pasasalamat

I lost my mom in year 1999 because of Cancer. But that doesn’t disqualify me to celebrate mother’s day for I have been given people who are more than willing to take the part of being a mom to me. I am so much blessed because of them.

Salamat sa mga sumusunod:
Mama Cora. Nanay Ellen. Ma'am Emy. Nanay Jennylyn. Nanay Katherine. Mama Chie. Nanay Merz. Mommy Nikki.

Salamat po sa pag-aaruga, pagmamahal at paggabay. Mahal ko po kayong lahat. Happy mother’s day.

Happy mother’s day din sa mga nanay o nagsilbing nanay para sa iba. Mabuhay po kayo!

May Pangarap Po Ako

Kung tutuusin ay malaki ang pasasalamat natin sa ating magulang dahil pinaghirapan nilang pag-aralin tayo mula elementarya hanggang kolehiyo. Hindi biro ang maghanap ng pang-baon sa araw-araw at mga extra gastos dahil sa mga projects at kasinungalingan mo na may babayaran sa ekwelahan. Itinatawid tayo ng ating magulang mula sa kahirapan papunta sa maginhawang buhay sa pamamagitan ng edukasyon.

Makapagtapos sa pag-aaral nga ang maireregalo natin sa paghihirap sa atin ng ating magulang. Masusuklian na natin ang lahat ng pagpapasensya nila kapag may mababang marka ka o bagsak sa card. Mawawala na yung galit nila kapag ginagabi kang umuwi at magdadahilang kasama mo ang classmates mo para sa group project pero ang totoo ay gumala lang kayo sa mall o tumambay sa bahay ng kaibigan mo kasama ang syota mo. Mababayaran mo na ang lahat ng paghihirap nila.

Pero hindi lahat sa atin ay nagiging matatag. May ilan na ang pakiramdam nila ay mahina sila o napakabobo nila. Patuloy na bumabagsak at hirap na hirap sa pag-aaral. Naaalala ko na hirap na hirap ako sa isang subject na pakiramdam ko ay papatayin na ako dahil sa pre-requisite nya na domino effect. Ang tendency? Irregular! Gusto kong sumigaw at magalit dahil bumagsak ako. Pakiramdam ko ay ako na ang pinaka talunan. Awang awa ako sa sarili ko dahil nakaya ng mga classmates ko. Bakit ako hindi? Anong mukha ang ihaharap ko sa magulang ko kapag binigyan ko sila ng bagsak na marka. Pero hindi ako sumuko. Pinakita ko sa prof ko at sa mga kaklase ko na gagraduate ako. Pinakita ko sa magulang ko na oo, bumagsak ako. Pero may pangarap ako! Ang ang pangarap ko na iyon ang ginamit ko para marating ko kung ano ako ngayon!

Hindi naman nasusukat ang galing mo sa apat na sulok ng silid-aralan. Hindi ka magaling magmemorize ng kung sinu-sinong tao sa nakaraan ay hindi magiging batayan sa kinabukasan mo. Ang tunay na pag-aaral ay magsisimula kapag lumabas ka na sa iyong eskwelahan. Hindi algebra at trigonometry ang mathematics sa buhay mo kundi kung paano mo kukwentahin ang matitira sa sahod mo kapag binayaran mo ang mga utang mo. Hindi thesis at research ang batayan sa buhay kundi paanong research ang gagawin mo para mapabuti ang kinabukasan mo dahil sa ngayon, ito ay walng katiyakan. Kaya hindi ako naniniwala na mayroong taong bobo. Mahina ka sa ibang bagay pero magaling ka naman sa iba. Hindi ka talunan kaibigan. Dahil hindi dinidikta ng marka mo ang grado mo sa pakikipagsapalaran sa buhay. May pangarap ka diba? Gamitin mo itong inspirasyon para bumangon at magtagumpay.

Sabihin mo sa parents mo na “Mama, Papa, mag pangarap po ako”. Hindi sila ang magkokontrol sa buhay mo. Gagabayan ka nila pero ikaw ang kapitan sa sarili mong barko. Hindi mo rin kailangan ang sasabihin ng iba. Kung sasabihin nila na “wala kang mararating”, “hindi ka tumulad sa kapatid mo”, “anong buhay mo sa kurso na yan”, hayaan mo lang sila. Huwag mo silang pakikinggan dahil kapag nakinig ka, babagsak ka. Maraming pupuna sayo at sisirain ka sa proseso ng pagkamit mo ng iyong pangarap. Huwag mong hayaang umulit ka sa simula.

Kung uulit ka man sa simula, huwag kang susuko. Umulit ka at tumayo. Huwag mo silang intindihin. Kapag ba nagutom ka na dahil wala kang trabaho at magandang buhay, ang mga pumupuna ba sayo ay tutulong? Hindi. Pagtatawanan ka lang nila at sasabihing: sabi ko na nga ba!. Huwag kang susuko kabayan. Para sa pamilya mo. At higit sa lahat, para sa sarili mo.

If you have a time, and interested to my college brief story, please take time to read this. Thank you! And to all batch 2017, congratulations.

The best profile picture ever!

Tila ang sarap pakinggan ng mga katagang “Graduate na ako.” Hindi ko kayang pigilan ang umaapaw kong kasiyahan na nasa loob ng aking katawan kasabay din nun yung luhang nagtatago sa likod ng mga mata ko na tiniis ko sa loob ng limang taon. Oo tama, luha. Luha na dulot ng sobrang tuwa, luha na nagsasabing sa wakas tapos na ang mga paghihirap mo, ito na yung pinapangarap mong degree (well actually hindi ko alam na dito sa kursong ito pala ako magtatapos). Sa wakas makakahanap ka na ng isang maganda at disenteng trabaho na maipagmamalaki mo sa kung kanino. At syempre yung luhang nagsasabi sa loob ko na… “Sa wakas Rayniel, nakaya mo. Lahat ng pagsubok, lahat ng mga mahihirap na exams, quizzes at projects, sige isama mo na rin yung mga seatwork na akala mo quizzes sa sobrang hirap na ultimo utak mo talagang mapipiga at matutuyo.“

Sa totoo lang hindi lang isang beses ang maisipan ko yung fastest way to exit this course which is to quit. Sa limang taon ko sa College of Engineering and Technology, hindi lang isang beses na sinabi ko sa sarili ko na "tama na hindi ko na kaya”. Dumating pa nga yung araw na sinabi ko na mismo sa dean namin na “Sir pwede po bang mag shift nalang po ako sa ibang course pero same lang ng college kasi po sobrang hirap na.” Ilang quizzes na ang iniyakan ko, simulan natin sa first year, yung college algebra na inakala kong makaka uno ako pero nauwi sa 2.25 tapos yung trigo ko na sabi kong basic lang pero 2.25 lang din. Grabe first year palang sinabi ko na sa sarili ko “IMPYERNO ATA TONG PINASOK KONG KURSO”. Nalagpasan ko ang first year ng matiwasay pero pag sapit ng second year, UGH! PHYSICS. YES, kung saan nakakakuha kami ng grades na 26/100 at maswerte kana nyan kapag ganyan ang nakukuha mo dahil kahit papaano tumatama ka ng isang problem out of four problems. Dahil hindi namin alam kung saan kumukuha ng tanong yung prof namin dyan (puro pang out of this world). At iniyakan ko yang subject na yan, sinabi ko na sa sarili ko na hindi ako para sa engineering at kung babagsak man ako, it means ayun na yung sign. After ng semester, nalagpasan ko ang physics at alam mo ang sabi ko sa sarili ko? “Rayniel bakit mo pinasa, dinugtungan mo lang yung buhay mo dito sa impyernong course na to”. Pero believe it or not, nung pinasa ko ang Physics kahit tres lang ang nakuha ko, naging determinado akong lumaban. Akala ko makakaya ko na dahil ayan na third year nako sa ibang course kasi diba pag third year na wala ng problema, yun pala. Simula palang ng kalbaryo ng buhay namin sa Electronics Engineering. Pumasok ang electronics at circuits, aba himala wala akong problema kaso biglang sinabitan ng Differential equations, at muli nanaman akong nawalan ng lakas ng loob at determinasyon. Dyan din yung muntik nako ma-HD at mapalipat dahil sa failed to reach the cut-off. Thanks to that warning-warning-hd rule, dahil isang warning palang ako at pangalawa ko na yun nung bumagsak ako. Nung naisip ko yun sabi ko sa sarili ko, “Kailangan mong lumaban, nandyan kana. Konting tiis nalang oh, konting tumbling nalang.” Kaya after nung sem na yun, oh guess what, 1.86 na ang GWA ko from 2.58. Diba grabe ang batak ko nung sem na yun. After kong bumagsak sinabi ko sa sarili ko na hinding hindi na ako pwedeng bumagsak at ayoko na. Kaya pinilit ko yung sarili ko, nag aral ako ng mabuti. Laban lang, laban kung laban, puyat kung puyat. At nagpaka-GC ako ng bahagya nun. Alam ng mga classmates ko kung gaano ako nagsusumikap para maging regular muli at para makahabol sa batch namin. Ako na nagsasabi, hindi biro yung pinagdaanan ko sa loob ng dalawang taon, yang fourth year and fifth year life ko. Nandyan yung kulang nalang hatiin ko yung katawan ko dahil sa magkakasabay at magka overlap na sched from regular to irregular subject. Nandyan yung napagsabihan ako ng prof ko na “napaka espesyal mo talagang estudyante Magsino kundi lang ako bilib sayo dahil kinakaya mo hindi kita pagbibigyan”. Lahat yan kinaya ko hanggang sa makarating ako sa kung ano tong kinalalagyan ko ngayon…

My first greatest achievement to myself and one of the reason why I forced to love this Electronics Engineering is being a licensed Electronics Technician under-graduate of Electronics Engineer. I proved to myself to my professors and colleagues that I belong in this field of engineering. And I’m very proud to say that I am an ECT passer. Yung puyat ko, habang nasa OJT, review everyday, habang nasa bahay kahit pagod sa school basa ng reviewers, habang nasa school kahit hirap balansehin pinipilit kong isingit ang review ko kahit may exams pako sa mga subjects ko, lahat yan nagbunga ng makita ko yung pangalan ko sa results of passers. Sobrang naiyak ako, gusto kong tumalon sa sobrang saya, at sobrang pasasalamat ko kay Lord dahil alam kong hindi nya ako pinabayaan sa pag-eexam ko.

And other than that, is this, completing this five year program in five years. All I could say is wow, just wow. *teary-eyed*


Rayniel S. Magsino, ECT
12-61-107
Bachelor of Science in Electronics Engineering🎓🎓🎓
Universidad De Manila
Batch 2017

The “₱500″.

Hindi ba’t ang sarap sa feeling ng malibre? Yung tipong saktong walang-wala ka tapos may biglang sasalo sa panandaliang kahirapan mo. Pero wala nang mas sasarap pa sa pakiramdam na hindi mo ineexpect na yung mga taong manglilibre sayo, ay yung mga taong hindi mo kakilala, pawang strangers lamang, at mga nadadaanan mo lang. Strangers? Parang ang hirap iimagine, diba?

Pauwi na ko papuntang terminal, sumakay ako ng trike at ang bayad ko dapat ay  ₱50 Nagpahinto ako sa Keritoh (malapit na sa terminal) kasi nauuhaw na talaga ako, although meron pa naman akong Mcdo fries sa bag ko. Sa hindi inaakalang pagkakataaon, hindi ko napansin ang laman ng wallet ko ay isang buong ₱500 pesos at ₱45 pesos na barya nalang. Sabi ko sa driver, “Manong may barya po ba kayo ng ₱500 dyan? Kasi kung ₱45 po ibabayad ko kulang po ng limampiso ay.” Tapos sabi niya, “Hindi, sige okay lang.” mahalumanay niyang sagot at grabe, nakakahiya naman kasi pero ano pa nga ba? Nagpasalamat ako kay Manong Driver.

Pagbaba ko, namimili na ako sa Keritoh nang may isang traffic enforcer na bigla akong tinanong, “Bukas na ba graduation day ng TDel?” (school namin) sinagot ko naman ng, “Opo, bukas na.” Maya maya nang maluto na ang fries ko, umalis na ako agad. Pagkayari ng limang segundo bigla ko naalala, “HINDI PA PALA AKO NAKAKAPAGBAYAD!” Edi bumalik ako nang nagmamadali sa Keritoh, sabi ko sa tindera, “Hindi pa po pala ako nakakapagbayad ate!” Medyo nakakahiya pero napapangiti din sila sa katangahan ko. Paglabas ko ng ₱500, wala raw silang barya. Nagpunta ako sa katabing tindahan ng Keritoh pero wala rin daw silang barya. Bumalik ako sa Keritoh, litong lito. Hindi ko alam gagawin ko. Biglang nagsalita si kuyang traffic enforcer, “Miss, magkano ba yung binibili niyo? Ako nalang magbabayad.” At laking gulat, syempre, ako naman itong nahiya nanaman. Sabi ko, “Seryoso po ba kayo? Nako po, nakakahiya naman po ay.” Sabi niya, “Wala yun, okay lang miss wala ka kasing barya.” Sabi ko naman, “Ano po bang pangalan niyo? Para po mabayaran ko kayo balang araw.” Natatawa naman yung mga tindera at pati yung traffic enforcer. Hanggang sa makahinga na ko ulit ng maluwag. 

Grabe naman kasi, muntikan ko na nga makaligtaan magbayad, wala pa kong pang bayad! Buti nalang gabay ako lagi ni God, (sorry po sa mga nag abalang manglibre sa akin.)

At ito na nga, nasa terminal na ako. Pagsakay ko sa jeep, iniinom ko na yung juice ng Keritoh kasi grabe, uhaw na uhaw na uhaw na talaga ako. Habang umaandar yung jeep, tinanong ko si Lolong Driver, (nasa tabi niya ako) Kuyang may barya po ba kayo sa ₱500?

Lolong Driver: Ay wala eh iha.
Ako: *minumutla* ay.. ganun po ba.

Since 15 minutes ang byahe ng jeep papunta sa amin, at ang hintuan doon ay merong bakery shop. Sabi ko kay lolong driver, “Pag hinto nalang po natin sa Orion (lugar sa'min), magpapabarya po ako sa bakery shop.” Walang sagot si lolong driver, medyo kinakabahan na ako at sobrang tirik pa ng araw mas lumalala yung pag-aalala ko.
Pagdating sa Orion,
Ako: Lo, teka ha magpapabarya lang po ako ng ₱500 sa bakery.
Lolo: Ay wag na, okay lang yun.
Ako: Seryoso po ba kayo?
Lolo: Oo wag ka na mag alala.
Ako: Nako lolo, maraming salamat po ha. Salamat po. Sa inyo nalang ho itong (Mcdo) fries ko, pang meryenda niyo po.
Lolo: Wag na iha, pasasalamat mo lang ay sapat na.
Ako: (wala eh makulit talaga ako eh, iniwan ko sa tabi ng upuan niya yung fries)

Sa mga oras na to, hindi ko alam kung saan ako huhugot ng lakas ng loob kasi para sa akin hindi sapat ang “pasasalamat” na sinabi ko sakanila. Hindi ko gustong maabala sila. Pero ano sa tingin mo? Blessed lang siguro talaga ako kasi napakalapit ko kay Lord? Ganito ba maggabay ang mga anghel? Masyadong nag-uumapaw yung pasasalamat ko kay God, kasi kung walang mabuting tao, walang masosolusyonang na problema. Akalain mo ‘yun, tatlong beses akong nalibre ng mga taong hindi ko 'man kilala, pero nakikilala ko sila sa bawat pagkusanggawa ng puso nila.
At mabanggit ko lang ha; kesyo sinasabi ng iba, “ay sa lugar na 'yon maraming burakot, ay sa lugar na iyon maraming mababait.” May mga nakilala na ako ditong kabaliktaran ng mga taong nakasalubong ko ngayon.
Masasabi kong nasasa tao ang pagkakaroon ng bukal na puso, wala sa lahi, wala sa lugar, wala sa grupo, wala sa kahit na anong “basehan”. Nasasa tao, at ilalagay ka ni Lord sa mga taong iyon, kung malakas ang pananampalataya mo sakanya.

Ganahan ko niadtong imong gibuhat

Daghang salamat baby ko una sa lahat sayo, yung ikaw mismo, sa love mo sakin, at yung mga bagay ba na ginawa mo for your baby damulag na feeling baby palagi, tapos sa gift mo sakin na super personalized byy yung effort mo dun na kahit nakapikit ka mag sulat ka parin sa diary para sakin, cute mong mga design design at cute na drawing ng tarsier baby kahit tinatawanan mo yun, nako sobrang appreciate ko yun. sobrang creative mo talaga langga. Gusto ko pod mag pasalamat sa lahat mula po sa pag sundo mo sakin pag asikaso sa mga kailangan natin langga ko, alam ko na prepare mo na yun ng maaga and I know rin na first time mo palang gawin yung mga ganung bagay langga ko.

Pakiramdam ko na di pa sapat yung pasasalamat ko, basta gusto ko ulit ulitin na thankful ako cos I have you in my life and you’re the best partner I could ask for.

XOXO Goyong - Mga Liham para kay Poleng

Alam naman po natin kung gaano ka “smooth as f*ck” si Heneral Goyong. But apparently, may babae pala na naka-resist ng charms ng ating Boy General. 

Siya po si Poleng. Wala pong nakakaalam ng buong identity ni Poleng pero ang hinala nila ay isa siya sa mga unang babaeng niligawan ni Goyong noong 20 years old pa lang siya. Ang mga sulat na mababasa niyo ay galing sa isang notebook at drafts pa lang ni Goyong ito. At opo, eto ang Tagalog transcript ng mga sulat niya.


Drafts 1-2: Ayaw ma-seenzone ni Goyong with a burning passion
“Huwag hindi sagutin maski apat na salita lamang malaman kong totoo na iyong tinanggap.”

“Ang una’y baka hindi ninyo tinanggap at may pinagbibigyang iba ang aking pinapagdadala. Ang ikalawa’y baka naman sinusunog at pinupunit na lamang nang huwag makaabala sa mga katahimikan ninyo at huwag na mang makasira sa inyong dangal at kagandahan.”

Draft 3: Di raw madalas magreply si Poleng
“Talaga sigurong ang bagay sa akin ay minsan isang buwan na lamang sasagutin?”

Draft 4: Ay, paasa si Poleng. Umasa naman ang mokong
“Totoo nga na malaking tuwa at kaligayahan ang tinanggap ko nang mabasa ang wika ninyong maski na sinong magmahal sa inyo ay minamahal din naman ninyo. Hindi masabi ang laki ng pasasalamat ko.”

Draft 5: Ginamit pa ang Diyos para sa paglalandi
“Pag-ibig ay siyang unang pinagkaloob sa atin ng P.Dios.”
Note: Shortcut niya ang “P.Dios” para sa “Panginoong Dios”

Draft 6: Huwag daw mahiyang magmahal
“Hindi natin dapat ikahiya sapagkat siya nating katungkulan lahat dito sa ibabaw ng lupa. Isa ito sa tatlong bagay na sinasabi ng mga Kastila na hindi maitatago dito sa ibabaw ng mundo: ang salapi, pag-ibig at sakit.”

Draft 7: Nag-dadrama na si Goyong
“Ang mag-isa dito sa ibabaw ng Lupa ay hindi lamang masama kundi totoong mahirap tiisin. Malungkot na buhay, walang nag ala-ala, at walang nagmamahal, purong kahirapan hanggang nabubuhay. Ngunit kung ito’y matamis na loob ninyo na ako’y pabayaan nang mag-isa ay umaayon na ako sa inyong kalooban.”

Draft 8: May sakit daw si Poleng at ayaw daw niya makita si Goyong. He seriously can’t get a hint.
“Si Totillo ang makapagsasabi na makaitlo akong nagbihis sa malaking nasa ko kayong makita. Ngunit kailanma’y  ako’y magpaalam ay itinatanong ko sa kanila na kung hindi ninyo mamasamain ang ako’y dumalaw diyan sa inyo. Kagabi ay isinagot niya sa akin ay baka raw magalit ang matanda at baka hindi naman ninyo ibig ang ako’y makita. Siya nga naman, ang sagot ko. Baka nga sakali na bumigat pa ang sakit ninyo.”
Note: Si Totillo ay maaaring boy ng pamilya ni Poleng

Draft 9: Hindi approve kay Goyong ang nanay ni Poleng
“Pinagpilitan na ang umalis… dahilan sa masid ko’y hindi conforme ang inyong minamahal na Ina.”
Note: Ang sulat na ito ay para sa isang “F.” Hindi rin alam ang pagkatao ni F pero ang hinala ay kapatid siya ni Poleng.

Notes:

  • ANG TIBAY MO POLENG
  • Hinala namin ni @dettsu na ang pambabasted ni Poleng kay Goyong ang nagudyok sa kanya na maging chickboy.
  • P.Dios indeed Goyong, P.Dios indeed
  • Cheesy, persistent as f*ck at mahilig mang-guilt trip si Goyong

Source: The Romantic General by Nancy T. Lu (The Sunday Times Magazine, June 22, 1969)

anonymous asked:

Kung may pasasalamat ka dito sa tumblr sino yun?

Thank you for that wonderful question. Kung mayroon akong pasasalamatan dito sa tumblr, then I would like to thank my pamilee. ahihihihi. my pamilee.


de jk. It’s my good friend @graypope , he’s like a moral compass to me. haha


ano tong tanong na to ang deeeep. hahaha

anonymous asked:

Kung may pasasalamat ka dito sa tumblr sino yun?

Si @hindiakochinito


Isa - Isa ka sa mga taong nakilala ko dito at nag pakita sakin ng totoong halaga ko. At isa sa mga taong takot akong mawala kasi you made me realized that I am worth billions of butterflies. Napakaraming Daniel ang makikilala ko pero, iisang Daniel ka lang. Buti naging kaibigan kita. Salamat.

Dalawa - Dalawang isip? Hindi. Hindi ka nag dadalawang isip na pasayahin ako pag nalulungkot ako. We had so much drama but at the end of the day, you are making sure that those dramas? Di makakapag pahiwalay satin bilang Pards. Naks. Salamat.

Tatlo - tatlo. Tatlong buwang na tayong mag kaibigan nung sinabe ko yung mga secrets ko sayo. Nag tampo ka. Pero pinatawad mo ako. At nag tampo ka ulit. At pinatawad mo ako ulit. Parang kahit ilang beses kang mag tampo sakin, ganon kadaming beses mo din akong patatawadin. Wag ka sanang mag sawa mag patawad hindi lang sakin, pati sa ibang tao din. Salamat.

Apat - Apat na taon akong nahirapan sa nararamdaman ko tungkol sa nakaraan ko pero di ka sumuko hanggang makita ko yung bagay na iniiyakan ko e walang kwenta. Salamat.

Lima - Limang buwan na tayong mag kaibigan at nag lolokohan at nag kakatampuhan pero andiyan ka parin sakin, nananatiling pinapasaya ako pag nalulungkot ako. I want you to know na I’ll be doing the same thing. Ang bwenas ko na may kaibigan ako na kagaya mo. Salamat.

Anim - Anim na beses na kitang inaaya mag EK at beach. Pero hanggang plano parin tayo at alam ko naman na pag di ka na busy papatulan mo na yun. Salamat.

Pito - pitong beses mo na akong niloloadan. Habang lumalaki yung utang ko sayo, lumalaki din ang tiwala ko sayo, Pards. At alam kong pinahahalagahan mo tiwala ko sayo, Salamat.

Walo - Walong fastfood ang naiisip kong kaninan natin pag nag kita na tayo kasi alam kong matakaw ka at alam kong ililibre mo ako sa araw na yun kasi nag promise ka na ililibre mo ako pag nakatapos ka na sa pag aaral kaya in advance, salamat.

Siyam - Siyam na tao ang halaga ng isang Danyel sa buhay ko. I can really give up 9 friends for 1 Daniel. I swear and I know na I worth something for you, right. So yeah, Salamat.

Sampu - Sampung taon o higit pa ang bibangin natin bilang mag pards. Ikaw pa ang magiging ninong ng mga anak ko. Ako ang magiging pinaka gwapong ninong ng mga anak.mo.kasi ako lang naman ang gwapo mong kaibigan. Gusto ko na malaman mo na kahit siyam na beses kang magkamali, sampung beses naman kitang patatawarin. I’ve prayed for someone like you and God gave me you. So salamat!

Wala akong maisip na salita, na tatapos sa mga pangungusap tungkol sayo kung hindi salamat.

Salamat, Pards. Sobrang salamat! :)

Mahalin natin hanggat nandyan pa, hanggat may pagkakataon pa tayong ipakita at iparamdam sa kanila yung pasasalamat natin. H'wag mo na hintayin yung araw na, titingala ka nalang sa langit at doon mo sasabihin ang mga bagay na di mo man lang nasabi.

10 years ago...

Second year high school ako, tandang tanda ko pa, may hawak akong papel na may nakasulat na e-mail address. Noong mga panahong iyon, nauso ang Friendster. 

Gusto kong magkaroon ng maraming kaibigan sa kauna-unahang social networking site na nasubukan ko. Mga kaibigang magbibigay sa akin ng testimonials kung ano ako para sa kanila. Mga katotohanan at minsa’y pambobola na talaga namang nakakatuwang basahin.

Tuwing Sabado lang ako nakakagamit ng computer namin. Isang oras kada isang linggo. Tatlo kasi kaming gumagamit ng computer - ako, si Kuya at ang pinsan ko. Bukod pa roon, mahal din ang ISP Bonanza na pan-load sa dial-up internet.

Hindi pa ganoon kabilis ang internet dati. Swerte na kapag naka-54.6 kbps ka. Kaya pupunta ka palang sa homepage ng friendster, inabot ka na ng tatlong minuto. Malas lang kapag may tumawag sa telepono dahil madi-disconnect ka.

Hindi ganoon kahalaga ang friendster noon. Hindi ka kailangang araw-araw naka-online (kasi hindi ka rin naman papayagan ng magulang mo dahil mahal ang internet)

Sasapit ang Lunes. Pasukan na naman. Makikita mo ang mga kaklase mo at magkakamustahan kayo. Hindi ninyo kasi alam ang mga ginawa ng isa’t isa noong weekend. Ikukwento naman ng isa mong kaibigan yung lugar na pinuntahan nila noong Sabado. Isasalarawan niya ang magandang tanawin papuntang Baguio. Ikukwento niya kung gaano kahaba ang binyahe nila at kung anu-anong pagkain ang kinain nila. Walang larawan. Pawang mga salita lang.

Darating ang teacher niyo sa Biology. Magdi-discuss ng mga phylum at kingdom ng mga hayop, insekto, tao at kung anu-ano pang organismo. Titingin ka sa kaibigan mo na nasa Row 2. Pupunit ka ng papel sa likod ng notebook mo at sisimulang magsulat. “Sabay tayong mag-recess.” Titiklupin mo at ipapaabot sa mga kaklase mo hanggang sa makarating sa kanya.

Recess time. Sabay kayo ng mga barkada mong kumain ng burger steak na tig-bebente at footlong sandwich na hinati sa dalawa. Patuloy ang tawanan at asaran habang kumakain. Wala kayong hawak bukod sa mga pagkaing binili niyo sa canteen. Magngingitian. Magtitinginan. Mag-aasaran. Magkukulitan.

Sa daan pabalik sa classroom niyo, magkukwentuhan kayo ng bestfriend mo. May problema siya. Nagulat ka kasi ngayon mo lang nalaman. Matagal na pala siyang may problema sa pamilya. Tatabi kayo sa gilid at mag-uusap. Makikinig ka sa kanya. Kung may masasabi ka, ipapayo mo ang mga bagay na sa tingin mo ay dapat niyang gawin at maramdaman. Yayakapin mo siya.

Nagpatuloy ang klase niyo. Nakatingin ka pa rin sa bestfriend mo. Malungkot pero noong napatingin siya sa ‘yo, itinaas mo ang kanang kamay mong naka-thumbs up, sabay ngiti. Mapapawi ang lungkot sa mga mukha niya. Bahagyang ngingiti at magpapasalamat.

Pagkatapos ng klase, tatambay kayo ng barkada mo sa basketball court, tulad ng ginagawa niyo araw-araw, nag-uusap kayo. Nakatingin sa isa’t-isa. Minsan, naghahampasan pa. Nagtatakbuhan at nagkukulitan.

At pagkatapos ng araw, pipikit ka at mapapangiti. Magdadasal ka ng pasasalamat sa Panginoon dahil nakilala mo ang mga kaibigan mo.

Makakatulog ka.

10 years after…

Lahat ng iyon, nababasa mo na sa Facebook. Hindi na nila kailangan ikwento dahil ia-upload na lang nila ang pictures sa Baguio. Hindi mo na kailangang magulat sa problema ng bestfriend mo dahil halata naman sa mga status niya. Ila-like mo at magco-comment ng smiley. Kapag recess na, magtetext ka lang na sabay kayong kumain. Sa lamesa, busy ang lahat, nakahawak sa mga kanya kanyang cellphone. Nakatitig sa hawak na cellphone, hindi sa mga mata ng kasama mo. Walang hampasan. Walang kulitan. Mayroon siguro, sa pamamagitan ng pagcomment sa nakakatawang photo niya. Wala nang takbuhan. Wala nang ngitian. Feeling happy or sad or sick na lang ang tanging makikita mo. Hindi mo na kailangang makiramdam sa kanila kasi lahat, nababasa mo na.

Nakaka-miss lang noon. Nakaka-miss ang mga panahong nag-uusap kami gamit ang boses, hindi keypad. Nakaka-miss.

Nagbebyahe na naman ako

Sadyang tuwing sasakay ako ng bus, sa ikatlong upuan na pangdalawahan ako pumupwesto. Bukod sa hindi masyadong mauga, <hingang malalim> dito ko nakatabi ang crush ko. Husgahan man akong hindi makamove-on, don ako masaya ei sa pag-aalaala.

Hindi ko naman tiningnan yung lalaking katabi ko. Hindi ko sya type kahit gwapo sya <literal po, via peripheral vision tahaha>. Nagsaksak na lang ako ng earphone sa tenga.
Nakaidlip…
Pero nakayuko si koya? Anu yun? Shit! May sipon sya! Kadiri! Pinahid pa sa t-shirt nya. Suminghot-singhot pa… Itinagilid ang mukha nang mapansing nakatitig ako sa kanya.

Dakila akong echosera, kaya alam kong umiiyak sya. Hindi ko na pinansin. May magagawa ba ako? Don’t talk to strangers! Bilin yan ni mama… Kahit gusto kong magtanong,nanahimik na lang ako. Buong byahe ganun sya. Tas nasilip ko openfb nya <via mobile, tsismosa talaga ‘ko>, may tinitingnan sya don tas nagngingingit ang kalooban nya. Andon na ako sa point na kakausapin na sya, pero antindi ng self control ko.

May kinausap pa sya sa phone…
Isinaksak ko uli yung earphone ko…
Pumikit…
Naramdaman ko na lang…
humilig sya sa balikat ko… Kulang na lang singahan ang damit ko! <Pero di'ba? Papable naman sya? Ok lang koya! Ipaghehele pa kita!>
Ganun lang kami, wala pa ring lumalabas sa boses ko.
Nakaramdam ako ng awa sa isang estranghero.

Tinanggal nya headset ko…
Umayos ng upo…
Isinuot kanyang sumbrero…
Sabi nya:
“Salamat sa respeto… At sa balikat mo…”

Nabigla ako…
Bumaba na sya…
Nilingon ko pa…Hinabol ng tingin nang sya ay makababa na…

Napangiti ako, malaking bagay ang pananahimik, hindi nakialam, hindi nakinig dahil walang permiso galing sa kanya… Ginamit ko lang ang aking pandama… Sensitive sya… Ayaw makitang umiiyak… nagtatapang-tapangan… pero nasasaktan…. sa ganitong sitwasyon ayaw ng kausap… yung may magbibigay lang ng panyo at yayakap ang kailangan nya… At ako ito balikat lang ang naioffer ko… Malaking bagay na…

3 Oras Nalang . . .

Ita-tag ko na lahat ng mga grupong kinabibilangan ko para maraming notes yung huling post na gagawin ko ngayong 2011.. Haha.. (Bagong Taon na, NOTES pa din ang habol mo?)

Mapagpalang 2012 para sa lahat!

•Mga kaibigan
•Mga tagasubaybay
at
•Mga sinusubaybayan

Isa kayo sa mga dahilan kung bakit ako nananatili dito.
Salamat sa mga aral na nakuha ko sa inyo, at sana may aral din akong naibahagi.
Ang walong buwan ko dito sa tumblr ay talagang hindi nasayang.

A HAPPY & BLESSED NEW YEAR to everyone!!!

<’))><

PASASALAMAT.

Nagpasalamat ka na ba sa Panginoon kasi nakakapag aral ka sa mamahaling eskwelahan, nabibili mo lahat ng gusto mo, araw araw kang may baon, araw araw kang may pagkain, araw araw kang natutulog sa malambot na kama? Pwes kung hindi, magpasalamat ka dahil sa hindi mo ba napapansin, maraming nagugutom sa kalsada at di nakaka-kain tas ikaw naka hain na lahat lahat tinatanggihan mo pa ang grasya samantalang sila nag ka kuba'kuba na kaka limos, kaka hanap sa basurahan ng pagkain at pag tratrabaho. Oo alam ko at alam mo na “kung kakain ba ako eh mabubusog sila?” alam ko naisip mo yan. Pero ang punto IKAW may nakakain sila wala. Gets mo? 

Isa pa ay ang pag-aaral. Napansin mo ba na halos lahat ng mahihirap nag pupursiging mag-aral samantalang ang mayayaman e tinitake for granted lang ito? Pati baon pinang pupusta sa dota/basketball at kung ano ano pa. Hindi lahat ah. Kung tutuusin dapat nga yung may kaya o ung mayaman ang mas maging pursigido kasi sila ang taong kayang maabot ang pangarap at maka tulong sa iba kapag nangangailangan. Pero anong nangyayari? Nasasayang. Natutulog habang may klase, nag iingay at di nakikineg, nag cucutting. O diba? Kung tatanungin sino ang mas may maraming medals, ung mahirap. 

Sinasabi ko tong mga to kasi nakakalimot na tayo. Hay nako ang hirap mag explain. Opinion ko lang to. :)

Salamat.

Habang nakahiga ako kanina sa damuhan ng UP Sunken Garden eh naglakbay yung diwa ko sa kung ano ba ang naging takbo ng buhay ko ngayong taon. Eto lang naman ang mga nais kong ipagpasalamat sa Diyos, sa aking pamilya, sa aking mga kaibigan at sa mga tagasubaybay ng aking blog.

  • Ang pagcecelebrate ko ng aking ika-dalawampu’t-apat na kaarawan (kahit di ko masyadong naramdaman). :)
  • Ang isang taon ng pamamalagi ko sa aking trabaho. Yun lang. :p
  • Ang malusog na pangangatawan at kalusugan ng aking pamilya at ng aking kalusugan.
  • Ang makabuluhan kong pagbabalik sa aking Tumblog na kahit na inaamag na sya ay nagulat akong may nanatiling naka-follow sa aking site.
  • Sa aking katangi-tanging KADA, ang PAKYUKADA. Laking pasasalamat ko sa inyo dahil kahit paano ay tinanggap nyo ako kahit ako na ang pinakamatanda sa ating grupo. Alam kong marami tayong namimiss na gawin - ang kulitan, confesessions, ang pagpupuyat, ang kwentuhan at marami pang iba. Pero gayunpaman ay natutuwa ako dahil hindi man tayo ganoong nag-uusap ay masaya tayo kapag nagkikita-kita. Mahal ko kayong lahat tandaan nyo yan!
  • Sa aking kaisa-isang bestfriend (dito sa Tumblr at sa totoong buhay), si JV. Tengene neto, maglilimang buwan pa lang tayong magkakilala pero parang ilang taon na tayong magkaibigan. Nawa'y maging matatag pa ang ating samahan kahit anuman ang ating mapagdaanan. Alam mo naman andito ako lagi kailangan mo man o hinde, handang dumamay at makipagkulitan sayo.
  • Sa mga naging kaibigan ko rito sa TUMBLR, alam nyo na kung sinu-sino kayo ah. Hindi ko na kailangang isa-isahin pa. Maraming salamat sa kwentuhan sa aking inbox, sa pakikinig sa aking mga payo, sa pakikinig sa aking mga kwento, sa kakulitan ko at marami pang iba. Nawa'y makilala ko pa kayo ng lubusan.
  • Sa mga blogger na naging sinusubaybayan at mga blogger na sumusubaybay sa akin, maraming maraming salamat sa inyo.

Hindi ko na alam kung kailan ako sisipagin upang sumulat ng pagpapasalamat na ito, kaya naman sinamantala ko na ang pagkakataon. 

Sa inyong lahat, maraming salamat sa taong nagdaan at nawa'y maging mapayapa at mayabong ang darating na 2012 sa atin. :)

PS: Hindi pa po ako yayao o magdedeact. Wag OA ha. Nagpapasalamat lang ako. :)

With them :)

Gusto ko lang magpasalamat sa mga taong ‘to, sa pagsama sa akin sa CTMU2 kahapon.

Sa Team Gerry’s – former schoolmates ko, Ate Shai, Ate Cherry, Ate Dianne, at Ate Mich, sa mga new found Ate’s at Kuya’s ko, Ate Marla, Ate Cess, Kuya Derick at Kuya Mackoi, at sa buong Team ninyo.

Maraming salamat po talaga sa bonding moments. Hindi ako na-OP HAHA.

Shout out!

Ate Cherry - salamat sa picture haha (teka, asan na 'yun?) xD

Ate Dianne - salamat sa pagpapapirma ng books ko :) at sa kaingayan mo. Okay lang kahit napagalitan tayo sa bus.

Ate Cess - salamat sa pagtatanong lagi ng “okay lang kayo?”

Ate Marla - salamat sa camera mo

Ate Shai and Ate Mich - salamat ng marami sa pagsama sa'kin :)

Kuya Derick - salamat sa pin :)

Kuya mackoi - salamat sa pagiging magaling na organizer :)

at syempre salamat sa kaklase kong si Karen sa pagsama sakin sa buong event na 'to. :))

Perks of Being a Berdei Boy

Sa lahat ng bumati, bumabati, at babati palang maraming salamat po sa inyong lahat! medyo kakaiba man at pers tym akong mag berdei na walang golf session o maingay na videoke, ayos naman ang maghapon, nag enjoy parin ako!

maraming salamat mga IDOL kasama ng libo libong bumati sa Pesbuk, Twitter at pati na din dito sa tumblr, ung nag effort pa na tumawag galing pinas, ung mga nag send pa ng video greetings at ung mga usual na pag papadala ng hubad na larawan sa akin (tantanan mo na)  at sa mga nagmamahal  na bumati kahit ngayon ko lang nakita na follower ko pala!

thank you ulit mga IDOL! kahit malayo ako eh ramdam ko ang pagbati nyong lahat, pasensya na din pala sa flood at sa mga natiis na hindi ako i unfollow kahit na puro berdei greetings ang dash nyo! salamat!  till next year ulit mga idol!

AYLABYU OL! *with feelings*