Η φωτογραφ委α

Ασπρόμαυρη φωτογραφία. Μία ηλικιωμένη, ένας νέος με πατίνια.

«Α, καλλιτεχνική!», σκέφτεσαι.

Βγήκαμε με το παιδί για φωτογράφιση. Στεκόμουν απέναντί του, προσπαθώντας να τον βγάλω φωτογραφία, καθώς πηδάει στον αέρα πάνω από το τοιχάκι.

Έρχεται μια γιαγιά. Φτωχή φαινόταν.

«Αγόρι μου, σε παρακαλώ, πρόσεχε. Θα πέσεις, θα χτυπήσεις.»

«Δεν πέφτω. Μη φοβάστε.»

«Έλα να καθίσεις πλάι μου. Θέλω να μου υποσχεθείς ότι θα προσέχεις. Το ξέρω. Το ξέρω ότι είσαι καλό παιδί.»

Για λίγο δεν μίλησε κανείς.

«Έχω μία μπανάνα. Θα την κόψω στην μέση για να φάμε. Μόνον να μου υποσχεθείς ότι θα προσέχεις μη χτυπήσεις.» συνέχισε η γιαγιά.

Τώρα τι σκέφτεσαι;

we’re just suicidal kids telling other suicidal kids that suicide isn’t the answer.
—  (via @sturzpoesie)