patag

Your Modern-day Maria Clara

I’m so damn tired of receiving messages asking me if they can court me or saying things like they love/like me. Guys, pls. Hindi lahat ng babae madadaan niyo sa pagpapacute niyo sa chat o patag-tag sa status post. No. There’s still me, and other girls out there na gusto ng traditional way ng panliligaw. May mga babae pa ring napapatanong kung bakit ang dali dali niyong nasasabi yung salitang “Mahal kita” na parang nag-hello lang kayo. Man up, dude! Hindi porke’t may internet na, di na kayo gagalaw. Ipakita niyo naman yung totoong ibig sabihin ng “Mahal kita”. Wag puro salita, lagyan niyo rin ng gawa.

APRIL 27, 2017 <3

ao ayon april 27 na ngayon at nakakatawang nakakagago na wala paring balita shs sa science HAHAHAAH 

patagal na ng patagal HAHAHA 

PUTCHA SABIHIN LANG KASI KUNG MERON O WALA 

ALERT! A HUGE WAVE OF JEJEZOMBIES IS APPROACHING

Habang dumidilim at sumasapit ang gabi, unti-unti mo na lang mararamdaman ang kahilahilakbot na eksena sa loob ng public cemetery. ‘Coz a huge wave of JejeZombies is approaching. Kukuyugin ka nila at gagawing miyembro ng kanilang tropa. Kaya nagtago ako at pinagana na lang ang aking power of sight. 

  • Sa dakong kaliwa, nakita ko si koya. Pupunta lang ng sementeryo suot na agad yung damit pamasko, may tag pa. Naka floral cap, floral shirt at floral na shorts. Therefore, isa siyang ugat. And I was like, “Floral pa more! Ipatong sa puntod!”
  • Tapos ito namang si ate, nakafull-blast make-up. Putok na putok ang blush-on, bagong kulot pa ata yung buhok. Debut niya ata. Kung maglakad kala mo rarampa sa sementeryo, tinapakan pa yung puntod ng lola ko sa mismong harap ko. Cemetery’s Next Top Model ampota.
  • Sa dakong kaliwa ko naman, may dalawang lalaking nagseselfie. Sabi nung isa, “Pre, picturan mo naman ako yung pang-DP sa feysbuk. Yung fierce.” Infairness naman kay kuya, tama yung pronunciation niya ng fierce. So, nagpose siya ng may dalawang baril sa ilalim ng baba tapos di ngumiti. Tungnuh. Kapag di ngumiti fierce na agad? Uweeee!!!
  • Napansin ko rin na parang may naglalampungang dalawang magjowa sa likod ko. Hindi ko intensyong tumingin pero kapag napapakinig kong napapahalinghing si ate sa sarap, gumagalaw yung eyeballs ko sa direksyon nila. Paglingon ko, aba, si kuyang ugat at ateng fAshown. Saktong pagharap ko, kitang-kita ng dalawang mata ko na hawak ni kuya ang dedeng pang-Grade 4 ni ate. Patag na nga pinisil pa. Beastmode ang gago. Siguro may mga tao talagang alam na nilang bagay sila pero hindi meant to be. So ang tendency niyan, magtitikiman na lang. Bahala sila. I mean ang mahalaga, nasarapan. Sarap nilang pitikin ng loombands sa utong.
Ang aking damdamin para sa The Most Painful Battle

WARNING: Punong puno ng SPOILER ito.

Winarningan kita ha, ikaw ang makulit.

Tatlong beses na-ipost ang The Most Painful Battle at dalawang beses itong nabura.

Una: Noong nasa Wattpad pa ito at “Pierce Love” pa ang pamagat nito. Hindi ko siya tinuloy at binura ko.

Pangalawa: Naisip kong ibalik ito at i-repost dito sa website / blog ko at naisip kong palitan ang pamagat, ginawa kong “The Most Painful Battle” dahil naisip kong masyadong plain at walang masyadong meaning ang naunang pamagat.

Pangatlo at huling beses: Naisip kong mas madaling mag-post ng kwento sa Wattpad kesa sa website ko kaya pinost ko ulit doon, dinala ko ang pamagat na “The Most Painful Battle” at doon ko na ipinagpatuloy ang laging nauudlot na pagu-update ko sa mga kasunod na kabanata.

Nagsimula lang kasi talaga ang kwentong ito sa “trip trip” lang, ang tanda ko tinatapos kong isulat noon ang She Died (?) pero medyo nara-writer’s block ako kaya naman naisipan kong gumawa ng kwentong pampawala ng stress, pampa-lipas ng writer’s block, ‘yung trip mode na kwento lang talaga kaya naisip ko itong The Most Painful Battle (o noon ay Pierce Love) Basta ko lang pinindot ang “create” a story sa Wattpad, tinitigan ang blangkong pahina at inilapat ang mga daliri ko sa keyboard at nagsimulang i-type ang isang “ewan” na prologue, habang sinusulat ko ang panimula ng kwento, hindi ko pa alam kung ano talaga ang plot, may idea lang ako na gusto ko ng character na “may pahed”, tipong nakaka-turn off, hindi “ideal” kaya naisip kong gumawa ng isang “feeling gangster na tambay na jejemon na character”, sawa na kasi akong mag-describe ng “gwapo, hot, mayaman, matalino, sexy” na mga bidang lalaki kaya naisip ko “siya”. Si “siya” ay wala pang pangalan habang tinatype ko ang prologue, hindi ko tanda kung paano ako nakarating sa pangalang “Pierce Useda”, naisip ko lang na dahil may pagka-feeling gangster at siga itong character na ito, dapat trying hard itong pumorma at magmukhang siga kaya dapat may highlights ito at may mga “piercing” at doon ko siguro nakuha ang pangalang “Pierce”.

Pero sa prologue na tinatype ko noon ay kailangan pa ng isang character, ang kaibigan ni Pierce Useda. Pero wala akong alam na pangalan na ibibigay dito, dahil biglaan at trip lang talaga 'yung kwentong iyon hindi ako nakapag-prepared ng mga pangalan. Wala akong maisip, ayaw ko ng normal na pangalan, gusto ko 'yung “nakakatuwa, madaling tandaan”, at sa hindi maipaliwanag na dahilan ay pumasok sa isip ko ang salitang “orangutan” (hindi ko talaga alam kung bakit, wala namang konek sa ginagawa ko noon), dahil doon ay pinangalanan ko ang isa ko pang character na “Oranggu Tan”, double “g” talaga para hindi naman hayop na hayop ang pangalan niya. HAHAHAHAHA! 

At naisip ko rin na kung “feeling” gangster sila, hindi ba dapat may gang o grupo man lang sila? At dahil “jeje” at mga jologs sila, baduy at corny na pangalan ang ibinigay ko sa “little feeling gang” nila, “The Pogi Gang” at dahil kailangan din ng mga pangalan sa mga iba pang members (hindi naman pwedeng dalawa lang sila ni Oranggu sa gang hindi ba?) ay naisipan kong A, B at C na lang ang mga pangalan ng mga kasamahan nila dahil tinatamad akong mag-isip ng mga pangalan. Trip nga lang e, hindi talaga ako seryoso noon. HAHAHAHA!

At dahil pinanindigan ko ang katamaran ko at kakornihan ko ay pinangalanan kong Leaf Tea at Bana Na ang dalawa pang mga tauhan. Naisip ko 'yung Bana Na kasi gawa ni Oranggu Tan, hahaha! Oranggu Tan likes Bana Na ♥ Hindi po ako normal, hahahaha!

Sa umpisa talaga, hindi ko alam kung anong patutunguhan nitong kwentong ito, I was really just going with the flow ng itinatype ko, kung ano na lang maisip na eksena habang nagta-type iyon na lang ang susundan ko at pagbabatayan sa mga kasunod pang eksena. 

Pero syempre, patagal nang patagal, lumilinaw na sa akin ang tamang direksyon ng kwentong ito, nakaisip na ako ng dapat na plot talaga nito at ng mga dapat na pangyayari. Naisip kong panindigan ang pagiging jeje at feelingero ni Pierce, ginawa ko siyang sobrang nakaka-turn off sa mga readers at si Oranggu naman ang pinakagwapo ko sa mga mata ng mga readers (para naman makabawi ako sa mabantot na pangalang ibinigay ko sa kanya HAHAHAHA). Ginawa kong mabagal ang PIELEA moments (Pierce X Leaf) dahil gusto ko munang pa-eksenahin ang BANATAN moments (Bana X Oranggu Tan) dahil naisip kong hindi ganoon kadaling bigyan ng development ang PIELEA dahil (1) nakakadiri si Pierce XD (2) Taken na si Leaf. 

Sa BANATAN, pinagtagpo ko 'yung magka-iba nilang mundo. Isang mayaman at isang mahirap. Isang nagka-financial problem ang pamilya at isang walang ina at may mapang-abusong ama. Ginusto kong ang “pagkakaiba” nila ang maging magnet nila sa isa’t isa. Plus, may similarity din sila: parehas silang may mga pangarap; maging pianist at maging chef.

Sa PIELEA naman, ipinagdamot ko talaga si Leaf kay Pierce. Taken na nga kasi ito ni Owen Cortez (seryoso, hindi ko alam kung bakit ginawa kong “normal” ang pangalan niya, siya ata ang pinaka-normal ang pangalawan sa kwento HAHAHAHA!), hindi ko naman pwedeng paghiwalayin agad 'yung dalawa dahil lang umeksena ang bidang jeje diba? At hindi naman basta basta magkakagusto si Leaf kay Pierce kung ginawa ko ang lahat para magmukha itong ewan at sobrang nakaka-turn off sa harap ni Leaf. Alam ko ang sama kong manunulat para i-bully nang ganoon si Pierce, pero ginusto ko lang naman ng kwento kung saan “kinalala” muna talaga siya ng husto ni Leaf bago ito mahulog sa kanya. Gusto kong magkagusto sa kanya si Leaf sa kabila ng mga flaws niya, gusto ko lang talaga bumuo ng tauhan na kahit sa dami-dami nitong flaws ay may mga magaganda pa rin itong katangian at posible pa rin itong mahalin. Ayaw kong sumulat ng isang “prince charming”, gusto kong sumulat ng “normal” na tao. Masiyado na akong maraming naisulat na “prince charming”, gusto ko na ng isang “normal” na tao na punong-puno ng flaws pero unti-unting nagma-mature at nakikita ang mga magagandang katangian nito.

Naisip ko rin gumawa ng ikatlong love team, ang PINGGU!!! Pinggu = Pierce at Oranggu! Hahaha! Bromance po ito, ang gay pakinggan pero para sa akin mas natuwa akong isulat ang loveteam nila kesa sa PIELEA at BANATAN kasi habang isinusulat ko ang PINGGU ay naiisip ko ang relasyon ko sa mga kaibigan ko lalo na sa mga bestfriend ko. Pag-ibig din naman ang pagkakaibigan, hindi ba?

Pero napag-tripan ko nga ata talagang tunay itong si Pierce, naisipan kong bigyan siya ng sakit. HAHAHAHA. Feel ko lang na pahirapan sya eh, hahaha. *evil*

At dinedbol ko siya sa huli dahil

(1) trip ko lang talaga HAHAHAHA 

(2) habang sinusulat ko ang kwentong ito at kahit kaonti ay nagseseryoso na ako sa plot (HAHAHA) ay may napagtanto ako: ang tema ng kwento ay “pagbibigay ng ikalawang pagkakataon”. 

Mga ikalawang pagkakataon sa kwento:

* 'Wag husgahan ang tao sa unang beses na nakita mo siya, bigyan mo siya nang ikalawang pagkakataon para mapatunayan niya talaga ang sarili niya sa'yo. Tulad kay Pierce, sa unang basa mo sa karakter niya ay nakaka-turn off at nakakainis siya masyado pero hindi ba’t paglaon ay nakita mo ring may mga katangian siyang nakakapagpangiti sa'yo na tila ba mapapa-aww ka na lang? Nagma-mature ang tao, kaya kahit ayaw mo sa kanya dapat bigyan natin siya nang ikalawang pagkakataon na mapatunayan ang sarili niya at makilala natin siya ng husto.

* Hindi dapat tayo nagpapa-pigil sa ating nakaraan. Oo, masakit ang masaktan. Kaya nga kapag napaso na tayo ng apoy ay takot na tayong lumapit dito. Pero saan ka makakarating kung nakatali ka sa nakaraan mo? Katulad ni Oranggu, ayaw niya pang aminin ang nararamdaman niya para kay Bana dahil ayaw niya na nang panibagong relasyon, binabagabag pa rin siya ng nakaraan niya kaya ayaw niyang bigyan nang ikalawang pagkakataon ang sarili na umibig at sumayang muli.

* May mga bagay tayong nagagawa na kahit alam nating hindi tama ay ginagawa pa rin natin, hindi ba? Tapos magsisisi lang tayo kapag may nasaktan na, kapag nasaktan mo na siya, sila o nasaktan ka na. Tulad ni Owen, nalito siya saglit sa damdamin niya, he might sound like an asshole sa ginawa niyang pangtu-two time pero may mga oras naman tayong hindi tayo makapagdesisyon diba? May mga oras na nag-aalangan tayo sa mga nararamdaman natin, may mga oras na nalilito rin tayo. Nagsisi naman siya kahit alam niyang huli na. Paano niya maitatama ang mali niya kung hindi siya mabibigyan ng ikalawang pagkakataon, hindi ba?

* Hindi man nagkatuluyan sina Pierce at Leaf, ay may ikalawang pagkakataon pa rin para sa kanilang dalawa, sa ibang paraan at katauhan nga lang.

Oo, “ikalawang pagkakataon” ang nakita kong tema para sa kwentong ito. HAHAHAHAHA! Ang weird ko, whatever. HAHAHAHA!

Pero masaya ako sa naging resulta ng kwentong ito. 

Masaya akong napatawa ko ang mga mambabasa, naiparamdam ko sa kanila ang sakit na nararamdaman ng mga tauhan at napa-iyak ko sila. HAHAHAHAHA sadista lang. HAHAHAHAHA! Pero seryoso, masaya ako kasi nabigyan ko ng iba’t ibang emosyon ang mga bumasa nito, hindi man lahat atleast karamihan ng parte ng mga tumangkilik dito ay naiparamdam ko sa kanilang parang totoong tao talaga sina Pierce, na buhay sila, na pwede silang mag-exist sa totoong buhay.

Pero may sikreto akong sasabihin sa inyo tungkol sa kwentong ito:

sa mga huling parte ng kwentong ito, may kaonting eksenang nangyari talaga sa akin, hindi “eksaktong” ganoon pero basta, tipong ganoon. HAHAHAHA! At iyong pagka-ospital ni Pierce, 'yung mga damdamin ng mga tauhan doon, iyon 'yung ilan sa mga damdaming naramdaman ko nang ma-ospital at mapunta sa kritikal na kundisyon ang isang malapit na tao sa akin. Kaya siguro kahit papaano ay naramdaman niyo ang naramdaman nila, kasi totoong damdamin iyong inilagay ko doon.

Salamat po sa mga nagbasa ng The Most Painful Battle, salamat sa mga nagmahal kay Pierce Useda. ♥

03/03/13

Wala Pala

Gusto ko lang balikan ang nakaraan
Sa kung saan wala tayong kasiguraduhan
Malabo lahat
Walang tayo
Komplikado
Pero bakit nga ba na kung kailan ako hindi sigurado doon pa ako pinakamasaya

Ewan ko nga ba
Kung bakit ako pumayag sa isang malabong laro para lang makasama ka
Para lang sumaya
Kahit alam ko na pansamantala
Minahal nga siguro kita
Hindi kasi ako yung tipong nagpapadaig, nagpapatalo
O sumusugal sa bagay na malabo
Pero oo, sumugal ako sa'yo
Walang atubili
Walang teka-teka ano ba ‘to
Mabilis pa sa alas kwatro

Oo, sumugal ako sa'yo
Kahit walang pangako ng panghabambuhay na pagsasama
Kahit walang kinakapitang “oo, sige tayo na.”

Sumugal ako sa'yo
Sa kabila ng paghadlang ng mga kaibigan ko
Sa pagasang isang araw magbabago
Pagasang mapapalitan na ang salitang “malabo” ng isang nagmumurang TAYO

Bakit ako pumayag na maging pasamantala
Naguumpisa pa lamang pero natatanaw ko na
Ang pagkawasak ng puso kong hindi handa
Nakakatawa na minsan pala masaya maging tanga

Patagal ng patagal
Inakala ko na dalawa na tayong sumusugal
Iniisip na baka ito na ‘to
Lalo na nung sinabi mo na mahal mo rin ako
Nung sinabi mo na “masaya ako sa'yo.”
Nung mga oras na hinawakan mo ang mga kamay ko
Sabay halik sa noo
Sabay bitaw sa isang pangako
Na parang bang hindi mapapako
At magsisilbing pambura sa sitwasyong napakalabo

Ngunit isang araw, tinulak mo na lang ako palayo
Nakahanap ka na pala ng taong mas magpapasaya sa'yo
Mas magbibigay ng kulay sa mundong ginagalawan mo
Mas magbibigay kahulugan sa mga panaginip mo
Mas magmamahal sa gagong katulad mo

Pasensya ka na
Umaasa na kasi ako
Nakalimutan ko na mayroon nga palang dulo
Ang sitwasyong binuo mo, ko, tayo..
Mayroon nga palang katapusan
Itong kasunduan
Na gusto kong na lang balikan
Ang sitwasyong walang kasiguraduhan

Pasensya ka na
Akala ko kasi meron na
Pero wala pala talaga

Nawalan na naman ako ng taong mapagkakatiwalaan ko pero alam ko ako rin yung may kasalanan kung bakit ganon ang nangyare. Hindi ko rin naman masisisi ang mga taong dumadaan lang sa buhay ko at bigla rin aalis. May tatagal nga pero habang patagal ng patagal, palaho rin ng palaho. Kaya nakakatakot ng tumanggap ng tumanggap ng tao sa buhay mo eh, dahil lagi na lang nawawala. May mga pumapalit nga, aalis din naman. Ayoko na, sawa na ako.

Kung patagal ng patagal na napapansin mong nag-iiba siya at nawawala na yung sweetness niya sayo. Basic lang  Gawin mo din yung mga ginagawa niya sayo para maramdaman niya din yung nararamdaman mo.