overk

things about halloweentown 2 that i love:

  • there is a high school dance that lasts until midnight
  • at said dance they have a countdown to midnight and they start it an entire goddamn minute before
  • aggie invented a spell to turn humans into creatures and monsters into humans. this is glossed over
  • kal’s face on the giant cube

verhaaltje, deel 1/?

Als ik de supermarkt uit wandel brandt de straatverlichting reeds. Ik kijk even om me heen. Aan de overkant van de straat zie ik een oudere dame. Ze is de enige die hier momenteel rondloopt. Nu is mijn kans. Ik stap recht op haar af. ‘Excuseer mevrouw, mag ik u even iets vragen?’ De dame kijkt verrassend opgewekt naar mij. ‘Dat mag u, jongeman. Wat kan ik voor je doen.’, antwoord ze vriendelijk. ‘Wel, het zit zo, euh.’, zeg ik met een kleine stem, terwijl ik aan mijn achterhoofd krab. ‘Ik ben daarnet mijn portemonnee verloren, gestolen denk ik. Zou u mij wat kleingeld kunnen geven zodat ik de trein naar huis kan nemen?’ Ze kijkt me wat achterdochtig aan en zegt, ’Dan moet ik eerst je naam weten jongeman.’

Ik heet To.. Sam Tolleneer, mevrouw.’

Even lijkt ze nog te twijfelen, maar vraagt glimlachend, ‘Is twee euro voldoende?’ Wat moet ik daar nu op antwoorden? Neen, dat is helemaal niet voldoende, daar kan je nog geen brood mee kopen? Ze denkt waarschijnlijk dat we nog in de jaren ‘40 leven, maar het is beter dan niets, dus ik accepteer het met open armen. ‘Natuurlijk, hartelijk dank, mevrouw.’ Ze haalt een dunne bruine portemonnee uit haar lederen handtas, die met een klein klikgeluid open gaat, en haalt er een muntstuk van twee euro uit. ‘Zo, alsjeblieft Sam. Mijn goede daad voor vandaag zit er op.’, zegt ze met een brede glimlach terwijl ze het muntstuk in mijn hand laat vallen. Ik bedank haar nog een tweede maal en stap richting het station uit. Na een aantal minuten stappen, kijk ik even over mijn schouder heen. De oude vrouw is niet meer in zicht. ‘Eindelijk.’, denk ik bij mezelf. Nu kan ik mijn fiets terug gaan halen. Die ik zorgvuldig heb verstopt, in de fietsenstalling aan de supermarkt. Een onopvallende grijze herenfiets, waar ik de stickers, met het logo op, van verwijderd heb. Op naar het volgende dorp. Hopelijk vind ik deze keer wel weer een slaapplaats.

Een goed uur, zeventien minuten en tweeëntwintig kilometer verder, ben ik eindelijk aangekomen in het andere dorp. De zon is ondertussen vervangen door een halve maan. Ik plaats mijn fiets aan een lantaarnpaal en neem het kettingslot uit mijn zwarte rugtas. Eenmaal als ik mijn fiets op slot gedaan heb, begin ik mijn ronde van deur aan deur bedelen voor een slaapplaats. Onder het motto dat ik een experiment uitvoer voor een school. Ik sta bij een huis dat de nummer 102 draagt. Ik duw op de bel en welgeteld zeven seconden later gaat de deur open. Er staat een vrouw van in de dertig jaar in de deur opening. ‘Voor wat is het?’, vraagt ze kort. Haar stem klinkt kil. ‘Beste, mijn naam is Sam Tolleneer. Ik voer een experiment uit voor school, waar ik met de fiets door het land reis en bekijk hoe gastvriendelijk de mensen in de streek zijn. Nu is mijn vraag of ik hier mag douchen en overnachten?’

Leuk initiatief, maar wij kunnen je niet opvangen.’, antwoord ze en zwaait meteen de deur toe. Ik haal diep adem en ga een paar huizen verder nog eens proberen. Ik duw op het kleine plastic knopje, waar de naam, ‘Johan en Inge De Brauwer’, naast geschreven staat. Enkele tellen later gaat de deur open. Een oudere man kijkt me streng aan. “Wat kan ik voor u doen?”, vraagt hij schor. ‘Beste, mijn naam is Sam Tolleneer. Ik voer een experiment uit voor school..’, maar nog voor ik mijn zin volledig kan uitspreken, onderbreekt hij mij, ‘Wij kopen niet aan de deur.’, en gooit zonder meer de deur toe.

02.00 uur.

Het is 02.00 en ik zit op het balkon. In mijn lelijke oude joggingbroek, grote mannentrui en een mijn deken om mij heen geslagen.
Aan de overkant van onze flat staat een ander flatgebouw. Wonder boven wonder zijn er nog 3 mensen wakker. De overbuurman, de buurvrouw boven hem en een man en een vrouw naast de buurvrouw.
Ik vraag me altijd af wat mensen nog zo laat op doen. Van onze overbuurman weet ik het toevallig. Hij is beveiliger en draait daarom vaak hele rare diensten. Daardoor moet hij soms om 2 uur s'nachts opstaan en tot 10 uur in de ochtend werken. Van de bovenbuurvrouw van onze overbuurman en de buren van de bovenbuurvrouw is het mij onbekend waarom ze nog wakker zijn. Misschien kunnen ze wel niet slapen omdat ze ergens mee zitten of misschien heeft het stel naast de bovenbuurvrouw wel ruzie gehad. Wie weet. Ik weet het in ieder geval niet.

Het wordt ondertussen steeds frisser en ik besluit om een kopje thee te maken. Ik loop op mijn tenen de woonkamer binnen en hoop dat mama niet wakker wordt. Nadat de waterkoker het water heeft gekookt, ik het water bij het theezakje geschonken heb en 2 suikerklontjes erin heb gegooid, sluip ik weer zachtjes terug naar het balkon.

Met mijn kopje thee en mijn deken om mij heen gewikkeld luister ik wat pianomuziek. Pianomuziek helpt mij altijd om mijn hoofd een beetje op orde te krijgen. Terwijl ik muziek luister zie ik iemand lopen. Ze heeft een hondje bij zich. Het is een vrouw van rond de 25/30 schat ik. Ze ziet me zitten en fluistert: “ Kun je ook niet slapen? ”
Waarop ik antwoord: “ Nee, maar dat is allang oud nieuws hoor voor mij. ”
De vrouw glimlachte en zei: “ Mag ik vragen waarom je niet slapen kan?  ”
Ja oke ik pieker veels te veel, het is altijd druk in mijn hoofd en mijn lichaam is overdag moe en ’s avonds niet. Maarja dat hoeft zij niet te weten. Ik bedoel ik ken d'r geeneens.
Daarom besloot ik om te antwoorden met: “ Ik heb werkelijk geen idee. Misschien omdat het druk is hierboven. ” en ik tikte op mijn hoofd.
De vrouw glimlachte heel erg vriendelijk naar me en ze zei: “ Dat heb ik precies hetzelfde, het lijkt nooit op te houden he? ”
“ Nee precies, maar ach het zal vast en zeker wel over gaan. Mijn dokter zegt namelijk altijd: De eerste tip om beter te slapen is om de gedachtes die in je hoofd rondspoken, uit te spreken en op te lossen. ”
“ Dat is een wijs man. ” sprak de vrouw.
“ Dat klopt, daarom is hij ook dokter geworden denk ik. ” zei ik.
“ Daar heb je gelijk in. Nou ik ga maar eens naar huis en proberen te slapen. Jij ook slaap lekker voor zometeen. Ik hoop dat je snel beter slaapt. ” zei de vrouw.
“ Slaap fijn en droom mooi mevrouw. ” fluisterde ik.

Ik bleef nog een tijdje zitten met mijn warme kopje thee en keek hoe de vrouw langzaam een zwarte schim in de nacht werd.
Het was ondertussen alweer 02.36 bah.
Laat ik het maar nog een keer proberen, zei ik tegen mezelf in mijn hoofd. Laten we het nog één keer proberen.

De overbuurman was naar zijn werk vertrokken, de bovenbuurvrouw was denk ik gaan slapen en de buren van de bovenbuurvrouw zaten nog in, op wat het leek, een goed gesprek.