sa mga music videos

Ama namin, sumasalangit Ka
sambahin ang ngalan Mo
mapa-sa amin ang kaharian Mo
sundin ang loob Mo
dito sa lupa para ng sa langit…

             But why do they do
             what they do not speak
             whenever they feel blessed.
             I doubt that that is the work
             of the Holiness.

Patawarin mo kaming makasalanan.

                                                            “E putanginang bata ka pala e,
                                                            madungis, salot, palaboy
                                                            huwag mo akong hawakan!”
                                                            the woman with a rosary said—
                     habang ang batang pulubi’y hindi na halos makatayo
                     nanghihingi ng limos sa ilalim ng tirik na tirik na araw
                     nagsusumamong mabigyang-laman ang tiyang kumukulo,
                     suot ang kwintas na krus sa paniniwalang isang araw—
                     ang panginoon ang siyang magsasalba sa kanya
                    mula sa mundo.

                               Sino ka para husgahan ako?
              Sino ka para sabihing ako ay mali at ikaw ay tama?
                     Sino ka para pangalanan akong kasalanan?
                          Sino ka para magpanggap na Diyos?

                                                  

Alas-tres ng hapon tuwing Sabado,
Mga boses’y magsisimulang magsumamo

(Na para bang mga musmos
na tupang nakatingala
sa kanilang pastol)
Sasabihin, lilimusin,
        “Patawarin mo ako,”
        “Patawarin mo ako.”
Anong klaseng kumpisal ito,

                        “Ako ho ay makasalanan.”
                        “Ako ho ay makasalanan.”
kung ang mismong mga kasalanan
ng boses na pinakikingan ko
ay siya ring mga pagkakamali ko?
Kumpisal pa ba ang itinatawag dito?
O, Diyos ko. Patawarin niyo rin ako.

(Isang taimtim na dasal mula sa isang kura paroko)

At ako ay lumuhod, at nakinig sa tinig ng mga Anghel
            na nag-aawitan sa kalangitan, at isinapuso ang
            mabuting balita, at kinabisado ang mga dasal,
            at tinanggap ang katawan at dugo ni Kristo,
            at nagbless pa kay Father bago matapos ang misa.

At ako ay uuwi sa bahay. Itatago ko ang aking kasiping habang wala pa si misis. At bubugbugin ko ang anak kong bayot sapagkat hindi siya katanggap-tanggap.At magagalit ako sa mga supporters ng RH Law at isusumpa ko silang masunog sa impiyerno.

Love thy sister. Love thy brother.
             We are all equal in His eyes.

                                                  Kung ano ang ginagawa mo sa iba,
                                              ay siya ring ginagawa mo sa akin.

                                                  “Lord, patawad,
                                                  ako ay isang
                                                  makasalanan,
                                                 makasalanang
                                                       nilalang.”

                                                -Lord Patawad ni
                                                          Basilio

E putangina naman. Bakit hindi mo pa sinagad ang paggawa mo ng kantang pagmumukain mong iaalay mo sa Kaniya. E ang kulang nalang e magkantutan kayo ng mga babaeng pinaghubad mo nalang sana sa music video mo e.

                                      At bakit? Ha? Kung magsusumamo ba ko’y
          mapapawi na kaunting agua bendita ang sakit ng kapatid mo,
      buti sana kung kasama ko kayong lumuluhod sa Quiapo tuwing linggo.

(Lumuhod at magkibit balikat sa mundong kumakaripas ng takbo).

Disinsana’y pinakinggan niyang lubos ang mga hinaing ko. Napakawalang-kwentang mga anak, buti’t binuhay ko pa kayo. Sana’y ibinalik ko na lang ang kaluluwa niyo sa Diyos.

(Walang kwenta ang isang bagay kung wala kang mahihita)

“Ina, patawarin mo ako.
Sa murang edad ay nabuntis ako–
ngunit pananagutan ko ho!
Ang sanggol sa sinapupuna’y
aalagaan at palalakihin—
paninidigan ang pasanin.”

I know that I have done something wrong
but I will stand up for my responsibilities,
and do what I believe is right for my family.

            “Ganyan! ‘Yan ang napapala mo kalalakwatsa,
            imbis na magsimba tuwing linggo’y
            kung san-san ka napupunta,
            naghahanap ng sariling paraiso,
            at ano ang nahanap mo?

           PERWISYO!

           Hindi ko tatanggapin ang batang iyan,
           h’wag bendisyunan ng agua bendita.
           Isa ‘yang gantimpala mula sa lupa,
           kaya’t ibalik kung saan nagmula!”

“Ina? Aborsyon?
Magagawa mo ito,
sa sarili mong apo?”

Is this what your Church
has thought to you?

            “Wala akong apong
            ipinaglihi sa demonyo.
            Hesus, Maria, Jose.
            Nawa’y patawarin ka ng panginoon

            sa bigat ng kasalanan mo!

            Alis! Alis. Ayokong mabahiran

            ng kasamaan itong pamamahay ko.”

With metal thongs
and sterilized instruments
that are unfamiliar with me,
my mom brought me
to an old motel room
somewhere in Recto.
The woman waiting for us
made me drink
Makabuhay
(How ironic isn’t it?
Something named
with life with the purpose
of killing life)
and everything turned
red — blood, pain, cries,
and a deformed figure.

I have always wanted
that baby to be alive.

But mom.

Mom.
I can hear the cries.

Can’t you hear it?
But how—anyway,
    if all you’ve heard are your prayers
        you offer to what you call God.

                                                   Mga dasal para sa sarili,
                                                   Pananampalataya
                                                   para sa magandang asawa,
                                                   sa mataas na grado,
                                                   sa magarang bahay,
                                                   sa maraming pera.

                                                   And the hell I care with them,
                                                   I am no saint to even be bothered
                                                   by all these fucking poor sinful people.

And all I’ve ever heard from you
    are complaints,
 that “why did you still even live?”
    “why have you been born from my womb?”

        “what wrong did I do?”

Mom. You never did anything right. Never said anything good.
        Just prayers, taken up as white lies.

Sana ina’y, isa na lamang akong dasal para mas maraming beses mong babanggitin ang pangalan ko. Sana ina’y, isa nalang akong rosaryo, para mas hahawakan mo pa ang mga beads ko. Sana ina’y, isa nalang akong istatwang poon, para mas iingatan mo sana ako, mas aalagaan, mas pagtutuunang pansin.

Bugtong bugtong,
    hindi dasal, hindi santo,
          kung lumuhod sa simbahan
                  mula umaga hanggang hapon
                                hawak ang bibliya’t rosaryo
                                      nakapikit ang mata, bumubulong,
                                                mga memoryadong dasal at awit,
                                                                      mga kahilinga’t pagsisisi.

                                                              Ngunit paglabas ng kapilya,
                                                              galit at poot ang bigat sa dibdib.
                                                              Nabuhay daw siya sa lipunang
                                                              makasalanan.

E ano kung isa siyang puta na naglalako ng laman gabi-gabi? Ano ang gagawin mo kung mayroon kang mga anak na papakainin. Ang masaklap pa nga, hindi niya ito mga anak. Mga inampon niya mula sa mga kapit-bahay sa iskwater sa Maynila. Ngayon, huhusgahan mo siyang makasalanan. Ikaw ba, ano ang nagawa mo para sa lipunan maliban sa pagkukunwaring nagdadasal at pag-iisip ng masama sa iyong kapuwa?

                                                         Your prayers are full
                                                             of stereotypes,
                                                           of discrimination.

At kung tawagin ang nagbulakbol na salot sa lipunan, parang kahirapan ay isang kasalanan.  Mali bang isakripisyo ang perang inilaang pampa-aral upang pakainin mga kapwa niyang nasa lansangan? Mabuti nga’y may pusong inialay, mabuti’y may mabuting intensyon. May damdamin. At kayong may mga panalangi’y hindi man lamang maisingit ni isang salitang “pakiusap,” upang tulungan ang mga nakahimlay sa lupa’t nagkakandarapa sa sakit at problema. Kayong panalangin lamang ang iniaalay ang siya pang nanunumbat ng isang, “Pagkukulang.”

                                                      Ang lahat ay nanggaling
                                                       sa alabok, at ang mga
                                                        nangamatay ay muling
                                                       magbabalik sa alabok
                                                    ngunit bakit kaming buhay
                                                    ay nilalamon na ng alabok
                                                      ng binaliw na lipunan.   

R.I.P.
for she was
judged, and
demonized
by the people.

We are judged.
We are judged.
Tayo ay hinuhusgahan
hindi sa kung ano
ang ating mga nagawa,
kundi sa kung ano
ang tinuturo ng iilan.

                        Like Mary Magdalene.
                        Like me. Like you.

                        Like everyone else
                        who does not
                        accept the religious norm,
                        the dogmas, the others.

                        We are othered.

-Iilang Dasal Para sa Kaluluwa, Bernardine Hinkle and Zakk Habitan