plekken

Ik schrijf niet meer en praten lukt ook nog amper. Ik struikel over woorden alsof ik stukjes van mijzelf ben kwijt geraakt op plekken waar ik nooit terug ga komen.

Maar ik wil reizen, alle hoeken van de wereld zien. De tijd kwijt raken, en niet weten in welke time zone ik zit. Ik wil in andere landen zijn, en een deel er van uit maken. Ik wil boeken lezen in een boekenwinkel in Engeland. Ik wil mensen ontmoeten die niet zoals mij zijn. Ik wil dat mijn gedachten continu onder de indruk is van het leven op deze aarde. Ik wil naar landkaarten kijken en kunnen herinneren hoe het daar was. Ik wil thuis komen en realiseren, dat ik niet heel ben thuis gekomen, maar dat ik op alle plekken een stukje van me hart heb achtergelaten.

Mag ik weg van hier?
Nu een tas en een koffer pakken, in de auto naar het vliegveld en een ticket kopen. In het vliegtuig stappen en gaan. Gewoon gaan.
Ik wil de wereld zien. Ik wil overnachten in slechte en vieze ho(s)tels, lachen om de kleinste dingen en nieuwe mensen ontmoeten. Ik wil in de trein in slaap vallen, en als ik wakker word, tot de conclusie komen dat ik al veel te ver ben. Ik wil geheime plekjes ontdekken, in mijn eentje.
Misschien na een maand, misschien na een half jaar, thuis komen met verhalen over plekken waar mijn familie en vrienden nooit zullen komen. Mijn belevenissen, mijn verhaal en mijn ervaringen. Niemand die weet hoe goed het gevoeld heeft voor mij. 

youtube

I have uploaded a new video. In this video i show you a quick and easy way to edit your urbex pictures.

Thanks voor watching!

Beste wie dan ook, 

Als ik dood zou gaan, is jouw wereld dan nog hetzelfde? Zou je om mij huilen omdat het je verdrietig maakt of zou je in lachen uitbarsten omdat je blij bent dat ik er niet meer ben?

Als ik dood zou gaan, is jouw wereld dan nog hetzelfde? Zien jouw dagen er hetzelfde uit als daarvoor? Doe je dezelfde dingen met hetzelfde gevoel of is alles anders? Is het gevoel anders als je op plekken bent die jou aan mij laten denken of blijft het gevoel hetzelfde en doet het je helemaal niets? 

Als ik dood zou gaan, is jouw wereld dan nog hetzelfde? Zou je brieven naar mij schrijven of zou je mij binnen een paar dagen helemaal vergeten zijn? Zou je nog tegen mij praten of kijk je mij raar aan als ik langs kom in je dromen?

Als ik dood zou gaan, is jouw wereld dan nog hetzelfde? Zou je aan anderen vertellen over mij of houd je je mond over alle herinneringen van vroeger? Zou je verhalen vertellen over de dingen die wij hebben meegemaakt of over de dingen waar wij over hebben gepraat? 

Als ik dood zou gaan, is jouw wereld dan nog hetzelfde? Zou de reis naar het einde nog even gezellig zijn of kijk je verdrietig uit het raam? Beseffend dat het allemaal niet meer is zoals toen. 

Als ik dood zou gaan, is jouw wereld dan nog hetzelfde? Zou jij nog steeds van mij houden of is dat gevoel weggegaan, samen met mij? 

Als ik dood zou gaan, is jouw wereld dan nog hetzelfde?

‘’2015, ik mis je wel een beetje. Ik was er helemaal niet klaar voor dat je me verliet. Er waren nog een miljoen dingen die ik nog niet had afgesloten voor mezelf, maar volgens mij heb jij dat voor mij gedaan. Ik was er niet klaar voor omdat ik wist dat  je alles waar ik van hield met je mee zou nemen als je ging. De mensen waar ik van hield in dat jaar, maar waarvan ik niet meer hoorde te houden in het volgende. Het voelt raar om te zeggen dat we vorig jaar verliefd waren. Het voelt raar dat ik dat nog steeds ben. Ik ben het jaar begonnen met een hart dat overal blauwe plekken en afdrukken van jou op zich heeft. Je kan niet verwachten dat een nieuw jaar dat allemaal wegneemt. Ik wil niet opnieuw  beginnen. Ik wil mijn jaar terug. Ons jaar. Ik wil niet dat onze liefde niets meer dan een herinnering is. Ik wil wakker worden en nog steeds denken dat je terug komt. Ik weet dat ik zou moeten zeggen dat ik hoop dat ik je eindelijk los ga laten nu, maar dat zou het meest onrealistische wat ik ooit heb gezegd zijn. Ik wil niet verdergaan. Ik heb nog steeds zoveel liefde voor jou diep in me en ik wil het niet aan iemand anders geven. Zelfs als ik dat kon, dan zou ik het niet doen. Ik kan je afwezigheid wel proberen op te vullen door iemand anders, maar ze zouden nooit in jouw plaats kunnen passen. Ik zou nog steeds voelen dat er iets mist. Je hebt me gebroken zonder iemand anders een handleiding te geven hoe je me weer in elkaar zet. Je hebt me gebroken en je wist dat jij de enige was die me ooit weer zou kunnen maken. Maar dat doe je niet. En we zeggen tegen onszelf dat het beter zo is. Maar dat is het niet en dat zal het nooit zijn. Ik voel nog steeds je lippen op mijn huid. Ik voel nog steeds je handen overal. Ik weet nog steeds hoe mijn lichaam perfect in die van jouw paste. En gisteren hadden we nog een kans. ‘’

Een marktverkoper vertelde me vandaag dat zelfs artisjokken harten hebben 

hij lachte erbij en pelde er eentje voor me af

de binnenkant had de kleur van een schaafwond na drie dagen maar 

hij zei dat het niet zo hoorde en pakte een volgende



en ik dacht aan toen ik acht jaar was, 

toen mijn moeder me door de regen terug stuurde naar de speelgoedwinkel

omdat ik een pakje klei had gekocht van mijn spaargeld

en hoe ze zei dat het een te grote rotzooi zou maken

en aan hoe ik terug kwam met niet alleen 1 euro 50,

maar ook  gaten in mijn knieen en een slinger in mijn 16 inch fietswiel

en terwijl de binnenkant van de volgende artisjok de kleur had van

blauwe plekken een dag na het stoten, 

vroeg ik me af of ze er wel eens aan heeft gedacht dat zij

de persoon is geweest die altijd alle rotzooi maakte


Soms denk ik dat ik veel te veel ben

wanneer ik terug rijd van kerstdiners

en we bijna in de berm belanden 

omdat ik wil dat iedereen ziet hoe duidelijk de sterren schijnen

en hoe de maan een perfecte C-vorm is


of wanneer ik een vreemdeling vraag of hij denkt dat

de eerste mensen op aarde verliefd op elkaar waren

of alleen maar bezig waren met de hoeveelheid mensen groter maken

en of hij denkt dat ze daar goed aan hebben gedaan


Soms denk ik dat ik te veel ben voor mezelf

omdat ik me op mijn 20e afvraag of ik ooit kinderen moet nemen

omdat ik denk dat ik zo'n soort ouder zou zijn die

een project van zijn eigen kind zou maken 

elke week een foto van hoe het groeit 

zelfs wanneer het een wekelijkse kwelling wordt tijdens de pubertijd


Soms lijken blikken op staarwedstrijden

en doe ik niet mee omdat ik wil winnen maar

omdat ik niet wil dat het stopt

en dan hoop ik hoopvol dat de ander niet tegen zijn verlies kan



Soms, wanneer iemand een mandarijn tussen zijn handen rolt en later afpelt

denk ik aan hoe een kunstenares me ooit vertelde 

dat mandarijnenhuid perfect de structuur van de poriën

in mensenhuid nabootst, wanneer je het afdrukt in klei


En dan bedenk ik hoe stom de gedachte is dat ik op dat moment 

een mandarijn wil zijn

dat iemand me aanraakt en wrijft tot

mijn huid los komt van alles wat er in me zit. 

We zijn nog veel te jong, maar waarvoor weet ik niet echt. Wijsheid komt met de jaren is nog steeds de grootste leugen, en de aarde brokkelt elke dag weer een klein stukje af. 

Er zijn bijna geen plekken meer waar ik alles los kan laten. Ellende is een ziekte, en elk middel is uiteindelijk net zo tijdelijk als wij. Soms ben ik leeg, voel ik me weggewaaid vanbinnen. Als ik alleen sta op een feestje ben ik meestal het gezelligst. 

Mensen wekken mijn interesse als ze over dromen praten, maar iedereen praat over alcohol en of je single bent. Zoekend vind ik mijn weg, ook al snap ik nu nog weinig. Maar op een dag ben ik tevreden over alles wat verdween.

Een man in mijn bed

Hij heeft graag mijn nagels in zijn vel. Wil dat ik kerf. Wil dat ik kerm. Het gaat hard en snel. Ik kan hem niet volgen. Hij ziet graag plekken van blauw en vlekken van paars als een spoor van mijn hals naar mijn borsten. Druppeltjes zweet blijven liggen op zijn wenkbrauwen. Zijn ogen gesloten. Voor hem besta ik alleen uit een lichaam waar hij gebruik van kan maken. Ik denk niet dat hij dat zo ziet.

Wat wij hier doen? Neuken. Vieze dingen verdienen vieze woorden. Dit heeft niets met seks te maken. Vrijen al helemaal niet.
Ik wil hem een knietje geven en van het bed af duwen. Ik wil hem in een schoolbank plaatsen. Kijk, dit is het lichaam van een vrouw en dit is hoe het werkt. Het irriteert me. De kramp die in zijn lichaam getrokken is. Dat hij niet snapt wat ik mis. Als je tijdens de seks tijd hebt om hele dialogen met jezelf te voeren, dan klopt er helemaal niets van. ‘Trut, waarom doe je het dan?’

Tegenwoordig knip ik mijn nagels kort, en heb ik besloten dat er enkel nog een man in mijn bed komt onder mijn voorwaarden.

Bloeien

Ik streel haar huid zoals een blinde
nieuwe liefdesbrieven leest,
onbevreesd vliegen mijn vingers
over zachte warme wolken,
we bevolken samen alle
lege plekken in ons hoofd,
er is een licht dat niet meer dooft
en een warmte die blijft gloeien,
waar wij raken sterft de winter
en begint alles te bloeien.

En de weg kwijt zijn betekent niet dat je al het mooie mist. Integendeel: voorbij de paden zijn de meest prachtige plekken te vinden. Ze zijn vaak alleen wat stiller dan de rest.

We zijn opgegroeid met geschaafde knieën en tanden door onze lippen. De zoete smaak van het bloed dat onze monden in kroop had iets onschuldigs. Dat was onze pijn.
Zoveel geschaafde knieën en tanden door lippen verder leren we dat pijn iets onvermijdelijks is, maar dat het leven daarmee ook pijnlijk mooi is. We leren het te verdragen omdat we weten dat er altijd meer gaat komen. De plekken waar we delen van onze harten achterlieten accepteren we, simpelweg omdat het er teveel zijn geworden om ze te vermijden.

We breken niet meer. Een gebroken hart is niet meer dan een geschaafde knie en geschaafde knieën gaan vanzelf weer over.

Ze praat hard wanneer haar vrienden er zijn omdat ze anders bang is dat ze niet gehoord wordt. Ze laat hem plekken op haar lichaam kussen omdat ze anders bang is dat hij haar niet meer wilt. Ze drinkt veel omdat ze anders bang is dat ze niet leuk genoeg is. Ze is bang.