pipim

herkes piç oldu artık. sevgi, aşk, terli eller, kaçırılan gözler ve iki kişi arasında kalan, onlara mahrem her şey piçleşti. herkes az veya derin, bu mevzular hakkında bilgili, kimisi intiharın eşiğinde her şeyi tükettiği için. ama istisnasız herkes yürek çarpıtan mevzular hakkında piç. kimsenin bilmediği bir şey yok. “bizi leylekler getirdi” safsatası bile amatör küme klasmanında. bazen konuşmalara şahit oluyorum. aynı yaşlarda ben altımı ıslatıp, etrafta annemin kollarını arıyordum. değil aşk. pipim bile ne işe yarar bilmiyordum. bu yeni veletler, insan kaynakları onları z kuşağı diye nitelendiriyor tabi. ama ben piç demeyi daha çok uygun buluyorum. sosyal mecralarda hele sarf edilen sözler, paylaşılan görsel materyaller ve videoları gördükçe dehşete kapılıyorum. mahrem yok. hiç yok. her şey madde nasıl olsa, biliyorlarki o yarın tükenecek. o halde ben bunun amk diyorlar. nitekim onu da yapıyor. karşısında insan mı var, başka bir şey mi var hiç kıymetli değil. her gün bir önceki günden daha fazla azalıyoruz. fakat sayımız artıyor. sayımız arttıkça yıkım katsayımız binle çarpılıyor. korkmamak elde değil. çünkü bunlar piç. bunlar her şeyi tüketmek pahasına hunharca katledebiliyor. daha acısı da dönüp bakmıyorlar bile ardında bıraktıkları enkaza.