagine ang buhay ko kung wala ka. Kaya kong mabuhay pero is it even worth it?  

So I came to the idea that maybe it is best to let you go. Dahil kapag sinabi ko sa’yo, itatali mo ang buhay mo sa akin. Sa pag-aalaga sa akin. Buburuin mo ang napakaganda mong buhay para lang hintayin akong mamatay. It was the most difficult decision I had to make. It was a battle between my happiness and yours. At alam na alam mong lagi kong pipiliin ang maging masaya ka. I needed to break your heart to make sure that you’ll choose to live; that you’ll find a new reason to breathe.

Sorry. I love you so much that I want a future for you. I want you fulfill your dreams. I want you to be there to hear the first laugh of your first, second and third babies. I wanna see a stage mom in you. I want to see you happy, even if it would mean me not being a part of it.

Today, I realized that it is the best time to write you this letter. I told myself that today, I will tell you everything – the thing I should have done way back. I know regrets can never bring you back. It’s clear as crystal to me. But I don’t wanna regret because I know, this ‘me leaving you’ will lead you to something wonderful. Tsaka I felt na I can no longer write you this letter kapag pinagpaliban ko pa. My body’s getting weaker every day. I am losing all the strength I have. Sorry pero baka bukas o sa susunod eh di na ako makabalik sa mga espesyal na lugar para sa atin. I can really feel my knees getting weaker. Kaya I hope makaabot ka sa part na ‘to.

Sorry, sorry, sorry, sorry, sorry sorry. Alam kong di mahihilom nung mga sorry ko yung natamo mong sugat dahil sa kagaguhan ko. Pero gusto ko pa ring magsorry. Sorry for not being strong enough to live longer just to be by your side. Sorry kasi pinangakuan kita ng mga bagay bagay na hindi ko na matutupad. Sorry sa forever na di ko na mapapatunayan. Pero out of all those sorries, isa lang ang hindi ko ihihingi ng sorry. Yun ay ang minahal kita. Kasi loving you made me something I never saw myself becoming. It gave me these precious memories that are gving me reasons to smile despite of the pain, laugh despite of the sadness. It gave me life. You gave me life. And I thank you for that.

P.S.

Favor naman baby oh. Pwede bang pakihug mo ako sa mga future babies mo? Tapos pakibulong na ang swerte nilang ikaw ang naging mommy nila. (: Hindi ko na hihilingin na ikwento mo pa ako sa kanila. Alam ko namang you wouldn’t want me to be part of your new life na eh. And I understand that. (: Pero gusto ko lang malaman nila yung worth mo. Malaman nilang how blessed they are because you happened to them.  

To the girl who’s made my life worth living, I love you. I really do. And I will keep on loving you until I breathe my last breath. Mag-ingat ka lagi ha?

I love you, goodbye. Until we meet again.

Loving you so much,

Zach


“Hindi ka niya kinalimutan Zy. Hindi niya kaya. Araw-araw siyang pumupunta dito, nagbabaka sakaling makita ka. Araw araw yun. Umulan, umaraw, makulimlim man ang kalangitan o maaliwalas, nandito siya. Naghihintay. Kahit di na kinakaya ng katawan niya. Kahit ikasama pa ng pakiramdam niya. Ikaw kasi yun eh. Ikaw yung nagsilbi niyang rason para mabuhay pa. Para bumangon sa umaga kahit di na siya hinahayaan ng sakit niya. Hanggang sa tuluyan ng bumigay yung katawan niya at hindi na siya nakapunta.”

Kaya pala.

Kaya palaaa.

Haaaaaaay.

Kaya pala kahit sabihin mong tama na, alam kong may mali. Na may iba kang gusto sabihin. Your ‘go’ must have mean ‘stay’ and I was a fool to not know that. Na kahit ilang ulit mo akong ipagtulakan palayo ay hindi ko maramdamang di mo na ako mahal. Ang daya mo. Ang daya-daya mo. Sabi mo, for better and for worst tayo. Saan na napunta yun? Haaaaay. Zach naman eeeeeh, hindi ko alam ang iisipin ko. ): Bakit ang daya mo? Bakiiiit? ):


…..



“Ate Zy?”

Para akong hinila mula sa napakalalim na pag-iisip. Napatingin ako sa direksyon nung tumawag sa pangalan ko.

“Ako po si Hannah. Kamag anak po ni kuya Vin.”

“Oh, Hannah. Ano yun?”

“Hindi ko po alam kung dapat ko pa po bang sabihin sa inyo ‘to. Pero pakiramdam ko po kasi now’s the time eh.”

“Oh, ano yun? May problem ba?”

“It happened during your wedding day kasi, ate. I was at the back. I was trying to capture you while walking down the aisle. Then, there was this guy who caught my attention. He was staring at you. He was studying every bit of you with his sad eyes. He started crying when you finally reached kuya Vin’s hand. Then after seeing that, he went out of the church. Pinilit kong sundan siya sa tingin pero bigla na lang siyang nawala.”

“Naalala mo ba ang mukha niya, Hannah?”

“Yes, ate. And the weird part is, my third eye is open. I have been seeing ghosts since I was a kid. And the man I saw, was one of them.

Ate, eto siya oh.

Pinakita niya sa akin ang isang larawang kuha mula sa cellphone niya.

By any chance, do you know him?”

ako lang ba nateary eyed sa video kahapon na pinalabas sa huli sa tsamu? hahaah tae. ang saya lang panuorin na nagsasama sama yung mga tao na nasa iisang mundo. mga tao na may sari sariling mundo at naninirahan lahat sa tumblr at clueless lahat ng tao ano ang meron kami dito at bakit hindi namin iniiwan ang tumblr. haysss. ewan ko ba. ang special ng mga tao dito sa tumblr. mas real pa sa real mga tao dito unlike sa mga tao sa surroundings mo. never ka nila maiintindihan unlike tumblr pips. they’re the best. kung aarttend ka na lng din ng mga meet ups gawin m ong makabuluhan at siguraduhin mo nang kasama ang mga tunay na kaibigan. sobrang salamat sa organizers na walang sawang nagcoconduct ng event na ganito. ang sarap pagmasdan ng mga taong nagbablog na nagtitipon tipon sa isang event regardless if may mga issue between them. ang mahalaga is they do not miss the most awaited and important day sa tumblr community. and i am a proud blogger indeed. i love tumblr :)

cambaganda  asked:

Hello po gusto ko lang itanong, ano pong maisa-suggest niyo na favorite niyong history books para sa mga interesadong ukilkilin ang kasaysayan? Salamat po!

Napapanahon ang tanong dahil ang Agosto ay Buwan ng Kasaysayan! Ito ang aking munting listahan. Sana ay makatulong! :)

Kung ikaw ay baguhan sa kasaysayan ng Pilipinas, iminumungkahi ko ang The History of the Filipino People ni Teodoro Agoncillo. Mababasa mo sa iisang librong ito ang kabuuang buod ng kasaysayan ng bansa pati na rin ang naratibong nagbibigay saysay sa mga pangyayari sa bawat yugto ng ating pagkabansa. Marami nga lang na mga historyador ang nagsasabing “outdated” na ang aklat na ito (sumasang ayon ako sa kanila), dahil marami na ring nagsilabasang mga librong sinama na ang mga kasalukuyang pag aaral. Ngunit ang akdang ito’y nananatiling “classic” sa kasaysayan dahil na rin siguro sa dali nitong basahin. Di ka magkakamali kay Agoncillo, na tinaguriang National Scientist at “pioneer” sa pag-aaral ng kasaysayan ng Pilipinas, kasama nina Nicolas Zafra, Encarnacion Alzona, Horacio de la Costa, at Gregorio Zaide. Ang aklat ring ito ay mabibili sa mga lokal na bookstores sa bansa.

Mayroon din namang mas maikling aklat na sumasaklaw sa buong kasaysayan ng Pilipinas. Para sa inip at nagmamadali, ang pocket book na A History of the Philippines ni Samuel K. Tan, dating tagapangulo ng National Historical Commission of the Philippines, ay para sa kanila.

Makakatulong rin ang Readings in Philippine History ni Horacio de la Costa. Tinipon ni de la Costa ang ilang mga saligang babasahin, mga primaryang batis (primary sources) na galing mismo sa iba’t ibang yugto ng kasaysayan ng Pilipinas, kasama ang kanyang sariling analysis at komentaryo. Ang mga komentaryo niya ay sumasalamin rin sa kanyang pananaw bilang isang Heswita, isa sa mga pananaw na bagamat hindi ako lubos na sang-ayon ay nagbibigay rin ng ibang anggulo sa pagtingin sa mga kaganapan ng nakaraan.

Para sa mas masinsing pag-aaral ng kasaysayan, ang 10-volume Kasaysayan: History of the Filipino People ay ang kaisa-isang “historical encyclopedia” tungkol sa Pilipinas. Ito’y inilathala ng Reader’s Digest sa pamamagitan ng Asia Publishing Company Ltd., at binubuo ng mga sanaysay at artikulo mula sa iba’t ibang mga kilala at mapagkakatiwalaang historyador sa bansa. Kasama na rin rito ang listahan ng mga pangkat etniko at iba’t ibang wika ng bansa. Dati, ito’y nagkakahalagang PhP 10,000.00 ngunit kamakailan, nagkaroon ng sale ang Fully Booked at mabibili na lamang ang buong bookset ng mga PhP 1,898.00 na lamang. Iyon nga lamang ay nagtatapos ang seryeng ito sa taong 1998, kung kailan ito ipinrinta at inilabas, sa sentenaryo ng proklamasyon ng kalayaan.

Sa mga talambuhay (biography) inirerekomenda ko ng walang humpay ang The First Filipino ni Leon Ma. Guerrero, isang kilalang embahador. Ika nga ni Guerrero, kung gusto mong malaman paano nagsimula ang pagkakakilanlan ng Pilipino, magsimula ka sa buhay ni Rizal, na siyang unang tumawag sa kanyang mga kababayan bilang “Filipino.” Groundbreaking rin ang akdang ito dahil si Guerrero ang tanging sumulat na si Rizal ang unang Protestante ng bansa, at dahil rito, hindi niya binawi ang kanyang isinulat (recant) bago siya pinatawan ng sentensyang kamatayan. Ang husay ng pagkakasulat nito kaya’t ‘di nakapagtatakang ito’y iginawad ng “First Prize” sa Rizal Biography Contest ng Jose Rizal National Centennial Commission noong 1961. 

Isa pang magandang talambuhay ang Mabini and the Philippine Revolution na inakda ni Cesar Adib Majul. Makikitang hindi basta bastang rebolusyonaryo si Mabini. Ginamit niya ang talino’t kaalaman bilang mambabatas para ipagtanggol ang Pilipinas habang ito’y nakikidigma sa mga Amerikano noong Philippine-American War. Ipinaliwanag ni Majul na si Mabini ang unang bumuo ng kaisipang pampulitikal at pilosopiya ng Unang Republika ng Pilipinas, na kaakibat ng kaunaunahang burukrasya ng unang pamahalaang pinamumunuan ng mga Pilipino.  

Kung ang interes mo naman ay ang Pilipinas bago dumating ang mga Kastila, isang librong di dapat palampasin ay ang Barangay: Sixteenth-Century Philippine Culture and History ni William Henry Scott. Ang may-akda ay isang Amerikanong antropologo at misyonero ng Simbahang Episkopalya na namalagi sa Sagada sa Hilagang Luzon. Siya rin ay kilalang historyador ng Prehispanic Philippines at kilalang nagpruwebang ang Code of Kalantiaw ay isang pekeng dokumento. Ang aklat na Barangay ay punung-puno ng ilustrasyon, mga pagsasalarawan ng pamumuhay ng mga Pilipino, at mga sinaunang kaugalian, kultura at pananalita, bago nanakop ang mga Kanluranin sa kapuluan. Lahat ito ay binase ng antropologo sa mga nahukay na artifacts, at mga nasulat ng mga unang Kastilang unang naka engkwentro ang Pilipino. Hinati ang libro sa kategorya ng Luzon, Visayas at Mindanao.

Sa isa namang bihirang pagsusuri sa kasaysayan ng Islam sa Pilipinas, iminumungkahi kong basahin ang Muslims in the Philippines ni Cesar Adib Majul. Kahit na mas sikat ang may-akda sa pagsulat ng talambuhay ni Mabini, sa tingin ko, ito ang kanyang obra, dahil sa akdang ito malalaman mula sa mga primaryang batis paano naitatag ang mga sinaunang sultanato sa Mindanao mga ilang siglo bago pa dumating ang mga Kastila. Si Majul ay isang Muslim, at bagamat ito ang kanyang bias, makikita ang kanyang masusing pagtingin bilang isang historyador na walang pinapanigan kundi ang mga primaryang batis na kinilatis niya kanyang kapanahunan. Ang aklat ay nagbibigay diin sa pananaw na ang Pilipinas ay binubuo ng iba’t ibang kultura, wika at relihiyon, na may kani-kaniyang kontekstong pangkasaysayan.

Siyempre, hindi sapat ang malaman lamang ang mga impormasyon tungkol sa kasaysayan. Mahalaga ang interpretasyon, at ito’y ibinibigay ni Nick Joaquin sa kanyang Culture and History. Si Joaquin ay tinaguriang National Artist for Literature, at bagamat hindi siya historyador kundi isang malikhaing manunulat, ang nasabing aklat ay mga tinipong mga sanaysay niyang inilabas noon sa pahayagan patungkol sa kasaysayan, kultura at pagkakakilanlan. Isa sa mga natatanging sanaysay na inirerekomenda ko sa librong ito (kahit hindi ako sang-ayon rito) ay ang “Heritage of Smallness.”

Isa pang minumungkahi ko ay ang aklat ni Floro Quibuyen na pinamagatang A Nation Aborted: Rizal, American Hegemony and Philippine Nationalism. Sa aklat na ito, pinatunayan ni Quibuyen na hindi totoong labag si Rizal sa himagsikan nuong panahon ng Rebolusyon. Sinuportahan pa nga niya ito. Hindi rin totoong ang aspirasyon ni Rizal ay para lamang sa Ilustrado at di pang-masa. Ang nasabing negatibong pagtingin kay Rizal ayon kay Quibuyen ay dulot ng mga maka-Kaliwang iskolar na di lubos na nauunawaan si Rizal. Bagamat nakakapagpabagabag, hindi ka magsisisi sa librong ito. Hinahamon nito ang mambabasa na huwag lamang tanggapin ang sinasabi ng nakararaming iskolar kundi suriin mismo at unawaain ang mga naisulat ni Rizal.

At dahil napapanahon ang “historical revisionism” sa bansa na kailangang sagupain ng bawat historyador, huli kong inirerekomenda ang Marcos Martial Law: Never Again ni Raissa Robles, isang kilala at ginagalang na peryodista at mamamahayag. Marami nang libro ang naisulat patungkol sa panahon ng Martial Law (1972-1986) ngunit ang librong ito na inilabas lamang ngayong taon, ay nagbibigay ng buod sa madilim na yugtong ito ng kasaysayan. Isinama ni Robles sa aklat ang mga litrato, artikulo ng panahon, editorial cartoons, mga datos at graphs, mga sariling kuwento ng mga biktima ng dahas ng militar, pati na rin ang mga organizational chart at chain of command ni Pangulong Ferdinand Marcos. Makikita ang malinaw na sistematikong pagkitil sa kalayaan at karapatang pantao ng mamamayan noon, habang patuloy na nasadlak ang bansa sa utang at kahirapan. Hindi ko pa ito tapos basahin ngunit ito’y magandang panimula sa mga librong pangkasaysayan patungkol sa rehimeng Marcos. Mabibili ang Student Edition ng nasabing aklat sa murang halaga na PhP 300.00 sa National Bookstore.

Sana’y nakatulong ito kahit sa maliit na paraan. Happy book hunting!


*All photos of book covers belong to their respective owners. 

LET ME JUST RANT FOR A SECOND

#PrayForMarawi

Am i the only one who is not chilling af about this? Just because it’s not happening in your city, it does not mean it’s happening at all! Nakakalungkot lang na pati dito sa pilipinas nangyayari ito. What is happening to the world?! There’s no love. There’s only war and weapons. Innocent lives are being killed. Yet some people turn a blind eye to it since it is ‘not happening’ in their cities. Parang yung sa syria lang, yung iba walang pake since di naman daw nangyayari sa kanila. Wtf?!

PILIPINAS, BAKIT ANG HIRAP MONG MAHALIN?
First, the fucked up anti distracting driving act which some enforcers use to abuse motorists.
Second, the Mental Health Act was apparently deffered for it is not a priority? Wtf?!
Third, some pinoys want to rally on NLEX bcs daw the government can’t give them jobs (srsly po. Honestly naspoiled na kayo masyado. You also have to understand that hindi lang kayo ang pinapriority ng goberyno. Marami ding mas mahirap sa inyo. Pls stop. Kulang na lang pati po paghinga niyo iasa niyo sa goberyno. Eto ang problema sa pinoy eh, iblame ang government sa lahat lahat. I’m not pro-government but just stop being spoiled na gusto ispoonfeed ng gobyerno lahat)
And fourth, this thing that is happening in Marawi right now that scares the shit out of every filipino (but some turn a blind eye to it). Nakakatakot guys.

MAHALIN NAMAN NATIN ANG PILIPINAS! Don’t only pray for other country, pray for your own too! Bakit ba kapag achievement ng bansa, ang bilis natin ipagmalaki na pinoy tayo pero kapag gaguhan na yung iba mas lalong dinadown. Wag ganun. Ito na nga ba eh. The pinoy mentality. Kapag dinidisiplina, sasabihing this is a democratic country. Kapag naman pinapabayaan, sabihing walang pake ang gobyerno. ANO BA?! You get all the freedom you want pero DAPAT ALAM DIN NATIN ANG TAMA SA MALI. Simpleng etiquette sa elevator sa SM iissuehan. Tangina, simpleng ganyan di masunod paano pa kaya ang mga mas mabibigat na patakaran sa bansa?!

MILLENIALS CAN U HEAR ME?! Is this the future that we want for our country? Tangina ang magsasabi na mag-aral na lang tayo ng mabuti at wag makealam. Tapos sasabihing puro social media at selfies lang alam natin. EH ANDAMI NGANG NAKAPAG ARAL SA GOBYERNO MGA BUWAYA NAMAN. Kasalanan bang mahalin namin ang sariling bansa namin?! KASALANAN BANG GUMUSTO NG MAGANDA AT NAKAKAPROUD NA PILIPINAS? KASI KUNG KASALANAN ANG MAHALIN ANG SARILING BANSA, Edi wala naman palang kahalagahan ang pagkamatay ni rizal.

Biz hic kavga etmiyelim olur mu tartisirken sen bana gul mesela sonra saril ben de senin omzuna koyarim basimi ve ellerinle oynarim,sonra da kalkip cay koyariz birlikte olur mu?

Alisin mo na dapat sa sistema mo ang pagiging malungkot at paghahabol sa taong hindi ka naman kayang panagutan o ipaglaban. Huwag mo i stress out ang sarili mo sa iisang tao lang. Hindi ko rin sinabing marami ka dapat minamahal at pag sabay sabayin mo sila. Ang ibig sabihin ko ay alam mo dapat kung kailan ka titigil. Alam mo ng imposible eh. Hindi mo nakukuha ang atensyon na gusto mo sa kanya. At once na sinabi nilang ayaw na nila. Ayaw na talaga nila yun. Lalo na’t wala pa namang “kayo thingy” na nangyayari.

Dapat kapag ganun tinatanggap mo na kaagad. Wala na tayong magagawa dun eh. Kahit na sabihin mo pa sa kanyang wagas ang pagmamahal mo at alam mo sa sariling mong totoo ang nararamdaman mo. Kapag tao na mismo ang nagsabi at umayaw? Hindi mo na maibabalik ang lahat na meron dati kailanman.

Acceptance. Yun ang kailangan palagi. Acceptance. Promise. Makakita mo yung Peace of Mind na hinahanap mo.

Nag overnight sa beach at nanghuli ng alimango kami kagabi. Maliwanag ang buwan at may flash light kaming nilalagay sa noo kaya kitang kita na maraming alimango. Nung una, matagal kaming makakuha kasi takot sa alimango pero sinabi ni uncle na huwag mag alala, kasi may gloves naman kami. Pero ayaw ko pa rin, gumamit ako ng net kasi baka manuntok ang alimango. Hahaha Nakakuha naman ng marami dahil don. Yung isang kaibigan ko, ang layo na ng naabutan, wala pa naman syang sariling flash light, nakadepende lang sya sa buwan. Ang layo na nya kasi may sinusundan na malaking alimango daw. Maya maya, di na nya matiis, bigla syang nag dive sa tubig at tumawa nung pag ahon nya, hahaha putek. Utang na loob. Anino lang pala nya ang sinusundan nya.

anonymous asked:

1-10

Sinong blogger ang nagagalingan ka magblog?
answered na anony

Sinong blogger ang pinakanagagandahan ka?
ako hahahahaha nagbuhat ng sariling bangko CHAR!
@dakilanggerlpren @dakilang-option @hachieko @findingcassiopeia @peppermintchuuxx @underthesayaofsyv @sxlxniuuum @hindichinita @walang-por-e-ber etc.

Sinong blogger ang pinakanapopogian ka?
Ako ulit hahaha @vonquaint @engrhobbit @notyourkenji @cm-psycho @hugoterongmakata @thebrypolar @israelmekaniko @foureyedmonsteryeah-x etc.

Sinong blogger ang crush na crush mo?
Hala huwag ganun anon! Walang bulgaran! Hulaan mo na lang.

Sinong blogger ang sweet?
Sweet naman silang lahat nabitter na nga lang sa buhay.

Sinong blogger ang friendly?
Sabi ko nga lahat naman pero dipende parin sa approach mo

Sinong blogger ang masarap kausap?
@dslatedklahyd @engrhobbit @cheengkit @suppamann @a-rain-nako etc.

Sinong blogger ang nakakatuwa kausap?
@cheengkit natutuwa ako kapag kausap tong taong to! Hi Beks.

Sinong blogger ang nacucute-an ka?
@engrhobbit @peppermintchuuxx @applepiethon @pleasesmilewheneveryoureadthis 

Sinong blogger ang pinakaayaw mo?
Wala pa naman

HINDI TOTOONG MAPAPA-ENGLISH KA NA LANG KAPAG GALIT ver. 2.0

Mood: Naglalatag ng sariling red carpet tapos binuhusan ang sarili ng rainbow colored confetti while doing Fetty Wap Challenge.

Dahil ito na ata ang pinakamakasaysayang araw at pinakainaabangang ‘Achievement Unlocked’ ng buhay ko. Antagal ko ‘tong kinimkim sa puso ko. Antagal kong nagtimpi pero sa wakas nagawa ko din. Para akong umutot ng sobrang baho saloob ng elevator ng walang kahit anong pagsisisi. Yung kahit madaming nakaamoy, proud na proud pa ako kase tangina nilang lahat with feelings!

Inaway ko lang naman yung isa kong katrabaho. At sobrang saya ko bes.

Sa trabaho ko kase ako yung ipinakabata, pinaka-less experience at pinakabago. Isama ko na din yung pinakamaalindog. At ako lang yung Pinoy. The rest puro ibang lahi na. Halos lahat naman sila kaibigan ko. Pero may iilan pa rin na sobrang aabusuhin ang kabaitan mo. Level of abuse: laspag levels. Ganyan. Porket hindi ka nagagalit at palagi ka lang nakangiti feeling nila okay lang sa’yo lahat. Kung tratuhin ka parang napakahina mo.

So eto nga. Meron akong isang katrabahong Pakistani na hindi naman kami close pero kung makapag-joke kala mo mag-bes kami. Kinukuha yung gamit ko ng walang paalam. Ipinamimigay ang inorder kong pagkain sa iba na parang may pa-charity works. Tapos siya pa yung barubal. Tagal na siyang ganyan sa’kin pero pinapalampas ko lang kase ang palaging mindset ko, “Magpakabait ka lang kahit hindi sila mabait sa’yo. Ang mahalaga malambot ang unan mo at nakakatulog ka ng mahimbing sa gabi.” Iniisip ko na lang,

“Siguro nakulangan sa chicken curry at biryani.”

O kaya, “Siguro hindi pinagbigyan ng asawa kagabi kase amoy nakaraan.”

O di naman kaya, “Siguro crush niya ‘ko. Naaalindugan kaya papansin.”

Tagal ko ag gumagawa ng excuse para hindi magalit sa kanya pero talagang sinusubok ang pasensya ko. Hanggang sa nitong huli, hindi na naman siya nagpaalam nung kinuha niya yung ‘gas defender’ ko. Hanap ako ng hanap buong araw kung nasaan pero nasa kanya lang pala. Ok lang naman yun sakin. Sanay na. Pero nung ibalik niya, siya pa yung may ganang itapon na lang basta sa harap ko. Napakabastos. Tapos nakangiti pa ang hayup, itim itim naman ng gilagid. Tumaas ang hi-blood ko bes. Eh di bigla akong napatayo sa kinauupuan ko at tiningnan siya ng masama sabay bagsak ko yung hard hat sa harap. Ramdam ko yung pagkakaisa ng mga atay, balunbalunan at buong kalamnan ko habang chinicheer nila ako ng, “Go bes. Labaannnn!!”

“Hoy! What’s your problem tangina ka?! Pareho lang tayo ng trabaho dito kaya wala kang karapatang ganyanin ako ha. Hindi mo ako pinapalamon!”

Nakatingin lang siya. Tapos nakalimutan ko, nag-tagalog pala ako kaya hindi niya naintindihan. Ewan ko ba. Sabi kase kapag galit na galit ka bigla ka na lang mapapa-English pero bakit parang hindi naman tumalab sa’ken! So inulit ko yung sinabi ko pero in English na.

“You’re nothing…But a second rate…Trying hard…Copycat!!!” Pero sa halip na tapunan ko ng tubig sa mukha, dinuraan ko na lang. Para classic.

Pero siyempre charot lang.

Pero ganito talaga yung sinabi ko akshwally.

“Hey ( sinabi ko buong pangalan), I don’t owe you anything. I don’t care if I lose my job or what. But next time you insult and disrespect me again in that way, babalatan kita ng buhay at ibibilad kita sa likod ng ref namin!” basta ganyan. Hindi ko na din naintindihan yung mga pinagsasabi ko pero feeling ko na-gets naman niya. Nagwalk-out eh. Struggle yung English ko nun ampota pero nairaos ko yung gusto kong sabihin kahit mautal-utal na ako. Hindi makapaniwala yung mga kasama ko na nagawa ko yun kase nasanay sila na tahimik lang ako palagi. Pero seriously, sobrang malaking accomplishment na yan para sa tulad kong palaging takot maka-offend ng ibang tao. That time, wapakels na ako to the max. No regrets, just pakingshets.

Ang sa’kin lang, hindi naman talaga kelangang paabutin lagi sa ganito. Nagpakabalahura lang ako kase, dami kong time. Pero kase, kapag hinayaan mo na lang na palagi kang hamakin ng isa, kayang-kaya din yang gawin sa’yo ng iba. Ng kahit sino. Know your worth. Kapag alam mong sobrang mali na, gawin mo yung alam mong tama na hindi kelangang macompromise yung pagkatao mo. Dahil kapag palagi mo na lang pinalampas, anong pinagkaiba mo sa aparador at sandok at kaldero sa bahay niyo? Hindi ka naman gamit. Walang magtatanggol sa sarili mo kundi ikaw lang mismo. At the end of the day, mga 11:59 P.M, sarili mo lang ang meron ka. Kung di mo alam ang sukat ng halaga mo, sino pang makakaalam ng worth mo? Ang pride hindi kelangang palaging nilulunok. Isinasantabi yan sa gilid ng lalamunan para kung sakaling may mang-agrabyado sa’yo, nakareserba yung pride mo para idura sa mukha niya, yung tagos!