overlee

youtube

Beautiful track: Overlee - Kites (feat. Rahne Putri) @Overlee_ || @madeindar #shoegaze #chillwave #music #dreampop

Het is nu acht maanden geleden dat mijn vader overleed. De eerste shock is voorbij. De condoleances ook. Mensen draaien hun hoofd niet meer schuin als ze op indringende toon vragen hoe het met me gaat, en langzaam vervalt het leven weer in de zorgen om dagelijkse beslommeringen. Maar mijn lichaam wil het niet vergeten: de nachtmerries, die zijn er nog.

Ik zit op een plastic kuipstoeltje in een kleine kamer in Amsterdam-Oost. Er staan drie stoelen in de kamer, die ook direct de maximumcapaciteit van de ruimte aangeven. Aan de muur hangen posters die niemand mooi vindt, maar ook niemand lelijk. Mijn sleutels liggen op hun vaste plek, net als mijn jas. Of ik water wil (ja). Ik zie dat de doos met tissues niet op zijn vaste plek links staat, maar is verschoven naar het midden van de tafel. Een teken dat de persoon die hiervoor aan deze tafel zat, ze nodig heeft gehad. Of dat ze uit voorzorg alvast zijn klaargezet.

Van alle sessies die ik bij mijn psycholoog heb gehad, heb ik er één gehuild. Ik kan goed over mijn gevoelens praten, maar alleen als ik me op dat moment van ze detacheer. Als ik ze toelaat moet ik huilen, en kan ik dus ook niet praten. Het een of het ander dus. Praten of huilen. Vorige week ging dat mis.

Mensen hebben het vaak over de film die zich in hun hoofd afspeelt na het meemaken van een traumatische gebeurtenis, maar mijn gedachten lijken meer op een snel flikkerend GIFje. Het Whatsapp-bericht, het telefoontje, papa, kanker, ziekenhuis, kist, begrafenis, graf. In 10 seconden speelt het zich af. Tien seconden die in mijn dromen oneindig lijken.

“Wat is het sterkste beeld dat bij je blijft hangen?” Ik probeerde te antwoorden, maar zag dat beeld opeens zo helder voor me dat mijn gevoelens zich wegrukten uit hun plek waar ik ze zorgvuldig had weggestopt. Grote tranen vielen langs mijn wangen. Ik schrok, en zelfs mijn psycholoog leek even van haar stuk gebracht. Snel volgde een oplossing.

Ik stelde me een sofa voor, geen plastic kuipstoeltje, en dacht dat ze voor mij zou zitten, in plaats van naast me. Mijn ogen zijn gericht op de muur, en ik voel me alsof ik op het punt sta om gehypnotiseerd te worden. “Wil je het beeld oproepen en mijn vingers volgen?” Mijn pupillen schieten mee op het ritme van haar beweging: links rechts links rechts stop. Het beeld wordt langzaam vager, en ik vraag me af of het mogelijk is om het opeens kwijt te raken. Het allemaal te vergeten.