robbedoes en kwabbernoot

5

Robbedoes en Kwabbernoot door Franquin 3

André Franquin / e.a.

Dit album bevat De dictator en de paddenstoel en één van mijn favoriete verhalen Pas op, Kwabbernoot!. Aan de inkleuring van beide verhalen is veel veranderd. De inkleuring van de oude albums wordt overheerst door onbestemde grijze en bruinige tinten. Dat wordt afgewisseld met donkere, verzadigde tinten waardoor een hard en onevenwichtig beeld ontstaat. De nieuwe inkleuring is vele malen beter. Als je ooit een argument zocht om je oude albums in te ruilen voor deze nieuwe serie, bekijk dan eens dit 3e deel. Jammer is wel dat er ondanks alle moeite toch nog (onnodige) fouten ingeslopen zijn. De pagina’s 23, 24 en 25 zijn elk anders ingekleurd, met een verschillende mate van verzadiging en op elke pagina duidelijk een andere tint als huidskleur. Op pagina 54 het 5e kader, wordt gewag gemaakt van “een lichtroze mist”. Maar in het kader daarnaast is die mist toch echt wit. En op pagina 59 het 7e kader, zien we Kwabbernoot op de rug en niet Robbedoes, toch heeft hij rood haar gekregen. Fouten die er met een laatste eindredactie makkelijk uitgehaald hadden kunnen worden en daarom des te onbegrijpelijker zijn.

In De dictator en de paddenstoel zien we Wiebeling, de marsupilami en IJzerlijm weer terug. Ik vond IJzerlijm altijd een erg leuk personage, maar ze heeft helaas nooit vaak mogen opdraven. Nog altijd wordt ze spaarzaam ingezet. Als spion speelt ze in dit album gelukkig een belangrijke rol, al is het een kleine. De dictator is eigenlijk best een serieus verhaal. Alle hilarische scènes met metomol ten spijt, draait het hier toch om dictatuur en een op handen zijnde aanval op een buurland. Robbedoes en Kwabbernoot schitteren van p. 46 tot en met p. 49 nog even in een memorabele scène waarin ze een tank moeten testen. Franquin presteert het daar om beide helden overtuigend neer te zetten als strenge en gedreven militairen, ondanks de grappen met het materieel.

Pas op, Kwabbernoot! wordt algemeen gezien als een van de toppers van Franquin. Het scenario is sterk geïnspireerd op de films van Hitchcock. Franquin wilde verhalen maken die serieuzer en spannender waren en paste een aantal trucs toe die op dat moment zeer ongebruikelijk waren. Allereerst wordt Kwabbernoot, een held, verdacht gemaakt en wel in die mate, dat zelfs Robbedoes hem niet langer vertrouwt. Vervolgens vlucht hij in paniek voor de politie, die de jacht op hem opent. En tenslotte faalt Robbedoes op een cruciaal moment, waardoor hij een serieuze rotsmak maakt, geheugenverlies oploopt en maar liefst drie maanden moet revalideren. Ik herinner me dat de scène van de vallende Robbedoes, als kind op mij een grote indruk maakte.

2

Het oude paadje

Vanuit het Fans vertaald, vandaar de vreemde tekst. Maar het is ook wel een raar stripje. Het origineel komt van Bibliothèque Inedispirou. Daar kun je geen bestanden opslaan, dus ik heb per bladzijde twee printscreens genomen en ze amateuristisch aan elkaar geplakt in Photoshop cs6. Orginele titel: ‘Le vieux chemin’. Ja, ik dacht eerst ook dat het 'De oude scheikundige’ betekende.

Door Frank. Een mooie tekenstijl.