Η φωτογραφία

Ασπρόμαυρη φωτογραφία. Μία ηλικιωμένη, ένας νέος με πατίνια.

«Α, καλλιτεχνική!», σκέφτεσαι.

Βγήκαμε με το παιδί για φωτογράφιση. Στεκόμουν απέναντί του, προσπαθώντας να τον βγάλω φωτογραφία, καθώς πηδάει στον αέρα πάνω από το τοιχάκι.

Έρχεται μια γιαγιά. Φτωχή φαινόταν.

«Αγόρι μου, σε παρακαλώ, πρόσεχε. Θα πέσεις, θα χτυπήσεις.»

«Δεν πέφτω. Μη φοβάστε.»

«Έλα να καθίσεις πλάι μου. Θέλω να μου υποσχεθείς ότι θα προσέχεις. Το ξέρω. Το ξέρω ότι είσαι καλό παιδί.»

Για λίγο δεν μίλησε κανείς.

«Έχω μία μπανάνα. Θα την κόψω στην μέση για να φάμε. Μόνον να μου υποσχεθείς ότι θα προσέχεις μη χτυπήσεις.» συνέχισε η γιαγιά.

Τώρα τι σκέφτεσαι;

It’s the way you kiss me, the way you motivate me, the way you touch me, the way you care for me, and the way you make me feel alive, that I know I’m meant to be with you, and only you.
—  n.s.

i lowkey get sad when people say “l'Il shut up now I’m being annoying sorry” when they’re talking about something they love, because someone has told them to “shut up already” or “enough we get it” when they talk about it, and they’ve just gotten conditioned into apologizing for nothing.