overk

i think one of the most realistic scenes in season 3 is the one in ep 3 where Isak and Emma are talking about their favourite music on the couch, and Isak is showing off a bit. he’s been listening to a lot of nas. when you want to feel close to someone, you listen to their favourite music. it’s only been a week since Even introduced Isak to nas, but here he’s acting shocked that Emma hasn’t heard of him, illmatic is only like the best album ever made, come on, everybody knows that, ill as in ill and matic. this is just so relatable to me, because i feel he’s not really just talking about music or nas, he’s also talking about Even and Even’s music. he has this huge crush that he can’t say out loud, to anyone. he can’t talk about the way his eyes shine when he laughs, or the way he smells, or how funny his jokes are. the stuff that is on your mind all the time when you’re 17 and falling for someone, he can’t talk about any of it. he is alone. but he can talk about Even’s music. he can brag about Even through nas. oftentimes people try to appear knowledgeable about music when they want to make an impression on someone, but Isak’s not trying to impress Emma because Emma is already too impressed. he’s trying to distance himself from her. he’s sitting on the couch with Emma, yet all his thoughts are on Even. so he tells Emma about nas because he can’t tell her about Even. these seemingly mundane yet emotionally revealing scenes are one of the reasons i love this show.

ik wil schreeuwen
als meeuwen aan het strand
oorverdovend gillen naar de overkant
over hoe het echt met me gaat
slecht met me gaat
als ik recht voor je sta
en je kijkt me niet aan
wil ik roepen naar je naam
want het is te snel gegaan
heb is nu had
en uit het nieuwe aan
ik kan geen woorden meer verstaan
want ik loei in monotoon vandaag
mijn gedachtes asynchroon omlaag
geschreeuw in de ondertoon van m'n maag
maar elke klank die ik maak
is toch weer te laat
en vaart aan jouw kust
waarschijnlijk niet meer aan

5

14.04.2017 - Vandaag na het werk nog eens de velodrome trail naar boven gelopen (ofja gestrompeld) op Burnaby mountain in de achtertuin. Alles is leuk hier. Ik ga graag werken, kom graag thuis, ga graag naar buiten en ik geniet er na 53 dagen nog steeds van. Top beslissing.

Moede(r)loze dag

Ik omklem twee sleutels van een onbekend appartement. Mijn hoofd bonst en allerlei scenario’s flitsen voorbij tijdens de autorit. We vertragen, parkeren, niemand stapt uit.
“Ben je zeker dat je hier nu klaar voor bent?” Een priemende blik kijkt me aan via de achteruitkijkspiegel. Zonder te antwoorden stap ik uit, ze volgen. We lopen naar een oud, smerig gebouw aan de overkant van de straat. Ik speur op de uitpuilende brievenbussen en kapotte bellen naar haar naam. De eerste sleutel past, maar de deur spant, met veel moeite duw ik ze open. Een muffe donkere gang en een trap naar boven. “Het is op het eerste zeiden ze.” Ik ren de trappen op en stop. “Hier is het, denk ik, komen jullie?” Ik haal diep adem en steek de tweede sleutel in het slot, draai het niet om. “Gaat het? Als je wil keren we terug. De politie zei dat er niks raar te zien is, je moet niet bang zijn.” Ik draai de sleutel om, en nog eens, gevolgd door een klik. Ik ga naar binnen, blijf staan en loop kamers in en uit, precies in het interieur dat ik tien jaar eerder achterliet. Het bed, de kasten, de tafel en stoelen, zetels, salon, borden, alles is hetzelfde. Ik raak niks aan, maar kijk rond. Er ligt opgedroogd en afgeveegd bloed op de vloer. Ik loop naar buiten.

02.00 uur.

Het is 02.00 en ik zit op het balkon. In mijn lelijke oude joggingbroek, grote mannentrui en een mijn deken om mij heen geslagen.
Aan de overkant van onze flat staat een ander flatgebouw. Wonder boven wonder zijn er nog 3 mensen wakker. De overbuurman, de buurvrouw boven hem en een man en een vrouw naast de buurvrouw.
Ik vraag me altijd af wat mensen nog zo laat op doen. Van onze overbuurman weet ik het toevallig. Hij is beveiliger en draait daarom vaak hele rare diensten. Daardoor moet hij soms om 2 uur s'nachts opstaan en tot 10 uur in de ochtend werken. Van de bovenbuurvrouw van onze overbuurman en de buren van de bovenbuurvrouw is het mij onbekend waarom ze nog wakker zijn. Misschien kunnen ze wel niet slapen omdat ze ergens mee zitten of misschien heeft het stel naast de bovenbuurvrouw wel ruzie gehad. Wie weet. Ik weet het in ieder geval niet.

Het wordt ondertussen steeds frisser en ik besluit om een kopje thee te maken. Ik loop op mijn tenen de woonkamer binnen en hoop dat mama niet wakker wordt. Nadat de waterkoker het water heeft gekookt, ik het water bij het theezakje geschonken heb en 2 suikerklontjes erin heb gegooid, sluip ik weer zachtjes terug naar het balkon.

Met mijn kopje thee en mijn deken om mij heen gewikkeld luister ik wat pianomuziek. Pianomuziek helpt mij altijd om mijn hoofd een beetje op orde te krijgen. Terwijl ik muziek luister zie ik iemand lopen. Ze heeft een hondje bij zich. Het is een vrouw van rond de 25/30 schat ik. Ze ziet me zitten en fluistert: “ Kun je ook niet slapen? ”
Waarop ik antwoord: “ Nee, maar dat is allang oud nieuws hoor voor mij. ”
De vrouw glimlachte en zei: “ Mag ik vragen waarom je niet slapen kan?  ”
Ja oke ik pieker veels te veel, het is altijd druk in mijn hoofd en mijn lichaam is overdag moe en ’s avonds niet. Maarja dat hoeft zij niet te weten. Ik bedoel ik ken d'r geeneens.
Daarom besloot ik om te antwoorden met: “ Ik heb werkelijk geen idee. Misschien omdat het druk is hierboven. ” en ik tikte op mijn hoofd.
De vrouw glimlachte heel erg vriendelijk naar me en ze zei: “ Dat heb ik precies hetzelfde, het lijkt nooit op te houden he? ”
“ Nee precies, maar ach het zal vast en zeker wel over gaan. Mijn dokter zegt namelijk altijd: De eerste tip om beter te slapen is om de gedachtes die in je hoofd rondspoken, uit te spreken en op te lossen. ”
“ Dat is een wijs man. ” sprak de vrouw.
“ Dat klopt, daarom is hij ook dokter geworden denk ik. ” zei ik.
“ Daar heb je gelijk in. Nou ik ga maar eens naar huis en proberen te slapen. Jij ook slaap lekker voor zometeen. Ik hoop dat je snel beter slaapt. ” zei de vrouw.
“ Slaap fijn en droom mooi mevrouw. ” fluisterde ik.

Ik bleef nog een tijdje zitten met mijn warme kopje thee en keek hoe de vrouw langzaam een zwarte schim in de nacht werd.
Het was ondertussen alweer 02.36 bah.
Laat ik het maar nog een keer proberen, zei ik tegen mezelf in mijn hoofd. Laten we het nog één keer proberen.

De overbuurman was naar zijn werk vertrokken, de bovenbuurvrouw was denk ik gaan slapen en de buren van de bovenbuurvrouw zaten nog in, op wat het leek, een goed gesprek.

I was fortunate enough to be granted permission by あかねさん to translate her manga into English, with text only.

Original: くりみつ闇堕ち漫画
Artist: あかね [pixiv] [twitter]

It may be a bit of a nuisance, but I strongly recommend reading the translation while following along with the manga at the same time! You’re going to be pretty lost otherwise. Pages will be indicated for easy reading.

Warning: If you are expecting a happy ending, please turn back now.

This work contains:

  • R-18 (non-explicit, for one page only)
  • Major character death (off-screen)
  • Corrupted swords

The original author, translator, and proofreaders are not responsible for any heartbreaks, heart attacks, or intense screaming that may occur during the reading of this manga. If you are at high-risk for these symptoms, please consult your doctor before beginning the reading of this material.

Huge thanks to blitzlv2 and soutenraibu for proofreading and helping me translate!

Keep reading