overk

Event: Heverlee Belgian National Day - food & beer pairing at Tontine lane pop-up

Belgian National Day - food & beer pairing at #HeverleeAtTontine lane pop-up @HeverleeBeer @JorisBrams @wearewire

Celebrating Belgian-style with Heverlee Beer

We were invited along to the Tontine Lane pop-up to celebrate Belgian National Day on 21st July with Heverlee Beer and Visit Flanders.

A delicious menu of food was prepared by chef Wim Dejonghe from the Het Land Aan De Overkantrestaurant in Heverlee with a selection of Belgian beers specially-chosen by Joris Brams (of Heverlee Beer) who talked us…

View On WordPress

Vervelende Xylella

Wij lagen voor anker in een Thaise baai toen de golven van de tsunami als heuvels van verwoestend water op ons af kwamen geschoven. Wat konden wij doen, met de dood voor ogen? Niets.

In Tanzania sprintte een jongentje dat ik net een balpen had gegeven blij naar de overkant van de baan. Ik zag een autobus komen aanrazen, wist dat het jongentje de overkant niet zou halen. Wat kon ik doen, met de dood voor ogen? Niets.


In Italië vernietigt een bacterie een uurtje rijden hier vandaan tienduizenden en tienduizenden olijfbomen. De onuitroeibare pest sluipt onze richting uit en dreigt een woestijn te maken van de boomgaarden waarin Els en ik net hebben geïnvesteerd. Wat kunnen wij doen, met die dood voor ogen? Niets.

Soms begrijp ik waarom mensen bidden. Wat anders kun je doen als je het onafwendbare af wil wenden? Niets.

Xylella fastidiosa is een plaag waarover onder plaatselijke boeren opvallend weinig wordt gepraat. De katastrofe dreigt ginder donker aan de horizon, maar ze kijken de andere kant uit.

Ze zeggen: ‘Een bacterie die overgebracht wordt door een insectje van zes millimeter kan toch geen majestueuze boom vellen die al duizend jaar de zwaarste aanvallen heeft overleefd?’


Toch wel.

Xylella doet de nerven van olijfbomen dichtslibben, waardoor ze stikken en sterven. Intussen zijn een miljoen olijfbomen ten dode opgeschreven. Er bestaat geen remedie tegen.

Als niet erg snel en erg radicaal wordt ingegrepen, blijft de pest onze richting uit schuiven. Maar 'radicaal’ en 'snel’ zijn geen woorden die in het Italiaanse woordenboek staan.

In afwachting van het noodlot dat misschien nooit komt zullen wij dit jaar, en volgend jaar ook, en misschien zelfs het jaar daarna, de meest ongelooflijke biologische extravergine olie creëren die je kunt proeven. Want nu zijn onze bomen nog kerngezond.


‘Maar als die Xylella jullie boomgaarden komt wurgen’, zeg je? Wat dan nog overblijft van onze oliedroom?

Niets.

(Om op een vrolijke noot te eindigen: jullie reactie op ons project thomaseglialtri.com is fantastisch. Dankjewel voor de vele bestellingen.)

Zaterdag 25/7/2015: Ausserberg en Baltschiedertal

We rijden met de wagen naar Ausserberg aan de overkant van het Rhonedal waar we voor tien jaar enekel keren een chaletje huurden.


 De stollen is een lange tunnel hoog boven het dorp die het water in “Suonen” naar de lager gelegen velden brengt. Het komt uit achteraan in het prachtige Baltschiederdal.


Dit komt dan weer uit in het Rhonedal.





















Het onderste verdiep was vroeger onze verblijfplaats:


Broers Mulder niet meer in actie op EK inline-skaten

Broers Mulder niet meer in actie op EK inline-skaten

Ronald en Michel Mulder komen niet meer in actie op de EK inline-skaten in Oostenrijk. De twee broers hebben te veel last van blessures die ze opliepen door een botsing met een jurylid. Dat laat Team Beslist op Twitter weten. Hierdoor missen de Mulders de 500 meter en de relay bij het toernooi op de weg. “Het was iemand die het nodig vond tijdens het inrijden een parasol naar de overkant te…

View On WordPress

Verkenning

Dag ouders,

Vandaag hebben zowel de kerels als de aspiranten een leuke eerste dag beleefd. We zijn namelijk gaan geocache om de omgeving wat te verkennen. Voor diegene die niet weten wat dit inhoudt: geocachen is zoeken naar een kistje op locatie met behulp van een GPS. We hadden er zo meteen al een stevige wandeling opzitten en al snel begonnen de leden vermoeid te geraken… niks gewoon hé!

In de namiddag hebben we ons begeven naar de plaatselijke hangbrug. Deze brug vereiste een serieuze voorafgaande klim van een 30-tal minuten. Vervolgens kwamen we aan deze indrukwekkende brug en deze brug was wel degelijk indrukwekkend. De brug was 105 meter hoog en 200 meter lang. Met moeite geraakte elke lid aan de overkant…

Het eten dat we hier van Jeka krijgen is niet zoals in België. Het is niet zoveel als wat we gewoon zijn en dat slaagt wel wat tegen, maar met het brood achteraf krijgen we wel genoeg te eten. Hoewel we met het brood gerust iemand kunnen neerslaan…

Na het avondeten hebben we het dansduo “de homeo’s” leren kennen en zij brachten er al snel de sfeer in. 

De sfeer is hier uitstekend en dat merken we ook bij de leden.

Groetjes

De onbekende vrouw

Tijdens het wachten op mijn bus komt er een vrouw naast mij zitten. Aan de overkant van de weg hoor ik een hond blaffen. Uit het niets begint de voor mij onbekende vrouw tegen mij te praten. Zij vertelde over de hond van de buurvrouw. Hij was 2 weken terug overleden, 100 jaar is hij geworden zei ze. Ook vertelde ze over haar kinderen, ze zijn nog klein. Haar man zou wel chagrijnig worden dat ze zo laat thuis is, vertelde zij mij ook. Stil luister ik naar haar verhalen en soms geef ik antwoord. Ik merk hoe fijn ze het vind om haar verhalen te vertellen. Ik merk hoe fijn ik het vind om te luisteren naar deze vanaf nu bekende vrouw.

Jumieges 18-7

Er komen nu twee dagen van mooi weer, daarna gaat t weer regenen. Dus ik plan vandaag een halve rustdag in het dal van de Seine.
Ongeveer 40 kilometer fietsen schat ik.
Dan ga ik ook eens mijn Grand Plan evalueren, want wat jullie natuurlijk allang zagen aankomen, begint nu ook langzaam tot mijn hersens door te dringen. Ga ik door met mijn oorspronkelijke route tot de tijd op is, of kort ik het rondje in?

Ik ontbijt ook weer voor de televisie en ik kijk met de eigenaresse naar de yogales, waarin ‘de schildpad’ wordt uitgelegd. Die oefening doe ik elke dag, zegt ze, die is zo goed voor je rug.
Het is nog knap koud zo in de ochtend. Het zal niet meer dan twaalf graden zijn. Toch is dat perfect fietsweer.

Jumieges is ook een mooie plek om te stoppen, omdat het aan de Seine ligt, dat wil zeggen, in het dal. Aan de overkant rijst een ontzagwekkende groene muur op, waar hier en daar witte rotsen doorheen schemeren. Niet voor niks heet het daar Haute-Normandie! Die beklimming komt morgenochtend wel, als het nog koel is.
In Jumieges bezoek ik eerst de ruïnes van de abdij, geroemd als de mooiste ruime van Frankrijk. Er staan nog indrukwekkende torens overeind en een deel van het schip van de kerk.
In een van de bijgebouwen is een tentoonstelling van landschapsfoto’s van Henri Cartier Bresson. Het valt me weer op hoe opgepoetst de wereld is waarin wij nu leven, in vergelijking met de jaren 50 en 60. (ja ik schreef al dat dit blog in essentie gaat over ouder worden).

Dan naar de camping, er zijn er twee volgens het boekje. Een aan het water en een in het bos. Ik ga voor water. Maar als ik daar aankom, vind ik het maar niks. Receptie gesloten, jongeren op scooters met muziek. Ooit vond ik dat een pre, maar nu denk ik alleen maar aan mijn rust. Dan toch maar naar het bos? Die adverteert met een verwarmd zwembad, is dat dan een pre?
Als ik wat twijfelend daar naartoe fiets, kom ik langs een camping a la ferme. Ik zie een aantal half ingestorte schuren, kippen, wat caravans en een man die onder een afdak een kippetje zit te roosteren. Hier vind ik mijn rust wel!

Totale afstand: 44,3 volgens GPS
Totale afstand volgens kaart: 35,5
Gemiddelde snelheid: 13 7
Hoogste snelheid: 38,2
Totale fietstijd: 3:14
Totaal gestegen: 283
Totaal gedaald: 422

4

4 juli 2015 van Bodø naar Å

We hebben met de Alphense crew maar 8 dagen en we besluiten daarom niet bovenlangs, in korte etappes, te gaan maar met gunstige wind gelijk over te steken naar de overkant.Een tocht van ongeveer 10 uur. Al snel duiken Noortje en Carlijn in bed met een bakje… Zeeziek. Zo sneu, maar eenmaal onderweg heeft teruggaan geen zin. Ook Vince en Joshua kijken wat sip af en toe. Vince maakt zijn bakje vast aan een schoot zodat hij hem overboord kan uitspoelen als het nodig is… Maar na wat tips van ons gaat het beter en krijgt hij weer praatjes. Hij neemt af en toe de verzorging van de dames binnen op zich. Gelukkig helpt de wind ons een handje en in 7 uur zijn we in de Lofoten. We gooien voor de haven nog even een hengeltje uit voor het eerste visje en Vince heeft geluk, er wil er een in de soep!  De meisjes gaan iets beter en zodra we in Å aankomen is er weer een klein lachje. Gelukkig klopt de belofte dat het echt heel snel beter gaat zodra je weer op de kade staat of zit.Ook het weer is in de Lofoten een stuk beter dan op het vaste land.

Dag 9: onbewoond eiland? Eiland der vreemde kwibussen ja!

Na de walvissen van gisteren zijn we richting Lilo-an gereden. Das een haventje in het zuiderste puntje van Cebu. Klaar om de overzet te nemen naar Demaguete. Dat is de havenstad aan de overkant op het eiland Negros. Wij dachten dat alle mensen daar zwart gingen zijn, maar niets was minder waar. Een superdrukke vuile stad met nog meer Filipinos in alle hoeken en kraampjes. We stapten richting de andere haven en kwamen een restaurantje tegen. Jesse had hongertje en toen we de deur openden zagen we dat we efjes het sjiekste restaurant van Demaguete waren binnengewandeld. Tripadvisor vertelde ons dat dit een toppertje was en toen we onze slaatjes en burgers voorgeschoteld door het übervriendelijk personeel, konden we dit alleen maar beamen. Burp! De boot richting Siquijor nu. Wij waren er klaar voor en onze magen hielden zich rustig. De boatdrivers zijn hier duidelijk beter dan de chauffeur op het land. Een uurtje later kwamen we aangetuft in het paradijs. Siquijor is door de Spanjaarden in de 15de eeuw ontdekt en werd als Isla del Fuego gedoopt. Nu is dit het eiland van de zwarte magie. Zwarte magie zagen wij niet veel, wel rare mensen die op de mooiste stranden ter wereld woonden. Aangekomen aan onze hostel die we hadden geboekt bleek inderdaad dat hier alleen maar geschiften wonen. De eigenaar was niet aanwezig en het duurde een eeuwigheid tegen dat hij met zn sleutel kwam. Hij had nog nooit gehoord van een Jesse Clarysse die een boeking had gedaan, laat staan hoe hij z’n gasten moest ontvangen. Maar vriendelijk, dat wel! We kregen de cottage met zicht op zee en 20 salamanders en kakkerlakken inclusief. Maar de ondergaande zon en later de gevulde sterrenhemel maakten veel goed. Ook hier (net zoals thuis) kregen we een gekke en bemoeizuchtige buurman cadeau erbij! Aaah precies thuiskomen! Hier op Siquijor wonen 91000 mensen en volgens ons evenveel honden. Morgen gaan we op verkenning!

:

10

Het wekkertje ging de volgende ochtend 9 juli weer om 5:30 am. We namen de bus naar Doubtful Sound, omdat de weg naar Milford dicht was vanwege lawines. Het zat ook allemaal niet mee. Maar goed, Doubtful is vast ook heel mooi dachten we en ik besloot voor Jon niet te mokken (sorry!) en ervoor te gaan. We reden met een grote speciale scenic tour bus (ramen in het dak!) naar Lake Manapouri wat 2 uur rijden ten zuiden van Queenstown ligt. We zagen onderweg helaas niet heel veel door de grijze regenwolken die boven de bergen hingen. We stapten over op een boot die ons binnen 45 minuten naar de overkant van Lake Manapouri bracht, het diepste meer van NZ. Mooie omgeving, maar ook wel veel wolken. Gelukkig konden we steeds een beetje meer blauw ontdekken en begon het weer langzaam te verbeteren, woehoe! We stapten over op een andere bus voor het laatste gedeelte naar Doubtful Sound. Deze route was een groot winterwonderland. Overal sneeuw en ijspegels! De bergen waren opnieuw weer adembenemend mooi, wauw! We kwamen aan bij de cruise boot waarmee we door Doubtful Sound gingen varen voor 3 uur. Mooi schip. De cruise was amazing. De lucht werd helder blauw en een heerlijk zonnetje toverde een mega grote glimlach op ons gezicht. We genoten van de fjorden en eilanden in deze bijzonder geweldige natuur omgeving. Halverwege de tocht kwamen we dolfijnen tegen, op zoek naar vis! Op de Abel Tasman zee spotten we zeehondjes, lekker luierend in de zon. We keerden na een lange tour vol info terug en kwamen de dolfijnen weer tegen. Jon had al de halve weg over de oceaan staan turen totdat hij er 1 zag. Hij sprintte met Carsten (onze Deense vriend) naar buiten en gebaarde dat ik moest komen. Denk dat wel 6 dolfijnen met de boot mee zag zwemmen. Ze sprongen steeds uit het water en cruiste mee. Zoooo geweldig en zo cool. Ze waren groter dan degene die ik had gezien in Australie en veel dichterbij nog. Ongelofelijk :) We vervolgenden onze weg terug, zagen de sunset die de bergen roze kleurde en kwamen rond 8 pm aan in Queenstown. Lange dag! We gingen samen lekker eten bij de Mexicaan Coyote om de hoek. Ver ruk ke lijk gegeten, beter dan Mexico in Auckland! We hadden Chimmy Chicken, tortilla gevuld met kip, tomaat en kaas en dan uit de oven. Met bruine bonen en rijst, jum! We genoten en gingen moe maar voldaan naar ons dorm bedje met 4 andere kamergenootjes (minder chill). Heel hard slapen.

Kabelbaan van Bangkok naar Samut Prakan

Kabelbaan van Bangkok naar Samut Prakan

Als het aan de autoriteiten ligt, komt er een kabelbaan van Bangkok naar Samut Prakan, aan de overkant van de Chao Praya rivier.

Als de hoofdstedelijke bovengrondse Metro Skytrain eenmaal af is, willen het stadsbestuur dat er een kabelbaan over de rivierwordt gemaakt, waardoor het voor toeristen makkelijker wordt vanaf het centrum van Bangkok naar Samut Prakan te gaan. Als de kabelbaar af is, dan…

View On WordPress