saksakan

Lumalakas talaga trip ko kapag meron ako ,tulad kanina habang naglalaro lil bro ko ng lol sa pc namin pinatay ko yung wifi tapos sinaksak ko ulit badtrip na badtrip siya eh pero hindi niya alam na ako yung nagpatay sinabi ko lang na mabagal signal kasi naulan. Sunod naman yung sa electricfan, gusto niya kasi nakatutok sa kanya kaya naman akong si mabait nililipat ko sakin,nag-agawan pa kami ng electricfan kanina, ayaw niya talagang magpatalo kaya naman ako binunot ko sa saksakan yung electricfan goodluck kung gumana iyo na electricfan mo and lastly, nasa cr siya naghahalfbath tapos pinatay ko ilaw sabay takbo ayon sigaw ng sigaw tapos paglabas niya iyak ng iyak.

Dormitory feels | Philippines

gusto mo bang mag dorm?
na ccurious ka ba kung anong feeling ng naka dorm?

1.  Malapit lang sa school

dahil malapit ka lang sa school, pwede ka ng magising kahit 30 minutes before your first class. Walang hassle sa pag ccommute, pagmamadali o sa pagiging haggard. Pero kadalasan kung sino pa yung dormer, siya pa yung nalalate. Minsan o madalas, siya pa ang pumapasok sa school ng hingal at tumutulo pa ang tubig sa buhok dahil kaliligo lang. aminin. May mga classmate tayong ganyan. Alam na. naka dorm to.  

2. “connections”

yung  friend ng friend ng friend ng friend mo ay kilala mo. Since nasa dorm ka, easy access lang makipag meet and kumain with friends sa labas since di ka na magpapaalam sa parents mo ng ganung kahirap. Nakaka establish ka kaagad ng friendship at connections. Important pa naman sa college ang maraming connections. Di natin alam one day, makakatulong satin yang “connections.”

3. Experience.

Having a weird roommate, unusual encounter (varies from one person to another), embarrassing experiences sa dorm, yung roommate mo na clepto, creepy, burara, hiram ng hiram ng gamit,  o matagal maligo. Yung ingay sa dorm, name it and you’ll never experience these things kung di ka naka dorm. Of course ayaw mo maka experience ng ganitong roommate pero this is part of improving social life. you are learning how to adjust and improve your ability to adapt to your environment. you let yourself grow.

4. Homesick

since wala ka sa comfort zone mo, malayo yung parents mo and siblings, talagang nakakamiss. Iba parin yung ingay na ginagawa ng mga kapatid mo at mga simpleng away-kapatid. namimiss mo gumising sa umaga na may nakahain ng pagkain, ayos na ang uniform mo at ayos na ang gamit mo. Plus May baon ka pang pagkain! Kaya ka na hhomesick kasi yung mga nakasanayan mong gawin kasama sila ay di mo na ngayon mararanasan.

5. Money problems

every dormer’s problem. Budgeting. Dahil madalas weekly ang pagbigay ng baon at DAHIL masarap talagang kumain, Monday pa lang ubos na pera mo. Ito ang disadvantage ng naka dorm. Kapag dumating ang Thursday, Friday, Saturday, wala ka nang makakain kasi wala ka ng pera. Pero kung di ka naka dorm at Monday pa lang wala ka ng pera, atleast pag uwi mo ng bahay, may masarap parin na pagkain na nakahain.

kaya ito ang number 1 na natutunan ng isang dormer. Magaling mag budget ng pera.  May pangtabi sa gala, sa pagkain, pang photocopy, sa pang kwekkwek sa uwian. Kasi kung di ka marunong mag budget ng pera, ikaw din ang gutom sa huli. at least, pag Sunday, mayaman ka na ulit.

6. Food

ito ang pinaka nakakamiss sa lahat pag naka dorm. Ang lutong bahay, literal. Sawa ka na sa pagkaing galing fastfood, cafeteria o karinderia. Pero kapag nakakauwi ng probinsya, ito ang number 1 na hahanapin! Ang lutong bahay ni nanay!

7. Routine

Kung ano ang Iniwan mo sa dorm, pagbalik mo galing school, ganun parin ang itsura. Minsan maiisip mo na lang, “nasarado ko ba yung gripo kanina?”, “napatay ko ba yung ilaw kanina?” , “nahugot ko ba yung saksakan ng plantsa kanina?”. Dahil paulit ulit na lang yung routine mo minsan nagagawa mo siya ng di namamalayan.

8. Privacy

Since nasa dorm ka, nababawasan na yung privacy mo. Naka expose lahat ng gamit mo sa roommate mo. Feeling mo pag natutulog ka nakatitig lang siya sayo. Isa sa mga disadvantage ng naka dorm. You think you need space. Ugh.

9. Independence

being in a dormitory with the absence of our parents teaches us to be more responsible. wala ng gigising sa atin sa umaga, wala ng mamalantsa ng uniform, wala ng maglalaba, iisipin mo pa kung san o ano nanaman ka bibilhin mo sa dinner. Minsan kapag naka dorm, wala ng kain kain, Diretso na sa school yan.  kapag nagkasakit ka wala talagang mag aalaga sayo kundi sarili mo lang. Ikaw na talaga ang  titingin sa sarili mo.

Kahit na money-dependent parin tayo sa parents, at least we learn how to live and survive on our own. At least, na experience natin kung ano ang gagawin kahit wala ang parents natin. Dahil dadating yung time, hindi na natin sila parating makakasama.

Sana, may mga tao pading kayang magmahal at umintindi ng mga taong katulad ko na madalas magulo ang utak at madalas may anxiety issues plus depression na hindi na nawawala. I know, I am not an easy person to love. Kasi complicated ako, mareklamo minsan, medyo clingy, pasimple magselos, saksakan ng kulit. Pero kapag inatake na ko ng anxiety/depression, wala na. Sana may mga ganun pading tao.

THE TIME FRAME OF 'PAGHIHINTAY'

Sana may sneak peek din kapag naghihintay. Yung kahit 5 seconds preview para mabigyan ka man lang ng ideya kung may patutunguhan ba yung paghihintay mo o wala. O kung hindi man yun posible, sana kahit demarcation line man lang para alam mo kung hanggang saan at kelan ka lang maghihintay. Para kapag lumagpas ka sa time frame ng “waiting”, may sisigaw sa'yo ng, “Hoy! Mukha ka ng tanga diyan! Time’s up!”

Nakakapagod maghintay sa isang bagay na di mo naman alam kung darating pa ba or sadyang nalate lang. Hindi mo alam kung para ba talaga sa'yo o saksakan ka lang talaga ng assuming kaya cnclaim mong sa'yo.  

Paano na lang kung habang hintay ka ng hintay, may naghihintay din pala sa'yong iba?

Kaya minsan, pinagtitiyagaan na lang nating angkinin ang isang bagay kahit hindi naman para sa atin. Nagsesettle na lang sa kung ano yung ‘intstant’ at sa kung ano na lang yung andiyan sa takot na mawalan, maubusan o mapag-iwanan. Kaya siguro may mga taong hanggang ngayon ay patuloy pa ring pinagsisisihan ang mga maling desisyon nila sa buhay. Pabigla-bigla kasi. Pero pabigla-bigla pa rin ba yung tawag dun kung naghintay ka na nga ng napakatagal? Jusko. Ang gulo.

Siguro, konting hintay pa. Naghintay na din lang, eh di panindigan na. Wag mo na lang isiping may hinihintay ka para di ka matagalan. Nasasabi mo lang na “nakakapagod maghintay sa wala” dahil naghihintay ka pa lang. Akala mo lang “wala” pero meron! meron! meron! At masasabi mo lang na meron 'pag andun ka na mismo. Minsan pinaghihintay ka hindi para paghintayin lang. Kundi para namnamin mo muna yung bawat oras habang naghihintay ka. Para kapag andun ka na, wala ka ng ibang iisipin kundi yun lang.

Ang gusto ko lang naman ay dumating na yung order kong lomi. Gutom na 'ko.

PARA SA LAHAT NG MAY TUMITIBOK NA MASKELS SA KALIWANG DIBDIB

Malay mo yung true love mo, nakatakda mong makasabay sa LRT ngayong araw pero pinanalangin mong sana wala na lang pasok dahil ang lakas ng ulan. Malay mo, siya yung dati mong crush na hindi ka naman pinapansin kaya lumandi ka na lang sa iba. Malay mo, siya yung nafriendzoned mo dahil saksakan ka ng choosy at ang hilig mong magmaganda. Malay mo siya pala yung lagi mong sini-seen kapag nachachat siya sa FB dahil ang pangit ng kanyang DP. Malay mo siya yung nasa pending request mo 3 years ago pa. Malay mo dumaan na pala siya sa harap mo pero bigla kang yumuko dahil nahulog yung barya mo. Or yung naka one night stand mo 2 weeks ago. Or baka naman yung malamig na pizza sa ref na kailangan lang i-microwave. Malay mo siya yung lagi mong kasama pero hindi mo napapansin dahil nagpapakatanga ka sa iba. Malay mo, nasa'yo na pala siya, pero pinakawalan mo pa.

Minsan hindi mo alam kung padating pa lang ba o pinalampas mo na yung nag-iisang pagkakataon para makilala mo siya. Hindi mo alam kung kusang darating o kelangan lang hanapin.

Ang mundo ay binubuo ng mga random na kaganapan. May tamang taong darating pero sa maling oras at pagkakataon. Minsan, maling tao pero sa tamang pagkakataon. Minsan, hindi synchronized sa gusto nating mangyari. Shit happens right? Everything happens for a reason? Siguro oo. Pero hindi masamang magreason-out. ( Malay mo lumusot.)

Pero palagi mong tatandaan na wala yan sa soulmate. Wag mong iasa sa malanding kaluluwa mo na siya yung gagawa ng first move.  Wala din yan sa destiny, nasa desisyon mo pa rin yan. Wala yan sa fate, nasa faith yan. Wag kang puro #TiwalaLang. Bitch please, umeffort ka din.

Ano ba’t darating pa rin yung araw na makikita mo yung taong magpapaintindi sa'yo kung bakit ‘di nagwork-out ang mga bagay-bagay dati. Yung pareho niyong sasabihin na,

“Tung-inuhhh. Kinaya natin oh! Ang astig natin!!  :) ”

 

Saksakan.

Sa bahay namin, madalas naming iwanan na nakasaksak yung mga appliances namin. Tulad nalang ng telebisyon namin, hindi namin ‘to tinatanggal sa saksakan pwera nalang kung dadating ang tatay namin at sermonan kami ukol dito. Kasi, kahit nakasaksak daw ang isang appliance, komokunsumo parin daw ito ng kuryente. 

Kinatamaran na namin ang pagtatanggal ng appliance sa saksakan. Bakit? Eh gagamitin din naman namin 'to, mag-aaksaya pa ba kami ng oras para isaksak lang yung telebisyon kung pwede namang iwanan nalang ito?

Maraming tao ang kagaya ko. Aware na nga dun sa sitwasyon, di parin binibigyan ng aksyon. Kaya lang naman ako ganito dahil:

  • Tinatamad ako umaksyon.
  • Natatakot akong makutya dahil sa aksyon kong yun.

Pero ano ang gagawin natin para, maalis ang ganitong kaugalian? Subukan nating tanggalin ang saksak ng appliance. Tanggalin natin ang pagiging sarado ng kaisipan natin sa mga bagay bagay. Isipin natin kung ano ang mangyayari kung kung bibigyang aksyon ba natin ang isang sitwasyon. Isipin natin kung makakabuti ba kung aaksyon ka o makakasama ka lang.

Ano, tatanggalin mo na ba ang saksakan ng appliance mo?

Saksakan sa Carinderia

Kanina kumakain ako ng pinakbet sa malapit na carinderia samin, tapos may narinig nalang ako bigla sa labas na sigawan “MAY SAKSAKAN! MAY SAKSAKAN SA CARINDERIA!” bigla akong kinilabutan kase ito lang yung carinderia na sinasabi nila, at ayun lumapit na ‘yung mga tanod dito tapos 'yung sumigaw din, tapos nagulat ako tinuro ako, lalo akong kinabahan napatayo ako sa kinauupuan ko tapos bigla nyang sinabi, “AYAN HO SER, SAKSAKAN NG GWAPO!”