pokazi

Uznałaś wtedy, że miłość może przynieść zbyt wiele bólu, i stwierdziłaś, że bez niej będzie ci łatwiej. Zaczęłaś żyć tylko dla siebie, a twoje życie ograniczyło się do tego pokoju. Właśnie tu dawałaś pokazy swojego egoizmu. Żyłaś przeszłością, w świecie umarłych, zapominając o żyjących.
—  Stephen K i n g “Bastion”

Kada ti zivot stvori hiljadu razloga za plakanje, pokazi mu da imaš hiljadu razloga za osmeh

Svi smo mi pred Bogom isti, i grešni smo i čisti. Svako ima uspone i padove, radosti, patnje, bolove. Sudbina je tu gde je, neke stvari koje se dešavaju nisu pod našim uticajem, naše je samo kako ćemo da se nosimo sa tim.
Od malena su mi govorili da posle kiše uvek dodje sunce, da su vera, nada i ljubav 3 glavna životna pokretača. Kad si dete onda kao da sipod staklenim zvonom koje su ti stavili roditelji, sve je idealno, ali vremenom se to menja, odrastas, sazrevas, shvataš kako je život surov, da su neki ljudi toliko zli da bi sve uciili da te sputaju, omalovaza i samo će čekati trenutak tvog kraha. Ne daj se, stisni zube i pokaži svoje najmoćnije oružje - ispravan stav, siguran korak i osmeh. Smej se uvek, stalno, svemu. Pa sta ako imaš plasticnu krivu jedinicu jer si pala u devetoj ili desetoj godini, zapevsi preko lanca u dvorištu komšije dok ste igrali zmurke. Bar znaš da ti je tad bilo lepo. Ponekad će biti i loše. Ne pokazuj uvek kako se stvarno osećaj, sakrij se pod ćebe, zagnjuri glavu u jastuk ili omiljenog plisanog medu, placi kidaj se lomi ali kad izađeš na ulicu, dodjes u skolu, budi vedra vesela i cila.
Smej se - nikad nisi bliži ljubavi nego kad se smejes i nikada ne znaš ko će se zaljubiti u tvoj osmeh.
Neke su stvari prolazne, čovek shvati da će jednog dana sve biti samo uspomena gorka ili lepa. Nastoj da gorke što pre zaboraviš a lepe pamtis do starosti. Odaberi ljude koji će da ti stvaraju uspomene. Proći će, da, i bol, i patnja, i sreća, pa i život. Proći će svadje sa najboljom drugaricom zbog gluposti, nervoza zbog sociologije ili istorije, mada znaš da će ti istoricarka dati dobru ocenu jer te voli, pa nekad čak i gleda kroz prste, bez obzira što ti stariji brat govori da ne treba da se opterećujes jer ces svakako uposati željeni fakultet. Učices nešto novo, nevezano za ovo gradivo.
Proći će i uzdisanje za onim lepotanom iz ekonomske škole koji te ne primećuje, jer ima drugu i nije ga briga. Upoznaćes nekog drugog, možda neće biti lep, niti savršen ali će znati da vidi u tebi ono što drugi nisu i zaljubic se u tebe takvu kakva jesi- sa rascupanom kosom, krivim desnim stopalom koje pravi veliki korak, rukama koje se tresu ne tvojom krivicom. Znače da te voli i ceni, umeće da prepozna tvoje kvalitete, jer oči su slepe - treba tražiti srcem. Iskusices sta je radost, živećes punim plućima. Treba uvek da živiš punim plućima, da izađeš u klub, čcak i kad gostuje pevacica koju bas i ne voliš,a sa druge strane te kod kuće možda čceka gradivo, da odeš kid bake i deke na selo jer vole kad si tu, jer su stari i usamljeni. Ne gledaj sve vrame telefon kad si tamo već pričaj sa njima, prija im kad pričaju sa tobom. Šetaj psa često i igraj se s njim.
Ne dozvoli da te sputaju i ponize beznacajni ljudi koji nisu iznad tebe, koračaj sigurno sa verom. Pokaži im da si jaka, borbena, hrabra.

Reci lepu reč i podari osmeh čak i nepoznatima jer lepa reč i gvozdena vrata otvara.

Oprosti

Oprosti… Samo oprosti i vrati mi se. Vrati mi onu srecu koju sam imao s tobom, vrati mi svu moju sramezljivost i svu moju tisinu, nervozu kad mi priđes, onako polako…

Vrati mi se. Ponovo stavi svoje ruke oko mog vrata. Dopusti mi da ponovo udahnem tvoj miris, da osjetim drhtaj tvog tijela dok te ljubim i da mi das ruku. Dopusti mi da te grijem dok ti je hladno, dok ti susim majicu, koja se smocila, jer smo bili toliko blesavi da sjedimo na stepenicama Narodnog pozorista, i jedemo Monte, dok lije kisa…

Dođi… Dođi da se svađamo oko glupe 2 marke jer se nismo uspjeli dogovoriti ko ce platiti jer smo oboje tvrdoglavi… Samo mi dođi… Dođi, zagledaj se u moje usne. Dopusti da te privucem uz sebe opet. Da te ljubim, volim, da stane vrijeme, ali i da nam, opet, brzinom svjetlosti, prođe jer je uvijek tako kad smo skupa. Dođi, zaboravi vrijeme, zaboravi sve probleme, skupi se uz svoju bijednu budalu i samo budi njegova… Molim te

Znam da sam nesavrsen, da nisam ni blizu onih zgodnih Zeljinih fudbalera, za kojim ludite ti i tvoje prijateljice. Oprosti mi zbog tog. Oprosti sto sam nizak.
Oprosti…
Oprosti sto sam sutljiv. Oprosti sto me svega strah. Oprosti sto sam se vezao za tebe ovoliko jako. Oprosti sto tene mogu pustiti samo tako. Oprosti mi…
Oprosti mi sto brinem za tebe, sto te zelim cuvati i sacuvati od svakog zla na ovom svijetu. Oprosti…

Ali opet…
Necu se prestati boriti za tebe, iako si ugasila ovaj plamen u meni, koji je gorio samo za tebe i nas. Necu dopustiti da odes. Samo tako. Kao da niceg nije bilo. Ti si moja, ej. Znas koliko sam sebican kad si ti u pitanju.
Jesi, najgora si na svijetu, ali si moja. MOJA. Zelim tebe. Zelim ovaj tvoj nered i nemir. Zelim sve sto se tice tebe. Obozavam tvoju nesavrsenost. Obozavam sve sto je tvoje.
Izvoli, muci me jos vise. Ne javljaj mi se satima. Glumi jacinu. Reci mi da ti vise nije stalo do mene. Reci mi da sam previse tezak. Prekrizi ruke. Duri se. Znas koliko si slatka tako ljuta…

Samo, molim te, daj da opet zaiskri ovaj oganj u meni. Probudi mrtvaca. Probudi ga. Jedino ti to znas i umijes. Pokazi mi da ti je bar malo stalo do ove budale, rugobe i patuljka koji je beskrajno lud i zaljubljen u tebe. Dopusti mu da te voli jos vise nego prije. Onako beskrajno kao sto smo govorili. Dopusti mu da te zagrli onako jako kao sto je uvijek znao. Da ti ispadnu rebra i da ostanes bez zraka. Pa da te ljubi… Znas, onako.. Da umres, pa da te opet ozivi. Daj sebe njemu opet… Zaustavi svu ovu zudnju koju osjeca prema tebi. Budi mu najgora, a opet najbolja od svih.

Budi njegova.

Dokazi da ti je stalo do njega. Dokazi da je vrijedilo sve ono sto je cinio za tebe i sto ste imali. Dokazi mu da ga volis, onako luđacki, kao sto je i on tebe. Ludo, tinejdzerski, najvise, beskrajno.

Dođi…
Vrati mi sebe…
Vrati mi moju “Oliveru” s kojom sam mozda nekad “pred isti izlog stao” ili smo se “mozda na trenutak mimoisli” ili “mozda zajedno iz voza negde sisli”…
Samo se vrati… Trebam te kao zrak. Bez tebe ne mogu da disem. Bez tebe nista nema smisla. Zasto da zivim sad? Cemu da se nadam?

Vrati se…
Vrati se da imamo malu bijelu kucicu, delfine i konje.. Vrati se da uzgajamo voce i povrce, da pravimo sokove i dzemove. Dođi da imamo malog cuku i dvoje djece. Dođi da dijelimo sve. Dođi i budi moja opet. Dođi da te cuvam i sacuvam od svega.

Hladno je bez tebe. Ove ruke vise ne mogu da se ugriju i da griju. Nisu vise tople, a i oci su presusile. Drhat me neki hvata. Tama se opet uvlaci u svaku supljinu ovog mog groznog bica. Nacrtaj mi osmijeh opet. Molim te.
Budi moja i nicija.

“Jedino si ti osmeh mogla da mi vratis, Smesta da me ubijes, pa ozivis k'o da nije nista.
Jedino si ti mogla da mi se vratis,
Kad me ostavis i zaboravis.
Ma jedino sam ja sanjao sa tobom tvoje snove,
Boga molio da imam snage za sve zelje tvoje.
Jedino sam ja mogao da te vezem,
Kad me ostavis da se istog jutra sa mnom probudis.”

Volim te, ludice moja.. Beskrajno. Luđacki.

26.6.2016

Baby I'm Hypnotized by You - rozdział V

Tytuł: Baby I’m Hypnotized by You (link do orginału)

Autorka: hickeystyles

Tłumaczenie: Madeleine

Zgoda: jest

Beta: Wanilla

Baner: Ania

Opis: Hypnotist Au, gdzie Louis i Harry są najlepszymi przyjaciółmi i Harry jęczy imię Louisa na scenie podczas pokazu hipnozy, później niczego nie pamięta. Louis przechodzi szybkie załamanie nerwowe. Harry jest nieświadomy.

Pairing: Louis Tomlinson/Harry Styles (Larry)

Ostrzeżenia: miłość męsko - męska, opisy sceny seksu

Od tłumaczki: Wspomnę tylko, że ten rozdział powinny czytać osoby po osiemnastym roku życia, ale nikt nigdy się to tego nie stosuje, więc miłej zabawy! :)


    >>wszystkie rozdziały<<


Louisa obudziło jasne światło i pulsujący ból głowy. Opadł na brzuch, jęcząc, próbując zmusić się do powrotu do snu. Leżał tak przez minutę, przed tym jak westchnął, wiedząc, że nie ma sposobu na to, żeby był w stanie ponownie zasnąć. Zrzucił białą kołdrę, wychodząc z łóżka, ziewając i marudząc na ból głowy.

Gdy wyszedł z pokoju, jego ubrane w skarpetki stopy zahaczyły o coś i prawie przewrócił się na podłogę. Gdy się już ustabilizował, spojrzał w dół i zauważył, że był to jeden z butów Harry'ego. Dlaczego Harry zostawił jednego ze swoich brudnych butów na podłodze Louisa? Zwłaszcza,  że oni dwaj nie rozmawiają?

Cokolwiek to jest, znaczy to, że Harry nadal tutaj jest, ponieważ chłopak nie mógł wyjść bez butów. Louis pokręcił głową, powłócząc nogami w stronę salonu, by znaleźć Harry'ego, leżącego na jego kanapie z wyciszonym telewizorem w tle. Leciały jakieś kreskówki dla dzieci, dwie postacie oczywiście się kłóciły. Jak stosownie. Louis pomyślał, że Harry zasnął, i przez chwilę poczuł egoistyczne uczucie ulgi, że nie będzie musiał zmierzyć się z nim od razu, ale potem zauważył, że chociaż telewizor został wyciszony, to zmęczone oczy Harry'ego były na nim skoncentrowane. Wyglądał tak spokojnie i przytulnie ze zmierzwionymi włosami i zaczerwienionymi policzkami, opierając się na bicepsie. To sprawiło, że serce Louisa się rozgrzało. Harry nie zauważył jak Louis wszedł do pokoju. Zastanawiał się, czy Harry ma takiego samego kaca jak on.

Nie wiedział, jak się do tego zabrać. Czy powinien zrobić głośny hałas, by zawiadomić o swojej obecności? Powiedzieć cześć? Szybko uciec z powrotem do swojego pokoju i modlić się, by Harry wyszedł?

Nie miał czasu, by wymyślić jakieś rozwiązanie, ponieważ Harry spojrzał w górę, w końcu zauważając obecność Louisa. Harry przekręcił się, siadając prosto, niemal zrzucając poduszkę, której używał z kanapy, a jego policzki były zarumienione.

-…Hej Harry. - Zaczął powoli Louis, zastanawiając się, dlaczego Harry zachowuje się tak niezdanie.

- Cześć Louis - odetchnął Harry, wykręcając ręce.

Louis miał miliony pytań brzęczących mu w mózgu, ale nie wiedział jak je zadać, nie czyniąc ich całkowicie niezręcznymi. Byli ponownie przyjaciółmi? Jak to się w ogóle stało? Dlaczego Harry zachowuje się tak dziwnie? Jak cholernie pijany Louis był ostatniej nocy?

- Chcesz, żebym zrobił ci herbaty? - zapytał Louis po bardzo długiej przerwie, gdy Harry patrzył na wszystko, tylko nie na Louisa.

- Jasne, to byłoby miłe - powiedział szybko Harry.

Brwi Louisa ściągnęły się razem gdy skinął głową, kierując się do kuchni, aby dostać się do czajnika. Był bardzo szemrany, czasem gwizdał zbyt głośno, ale za to podgrzewał wodę szybko i był to prezent od jego mamy, więc nie przeszkadzało mu to. Nawet jeśli czerwona farba nadmiernie odchodziła.

Napełnił go wodą i zapalił gaz, wyciągając dla nich dwa kubki. Uśmiechnął się zauważając, jeden z kubków, biały, który Harry dał mu jako żart, który miał dziewczyny topless trzymające się za ręce, uśmiechające się do kamery. “To zabawne, bo ty nawet nie lubisz dziewczyn. Rozumiesz?” Harry wyszczerzył się gdy mu to dawał, sprawiając, że Louis bezlitośnie mu za to dokuczał. Nigdy nie przyzna, że używa go przez cały czas.

Chwycił ulubioną herbatę Harry'ego, jakieś ziołowe gówno, decydując się, by zrobić sobie również filiżankę. Odwrócił się i podskoczył, trzymając się za klatkę piersiową ze strachu, nie zauważając, że Harry wszedł do pokoju. Opierał się biodrami o obskurny kuchenny blat naprzeciwko Louisa, ze skrzyżowanymi ramionami, jego twarz była bez wyrazu. Musiał zamarzać w tej rozpinanej cienkiej koszuli na guziki, którą miał ubraną zeszłej nocy, ale nie pokazywał żadnych oznak dyskomfortu. Jego bicepsy były napięte i Louis starał się nie gapić. Czy Harry zawsze był tak zbudowany?

Keep reading

10

Luke Norris (Dwight Enys), Eleanor Tomlinson (Demelza), Aidan Turner (Ross Poldark), Jack Farthing (George Warleggan), Beatie Edney (Prudie), Tom York (Sam Carne), Karen Thrussell, Ciara Charteris (Emma Tregirls), Esme Coy (Rowella Chynoweth), Christian Brassington (Osborne Whitworth), Ellise Chappell (Morwenna Chynoweth) i Harry Markus (Geoffrey Charles) na specjalnym pokazie trzeciego sezonu dla prasy

Zdjęcia: Beatie Edney (Instagram, Twitter), Ciara Charteris, Jamie Markus

Baby I'm Hypnotized by You - rozdział I

Tytuł: Baby I’m Hypnotized by You (link do orginału)

Autorka: hickeystyles

Tłumaczenie: Madeleine

Zgoda: jest

Beta:  Wanilla

Baner: Ania

Opis: Hypnotist Au, gdzie Louis i Harry są najlepszymi przyjaciółmi i Harry jęczy imię Louisa na scenie podczas pokazu hipnozy, później niczego nie pamięta. Louis przechodzi szybkie załamanie nerwowe. Harry jest nieświadomy.

Pairing: Louis Tomlinson/Harry Styles (Larry)

Ostrzeżenia: miłość męsko - męska, opisy sceny seksu

Od tłumaczki: Zaczynamy przygodę z tym wspaniałym shotem! Liczę, że wam się spodoba. Pierwszy rozdział chciałabym zadedykować Wanilii, która wyciągnęła do mnie pomocną dłoń, za co jestem jej bardzo wdzięczna :) 



Louis naprawdę nie rozumiał dlaczego ze wszystkich miejsc, był na cholernym pokazie hipnozy.

Dobrze wiedział, że to z powodu Harry'ego, ponieważ serio, kiedy to nie było z powodu Harry'ego? Nikt nie może winić Louisa, oczywiście -to nie tak, że mógł to kontrolować. On naprawdę nie może  powiedzieć nie, gdy chodzi o jego najlepszego przyjaciela. Jak  mógłby, kiedy młodszy chłopiec robił minę szczeniaczka - jego  zielone oczy błyszczały z podniecenia, duże dłonie złożone podbrodą, a jego dolna warga była wysunięta?

Najbardziej irytującą częścią tego było to, że Harry wiedział, że mógł to zrobić ; oni dwaj byli najbliższymi przyjaciółmi od lat i miał Louisa owiniętego wokół palca. Louis twierdził, że to dlatego, ponieważ Harry był dwa lata młodszy od niego ze zdolnością do bycia ujmująco ufnym i ryzykiem ze strony swoich niezdarnych jak u żyrafy kończyn. I w porządku, Louis naprawdę kochał tego małego drania, jakby był jego własnym bratem.

Przynajmniej nie był jedyny na tym występie. Pozostali też zostali zaciągnięci, jeśli Louis miał stoczyć się w dół, Zayn, Liam i Niall też to zrobią.

- Dalej chłopaki, będzie fajnie, proszę Lou? - Harry błagał, podskakując na palcach w swoich znoszonych brązowych butach. One naprawdę były ohydne i zużyte. Louis dogłębnie rozważył wszystkie za i przeciw (błagam, on i tak by to zrobił) i zanotował w głębi umysłu, by kupić temu biednemu dzieciakowi inną parę.

To wszystko wydawało się takie głupie: facet w garniturze i w tandetnie uczesanych włosach, grzmiącym głosem będzie zachęcał ochotników do zawstydzenia siebie przed całą publicznością. Louis nie był pewien czy ludzie rzeczywiście byli zahipnotyzowani, ale wiedział, że oglądanie czyjegoś zażenowania nie było sposobem w jaki chciał spędzić ten wieczór lub wydać pieniądze. 

Louis miał dwadzieścia jeden lat na litość boską, z własnym mieszkaniem i gównianą pracą w sklepie z narzędziami tuż za rogiem i z piętrzącymi się na blacie kredytami studenckimi. A jednak był tutaj, przesuwając się w skrzypiącym fotelu, gdy Harry szczęśliwie szczebiotał mu do ucha na temat wszystkich rzeczy, które zobaczą dziś wieczorem.

- Czy naprawdę myślisz, że ludzie zostają zahipnotyzowani, Lou? Tak naprawdę zahipnotyzowani?

Światła przygasły i Harry uspokoił się z małym uśmiechem na twarzy, na co Louis z czułością przewrócił oczami. Harry był czasami takim dzieckiem, ale Louis nie mógł go osądzać. Zrobił kolejną mentalną notkę, by wyrzucić jego spodnie od piżamy w dinozaury, kiedy wróci do domu.

Keep reading

Empty Skies - Rozdział 1

Opis: Harry od trzech lat ucieka przed przeszłością. Przeprowadza się do Londynu przyrzekając sobie spełnić swoje jedyne marzenie - wybić się w branży muzycznej. Jednak nie dla wszystkich znajdzie się miejsce, a konkurencja jest ciężka. Tak jak jego przeszłość, która go dogania.

Louis jest członkiem największego boybandu na świecie. Dostanie się tam oznaczało wiele ciężkiej pracy oraz poświęcenia części swojego serca i duszy. Wciąż jest szczęśliwy. Może nie tak szczęśliwy, jak mógłby być, ale kim jest, by narzekać?

Gościnnie: Perrie jako współlokatorka Harry’ego, Niall jako jego menadżer oraz Liam i Zayn w roli kumpli z zespołu Louisa.

Autorka: Shaina

Tłumaczenie: N.

Zgoda na tłumaczenie: Jest.

Keep reading

Jokes on you: Część I

Od tłumaczki: Oto przed Wami pierwsza część! Tłumaczyło mi się ją zaskakująco dobrze. :) Serduszknijcie lub zreblogujcie, jeśli Wam się podoba!

xxxx

___

Spóźniony.

Oto jaki nie powinieneś być trzeciego dnia swojego pierwszego roku na studiach. 

Ale oczywiście Niall głupio zapomniał nastawić ich wspólnego budzika - kto musi być na czas na swoje pierwsze zajęcia dnia tak czy siak! - i teraz Harry ma cztery minuty na dostanie się przez pół kampusu do sali socjologii 101 i nie wyglądać jak wielka ciota, gnająca by zdążyć w wyznaczonym czasie na rozpoczęcie lekcji.

Kto do cholery jeszcze wybiera socjologię?

On być może biegnie.

Cholera, on już wygląda jak ciota tylko przez biegnięcie do klasy.

“Tak, ha, ha. Patrzcie, prezydenckie dziecko robi z siebie matoła jak biegnie do lasy, wszyscy się zaśmiejmy i wytykajmy go, bo on naprawdę chce być na czas.”

Super, teraz jeszcze bardziej wygląda na chama. Zresztą wszyscy i tak są chamami. Prawdopodobnie powinien biec szybciej.

Dwie minuty.

Zdąży. Budynek jego klasy jest tuż za rogiem i jego nogi są całkiem szybkie, conversy uderzają ciężko o chodnik - zadziwiająco jeszcze nie potknął się o swoje dwie lewe stopy - i tak, zdąży.

Skręca, gotowy by unieść dłonie w zwycięstwie i-

- Kurwa!

Coś ciężkiego spada nie wiadomo skąd, lądując na plecach Harry’ego, sprawiając, że upada twarzą w chodnik.

Keep reading

Autor: Krystian Kujda

Blog: VHS Hell + The Legendary VHS

Miejscowość: Gdańsk

Data pierwszego posta: kwiecień 2010 / lipiec 2012

Absolwent filmoznawstwa i pracownik w Biurze Prezydenta Gdańska ds. Kultury. Od czterech lat we współpracy z gdyńskim Klubem Filmowym z dużym sukcesem organizuje w Trójmieście cykliczne pokazy filmów klasy B pod nazwą VHS HELL.

Skąd u Ciebie tyle nostalgii za nośnikiem jakim były kasety VHS?

Z dzieciństwa. Na początku lat 90. spędzałem całe dnie w wypożyczalniach kaset video i oglądałem potworne ilości filmów. To był niesamowity czas - jeszcze przed chwilą można było oglądać jedynie dwa programy w telewizji i ewentualnie pójść do kina na jugosłowiański dramat psychologiczny, a tu nagle dostępne stały się filmy z cyborgami i wojownikami ninja. Myślę, że wypożyczalnie kaset w pewnym stopniu ukształtowały moje podejście do kina, były pierwszą jego lekcją. Szanuję i z przyjemnością oglądam filmy wielu gatunków i z różnego okresu, ale sentyment do VHS-owego repertuaru pozostał.

Czy filmoteki z tamtych lat daje się jeszcze w ogóle oglądać? Kto przychodzi na Wasze pokazy filmowe?

Jeżeli pytasz o aspekt techniczny, to jak najbardziej tak. Odpowiednio przechowywane kasety video mogą służyć jeszcze latami. W swojej kolekcji mam filmy nawet sprzed 25 lat i ich jakość jest doskonała (oczywiście jeżeli nie rozpatrujemy jej w kontekście DVD czy Blu-ray). Na nasze pokazy przychodzą ludzie w różnym wieku i z różnych powodów. Dla jednych jest to prawdziwa nostalgiczna wycieczka w przeszłość, inni chcą po prostu obejrzeć kuriozalny film i dobrze się bawić. Na pewno pokazy VHS HELL wyróżnia przyjęta przez nas formuła – wszystkie filmy puszczamy z lektorem, a seans poprzedzamy trailerami produkcji wchodzących na polski rynek video początku lat 90.

Które filmy z epoki VHS są szczególnie popularne jeszcze do dziś i dlaczego lubimy do nich wracać?

Oczywiście najpopularniejsze to te, które wpisały się w kanon popkultury. Rambo, Terminator, Critters, Goonies, Robocop, Predator – można by tak długo wymieniać. Te filmy w Polsce miały właśnie najdłuższy żywot na kasetach video, a lubimy do nich wracać, bo to po prostu wybitne kino. Ideą naszych pokazów jest jednak odkrywanie dla szerszej publiczności filmów zapomnianych, często nieudolnie nakręconych i niezamierzenie śmiesznych.

Jakie są według Ciebie rokowania dla płyt DVD i Blu-ray? Jak będą oglądały filmy nasze dzieci za 20 lat?

Jestem przekonany, że DVD i Blu-ray za jakiś czas podzielą los kaset VHS. W końcu to tylko nośniki, które są coraz mniej potrzebne. Oglądanie filmów przenosi się do Internetu. Wybieranie filmu na piątkowy wieczór jest dużo łatwiejsze, szybsze i tańsze, ale chyba gdzieś po drodze gubimy trochę magii.

Jakie blogi na Tumblrze odwiedzasz najczęściej?

Lubię Tumblra i śledzę całą masę blogów. Spektrum zainteresowań mam spore: kino klasy B, fotografia, brutalistyczna architektura (powojennymodernizm, architectureofdoom, sovietarchitecture) punk rock, retro futuryzm (80stechnology, trash-culture, promieniowanie), tatuaże, komiks. Na Tumblrze jest wszystko. Tylko czasu mało.

Dziękujemy za wywiad i życzymy wielu udanych seansów z dreszczykiem i nutką nostalgii.

Zdjęcie: Krystian Kujda

Like The Wings Of Butterflies – część 1

Tytuł: Like The Wings Of Butterflies

Pairing: Larry Stylinson

Opis:  „Wiesz co, dlaczego nie przyjdziesz czasami, gdy nie odbywają się żadne treningi? Nauczę cię latać.”

Od tłumaczki: Przed wami pierwsza część „Like The Wings Of Butterflies” i powiem wam, że jestem niesamowicie podekscytowana, bo uwielbiam to opowiadanie i mam nadzieję, że uda mi się was tym zarazić i, że nie zepsułam za bardzo magii tego ficka :) Przed przeczytaniem obejrzyjcie sobie to, żeby wiedzieć o co w ogóle chodzi z występami na trapezie, jeśli nie za bardzo się w tym orientujecie ;) Za każdą opinię z góry dziękuję!

Enjoy!

Część 1

Cyrk był w mieście.

Każdego lata, jak bardzo w przeszłość Louis mógł sięgnąć pamięcią, cyrk Madame Violi rozbijał namioty na polu, tuż za jego domem i przebywał tam przez dwa tygodnie. Pod gigantycznym namiotem cyrkowym w czerwono-białe paski  znajdowali się żonglerzy, linoskoczkowie, akrobaci, klauny, połykacze ognia oraz osoby, które to wszystko organizowały. Przebrani w wymyślne stroje, gotowi by wszystkich zadziwić swoimi talentami. Gromadzili się tu ludzie z całego miasta, a także z sąsiednich miasteczek, godzinami stojąc w kolejce, żeby chociaż przelotnie ujrzeć artystów.

Louis kochał cyrk. Kiedy znajdował się w mieście, tradycją było, że szedł tam ze swoją rodziną, godzinami przesiadując w namiocie by obejrzeć występujących, którzy wyginali się w absurdalne pozycje albo połykali ogień. Tak naprawdę jego rodzina nie rozumiała jego obsesji na punkcie cyrku, i prawdopodobnie nigdy tego nie zrozumie, ale na te dwa tygodnie dawano mu swobodę, pozwalając mu skakać ponad płotem na tyle ich ogrodu i w czasie tych dwóch tygodni kiedy cyrk był w mieście, każdego wieczoru wychodzić samemu na pokazy.

Jego ulubionym występem zdecydowanie były akrobacje na trapezie. Starał się chodzić na każdy występ przez dwa tygodnie, chociaż każdej nocy pokaz był dokładnie taki sam. Dla Louisa to nigdy nie miało znaczenia. Za każdym razem, kiedy widział występ akrobatów, zalewało go poczucie podziwu dla nich. Ogromne umiejętności, które posiadali i zaufanie, które pokładali w sobie nawzajem, do tego stopnia, że zdolni byli rzucać się z jednej liny na drugą wiedząc po prostu, że partner ich złapie, zdumiewało go nieustannie. Louis pomyślał, że to jak balet w powietrzu. Poruszali się bowiem z perfekcyjną lekkością, wyprostowanymi nogami i zgiętymi palcami u stóp, wszystko było perfekcyjnie zgrane w czasie. I to wystarczało by wywołać u niego gęsią skórkę.

Ogłoszenia reklamujące cyrk rozwieszane były od miesięcy po całym mieście, przymocowane do słupów ulicznych latarni i w witrynach sklepowych. Eksplozja jaskrawych kolorów i pogrubione tytuły wabiły ludzi. Tego roku, jak głosiły plakaty, z cyrkiem podróżował nowy zespół artystów występujących na trapezie, który otwierał pokazy. Naturalnie, Louis był strasznie podekscytowany by ich zobaczyć, więc pierwszej nocy był jednym z pierwszych w kolejce do wejścia do namiotu cyrkowego. Jego rodzina pozwoliła mu wybrać ich miejsca, więc ostrożnie przechodził obok siedzeń, dopóki nie stali dokładnie na środku, mniej więcej w połowie wysokości namiotu. Mierzył groźnie wzrokiem każdą wysoką osobę, która podeszła, by usiąść przed nimi, dopóki ta nie uciekła gdzieś indziej, przezornie obserwując go przez ramię. Jego złe spojrzenie trzymało większość ludzi na dystans i kiedy światła zaczęły ściemniać się i rozbrzmiała muzyka, Louis miał na występujących czysty, niczym nie przesłonięty widok. Usatysfakcjonowany usadowił się wygodnie na siedzeniu,.

Pojedynczy reflektor oświetlił środek namiotu. Widownia zaczęła wyciszać się. W świetle ukazał się mężczyzna w jaskrawo niebieskim fraku i w cylindrze na głowie, rozkładając szeroko ramiona.

- Panie, panowie i dzieci! – wykrzyknął głośno. – Witam na pokazie cyrku Madame Violi, najwspanialszym show na ziemi! Usiądźcie wygodnie, otwórzcie swoje oczy, uszy, umysły i przygotujcie się na bycie zadziwionym! - Ukłonił się nisko i zniknął z kręgu światła. Tłum zaklaskał. Wszyscy usiedli wyprostowani na swoich krzesłach, wpatrując się w dół namiotu, gdzie miał zacząć się pokaz. Louis w napięciu siedział na swoim miejscu.

Światła przygasły. Wtedy z ciemności wystrzelił pojedynczy promień światła, oświetlający lewy górny róg namiotu. Louis wytężył wzrok, próbując dostrzec artystę w mroku. To był mężczyzna, ubrany w połyskującą białą lycrę, jedno ramię wzniesione dumnie ku górze. Żołądek Louisa zacisnął się w niecierpliwym oczekiwaniu. Kolejny promień światła oświetlił prawą stronę, wydobywając z mroku kobietę, ubraną w tym samym stylu. Szybko zwracając swoją uwagę z powrotem w kierunku mężczyzny, Louis obserwował jak chwytał drążek swojej huśtawki i lekko rzucił się z platformy. Kołysał się w przód i w tył, używając mocnych nóg by wzlecieć wyżej, jego bicepsy napinały się od wysiłku utrzymywania całego ciężaru ciała na jednym cienkim drążku. Po chwili przerzucił się do góry nogami, zahaczając kolanami o drążek i rozkładając szeroko ramiona. Z huśtawki za nim wybiła się kobieta, puszczając drążek, kiedy dotarła do połowy długości namiotu. Louis wstrzymał oddech. Kobieta leciała, robiąc raz salto i spadając, perfekcyjnie zgrywając się w czasie z mężczyzną, łapiąc go za dłonie i pozwalając zamachnąć się z powrotem na jego platformę. Louis wypuścił głośny oddech, bijąc brawo razem z wszystkimi innymi. Jego oczy były szeroko otwarte, uważnie obserwował artystów, zauważając, że w grupie było czterech mężczyzn i dwie kobiety. Mężczyzna, który łapał kolegów z grupy nigdy nie chybił, nawet o sekundę, chwytając każdego, kto leciał w jego kierunku. Louis patrzył zafascynowany, gdy wywijali w powietrzu salta i łapali się nawzajem. Jego usta otworzyły się, kiedy mężczyzna złapał obie kobiety, trzymając każdą za jedną dłoń, a potem wyrzucił je obie w powietrze, podczas gdy inny mężczyzna wymachnął w ich kierunku więcej drążków, wszystko zgrane w czasie do perfekcji.

Louis klaskał mocniej i głośniej niż ktokolwiek inny w tłumie, kiedy cała szóstka artystów zrzuciła się na ogromną siatkę rozpiętą pod nimi, po kolei zeskakując by się ukłonić. Teraz, kiedy byli na poziomie jego oczu, mógł zobaczyć ich wyraźnie. Był zaskoczony, że wszyscy byli tacy młodzi. Musieli być mniej więcej w jego wieku, może o kilka lat starsi. Dwie kobiety były blondynkami, ale wszyscy mężczyźni wyglądali inaczej. Zanim Louis mógł im się dobrze przyjrzeć, wybiegli jeden za drugim z namiotu, a zawiedziony chłopak patrzył jak odchodzą.

Pokaz trwał dalej. Każdy kolejny występ był coraz bardziej imponujący i jeszcze bardziej niebezpieczny od poprzedniego, i Louis nienawidził się do tego przyznawać, ale oglądał przez palce, kiedy jeden z artystów popychał miecz, ostrzem do dołu, coraz niżej w swoje gardło. Louis tylko czekał na krew, ale żadna nigdy nie nadeszła. Artysta za to pochylił się w dół i zbiegł ze sceny, pozornie nietknięty. Akrobaci poskręcali się w tak misterny węzeł, że Louis nawet nie był pewny jak dają radę chodzić w prostej linii, nie kiedy ich całe ciała były tak wygięte pomiędzy pozostałymi.

Kiedy pokaz się skończył, Louis był jednym z ostatnich do wyjścia. Zatrzymał się z tyłu, pozwalając swojej rodzinie pójść przodem i znaleźć coś do jedzenia na jednym ze stoisk poza namiotem. Z niechęcią myślał o powrocie do domu i straceniu tego całego podekscytowania, mimo, że prawie pewne było, że wróci jutro, żeby obejrzeć to wszystko jeszcze raz.

Kiedy był jedynym, który został w namiocie, wysunął się ze swojego miejsca i przeskoczył przez barierkę, lądując na ogromnej podłodze namiotu. Była pokryta piaskiem, żwir chrzęścił pod jego butami, kiedy szedł w kierunku drążków, na których latali artyści trapezowi. Stanął u dołu drabiny i spojrzał w górę, a jego wzrok się zamazał i zachwiał się lekko. Było wysoko. Samo patrzenie na to, sprawiło, że kręciło mu się w głowie. Tak bardzo, jak chciałby dowiedzieć się jakie to uczucie, latać, przecinając powietrze i być przez kogoś złapanym, nie był tak zdesperowany, by być zdolnym wspiąć się tam.

Głosy po jego lewej stronie sprawiły, że wycofał się do tyłu, ukrywając się za jedną z cyrkowych konstrukcji. Przyglądał się badawczo z ciemności i zobaczył jedną z blond artystek wbiegającą w zdenerwowaniu do namiotu przez wejście dla artystów.

- Na miłość boską, Harry – mówiła zirytowanym tonem. – Przestań być taką drama queen.

- Czy ty mnie w ogóle słuchasz? – głębszy, zdecydowanie zły, męski głos gonił jej słowa. – Nie możesz tak po prostu rzucać się za każdym razem kiedy chcesz! Nie byłem gotowy! Prawie cię upuściłem!

- Tak, cóż, ale nie upuściłeś, prawda?

- Próbujesz sprawić, żeby mnie zwolnili? Do kurwy nędzy, Sarah, to była dopiero pierwsza noc! Nie mogę tak sobie chodzić i upuszczać ludzi w pierwszą noc!

Po tym nastąpiło ciężkie westchnienie.

- Dobra, whatever, przyrzekam, że następnym razem poczekam na twój sygnał- hej!

Louis przeklął. Wysoka postać wyłoniła się z mroku tuż przed nim, potem ogromna dłoń zacisnęła się na jego bicepsie i został wyszarpnięty na światło. Louis z zakłopotaniem spojrzał na chłopaka. Był to ten sam mężczyzna, który otwierał pokaz i ten sam, który przerzucił się do góry nogami, łapiąc pozostałych artystów.

Był wyższy od Louisa o kilka centymetrów, a jego brązowe, lekko kręcone włosy dodawały kilka kolejnych centymetrów przewagi nad Louisem. Zmienił swój biały strój z pokazu na wyciętą koszulkę i ciasno przylegające legginsy, które nie pozostawiały absolutnie nic dla wyobraźni. Louis natychmiast oderwał swój wzrok od tych obszarów, zanim ktoś mógłby przyłapać go na gapieniu się. Biceps, który Louis podziwiał wcześniej, był nawet bardziej imponujący z bliska, wyraźnie zarysowany, mimo, że jego mięśnie nie były w ogóle napięte.

- Co ty tu robisz? – mężczyzna, Harry, zażądał odpowiedzi.

- Ja. Tylko patrzyłem, przepraszam, ja… – jąkał się Louis, ciepło gwałtownie uderzyło w jego policzki.

- Nie powinno cię tu być po przedstawieniu, to czas treningów dla artystów.

- Jasne! Tak, oczywiście, przepraszam. W takim razie po prostu sobie pójdę.

Louis zrobił krok, by odejść, ale dłoń na jego bicepsie zacisnęła się. Harry przez chwilę patrzył na niego. Jego oczy szybko przeleciały po sylwetce Louisa, sprawiając, że Louis kręcił skrępowany pod intensywnym spojrzeniem Harry’ego. A potem chłopak puścił Louisa, lekko popychając go przy tym.

Louis potknął się, zmierzając w kierunku wyjścia, bardzo świadomy intensywnego wzroku obu artystów na jego plecach. Poza namiotem było już całkiem ciemno, a pole, gdzie rozłożył się cyrk, było praktycznie puste. Louis trzymał się cieni, by nie zostać przyłapanym przez kogoś innego i podążył w kierunku domu.

* * *

Wrócił następnego wieczoru, siadając na tym samym miejscu co wczoraj. To było to samo przedstawienie, mężczyzna we fraku przywitał ludzi tymi samymi słowami, po czym odtworzono te same występy. Louis mógł teraz wyraźnie rozpoznać Harry’ego, z jego ciemnymi włosami, który rozpoczął przedstawienie, zwisając do góry nogami i bujając się na huśtawce wprzód i w tył. Obserwując uważnie, Louis zauważył jak Harry daje znak blondynce, Sarah, że jest gotowy, a ona zamachnęła się w dół, żeby spotkać go w połowie drogi.

Kiedy artyści zeskoczyli z siatki i kłaniali się, Louis mógłby przysiąc, że oczy Harry’ego odszukały w tłumie jego oczy, kiedy bił brawo. Tym razem Louis umyślnie ociągał się z wyjściem, zastanawiając się, czy mógłby rzucić okiem na pozostałą czwórkę z grupy Harry’ego, kiedy przyjdą na trening. Namiot powoli pustoszał i Louis wymknął się na zewnątrz z kilkoma ostatnimi ludźmi. Zamiast pójść po wyjściu z namiotu w lewo i prosto do domu, obrócił się w prawo, w kierunku obozowiska artystów. Skradał się między namiotami i karawanami rozstawionymi wokoło głównego namiotu cyrkowego. Z kilku namiotów dobiegł go dźwięk śmiechu i nawoływania, oraz dźwięk butelek uderzających o siebie. Ale nie było żadnego znaku obecności artystów trapezowych. Może poszli gdzieś na miasto albo trenowali.

- Znów tu jesteś, jak widzę – odezwał się głos za nim. Louis podskoczył i obrócił się gwałtownie na pięcie, żeby zobaczyć za sobą Harry’ego, ubranego w luźne, dopasowane spodnie dresowe i koszulkę. – Tak mi się wydawało, że widziałem cię w tłumie.

- Tak – Louis próbował powiedzieć to normalnym głosem. – Pomyślałem sobie, że się trochę rozejrzę.

Harry wygiął brew w łuk.

- Wiesz, że nie powinno cię tu być.

- Zamierzasz na mnie donieść? – wyzwał go Louis, unosząc swoją brew. Na twarzy Harry’ego pojawił się mały uśmieszek, kąciki jego ust uniosły się ku górze. Potrzasnął wolno głową.

- Nie. Chyba nie. Jak masz na imię?

- Louis – odpowiedział. Spróbował spojrzeć nad ramieniem Harry’ego. – Gdzie reszta twojej grupy?

- Poszli poszukać pubu gdzieś na mieście, sam nie wiem. Dlaczego? Chciałeś autografy czy coś? – Lekka zmarszczka przecięła czoło Harry’ego.

- Nie! – wybełkotał chłopak, oburzony, mimo tego, że malutka część jego mózgu mówiła „tak”. – Po prostu chciałem popatrzeć.

Harry pokiwał głową, znowu uśmiechając się szeroko.

- Oczywiście, że chciałeś. Więc, dlaczego byłeś tu wczoraj i jesteś dzisiaj?

 Zaczął iść przed siebie, odwracając się by skinąć na Louisa by poszedł za nim. Louis pośpieszył do przodu by zrównać się z nim. Szli teraz koło siebie.

- Po prostu lubię cyrk – Louis wzruszył ramionami. – Zawsze lubiłem. Przyjeżdża tu co roku i zawsze starałem się chodzić każdego wieczoru. Sam nie wiem, po prostu coś w tym jest – zakończył niezręcznie, kątem oka zerkając na Harry’ego by sprawdzić czy chłopak się z niego śmieje. Na szczęście tego nie robił.

- Wiem co masz na myśli – powiedział, kiwając poważnie głową.

- Ale nie widziałem tu wcześniej ciebie ani twojej grupy…? – zapytał Louis.

- Tak. To pierwszy objazdowy cyrk, do którego dołączyliśmy. Najwyraźniej poprzednia grupa popełniała zbyt dużo błędów, upuszczali ludzi zbyt wiele razy, więc ich wykopali. Zgłosiliśmy się na przesłuchanie i udało nam się.

- Och.

Dotarli na obrzeża pola, z daleka od gwaru obozowiska artystów.

- Lubisz to całe podróżowanie? – zapytał Louis, spoglądając za siebie na rozstawione namioty.

- Tak, jasne. Odwiedzamy tak wiele różnych miejsc, występujemy dla tak wielu ludzi, to jest świetne. Cyrk jest jak jedna wielka rodzina, więc nigdy nie jesteś samotny, zawsze jest ktoś, z kim można porozmawiać. Występowanie na trapezie jest wszystkim co od zawsze chciałem robić i robienie tego z tymi ludźmi jest świetne.

- Występy na trapezie są moją ulubioną częścią z całego występu.

Harry odwrócił się by na niego spojrzeć.

- Tak?

- Tak. – Louis zdecydowanie pokiwał głową. – Zawsze to kochałem.

Harry uśmiechnął się szeroko i zmierzył go wzrokiem od góry do dołu.

- Ile masz lat?

- Dziewiętnaście.

- Hmm. Niezbyt wysoki, prawdopodobnie dość lekki – mamrotał do siebie chłopak.

- O czym ty mówisz? – Louis zmarszczył brwi, nieszczególnie lubiąc sposób w jaki Harry bacznie mu się przyglądał.

- Po prostu sprawdzam twoje warunki – odpowiedział Harry niewinnie, chociaż w jego oczach pojawił się błysk, który powiedział Louisowi, że on coś planuje. - Wiesz co, dlaczego nie przyjdziesz czasami, gdy nie odbywają się żadne treningi? Nauczę cię latać.

~*~*~

Skomentuj / Zapytaj

Things We Lost In The Fire- rozdział 2

Od autorki: Rozdział jest dość długi, mam nadzieję, że się spodoba. Komentarze mile widziane. Miłego czytania:)

Rozdział drugi

Sierpień/Wrzesień 2013r – Londyn/USA/Londyn

- Dlaczego znów wychodzisz Hazz? – wyjęczał Niall wylegując się na dużym łóżku loczka  - wczoraj też byłeś na pokazie, przecież tam ciągle pokazują tylko te wychudzone modelki i jakieś dziwne ubrania, których ty i tak nie ubierzesz ponieważ przypomnę ci jesteś mężczyzną.

- Nialler…

- Nie nialluj mi tu, mieliśmy oglądać film, zjeść coś, wypić piwo jak prawdziwi faceci.

- Obiecuję, że jutro obejrzymy film i posiedzimy razem w domu dobrze? – Harry próbował udobruchać blondyna, który przez połowę dnia chodził za nim krok w krok niczym małe dziecko i marudził byle tylko zmienić plany Stylesa.

- Nikogo już tutaj nie obchodzę – Ni wbił swój wzrok w krzątającego się chłopaka – Liam pojechał na swoje randkowanie z Sophie, ciekawe po co. Jakby nie mógł wziąć jej do… nie wiem np., do Dublina, o właśnie Dublin jest o wiele bardziej romantyczny niż jakiś tam Paryż. Co tam właściwie jest? Jakaś wieża Eiffla, a Dublin jest taki… taki…

- Irlandzki – dopowiedział Harry widząc zamyśloną minę Horana.

- Dokładnie tak, zostawiasz mnie nawet Ty, mam być sam z Tomlinsonem, który nie widzi nic poza krótką sukienką Eleanor, nie chcę patrzeć na ich macanki podczas filmu. Zayn ciągle śpi albo przesiaduje w swoim pokoju a mi jest samemu smutno.

- Nialler proszę cię nie dramatyzuj.

- To nie jest dramatyzowanie, tak właśnie wygląda moje życie. – Harry ziewną głośno i usiadł obok przyjaciela nakładając buty na stopy. - Ty też jesteś zmęczony, powinieneś zostać w domu i odpocząć. No co? – zapytał widząc spojrzenie loczka – tylko się martwię bo wyglądasz jakbyś dawno nie spał.

- Chodź tu – młodszy chłopak przyciągnął do siebie Irlandczyka przytulając go mocno – poradzę sobie Nialler nie przejmuj się tak i dziś pomęcz trochę Malika. – poczochrał jego włosy jego dużą dłonią i odsunął się idąc w stronę szafy.

- Nie chcę go męczyć – powiedział cicho Niall.

- Ojj uwierz mi, Malik będzie zachwycony.

- Tak myślisz?

- Jestem przekonany. – loczek wyszczerzył się do przyjaciela.

- Żartowałeś prawda? Świnia z Ciebie Styles, idź już sobie lepiej na ten pokaz a ja prześpię się na twoim łóżku.

- Tylko nie ośliń mi poduszki.

- Nie ślinię się.

- Myśląc o Zaynie ślinisz się tak bardzo, że aż miło się patrzy na to jak jesteś w nim zadurzony słońce.

- Nie jestem w nikim… - słowa Nialla przerwał dźwięk dzwonka do drzwi, który rozniósł się po domu.

***

- Boże kogo znowu tu niesie? – wymruczał Tomlinson odsuwając się od ust Eleanor.

- Podnieś swój tyłek i otwórz a się dowiesz – odparł Malik nie podnosząc wzroku na przyjaciela.

- A Ty tego nie zrobisz ponieważ? – warknął Louis.

- Jestem zajęty swoim telefonem oraz dzięki temu rozruszasz swoje kości, a wydaje mi się że wieczorem forma będzie ci potrzebna. – Po raz kolejny rozległ się dzwonek do drzwi.

- I dobrze Ci się wydaje – Louis posłał przyjacielowi mordercze spojrzenie, wstał i ruszył w kierunku drzwi potykając się o poduszkę, którą musiał zrzucić z kanapy podczas igraszek z Eleanor. Uśmiechnął się pod nosem wspominając poprzednią noc z dziewczyną. Gdy otworzył drzwi jego uśmiech spełzł z twarzy.

- Ooo Nick Grimshaw we własnej osobie, co cię sprowadza w moje progi? – obrzucił wzrokiem wysokiego mężczyznę i zadarł głowę do góry by spojrzeć mu prosto w twarz.

- W twoje nic Tomlinson, ale w Harry’ego bardzo dużo – odparł Nick – możesz go zawołać, ponieważ trochę mi się spieszy.

- Może i mógłbym ale nie wiem czy chcę – odparł szatyn zakładając ręce na piersi.

- Nie pytam czy chcesz, pytam czy mógłbyś. Wiesz niektórzy mają jakieś życie towarzyskie i nie muszą gnić ze swoją dziewczyną na kanapie w wolny wieczór, ale kto co woli.

- Och niektórzy mają przynajmniej dziewczynę, a nie wychodzą z młodszymi od siebie o dziesięć lat młodymi chłopcami.

- Hmm… niektórzy wiedzą co jest dobre  i nie zadowalają się bylejakością.

- Cześć Nick długo czekasz? – ich wymianę zdań przerwał Harry, który zbiegł po schodach i stanął obok mężczyzn nie zaszczycając Louis nawet jednym spojrzeniem.

- Cześć Harry, przed chwilą przyszedłem a Lou umilił mi czekanie ciekawą rozmową, możemy już iść?

- Tak jasne jedźmy.

- Do zobaczenia Louis – rzucił na odchodne Nick nie patrząc na błękitnookiego, który stał i przypatrywał się tej oddalającej się dwójce.

- Udanego wieczoru Harry, zalicz dziś kilka modelek – zaśmiał się gdy zauważył rumieńce na twarzy loczka. Ciągle taki niewinny pomyślał i zatrzasnął drzwi od domu wracając do El.

- Za kogo on się uważa? Co on sobie myśli, że będzie tu przychodził i drwił ze mnie bezczelnie – marudził do siebie pod nosem idąc do salonu.

- To że ty go nie lubisz, nie oznacza że my także.

- Ale on jest głupi i arogancki, nie widzicie tego? – rozsiadł się na kanapie biorąc dziewczynę na swoje kolana wywołując tym u niej głośny śmiech.

Musną ustami jej kark z zadowoleniem obserwując twarz Eleanor na której malowała się przyjemność wywołana tą małą pieszczotą. Wyciągnął rękę i palcem ściągnął jedno z ramiączek sukienki, którą dziewczyna miała dziś na sobie.

- Lou przestań – pisnęła i uderzyła go w dłoń, którą po chwili chłopak złączył z jej i trzymał ich palce złączone w delikatnym uścisku.

- Właśnie Lou przestań bo zaraz się porzygam – powiedział Niall przedrzeźniając słowa Eleanor.

- A ty skąd się tu wziąłeś blondi?

- Hmm… wiesz sprowadziły mnie tu dźwięki porno, myślałem że ktoś ogląda coś ciekawego ale pomyliłem się, to tylko ty i El – mruknął Horan wciskając się na miejsce obok Zayna i zerkając mu przez ramię na wyświetlacz jego telefonu.

- Wyluzuj Horan, jeśli tak bardzo chcesz to możemy zrobić specjalny pokaz dla ciebie –odwarknął Tomlinson i pocałował brunetkę wpijając się zachłannie w jej usta, kontem oka obserwując reakcję blondyna.

- Zayyyyyyynnn – zapiszczał Niall – powiedz mu coś, no zobacz co oni robią – wtulił się w ramię Malika i zakrył swoje oczy dłonią byleby tylko nie patrzeć na obściskującą się dwójkę, która wymieniała się śliną. Zayn objął Nialla ramieniem co ten przyjął z wdzięcznością układając głowę na jego ramieniu.

- Dobra Tomlinson idźcie już do pokoju, bo naprawdę na nikim nie robicie wrażenia – powiedział spokojnym głosem Zayn i pogłaskał Nialla po blond włosach na co ten przysunął się jeszcze bliżej niego.

- Wiecie co wy obaj potrzebujecie kogoś przelecieć i to szybko. Serio martwię się o was. Chodź El zniknijmy bo ta dwójka jest tak napalona, że aż strach przy nich siedzieć. – chłopak chwycił dłoń dziewczyny i wyprowadził ją z pokoju posyłając w stronę przyjaciół kpiące spojrzenie. Po kilku minutach do uszu Nialla i Zayna doszedł dźwięk oznaczający tylko jedno – kolejna pełna wrażeń noc w pokoju Tomlinsona.

- Żeby te twoje łóżko się w końcu złamało – powiedział wkurzony Niall.

- Nie bądź złośliwy Ni – odparł Zayn siadając za chłopakiem i przyciągając go do swojej piersi.

- Przepraszam Zi to wszystko przez Harry’ego, ale i tak Lou mógłby się hamować z tym całym „okazywaniem uczuć”.

- Och Niall to Louis, wiesz że go nie zmienisz – powiedział starszy opierając się brodą o ramię blondyna. – A czym nasz loczek zasłużył sobie abyś się o niego martwił hmm?

- Nie widzisz jaki on jest zmęczony a ciągle gdzieś wychodzi? Nawet dziś nie chciał zostać w domu, coś się z nim dzieje a ja nie wiem co.

- Nie martw się słońce – odpowiedział Zayn obejmując talie młodszego – jest dorosły wie co robi, wiesz że nigdy nie potrafi usiedzieć na miejscu, będzie dobrze zobaczysz – powiedział mulat muskając ustami skroń Irlandczyka.

- Mam nadzieję, że masz rację Zayn – odpowiedział blondyn zagłębiając się w uścisku chłopaka, czując jego usta na swojej głowie.

***

Harry siedział w pierwszym rzędzie obserwując modelki przechadzające się wyuczonym krokiem po wybiegu. Kilka miejsc dalej widział Nicka, który śmiał się z jakiegoś żartu usłyszanego przed chwilą. Naprawdę lubił Nicka, mężczyzna wprawiał go w dobry nastrój i to dzięki niemu Styles nie załamywał się myśląc o Louisie. Od pamiętnej nocy nie było dnia by nie wspomniał szatyna, jego śmiechu, błyszczących oczu, uroczych zmarszczek kiedy się uśmiechał. Będąc z Nickiem chodź przez chwilę mógł zapomnieć i udawać, że nic się nie wydarzyło, bo przecież dla Lou właściwie nic się nie stało. Potrząsnął swoją głowa poprawiając niesforne loki i uśmiechnął się na widok przyjaciółki Cary, która pewnym krokiem przemieszczała się po wybiegu prezentując kreację projektanta.

Lubił pokazy ten tłum ludzi obserwujący nowe kolekcje, spotkania ze znajomymi po zakończeniu, siedzenie w pierwszym rzędzie i wygłupianie się z Nickiem, ale dziś był naprawdę zmęczony. Nie wiedział dlaczego, ale przez cały czas ziewał i przecierał oczy, które najchętniej by zamknął. Może Niall miał rację, może powinien zostać w domu i wyspać się porządnie. Tylko że gdy zamykał powieki widział Lou i czuł wargi chłopaka na swoich. Niestety teraz mógł tylko poważyć o swoim wygodnym łóżku, poprawił się na krześle i uśmiechnął szeroko do kolejnego zdjęcia, czekał go naprawdę długi wieczór.

***

- Hazz? Harry? Obudź się. – poczuł delikatne klepnięcia na ramieniu i otworzył oczy rozglądając się zaspanym wzrokiem po aucie Nicka.

- Co się dzieje? Już jesteśmy? – odkaszlnął by przeczyścić gardło.

- Tak. Zasnąłeś zaraz po tym jak wsiadłeś do samochodu, przespałeś całą drogę. Naprawdę potrzebujesz trochę spokoju. Idź już bo będę miał wyrzuty sumienia, że przeze mnie jesteś nie wyspany i zmęczony.

- Tak chyba faktycznie muszę się wyspać, jestem wykończony. Dobranoc Nick.

- Uciekaj mały, dobranoc.

Powoli wyszedł z samochodu i wolnym krokiem zmierzał w stronę drzwi. Harry wszedł do domu po cichu nie chcąc nikogo obudzić. W środku zaskoczyła go panująca dookoła cisza. Nie było tak późno ale dom był już uśpiony, otoczony aurą spokoju. Tylko z salonu dochodziły ciche dźwięki telewizora i właśnie tam Harry skierował swoje kroki. Wchodząc do salonu dostrzegł uroczy obrazek, na widok którego na jego twarzy pojawił się delikatny uśmiech, który rozświetlił zmęczoną twarz loczka. Zayn i Niall spali wtuleni w swoje ciała będący obojętni na otaczający ich świat. Blondyn opierał swoją głowę na klatce piersiowej bruneta, a ręce Malika obejmowały go ciasno i trzymały blisko swego ciała. Harry zazdrościł im tego. Pomimo przeciwności mogli chodź skrycie pokazywać sobie ile dla siebie znaczą. Niall był zadurzony w Zaynie a mulat zakochany z blondynie. Harry nie rozumiał dlaczego nie powiedzą sobie tego i nie zakończą tych widocznych podchodów. Loczek wyłączył telewizor i chwycił miękki koc leżący na oparciu fotela, rozłożył go i przykrył nim śpiącą parę, po chwili opuszczając pokój.

***

W samochodzie wiozącym chłopaków na premierę ich pierwszego filmu panowała atmosfera podniecenia wszyscy mówili razem przekrzykując się nawzajem, z ich twarzy nie schodziły uśmiechy. Niall trajkotał właśnie o jakimś zakładzie, chodź jeszcze dwie godziny temu marudził i narzekał na swój strój.

- Stawiam pięćdziesiąt funtów, że pod koniec dnia Lou będzie chodził bez butów – powiedział Niall patrząc wyczekująco na chłopaków siedzących w samochodzie.

- Sto funtów, że wytrzyma, będzie miał obtarte stopy ale nie ściągnie butów – dorzucił Malik śmiejąc się  z oburzonego Louisa który teraz patrzył z przerażeniem na swoje gołe stopy w nowych skurzanych butach.

- A ty Hazz zakładasz się z nami? – zapytał Liam ale odpowiedziała mu cisza. Obrócił się i spojrzał na Stylesa który ku jego zaskoczeniu spał z głową opartą o szybę. - Co z nim? – Liam ze zdziwieniem patrzył na resztę przyjaciół.

- Nie mam pojęcia, ale Harry ciągle przysypia – wyjaśnił blondyn zerkając na zielonookiego chłopaka, który smacznie spał na jednym z siedzeń.

- Co on robi w nocy… - Liam pokręcił głową z rezygnacją i odwrócił wzrok od najmłodszego.

- A jak myślisz Payne? Co on może robić w nocy? – powiedział Louis – to co ty z Sophie, dokładnie to samo. Dlatego jest taki wykończony, po prostu nie wyrabia z tyloma kobietami – wyjaśnił Tomlinson.

- Przestań Lou, dobrze wiesz że to nie prawda. Nie wiem co mu jest ale zaczynam się o niego martwić. Nie wydaje się wam że jest jakiś blady i źle wygląda? – wyszeptał cicho Niall ale jego słowa zagłuszył pisk fanów na zewnątrz.

- Dobra porozmawiamy o tym później a teraz go obudźcie i wychodzimy – zarządził Liam i po chwili oślepił ich błysk fleszy.

***

- Dobra panowie ostatnie autografy, idźcie przywitać się z rodzinami i wchodzimy do środka – powiedział Paul i lekko popchnął ich do przodu. Harry dostrzegł swoją mamę i bez zawahania ruszył w jej stronę. Tak dawno się nie widzieli, tęsknił za nią. Może zachowywał się jak dziecko, ale chciał się tylko do niej przytulić i poczuć jej matczyne ciepło.

- Cześć mamo -  nachylił się i cmoknął ją w policzek czując jak  mocno go obejmuje.

- Cześć kochanie.

- Cieszę się, że jesteście – szepnął jej do ucha i uśmiechnął się patrząc jej w oczy.

- Jestem z ciebie taka dumna synku – pogłaskała go dłonią po policzku – Ooo spójrz kto idzie. Odwrócił swój wzrok od mamy i spojrzał tam gdzie ona. Ujrzał Daisy i Phoebe w ślicznych sukienkach tuptające do środka budynku, trzymane za ręce przez… no właśnie przez Eleanor. Zacisnął dłonie w pięści i odetchnął głęboko przywołując na twarz sztuczny uśmiech.

- Chodźmy do środka – wziął mamę pod ramię i razem zniknęli z oczu reporterom i fanom.

W środku panował większy spokój, tłumy zostały za szczelnie zamkniętymi drzwiami i Harry nareszcie mógł być prawdziwym sobą.

- Harry! Harry! – usłyszał dziewczęce głosy przedzierające się do jego uszu i dostrzegł dwie dziewczynki biegnące w jego stronę. Ukucnął i po chwili został zaatakowany przez dwie najmłodsze siostry Lou, które uczepiły się go jak dwa misie koala. Podniósł się trzymając je mocno, kiedy bliźniaczki przytulały go i ściskały.

- Witam piękne panienki Tomlinson.

- Cześć Harry – odpowiedziały chórem chowając swoje zawstydzone buzie w zagłębieniu jego szyi powodując tym śmiech chłopaka.

- Tęskniłyśmy za tobą – powiedziała Daisy.

- Dawno nas nie odwiedzałeś, musisz do nas przyjechać – zażądała Pheobe.

- Przyjedziesz? – dwie pary tęczówek wpatrywały się w niego wyczekująco.

- Jeśli tak bardzo chcecie.

- Chcemy! Chcemy! – małe podskakiwały w jego ramionach mocno go przytulając.

- To tak małe stworki, zamiast przywitać się z bratem to mnie olałyście. – odwrócili się patrząc na Louisa który stał obok nich.

- Nie olałyśmy cię Lou – powiedziała Pheobe marszcząc brwi. – my tylko przywitałyśmy się z naszym Harrym.

- Waszym Harrym? – Louis zmarszczył brwi identycznie jak jego siostra.

- Mhmm… Naszym – przytaknęła Daisy – Kochamy Cię Lou, ale Harry’ego też kochamy.

- Tak, wy kochacie wszystko co jest tak cholernie słodkie i urocze, wiec wcale mnie nie dziwi wasza miłość do Harry’ego, ale mogłybyście przywitać się z waszym najlepszym bratem. – Louis rozłożył szeroko ramiona czekając na swoje dwie najmłodsze siostry.

- Jesteś naszym jedynym bratem Lou – Pheobe wytknęła język w jego stronę nadal obejmując loczka.

- Straszny z ciebie głuptas Louis – dopowiedziała Daisy powodując tym chichot Harry’ego, który myślał tylko o tym że Tomlinson nazwał go właśnie słodkim i uroczym.

- Wolałybyśmy zostać z tobą Harry ale Louis się obrazi a wiesz jaki robi się wtedy nieznośny. – Dziewczynki cmoknęły Stylesa w policzki i wysunęły się z jego ramion do brata.

- Lou, Harry czas już wejść na salę – Paul prowadził ich w stronę wejścia a bliźniaczki podskakiwały radośnie trzymając Louisa za dłonie. Nagle Pheobe odwróciła się w stronę Harry’ego wyciągając do niego małą dłoń.

- Chodź Harry wejdziemy razem. – Ujął jej mają rękę i ruszyli aby zobaczyć film o życiu zespołu, które czasem nie przypominało bajki. – Jesteśmy rodziną Harry prawda? – zapytała dziewczynka mocnej ściskając jego palce.

- Oczywiście że tak, jesteśmy rodziną – wyszeptał i dużo by dał by Louis myślał tak samo.

***

After party trwało od kilku godzin a Harry miał już dość grzecznościowych rozmów przeprowadzonych z większością zgromadzonych gości. Obserwował trwającą imprezę siedząc na jednej z kanap ustawionej w rogu sali. Widział swoją mamę plotkującą o czymś zaciekle z mamą Liama, kawałek dalej dostrzegł już dość wstawionego Nialla zabawiającego rozmową swojego brata który był w podobnym stanie trzeźwości co blondyn. Reszta chłopców spędzała czas ze swoimi dziewczynami, zerknął na Perrie i Zayna którzy prowadzili swobodną rozmowę przy stoliku. Jego wzrok uciekał jednak tyko do Louisa który siedział na jednym z krzeseł, jego buty stały obok a bose stopy wisiały swobodnie w powietrzu nie sięgając podłogi. Uśmiechnął się na ten widok. To wcale nie Harry był tym uroczym. Lou ze swoim niskim wzrostem, drobnym ciałem, roztrzepanymi włosami był wszystkim co loczek uważał za urocze, rozkoszne i piękne. Louis stał się dla niego definicją perfekcji, z tej odległości nie był w stanie usłyszeć jego śmiechu ale potrafił wyobrazić sobie ten dźwięk, który kiedyś tak często pojawiał się właśnie dzięki niemu. Teraz obok Tomlinsona siedziała El i to ona wywoływała rozbawienie i była powodem radości chłopaka. Cieszył się jego szczęściem, ale ta zazdrosna część dawała o sobie znać mówiąc, że to Harry powinien tam siedzieć i chichotać z Lou, to dzięki niemu Tomlinson powinien być szczęśliwy. Gdy tylko takie myśli pojawiały się w jego głowie, zagrzebywał je z powrotem w głąb siebie. Louis był szczęśliwy a to było dla Harry’ego najważniejsze.

Oparł głowę o ścianę, w uszach dudniła mu głośna muzyka, a on poczuł że mimo iż siedzi to kręci mu się w głowie i świat dookoła dziwnie wiruje. Przymknął oczy i oddychał głęboko by dziwne uczucie odeszło. To miał być idealny wieczór ale Harry czuł się wyjątkowo źle. Miał wrażenie że zatruł się czymś nie świeżym a teraz właśnie odczuwał tego skutki. Podniósł się ciężko i po chwili gdy obraz przestał wirować mu przed oczami stawiał powolne kroki w stronę baru gdzie stał Niall wraz z Gemmą.

- Ooo… nareszcie Hazz – zawołał głośno Horan – jeszcze ze mną nie piłeś – powiedział oskarżycielsko machając mu palcem przed twarzą.

- Dobrze się czujesz Harry? – Gemma zerknęła na brata który całym ciałem opierał się o blat baru, tak jakby się obawiał że jego nogi nie wytrzymają ciężaru ciała.

- Tak, nic mi nie jest Gemm. Dobrze się bawisz?

- Jasne świetna zabawa. Jest naprawdę miło. – potargała go po włosach i ręką przywołała barmana.

- To co Hazz jedna kolejka? – Niall patrzył na niego czekając na odpowiedź.

- Ja chyba podziękuję, właściwie przyszedłem tu po wodę, chyba zjadłem coś zepsutego bo trochę mi nie dobrze.

- Ejj, właśnie przed chwilą pytałam czy dobrze się czujesz - oburzyła się jego siostra.

- Przecież dobrze się czuję.

- Mówisz że jest ci nie dobrze, zdecyduj się wreszcie.

Harry westchnął głęboko i potarł twarz dłońmi szukając odpowiednich słów by odpowiedzieć Gemmie.

- Trochę mi źle ale czuję się dobrze serio, a teraz dajcie spokój i się bawcie dzieciaki.

- Sam jesteś dzieciakiem – odkrzyknęła za nim Gemma gdy powoli się od nich oddalał.

- On zdecydowanie jest już pijany – stwierdził Niall i stuknął swoją szklanką o kieliszek trzymany przez Gemmę i przechylił całą zawartość do gardła.

***

Zegarki wskazywały czwartą nad ranem gdy piątka chłopaków wracała po nocnej imprezie do ich wspólnego domu.

- Wyskakuj z kasy Malik wygrałem zakład – Niall wystawił otwartą dłoń w stronę bruneta czekając na wygrane pieniądze.

- Chyba żartujesz? To ja wygrałem blondyneczko i to ty płacisz – zaśmiał się Zayn widząc oburzony wyraz twarzy chłopca.

- To ja wygrałem, no spójrz na Lou, ja wygrałem Zayn.

- Ni… przypatrz się stopom Louisa, słoneczko to ja wygrałem, on nadal ma na sobie buty.

Niall spuścił wzrok na buty Lou które faktycznie nadal tkwiły na stopach szatyna. Otworzył usta i próbował coś powiedzieć ale żadne słowa nie wychodziły z jego ust. Wyglądał jak mała rybka próbująca złapać powietrze.

- Ale… ale… ja nie mam przy sobie pieniędzy – wyszeptał cicho przygryzając wargę i patrząc spod rzęs na Zayna.

- Boże Niall to zapłać mu w naturze i  zamknijcie się bo mnie wkurzacie – mruknął Tomlinson i rozłożył się na siedzeniu zwalając ze stóp buty które obtarły go niemal do krwi. – Nareszcie pozbyłem się tego gówna – odetchnął z ulgą.

Niall spojrzał na niego i szeroki uśmiech zagościł na jego twarzy.

- Wygrałem Zi wygrałem zobacz! – niczym małe dziecko podskakiwał z radości po czym rzucił się na Zayna mocno go tuląc.

- Chłopcy… - Liam przerwał im zabawę mówiąc poważnym głosem – jutro musimy porozmawiać. To nie jest normalne. – widząc ich zdezorientowane miny wskazał na smacznie śpiącego Harry’ego.

***

Harry usiadł na krześle obok Nialla a makijażystka zaczęła przygotowywać ich do wywiadu, który miał się rozpocząć za moment. Od kilku dni znajdowali się w Stanach a samopoczucie Harry’ego było coraz gorsze. Na amerykańskiej premierze ich filmu musiał opuścić salę i przez kilka minut siedział w toalecie ze spuszczoną głową głęboko oddychając. Liam przez cały czas go obserwował, co zaczynało drażnić chłopaka. Nie był dzieckiem i potrafił sam o siebie zadbać. W dodatku Niall ciągle powtarzał że Harry jest blady a za chwilę rozpalony przez co faktycznie zaczynał czuć się tak jakby miał gorączkę. Westchnął głośno skupiając wzrok całej ekipy oraz blondyna siedzącego obok.

- Nic ci nie jest mały?

- Cholera Niall jest OK. przestań się zachowywać jak moja matka - i spojrzał na faceta który miał prowadzić z nimi rozmowę.

- Możemy zaczynać? – mężczyzna zapytał i klasnął w dłonie z podekscytowaniem.

Harry naprawdę chciał by wywiady były ciekawsze a pytania mniej nudne i stereotypowe niestety mógł o tym jedynie poważyć. Cieszył się że miał obok siebie Nialla który wprowadzał w każdą swoją wypowiedź trochę żartu i szaleństwa dzięki czemu cała uwaga skupiała się właśnie na blond chłopaku a nie na nim. Od samego rana bolał go brzuch i miał wrażenie że z godziny na godzinę jest coraz gorzej.

- Harry… - usłyszał swoje imię i podniósł głowę patrząc na dziennikarza. – dobrze się czujesz, trochę zbladłeś, a doszły nas słuchy że na premierze źle się poczułeś. Mamy zaczynać się martwić? – Harry rozszerzył oczy w zdziwieniu na słowa reportera. Skąd do cholery oni o tym wiedzieli, i dlaczego wszyscy nie mogą dać mu świętego spokoju? O nic więcej nie prosił.

- Wszystko jest w porządku, chociaż trochę tu duszno. Mógłbym dostać szklankę wody? – zapytał uroczo loczek.

- Tak oczywiście, tylko nam tu nie zemdlej Harry.

Otworzył usta szykując się do odpowiedzi ale uprzedził go Niall który położył dłoń na jego brzuchu i lekko go pogłaskał.

- Cóż, czas ogłosić nowinę. Harry jest w ciąży. Za dziewięć miesięcy wykluje się z niego dzidziuś – wyjaśnił dumny z siebie Horan.

- Wykluje się? Naprawdę Ni? – Loczek zaśmiał się głośno a dziennikarz mu zawtórował wraz z resztą osób w pomieszczeniu.

- Dobrze, to przejdźmy do następnego pytania.

Harry przestał słuchać gdy poczuł jak żołądek podchodzi mu do gardła, pędem wybiegł z sali i znalazł się w toalecie. Czekał na zbliżająca się katastrofę ale nić takiego nie nastąpiło. Oddychał powoli wypuszczając powietrze przez szeroko otwarte usta. Zsunął się na zimne płytki i usiadł na posadzce. Nie miał pojęcia co się z nim dzieje, ale mdłości nie mijały, gdyby się zatruł to przecież by zwymiotował a tego nie zrobił. Usłyszał jak drzwi łazienki uchylają się i ktoś wchodzi do środka.

- Wywiad skończony Harry, wracacie do hotelu a później bezpośrednio na lotnisko – usłyszał zdenerwowany głos menagera a po chwili ponownie został sam.

***

Sytuacja po powrocie zmieniła się ale tylko w niewielkim stopniu. Mdłości ustały ale Harry ciągle zasypiał w każdym możliwym miejscu niezależnie gdzie był jego oczy zamykały się a on odpływał.

Siedzieli w piątkę w salonie i oglądali film chociaż właściwie telewizor grał w tle a oni rzucali się poduszkami demolując pokój.

- Jestem mistrzem poduszkowej bitwy – krzyknął Niall atakując Liama który po chwili gonił Irlandczyka po całym pomieszczeniu wywołując tym pisk blondyna.

- Poddaj się i odżuć swoją broń – powiedział Liam na co Niall posłusznie wykonał polecenie i puścił poduszkę trafiając nią Stylesa prosto w klatkę piersiową.

- Cholera Niall to bolało, możesz trochę uważać co robisz – warknął Harry masując swoje ciało.

Cała czwórka spojrzała na niego w zdziwieniu, nie spodziewali się takiego wybuchu po Harrym zresztą to była tylko miękka poduszka jak coś takiego mogło go zaboleć. Myśleli że może loczek żartuje ale jego twarz wykręcała się w autentycznym grymasie bólu.

- Przepraszam Harry – wyjąkał Niall siadając na fotelu ściskając mocno poduszkę w ramionach.

- Dobra, musimy tu posprzątać – stwierdził Payne i zagonił pozostałych chłopaków do porządków. Sam przysiadł obok Stylesa i spojrzał na niego znacząco.

- Co jest dzieciaku? Nie mów mi że nic bo dobrze widzę że coś jest nie tak. Prawie nic nie jesz, w nocy ciągle wstajesz do toalety - Harry milczał odwracając głowę w druga stronę od Liama. Nawet nie wiedział co ma mu odpowiedzieć. Sam nie rozumiał co się z nim dzieje. Myślał że złapał go jakiś wirus ale utrzymywał się dość długo, za długo. - Dobra Harry nie chcesz to nie mów ale menagerowie są wkurzeniu i umówili cię na jutro do lekarza. Wiem że nie chcesz iść – dodał szybko Liam widząc morderczy wzrok zielonookiego – ale nie masz nic do powiedzenia, zbliżają się koncerty w Australii promocja płyty musisz być zdrowy, dobrze o tym wiesz, zresztą martwimy się o ciebie.

- Dobra Li skończ już, pójdę tam ale to na pewno zwykłe zatrucie albo jakiś wirus a wy przesadzacie.

- Skończyliśmy – zawołał Zayn i wyciągnął z kieszeni paczkę papierosów zapalając jednego i obracając go między palcami.

Harry podniósł się gwałtownie z kanapy i ruszył w stronę mulata wyrywając mu paczkę i papierosa z kieszeni.

- Co ty robisz? – warknął Zayn idąc za Stylesem do kuchni.

- Nie będziesz palił tego gówna w tym domu – wrzucił opakowanie do zlewu kuchennego i puścił bieżącą wodę z kranu.

- Zwariowałeś! – krzyknął brunet i szarpnął loczka za ramię.

- Rzygać mi się chce od tego pieprzonego smrodu twoich fajek – wydarł się Harry patrząc ze złością na Malika, który stał przytrzymywany przez Liama – spróbuj tu zapalić a każdy twój kolejny papieros skończy tak jak te w zlewie.

- On zwariował prawda? – wyszeptał blondyn patrząc na oddalającego się wściekłego chłopca.

- Mam nadzieję że to tylko wariactwo a nie nic poważniejszego – stwierdził Liam i poszedł do swego pokoju licząc na to że jutrzejszy dzień okaże się lepszy od tego który właśnie chylił się ku końcowi.

***

Siedział przy stole i nerwowo zerkając na zegarek. Nie chciał iść do lekarza ale wiedział że nie zachowa się jak dziecko, przecież nie ma czego się obawiać jest młody, wysportowany, zdrowo się odżywia, co mogłoby mu dolegać? Na pewno nic poważnego. Z zamyślenia wyrwał go dźwięk rozmów a po chwili w kuchni pojawili się chłopacy. Zayn patrząc na niego przewrócił tylko oczami na co Harry zarumienił się i spuścił wzrok. Jego wczorajszy wybuch był nie potrzeby, ale nie cierpiał zapachu papierosów i po prostu nie wytrzymał a jego ofiarą stał się Malik.

- Przepraszam za wczoraj Zayn – powiedział cicho unikając spojrzeń chłopaków.

- Nie ma sprawy, mogę tu palić prawda?

- Co? – krzyknął najmłodszy – oczywiście że nie.

- Boże Styles – jęknął Malik – mam ochotę cię zabić – wyszedł przed dom trzaskając drzwiami.

- Dlaczego drzecie się od samego rana – Tomlinson wszedł do kuchni paradując w samym ręczniku przepasanym na biodrach, z jego włosów skapywały krople wody sunące wolno po klatce piersiowe chłopaka.

Harry zmarszczył nos i rozejrzał się po kuchni. Coś pachniało tu niezbyt przyjemnie i nie wiedział co to takiego. Chłopcy nic nie gotowali, herbata pachniała i smakowała dobrze ale coś mu tu nie pasowało. Spojrzał na Lou i go olśniło, podniósł się z krzesła i ruszył po płaszcz wiszący w korytarzu i wrócił z nim powoli się ubierając.

- Lou śmierdzisz – powiedział patrząc na chłopaka.

- Słucham?

- Śmierdzisz Louis idź się wykąp albo weź długi prysznic i zmyj z siebie ten smród.

- Żartujesz sobie ze mnie? Przecież właśnie się kąpałem debilu – warknął szatyn patrząc na resztę przyjaciół którzy stali i obserwowali loczka w szoku.

- To wymyj się jeszcze raz Lou, naprawdę… naprawdę śmierdzisz, nie lubię tego zapachu… - Harry tupnął nogą patrząc na starszego chłopaka.

- A co mnie obchodzi że nie lubisz mojego zapachu? Jakoś nikt więcej nie narzeka.

- Louis… - w oczach najmłodszego pojawiły się łzy a zielone tęczówki zaszkliły się niebezpiecznie – nie chcę żebyś tak pachniał, ten zapach jest brzydki… Proszę Boo Bear, proszę zmyj to z siebie – po tych słowach wyszedł z domu.

- Czy on właśnie powiedział mi że śmierdzę a później zaczął płakać? – Tommo obrócił się do Nialla i Liama aby upewnić się że oni także widzieli to co on.

- Dokładnie to się wydarzyło – przytaknął blondyn.

- Przecież właśnie się wymyłem. Czujecie coś dziwnego?

- Ja nie – Liam pokiwał głową i zerkną na Nialla.

- Śmierdzisz jak zwykle Lou, czyli mieszanka narcyzmu, egoizmu ze szczyptą debilizmu.

- Pożałujesz tego Horan.

- Harry poszedł właśnie do lekarza – przerwał im Liam widząc wściekłą twarz Tomlinsona który właśnie wychodził z kuchni.

- Chyba do psychologa on ma coś z głowa ostatnio – odparł rozdrażniony Tommo.

- Do psychologa to chyba ty Louis… chociaż nie, raczej do seksuologa bo psycholog tu nic nie pomoże. – wysyczał przez zęby Niall.

Tomlinson obrócił się na pięcie i wbiegł po schodach do swego pokoju, dla efektu trzaskając drzwiami.

- Tobie też wydaje się że mieszkamy z dwiema księżniczkami? – Nialler przekrzywił głowę zastanawiając się głośno i czekając na odpowiedź kolegi.

- To dom wariatów Niall, mam nadzieję że tobie nie odbije bardziej niż dotychczas – stwierdził Liam i poszedł odetchnąć świeżym powietrzem, kolejny dzień nie zapowiadał się spokojnie.

***

Siedział w poczekalni prywatnej kliniki, do której zapisani byli wszyscy chłopacy z zespołu. Czekał na wizytę u dr Evy Parker. Po około dwudziestu minutach został zaproszony do gabinetu. Przywitała go starsza kobieta z lekko siwymi włosami i szerokim uśmiechem.

- Witam Harry, jestem Eva, co cię do mnie sprowadza?

- To pewnie jakieś zatrucie ale menagerowie wysłali mnie tu.

- Czy to zatrucie to się okaże – odpowiedziała wesoło mrugając do niego okiem – a więc opisz mi swoje objawy.

- Od kilku tygodni jestem ciągle śpiący i zmęczony. Czasami jest mi nie dobrze ale nie wymiotuję. Kręci mi się w głowie i boli mnie w dole brzucha.

- Dobrze, połóż się na kozetce trochę cię pomacamy, oczywiście tylko po brzuszku. – Harry zaśmiał się i położył na wyznaczonym miejscu.

Kobieta zaczęła badanie i po kilku minutach odezwała się.

- Zrobimy badanie krwi i wtedy zobaczymy co dalej, to co powiedziałeś pasuje do kilku schorzeń ale musimy się upewnić zanim zaczniemy cię kroić – widząc przerażoną minę chłopaka dodała – żartowałam skarbie, nie bój się. – puściła oczko chłopakowi i zawołała pielęgniarkę, która pobrała mu krew.

- Poczekaj tu sobie, wrócę za kilka minut z wynikami. – powiedziała i wyszła z gabinetu pozostawiając go samego. Panika ogarnęła jego umysł, jednak był chory i ona chce go kroić?! Stwierdziła że żartowała ale w sumie przez moment wyglądała dość poważnie. Po pół godziny do gabinetu wróciła dr Parker niosąc w ręku jakieś kartki, usiadła za biurkiem głośno wzdychając i spojrzała na zielonookiego.

- Pani doktor co mi jest? Czy to coś poważnego? – zapytał drżącym głosem.

- Nie denerwuj się Harry. Na początek musze zadać kilka bajecznie prostych pytań. – Harry skinął głową. – Czy spałeś ostatnio z kimś kto ma w spodniach to samo co ty?

- Słucham? – spojrzał szeroko otwartymi oczami na dr Evę. O co do cholery jej chodzi?

- Ohh skarbie – kobieta przewróciła oczami – mam ci to tłumaczyć na pszczółkach i kwiatkach? – zapytała rozbawionym głosem.

- Ale co? Pszczółki? Kwiatki? O co pani chodzi?

- No czy uprawiałeś seks? Np. z mężczyzną? Analny ma się rozumieć.

Harry zarumienił się cały. Na słowa dr Parker przed oczami stanęła mu noc z Tomlinsonem.

- T-tak – odparł cicho Harry.

- Góra czy dół słońce?

Chłopak spuścił głowę kryjąc ją w dłoniach – O Boże naprawdę musze odpowiadać?

- Tak Harry, wiem że to krępujące ale każdy z nas był młody nawet taka stara baba jak ja, i niestety ale muszę znać odpowiedź na to pytanie.

- Ok., d-dół… - wyszeptał Harry, nadal zakrywając twarz z zażenowania.

- Domyślam się że tak jak kiedyś tak i teraz młodzież nie lubi tego lateksu, więc powiedz lub pokręć głową na tak lub nie ale czy zabezpieczyliście się?

Harry wrócił pamięcią do nocy gdy to wszystko miało miejsce, byli pijani nie myśleli o niczym a tym bardziej o zabezpieczeniu. Chłopak zbyt zawstydzony aby odpowiedzieć pokręcił głową zaprzeczając.

- Dobrze, mam pewne podejrzenia ale muszę się upewnić aby nie postawić złej diagnozy, zrobimy teraz USG, proszę połóż się ponownie, zmów pomacam twój brzuszek, chyba się nie obrazisz.

Harry bez słowa wykonał polecenie układając się wygodnie i podnosząc koszulkę do góry. Kobieta przysunęła do łóżka ultrasonograf i nakładając żel na brzuch loczka zaczęła badanie. Po kilku minutach ciszy wykrzyknęła,

- Jeeesssttt!

Harry podskoczył na tą nagłą reakcję pani doktor. Patrzył na ekran ale niczego tam nie widział, jednak kobieta uśmiechała się szeroko, więc chyba będzie żył.

- Nigdy nie myślałam, że mnie to spotka! Jestem taka podekscytowana. Gratuluję Harry!

- Ale przepraszam czego mi pani gratuluje?

- Będziesz tatą Harry! To niesamowite! – powiedziała kobieta spoglądając na leżącego chłopaka. – Jesteś w ciąży skarbie.

- Ale o co pani chodzi? Ja nie mogę być w ciąży, to nie możliwe, ja jestem facetem.

- Wiem że to trudne do zrozumienia ale jesteś w ciąży Harry, na początku drugiego miesiąca.

- Pani nie żartuje prawda? – spojrzał na śmiertelnie poważną kobietę. – o Boże niech pani powie że to żart – w jego oczach zbierały się łzy.

- Harry… wiem że to dziwnie brzmi ale będziesz miał dziecko, spójrz tu oto ono – pokazała palcem maleńką plamkę na monitorze. – a tak bije jego serduszko – przycisnęła przycisk na urządzeniu i salę wypełnił dźwięk bijącego serca.

Harry rozpłakał się, łzy płynęły mu po policzkach a z jego ust wyszedł potok słów

- To nie może być prawda… to jakieś wyimaginowane, jak w jakimś głupim filmie… dlaczego ja? i co ja mam teraz niby zrobić… jestem dziwadłem… - poczuł nagle jak czyjeś ramiona otaczają go, była to dr Eva przyciągająca go do uścisku. Wtulił się w jej ciało pragnąc tylko tego, chciał teraz usłyszeć głos swojej mamy mówiący, że wszystko będzie w porządku.

- Ciii słonko… takie przypadki się zdarzają, nie często ale jednak.

- Ja chcę do mamy – wyszlochał Harry i kolejna fala łez wypłynęła z jego oczu. – I co ja mam teraz zrobić pani doktor?

- Masz dwa wyjścia, albo usuniesz dziecko…

Harry wyrwał się z jej ramion.

- Na pewno tego nie zrobię.

-… albo donosisz i urodzisz to dziecko, z tego co powiedziałeś wnioskuję że chcesz urodzić. – Podała Harry’emu ręcznik aby się wytarł a sama wyłączyła urządzenie i zasiadła za biurkiem pisząc coś w dokumentach. – Dobrze Harry powiedz mi jakie masz teraz plany związane z trasą.

- Mniej więcej za tydzień wylatujemy do Australii na prawie dwa miesiące.

- W takim razie masz tu receptę, musisz brać regularnie te leki, są potrzebne aby utrzymać ciążę i musisz do mnie przylecieć w czasie trasy, to konieczne. Ustal to ze swoimi menagerami i daj mi znać. – Harry skinął głową potwierdzając wstając ze swojego miejsca – i zapomniałabym, proszę – wręczyła mu jeszcze jedną kartkę patrząc na chłopca i posyłając mu pokrzepiający uśmiech – Poradzimy sobie Harry, i jeśli to cię pocieszy to ze wszystkich mężczyzn jakich widziałam w swoim życiu, a uwierz nie było ich mało, Ty jesteś najśliczniejszy i jestem przekonana, że będziesz świetnym tatusiem. 

Loczek wyszedł na zewnątrz, odnalazł pustą ławkę stojącą niedaleko kliniki i usiadł na niej nie chcą wracać jeszcze do domu. Obracał w dłoniach wydruk USG bojąc się spojrzeć, ciekawość jednak zwyciężyła, trzymając zdjęcie przed sobą wpatrując się w nie jego ręka automatycznie powędrowała do brzucha.

- Niall miał rację, ze mnie wykluje się dzidziuś, jestem w ciąży.

Skomentuj

Pytania do postaci