photodrafts

2

It would be a privilege, to have my heart broken by you.

You mean to me a lot, remember? I told you, you were my first boy friend whom I really got in touch with. We were once like brothers and sisters, that dismissal time had just been the reason for both of us to separate ways. I missed those times when we were just friends, we’re happy and weren't hopeless. I wish I could turn back time and I shouldn't made myself met you down the aisle, I wish I should have not met you at all. It hurts me knowing we can’t talk, act and laugh the same way we did at the midst of the sun’s glow, we can never be like that again. You were actually my best buddy and everything; but you left me with the one last option-and that is to let you go. 

Sometimes saying sorry is the most difficult thing on Earth, but it’s the cheapest thing to save a relationship. Nagiging mahirap lang naman humingi ng sorry kapag mas mataas pa sa height mo ang pride mo. Pero minsan talaga kelangan ng ilang araw bago tayo huingi ng sorry sa isang tao. Yung tipong mahabang realization, minsan kasi kelangan mo pang ipa-realize sa isang tao na mali sila-pero aabot na sa hindi na talaga kayo magpapansinan dahil sa ganitong dahilan. Pero diba kung mahalaga naman saten sila/siya, hindi na natin paabutin ng isang araw/isang lingo/isang buwan para batiin siya/sila. Sabi nga nila, kung natitiis nila na hindi ka kausapin ng isang araw -kaya rin nila na wala ka sa buhay nila.

“Fear of being forgotten or ignored.”  Lahat tayo takot maiwanan at mabalewala ng isa,dalawa o ilang mga tao.  Yung tipong alam mong andyan sila lahat para sayo, pero may mga pagkakataong makakalimutan at makakalimutan ka nila. Hindi lang kasi sayo umiikot ang mundo nila. Hindi lang puro ikaw,ikaw at ikaw. Kaya minsan nasasabi hindi mo maiwasan ang magtampo at magdalwang-isip kung andyan nga ba talaga sila para sayo. Mas maganda tuloy na mag-isa ka nalang kaysa aasa kang magbibigay sila ng atensyon at pagpapahalaga sayo. Naging masyado ka lang idealistic, kaya nasasaktan ka ngayon. Real<Ideal. Ganto ang sitwasyon.

Ang saya ngayong araw kasi nakita kong masaya yung section ko. Yung tipong as-in mapapahalakhak ka kahit na ikaw mismo sobrang antok ka. Hahahaha. Swear. Puro kami kanina tawa sa room. Tawa ditto-tawa doon. Joke ditto-joke doon. Hihihi. Nakita ko silang lahat na masaya dahil sa mga boys naming na ginagawa naming mga “RIHANNA” dahil sa kunwari-kunwariang bangs. HAHAHA. Nai-imagine niyo ba? Hrhr. Tapos after non, isang napakahabang recess ang ginawa naming kanina- tipong mga College STUDENTS kami kanina na ang first subject ay 8-9 am then the second subject ay 2-3 pm na. Oha? Nakakaranas pala kami nun. Basta ngayon ko lang nakita yung Centaurus na masaya yung as-in lahat kami tumatawa-na di katulad ng dati. Naco-conquer na naming yung mga doubts naming sa isa’t-isa. Ambilis ng panahon, tipong nasabi ko lang kanina na mabilis lang lilipas ang NOVEMBER. Which is true naman, parang Monday lang kahapon tas bukas Thursday na then.. Friday na.. Susulitin ko yung mga araw na natitira sa amin. 

Sometimes “GOODBYE” is a painful way of saying “ILOVEYOU”. Minsan kasi hindi talaga sumasang-ayon si tadhana.  Andito na yung “MAHAL KITA” “MAHAL DIN KITA” pero hindi pwedeng maging tayo. May mga bagay kasi na dapat munang intindihin/unahin kaysa sa pansariling kaligayahan. (Pormal ko) Minsan naman may mga mas malalapit na bagay na sadya talaga kayong pinagalalayo sa isa’t-isa. Hanggang sa nasasaktan na kayo pareho. Kaya minsan mas mabuting gawin ang tama. Let her/him go. SIGURO SA PAGKAKATAONG ITO, MAS MAGIGING  MASAYA KAYO PAREHO, HINDI NGA LANG SA PARAANG GUSTO NIYO, KUNDI SA PARAANG GUSTO NG TADHANA PARA SA INYO. Masakit mang tanggapin pero dapat

2

There is nothing you need to do to deserve happiness. There are no ‘minimal requirements’ for you to fulfill before you can claim happiness. You deserve happiness simply by virtue of having been born. That’s it. Nothing more is required. Be happy.