paulite

Tumawag yung kaibigan ko sakin ngayon lang. Lasing siya at umiiyak. Paulit ulit niya akong tinatanong kung napatawad ko na daw ba siya sa panloloko niya. Matagal na daw niya yun pinag sisihan. Nag kanda loko loko daw ang buhay niya simula nung lokohin niya ako. Nakarma na daw siya sa ginawa niya at sobrang nag sisisi siya. Umiiyak siya as in na halos nag hahabol na siya ng hininga niya saka hindi ko na masyadong maintindihan yung sinasabe ng bibig niya.

Dahil wala akong masabi umiyak na lang din ako. Alam ko na nag kanda letse letse buhay niya. Bumagsak yung pag aaral niya, nagkagalit sila ng ate niya kasi niloko niya ako at sumama sa iba na walang tinuro sa kanya kung hindi bisyo. Natuto siyang uminom, natutong manigarilyo, at minsan nag babar pa.

Actually, nung sinabe niya pa lang na niloloko niya ako, napatawad ko na siya agad e. Although, nandun yung galit pero matagal ko naman na siyang pinatawad. Ayokong mag sinungaling sa sarili ko na nasasaktan ako kasi nag kakaganon siya ngayon.

Wala akong hiniling para sa mga kaibigan ko kung hindi maging mabuti saka maging masaya pero sa nangyayari sa kanya, alam kong sobra na siyang nag sisisi. Hindi ko pa actually nasabi sa kanya na napatawad ko na siya pero kanina ginawa ko na. Dama ko yung hirap at sinseridad niya sa pag iyak at boses niya.

Move on.

Wag ka mananatili sa isang tao dahil akala mo eh wala ng ibang magmamahal sayo. Palagi mong tatandaan na meron laging kapalit ang lahat ng taong nawawala. Iba man ang itsura, nagkakaiba man paminsan minsan sa ugali, pero pare-parehong kang mamahalin ng mga yan. Dapat mong paniwalaan na deserving ka maging masaya, na hindi ikaw yung taong basta basta lang at paulit-ulit na sasaktan. Kapag hindi na maganda ang pag trato sayo, sige pabayaan mo na. Maniwala ka palagi na may isang tao na magbibigay sayo ng importansya bilang tao, ang taong gagalang sayo at tatratuhin ka sa paraan na gusto mong maramdaman.

Maawa ka sa sarili mo, kapag sobra na ang sakit at patuloy ka pa ring lumalaban, patuloy mo lang na sinasayang ang oras ng iyong buhay. Huwag mo ipagkait ang sarili mo maging masaya. Tandaan mo na hindi sayo magagawa ng isang tao ang isang masamang bagay kapag importante ka sa kanila.

Ngumiti ka, salubungin ang bagong pag-asa. Mag move on na. Sayang ang araw na dapat ikaw ay palaging masaya. Matuto sa mga pinagdaanang problema. Kailangan mo yan. Bigyan mo lahat ng seryosong tao ng tiyansang mahalin ka.

youtube

(via https://www.youtube.com/watch?v=btuH0yno–U)


OK.  I love this lady. LOVVVVE her!  She ain’t playing anymore… I laughed so hard when I watched the first time and saw  and heard her reaction to Anderson’s question about Donald…. #COMEDYGENIUS

HAHAHAHAH

MAHAL PA YATA KITA -spoken poetry

Kamusta ka na? Sana masaya ka na. Sana hindi mo na ako naaalala. Sana buo ka na ulit katulad nung unang nakilala kita.

Kamusta na? May iba ka na ba? Mahal, alam kong nasaktan kita, alam kong hindi dapat nangyari yun sayo. Mahal, mahal parin kita. Kahit may gustong pumasok sa mundo ko, Ikaw, ako, tayong dalawa.

Tayong dalawa parin yung nakikita kong masaya sa mundong binuo nating dalawa. Mahal kita, mahal parin kita kahit anong pagpapanggap ang gawin ko alam ko sa sarili kong ikaw parin talaga.

Pagod na. Pagod na kong umasa, umasang babalikan moko sa tagpuan kung san tayo unang nagkita, pagod nakong umasang ako parin ang pipiliin mo kesa sa kanya, dahil oo, alam ko. Alam kong takot ka na, na baka saktan kita ulit mahal, alam kong ayaw mo na.

Ayaw mo nang balikan ang mga alaala na sumira sa masayang tayo, tayong dalawa. Ngunit, pano ba?

Pano ko ba tuturuan ang puso kong mapagod na. Mapagod na sanang isipan ka, na baka sa huli tayo parin talaga.

Pano ba, pano ko ba paglalaban itong mag-isa, pano nga ba tumakbong magisa dahil nasanay ako na sa bawat pagtakbo ko magkahawak ang kamay nating dalawa.

Mahal kita. Mahal na mahal parin kita at Putang ina hindi ko alam paano magsisimula ulit, dahil ubos na. Ubos na ang pag-asang natitira, tinapos ko na.

Dahil akala ko eto ang makakabuti sating dalawa, pero bakit habang tumatagal, humihirap, bumibigat ang dala dala. Dalang lungkot, nung sinabe kong tama na.

Dala dala, dala dala ko parin ang saya mula sa puntong to’ na kahit gabi gabi umiiyak ako kapag naaalala kita.

Naaalala kung gaano tayo kasaya sa piling ng isat isa, umiiyak parin ako dahil alam kong mahal kita. Mahal pa kita. Kahit na alam kong masaya ka na, pero mahal kilala kita.

Alam kong nagkukunwari ka lang na masaya, pero wala akong magagawa kung ayaw mo na talaga.

Ako eto, Tila nakikipagpatintero ako sa pag-asang magiging tayo pa at sa katotohanang wala na talaga.

Na kapag nakatawid ako sa kabilang linya mahahawakan kita pero matataya ako at maaalala kong wala na.

Wala na talagang pag-asa. Malapit na sana sa dulo pero nataya na. Wala na. Wala nang pag-asa na makatawid at matapos ang patinterong sinimulan nating dalawa.

Na sa bawat pagtakbo ko papunta sa'yo. Ako'y hinahatid mo na pala ng mga mata mo. Palayo, palayo sa mundo mo.

Binilisan ko, hinabol ko ang pag-asa. Pero sa huli hindi ko rin kinaya. Pinilit kong maging buo at itama ang mga mali ko para maging karapat-dapat para sayo.

Pero sa bawat hakbang ko patungo sa pinaroroonan mo, nakikita ko. Nakatitig ka walang laman. Walang luha sa mga mata mo. Tila’ pinaparamdam mong wala na. Wala nang nararamdaman ang puso.

Puso mong, naging bato dahil sa mga nagawa ko. Patawad Mahal, di ko alam bakit umabot sa ganito.

Ang dating buo at masayang tayo ngayo'y nakikipagpatintero sa paulit ulit na tayo parin hanggang dulo at sa pagod na ko’ hanggang dito nalang talaga tayo.

Lahat ng tao sa mundong ‘to nasasaktan at walang obligasyon ang mundong protektahan ka. Hindi dahil mabait ka o meron kang mabuting puso. Hindi ibig sabihin no'n hindi ka na makaka iwas sa sakit, iiwanan ka o lolokohin ka. It doesn’t work that way. Pero pinipili ng taong magmahal. Pinipili mo paulit-ulit, dahil kung hindi, parang pinili mo na ring h'wag mabuhay.
—  Eric ( John Lloyd Cruz ) ( All About Love, 2006 )
Sabay-sabay.
Sunod-sunod.
Paulit-ulit.
Nakakapagod.
Nakakasawa.
Nakakalungkot.
Palaging may hinahabol kahit hindi naman mahuhuli.
Palaging umaalis dahil takot maiwan.
Ayaw magpatalo.
Mataas ang pride.
Nagtatanim ng sama ng loob.
Nanunumbat.
Naninisi.
Nagagalit.
Hindi tanggap ang sarili.
Sumusunod sa dikta ng ibang tao.
Walang sariling paniniwala.
Walang sariling disposiyon.
Maraming sinisimulan pero walang natatapos.
Nagkakamali at uulitin.
Sumasagot sa magulang.
Makasarili.
Naaalala lang ang isang tao kapag may kailangan.
Ayaw masaktan kaya nananakit.
Naliligaw.
Hinahanap ang sarili.
Nalilito.
Lahat gustong piliin.
Pinipilit maging masaya.
Hindi makuntento.
Sunod sa uso kaya hindi sumusunod sa sarili.
Madaling sumuko.
Hirap matulog.
Hindi sapat ang 24 oras.
Akala ay kontrolado ang lahat.
Lahat ng bawal ay gustong subukan.
Naaalala lang ang Diyos kapag may matinding problema.
Sabay-sabay.
Sunod-sunod.
Paulit-ulit.
Nakakalungkot.
Nakakasawa.
Nakakapagod.

Shet pag may kausap na talaga ako i mean kunyari may kausap na ako (paulit ulit) tapos may kakausap na iba sakin di ko na kinakausap napaka loyal ko ganun hahahahaha wan ko ba kaya ko nasasaktan eh nag fofocus ako masyado sa isang tao kahit wala pa namang kasiguraduhan

How men think kapag ayaw na nilang bumalik sayo kase may nilalandi silang bago.

Walang lalake na aamining gago at malandi sila, alam mo kung bakit? Kase wala silang magiging “girlfriend” in the next future.

Alam mo yun? Dapat ikaw lang ang may kasalanan, hindi siya. Nagkulang ka kase sakanya at marami kang nagawang kasalanan kaya nagsawa siya eh. The more na itetext at tatawagan mo siya, the more lang na sasabihin niyang “Pinahihirapan mo lang ang sarili mo.” Bakit daw may mga lalakeng gago na hindi umaaming gago sila? Kase nga mawawalan sila ng kalandian at girlfriend, ano ka ba? Bungol ka ba? Dapat ikaw lang ang may kasalanan, hindi siya, kase perfect boyfriend siya. Tandaan mo yan. Isa siya sa mga rare and perfect guys pero sinayang at pinakawalan mo lang. Kaya ayan, naghanap tuloy siya ng iba, kulang ka kase sa effort eh. Nakakasawa na daw yung paulit ulit niyong away, (na siya talaga ang dahilan).

Syempre hindi niya aamining gago, ugok at tarantado siya kase baka walang pumatol sakanya, sisirain mo record ng kapogian niya eh. Wag ganoon, ate.

Sa bawat paghalik sa'yong labi,
alaala pa rin nya ang nananatili
sa bawat haplos ko'y imahe nya pa rin aking nakikita
patawad, pagkat ako lamang ay nadala
nais ko lang makalimot sa pangungulila.

Patawad kung ika'y kinasangkapan
makaalpas lang sa kalungkutan
sa mga nagdaang buwan
ako'y paulit-ulit nitong pinarurusahan
pagmamahal mo'y di ko matutumbasan.

Minahal kita kahit papaano,
ngunit pag-ibig ko'y naglaho
puso ko'y di pa handa para sa'yo
pagkat ito'y para pa rin sa kanya
hanggang ngayon mahal ko pa siya.

napaisip ako.

kung nakikita ko nga kaya kung pano mo ko iyakan gabi gabi, ipagpapatuloy ko parin kaya to? kung alam ko kaya kung pano mo ko ikwento sa mga kaibigan mo, kung pano mo ko isumbong, kung pano ka mag-drama, kung pano mo ko ipagmalaki sa kanila, ganto parin kaya yung tratong ibibigay ko sayo? pano kaya kung one day, bigla ko nalang marealize na ikaw na nga pala talaga. ikaw na pala yung taong lagi kong pinagppray kay God. pano kaya pag ikaw na nga pala talaga yung taong hinihingi ko sakanya? yung taong iintindi sakin. yung taong pagt-tiyagaan ako. yung taong hindi ako susukuan. kasi diba, ikaw naman talaga? ginagawa mo na nga diba? ayan ka na nga oh. ginago na kita lahat lahat, andyan ka parin. andami nang sinasabi ng iba sayo about sakin, andyan ka parin. tinulak na kita palayo lahat lahat, andyan ka parin. pano nga kaya kung one day, bigla ko nalang marealize na ikaw na nga pala talaga, gagawin ko parin kaya lahat ng to? papasakitin ko parin kaya ulo mo? sasaktan parin kaya kita? papahirapan? papaiyakin? iiwan?

diba, ganyan? ganyan yung nasa isip mo. at ganyan rin yung gusto mong maisip ko.
siguro kung sobrang lakas lang talaga ng loob mo, matagal mo na kong pinabaril ng shot gun sa lalaking naka-color brown na leather jacket sabay papadukot mo utak ko tas papabigay mo kay jimmy neutron para ma-program nya sa lab nya tas papalagay mo lahat ng yan sa utak ko.
hoy ikaw, tigil na okay? naiintindihan ko.
maniwala ka, naiintindihan ko. pls lang wag mo na ko pahanap sa lalaking naka-color brown leather jacket na yan.

pero ikaw ba, naiintindihan mo rin kaya ako? bukod sa mga pinaintindi ko sayo, naiintindihan mo rin kaya yung mga bagay na hindi ko sinubukang ipaintindi sayo?

sana alam mo kung gano ko gustong mag-travel from north to south. and from south back to north, mapuntahan ka lang. mapatahan ka lang. ma-comfort ka lang sa personal. ma-hug ka lang. sa tuwing naiyak ka, gusto kong hawakan yung mga pisngi mo, gusto ko na ako rin mismo yung magpunas ng mga luhang dulot ko. dahil kung nagawa ko sa ibang tao yan, mas gusto kong gawin sayo. kahit pa-ulit ulit pa yan, kahit nakakapagod na, okay lang. hindi ako magsasawa kasi ganyan yung mga gawaing gusto ko. at ikaw yung gusto kong gawan ng mga yan. kaso wala. malabo.
sana alam mo na gusto kong makabawi sayo. sana alam mo na willing ako patunayan na totoo lahat ng sinasabi ko.

sana alam mo rin na hanggang ngayon, ikaw pa rin yung gusto kong pagkwentuhan at pagtanungan ng lahat lahat. andami nang nangyari sakin at sa lahat ng yun, ikaw yung una kong gustong pagsumbungan. gusto kong isumbong sayo yung science teacher ko na parang alien na nanghihigop ng enerhiya ng tao kasi sobrang nakakaantok talaga sya. tas one time nasita ako kase lagi ako natutulog sa class nya. eh bat ako, sinita ko ba sya kase lagi sya parang alien? di naman diba. tas meron pa kong new classmate na sobrang foul ng personality, as in nakakainis talaga, sobrang annoying. pero ginagawa ko yung best ko para di magalit kasi goal ko this year yung maging kasing bait ni Pope Francis kaya ang ginagawa ko nalang lagi ko syang kinakausap tapos lagi ko syang tinatanong tas sya naman ang effort sumagot sa mga tanong ko di nya alam puro oo lang ako sakanya pero di ko naman talaga sya pinapakinggan. pero seryoso, nagpapakabait na talaga ko.

sana alam mo rin na alam ko na sa tuwing tinutulak kita palayo, binibigyan ko na rin ng chance yung ibang lalaki na agawin yung trono ko. sana alam mo rin na kung nap-praning ka sakin, mas nap-praning ako sayo. sana alam mo rin na sa iilang punto ng buhay at pagkatao ko, tama ka, selfish nga talaga ako.

nabanggit ko na sayo to. pero sana alam mo kung gano ko ginustong sabihin sayo ng harap harapan na “pwede bang ako lang?” kasi gusto ko ako lang. kahit na gago ako, kahit na tarantado ako, kahit na maloko ako, kahit na paulit ulit nalang at di na talaga ko nagbago, pwede bang ako lang? gusto ko ako lang.

siguro sa sobrang pagka-maloko ko, may times na napaisip ka na di na talaga ako seryoso. at mukang di ako magkaka-time para dito. gusto kong malaman mo na may insecurities rin ako. malinaw sakin na anytime, kayang kaya kang agawin ng kahit sino. nagseselos ako. kahit wala pa yung hinayupak na mang-aagaw na yun, nagseselos na agad ako. kasi gusto ko nga ako lang.

gusto ko sakin ka lang maiinis. gusto ko ako lang magpapasakit ng ulo mo. gusto ko ako lang yung iiyakan mo. gusto ko ako lang yung magiging dahilan kung bat 12am gising ka pa, nagd-drama sa zizzum mo. nagrereklamo kung bat ba napaka-hirap ko intindihin. kung bat ba napakaharot ko. kung bat ba di ako mapirme sa isa. tas mags-send ka ng screenshot sakanya ng kung ano anong nonsense na pinagsasabi ko sayo tapos papagalitan ka nya kase ayan ka nanaman. gusto ko sakin ka lang ganon. at gusto ko ako lang. gusto ko ako lang yung haharot sayo. gusto ko ako lang nakakaalam ng about sainyo ni gatorade girl. gusto ko ako lang.

sorry. alam ko kung gaano ako ka-komplikadong tao. alam ko na bago tayo mapunta sa ganto, sobrang daming tanong ang sumagi muna sa isip mo. alam kong di ka sigurado sakin dahil nga pabago-bago ako. alam ko na pagdatin sakin, mapapa-dalawang isip ka talaga kasi kanina, okay tayo. ngayon, hindi. bukas, andyan pa ko. kinabukasan, wala nanaman. sorry sa lahat ng confusions na dala ko. sorry kung talo pa kita sa sobrang gulo ko. siguro nga, hindi pa ako tapos. hindi pa ako buo. hindi pa ako sigurado kaya kahit ako sa sarili ko, naguguluhan pa.

sorry kung may commitment issue ako at mas gusto ko yung pa-fling fling lang. sorry kung wala pa kong balak magseryoso ng full time. sorry kung napakaharot ko. sorry kung napaka-isip bata ko to the point na parang nilalaro ko lang lahat ng bagay. sorry kung lagi akong nagc-cause ng overthinking mo. sorry kung sa iilang punto, napaka-immature ko.

thank you. thank you sa pagtitiis. thank you sa pagt-tiyaga sakin. thank you kasi kahit ilang beses na kita pinagtulakan palayo, andyan ka pa rin. alam mo, sobrang ikakatuwa ng parents ko pag nalaman nila na bukod sakanila, meron pang taong nagpumilit na umintindi sa anak nilang napagka-hirap hirap intindihin. sobra talaga kitang ina-admire as a person. yung tipo na pag nagkaron ako ng homework ng “list of people you admire the most”, ikaw yung ilalagay ko sa number one. sobrang swerte ko talaga kasi nagkaron ako ng ikaw. thank you for that always-open-door. thank you for the second chance. for the third, fourth, and so on. thank you for all of the chances you gave to me. hindi ako magsasawang magpasalamat kay God kase binigyan nya ko ng chance sa'yo. at hinding hindi ako magsasawang kausapin sya at paki-usapan ng paulit ulit na baka p-pwedeng ibigay nya sayo yung pinaka-the best life ever kasi deserve mo yun. at alam kong alam nya rin yun.

minsan napapaisip ako, sobrang gago ko talaga kasi tignan mo yan, di ko maintindihan kung bat dumadating ka sa puntong sarili mo yung sinisisi mo. hindi tama yun kasi kung meron mang dapat sisihin dito, ako. ako. at ako lang yun. wala kang kasalanan. wala kang nagawa na kahit ano para maging dahilan kung bat tayo napunta sa ganto. ayokong sisihin yung sarili mo. ayokong mag-isip ka ng mag-isip kung san ka nagkamali kasi wala naman talaga. ayokong matulad ka sa iba na ang tingin sa sarili nila may something wrong kasi walang ganon. okay?

wala akong iba. wala akong babae dito o ano. sorry nalang talaga. sorry kung out of nowhere, narealize ko na hanggang ngayon affected parin pala talaga ako sa ex ko. sorry kung nasasaktan parin ako sakanya na dapat hindi na talaga. sorry rin kung dumating sa point na pakiramdam ko naglolokohan nalang rin tayo. na kaya lang tayo nagkakaganto kasi eto yung meron tayo ngayon. sorry kung masyado kong binig deal lahat ng mga nangyari. sorry kung sobra akong nagalit sayo nung sinaktan mo ko kahit na alam kong ginawa mo lang naman yun para sakin. sorry kung kinuha ko na yung pagkakataong binigay mo para tuluyan nang makatakas dito. sorry kung biglang isang araw, nagising nalang ako, ayoko na. pagod na ko. pagod na ko maging dahilan kung bat lagi kang naiyak, kung bat lagi kang nasasaktan, kung bat lagi kang naguguluhan.

wala nang rason para mag-exist pa sa mundo mo. sobrang bigat ko na at wala na kong balak magpa-bigat pa sayo. kaya kung magpapaalam man ako, hayaan mo nalang. tanggapin mo nalang nang hindi ka na nag-iisip kung bakit, kung san ka nagkamali, kung ano nanaman ba yung nagawa mo o ano. isipin mo nalang na nangyayari to dahil tapos na. tapos ka na sakin. tapos na ko sayo. tapos na tayo. natutunan na natin yung mga bagay na dapat matutunan. nakuha na natin yung dapat makuha. ubos na yung rason para makilala pa natin ang isa’t isa dahil nakilala na natin ang isa’t isa. at hindi na siguro natin trabaho yung magkakilanlan pa. pero gusto kong isipin mo na gusto ko pa. gustong gusto pa. yun nga lang sa puntong to, kailangan na nating makuntento sa kung anong meron tayo.

kuntento na ako sa kung anong naging meron tayo. kuntento na ako na nakilala kita. at naging parte ako ng buhay mo. kuntento na ako na meron akong maipagyayabang sa iba at masasabi ko sakanila na minsan na ko nagkaron ng tao sa buhay ko na kahit anong kalokohan yung gawin ko, tanggap parin ako. na kahit napaka-hirap kong intindihin, iintindihin ako. at kahit pagtulakan ko palayo, pag binalikan ko, tatanggapin at tatanggapin parin ako.

ayokong sabihin kung gano kita kamahal, ayokong sabihin sayo na “mahal na mahal na mahal kita” kasi gusto ko sa paraan ng pagsulat ko, ikaw mismo maka-realize nun. i want you to be enlightened and be informed that there are things na kaya mong gawin na never mong inimagine na kaya mo pala. like this, honestly, di ko parin talaga trip tong shit na to. ayoko talaga magsulat. kasi unang una sa lahat, nakakatamad. pangalawa, ang drama. pangatlo, ang korni. pero ewan ko ba, there is something in you that makes me want to write everything. ubos na ubos na ako sa salitang gagamitin pero sa bawat bagay na ginagawa mo, sa bawat bagay na pinapakita mo, unintentionally mo kong nar-refillan ng mga panibagong salita. pagdating sa'yo, hindi ako mauubos. you will always be a big part of me na hindi kayang agawin o palitan ng ninuman, kahit future girl ko pa yan. i will forever be grateful to God because of you. and you will forever be the reason why this korning blogger named supermakhtan exist.

irina angela lising de guzman, it was a great adventure. and it’s a big pleasure of mine to have an adventure with you. when i grew older, i will never forget na when i was young, i fell in love with a girl na kasing bait ni mama mary that soon became my rapunzel. and i will never ever regret na nangyari yun kasi it’s the best thing that has ever happened to me.

i would like to thank your friends, for always making you happy. and for treating you right. to your parents, because of them, you exist. and to God, for you, for this wonderful experience, for everything. this is the best blessing ever, you are the best blessing ever. thank you Lord.

there is always an ending — “we” end. there will be no more kulitans between you and me. those pa-ulit ulit na paga-away and pagtatalo. and so much more. the time will come na mawawala na talaga lahat ng ‘to. there will be no more source of information. there will be no more communication. but always put this in mind, a part of me will always be this much in love with you. and if i will be given a chance to say kung ano yung pinaka-gusto kong sabihin talaga sa'yo it’s just, “i wish you the very best”.

this is the last time that i will write. that supermakhtan will blog. please, take my words and our memories together with you, always.

this is the end of us. and the beginning of you, and me.

love,
supermakhtan | flynn rider, 2014.

Ipapaubaya nalang kita sa tadhana.

Eto na ang huli, pangako. Dito na ako hihinto. Ito na ang parte kung saan susubukan kong pakawalan ang mga alaala mo na kahit padaplis nalang at katiting, naka burol parin sa kamalayan ko. Papakawalan ko na rin ang sarili ko mula sa pagkakatali doon sa konteksto na ‘baka pwede pa’ o 'baka kaya pang maibalik’.

Ipapaubaya nalang kita sa mga bituin, mahihirapan akong hindi tingalain, dahil nakasanayan ko ng tuwing namimiss kita, hihiling sa uniberso, kung may makikinig man, pagbigyan ang panalangin ko— iligaw ka ulit ng mga paa mo sa buhay ko. Papalayain ko na ang mga bituin, dahil siguro naririndi narin silang tanggapin ang paulit-ulit kong bulong gabi-gabi. Baka kahit sila, nahihirapang paibigin ka, para sa akin.

Ipapaubaya nalang kita sa malulungkot na lansangan. Yung mga lugar na dati nating nilagian. Panandalian din natutong ngumiti ang nakasimangot na daan. Masaya ito nung bigla mong hinawakan ang aking kamay, sa sobrang higpit parang hindi ka na bibitaw— mali man ang aking pagkakaintindi noon pero salamat parin sa mga panahong ipinaramdam mo ang pagtanggap, ang pagprotekta, ang pagmamahal— kahit wala. Papalayain ko na rin ang malungkot na lansangan. Tatanggapin na hindi na muli itong matatahak kasama ka. At ngayon, malalakaran na natin ito ng magkahiwalay, o baka, iba na ang kasama. Sana, pag abutin mo ang kamay niya sa mga lugar na dati ay binabaybay natin ng magkasabay, ngitian rin kayo ng lansangan.

Ipapaubaya nalang kita sa pagkakataon. Papakawalan ko na ang mga alaala at posibilidad sa ngayon. Dahil kung para sa akin ka talaga, nawala ka man, masakit man to ngayon, magmahal man tayo ng iba—

Mahahanap mo ang daan pabalik at mahahanap ko ang paraan para mahalin ka ulit.

Sana, dalhin ka ng tadhana sa mga pinakamamagandang bagay na pwedeng ibigay ng mundo at mahanap mo ang bubuo sayo.

nakakatakot magtiwala sa sarili mo lalo na kapag yung magulang mo walang tiwala sayo. ewan ko ba, yung mga sinasabi nila sakin kahit paulit ulit, masakit pa rin. siguro nga dun lang sila nagffocus sa mali ko, di nila siguro nakikita na tao din ako, napapagod, nasasaktan, natututo. baka nga tama sila, wala talagang patutunguhan buhay ko. pero sana wag nilang isampal sakin lahat ng yon.

Paalala Lang

Mahal, patuloy kong paulit-ulit na sasaksakin ang mga sugat na malapit na maghilom kung ‘yan ang gusto mo.

At sa lahat ng pait na natikman ng dila ko tuwing hinahalikan mo ‘ko ay ang tamis tuwing hinahayaan mo akong matunaw sa iyong mga braso sa gitna ng mga gabing mapanghusga. Hayaan mo sana akong mahalin ka sa paraang alam ko. Hindi ko man maipagmayabang sa mga tala kung gaano ka katingkad kahit may liwanag ay handa naman akong iharap ka sa buwan, ang buwan na siyang may alam ng lahat ng nakaburda kong sikreto.

Matutunan mo sanang ipagpikit ng mata ang mga problema mo. Maisipan mo man lamang minsang gawing unan ang luha mo. Sa panahong kaya mo na at iba na ang umaalalay sa'yo, tatandaan mo sana na mas mahalaga parin ang maging mag-isang buo kaysa may kabiyak.

Hahayaan mo na lang kasi alam mo namang magiging ok din kayo bukas o sa makalawa ng ng di mo pinaghihirapan pero hindi ka naman ganyan dati ibang iba na ngayon. Wag kang pakampante na kaya niyang magtiis ng paulit ulit. Sige hayaan mo lang ikaw din baka mawala siya sayo ng di mo namamalayan.