raar!

Mam: “Wat een aardige jongen was dat in die winkel.”
Ik: “Ik vond hem raar, hij was te vrolijk, dat moest wel een act zijn. Niemand is zo vrolijk.”
Mam: “Jawel want zijn ogen glinsterden helemaal!”

Van alle ingehouden tranen misschien.

anonymous asked:

soms faalt mijn Nederlands zo erg... like... dan schrijf ik paard met een t of lied met een t en ik ben een native Dutch(wo)man... Nederlands... een raar taaltje... bestaande uit Engels, Frans, Duits en ik weet niet hoeveel andere talen :')

TBH Duits beter dan Engels daarover, Engels bestaat fundamenteel uit een amalgaam van Oud-Welsh en Frans like wie the fuck keek naar een taal verwant aan duits en dacht “weet je wat dit nodig heeft? een paar accentjes.” =_= bro pls

Soms zeg ik maar gewoon dat mijn ouders dood zijn. Om het verhaal iets korter te maken. Voor mij voelt het ook alsof ze dood zijn. Daarom is het raar om opeens de stem van je vader weer te horen na 1,5 jaar.

27 juni. Koning naar elfde Veteranendag in Den Haag

EP van de Schotse zanger Donovan, die de Universal Soldier bezong in 1965

Vandaag is het voor de elfde keer Veteranendag, een dag die, zoals de omschrijving luidt, in het teken staat van maatschappelijke erkenning voor veteranen en waardering voor hun werk. Dat werk is volgens de organisatie het in dienst van de vrede verricht, door de circa 115.000 veteranen die Nederland kent. Onder andere koning Willem-Alexander en premier Rutte woonden de viering bij. Het blijft een beetje raar klinken, een mooi voorbeeld van Orwelliaanse newspeak, soldaten die zich inzetten voor vrede, maar wat de Nederlandse strijdkrachten van de afgelopen decennia betreft is het nog vol te houden ook. Helaas slaagden de militairen niet altijd in hun opzet zoals in Srebrenica in 1995.

Ik wil op deze plek geen kwaad woord spreken over de dames en heren soldaten die zich hebben ingezet voor vredesmissies. Integendeel, ik wil graag een lans voor ze breken. Vandaag kwam namelijk het verhaal van oud-Dutchbatter Derk Zwaan in het nieuws, die sinds ‘Srebrenica’ kampt met depressies en posttraumatische stressstoornis (PTSS). Zwaan probeerde tevergeefs van Defensie een schadevergoeding te krijgen. Dat is een aparte manier van eren van je veteranen.

Het lot van de veteraan, en het gemak waarmee politici en generaals jongens en mannen (de laatste tijd ook vrouwen) de oorlog in sturen, moet wel een van de grootste, maar meest onderbelichte, bronnen van onpeilbaar leed zijn geweest in de geschiedenis. Voor een soldaat maakt het eigenlijk niet zoveel uit of hij op een zogenaamde ‘vredesmissie’ gaat of niet: hij waagt zijn leven, is vaak lange tijd van huis, maakt de verschrikkelijkste dingen mee, en de beloning stond hier meestal niet mee in verhouding. 

Het lijkt wel dat de geschiedenisboeken alleen vol staan met oorlogen, en je moet je bedenken dat elk slagveld bezaaid was met bergen lijken, de vreselijkste verminkingen plaatsvonden, al die miljoenen en miljoenen soldaten vaak geestelijk een tik opliepen, en bij thuiskomst maar moesten kijken wat ze deden. En dan hebben we het niet eens over al die echtgenoten, familieleden en kinderen die soms decennia in onzekerheid leefden. 

Een van de bekendste veldheren ooit, en eveneens een van de bekendste historische figuren, Julius Caesar, had zijn positie aan de top te danken aan zijn legioenen. Hij veroverde Gallië, wat hem veel macht, een getraind leger, en, niet onbelangrijk, veel rijkdom opleverde. Hij wist dat hij zijn soldaten moest belonen, en had dat ook beloofd. De veteranen moesten een stuk grond krijgen, en de rijke senatoren in Rome wilden daar niets van weten, omdat die maatregel ten koste zou gaan van hun eigen landbezit, en Caesar te populair zou maken. Uiteindelijk waren het de beloftes die Caesar en een andere beroemde veldheer, Pompeius, maakten aan hun veteranen die ervoor zorgden dat de Romeinse republiek ten onder ging, en het Romeinse keizerrijk werd gesticht, toen Caesar zijn voormalige bondgenoot Pompeius had verslagen. 

Een andere beroemde veldheer, Napoleon, wist wel hoe je een leger moest motiveren. Het was niet genoeg om hem een schamel loontje te geven, zo waarschuwde hij, maar je moest zijn hart in vuur en vlam zetten voor een bepaalde zaak. Wat kan dat dan zijn? God of goden, de Waarheid, het Recht, Democratie, het Vaderland, Vrijheid, de Partij, noem maar op: voor minder dan dat ga je toch niet jarenlang weg van huis, weg van je geliefde en je kinderen, en het risico lopen uiteen gereten te worden door een landmijn, je hersens ingeslagen door een bijl, een pijl in je oog te krijgen, of iets anders verschrikkelijks?

Natuurlijk zijn soldaten geen lievelingetjes. Zij zijn net zo goed daders als slachtoffers van extreem geweld. Maar dat begaan zij in een context waarin dat van hen wordt verwacht. De rigide organisatie van het leger, waar bevel bevel is, maakt dat zij geen enkele keuze hebben gehad. De Duitser die Polen binnenviel niet, de Romein die Gallië versloeg, de Mongoolse krijger die China onder de voet liep, de Spanjaard die Peru ontvolkte, enzovoorts, enzovoorts, enzovoorts.

De aanzet tot deze gebeurtenissen waaruit onze geschiedenis vrijwel exclusief lijkt te bestaan als je de lesboeken bekijkt, kwam steeds van de  generaal of de koning, en niet van de soldaten zelf. Vechtend voor een ‘goede zaak’ of niet, de soldaat moest vechten. En als hij niet werd gedood, moest hij hopen niet voor het leven getekend thuis te komen en daar in de goot terecht te komen, of aan de galg. Oorlog is slecht, maar de soldaat niet per se. Als een president soldaten op pad wil sturen, zou hij steeds moeten proberen te denken aan al die momenten van afscheid nemen van geliefden. Als je daaraan denkt, zou je ze dan nog steeds de oorlog in sturen?