origin: greek

Κανείς δεν ξέρει ότι με πείραξε που έφυγες.Κανείς δεν ξέρει ότι σε κάθε βλακεία ή εξυπνάδα που λέμε στη παρέα το υποσυνείδητό μου,μου φωνάζει κατευθείαν το όνομά σου,σκέφτομαι «να θυμηθώ να στο πω αυτό».Και μετά το συνειδητό μου,μου θυμίζει ότι δεν είσαι πια εδώ.Μου θυμίζει ότι είσαι αλλού.Κανείς δεν ξέρει πόσο θα ‘θελα να είσαι εδώ.

-Πάρος-

Ίσως τελικά, το να είσαι δυνατός σημαίνει να έχεις “σπάσει” τελείως μέσα σου και να χρειάζεσαι έναν άνθρωπο να σε πάρει μια αγκαλιά και να σου πει ότι όλα είναι καλά αλλά αντί για αυτό, να γίνεσαι εσύ αυτό το άτομο για κάποιον άλλον.

  • Δεν είναι ότι δεν μπορώ μόνη.Όλοι μπορούν μόνοι,ακόμη και αν κάποιοι ισχυρίζονται το αντίθετο. Το μυαλό είναι αυτό που φωνάζει οτι δεν μπορεί , ενώ το σώμα και η ζωή συνεχίζουν. Απλά μαζί σου ήμουν ευτυχισμένη. Το χαμόγελο έβγαινε απο την καρδιά μου και κρατούσε για ολόκληρη την μέρα. Και αυτό το κομμάτι που τώρα αιμορραγεί κενό,
  • τότε δεν υπηρχε.

Ενθουσιάστηκα το βράδυ σε ερωτεύτηκα πρωί. Δεν θα ψιθυρίσω “σ'αγαπώ” στο mic, βάλε και “σε σχέση” να μπω να πατήσω like.💙

Γατί


Αν ήμουν εδώ

Θα πηγαίναμε σινεμά

Κάτι ίσως ελαφρύ

Κοκτέιλ στην άμμο

Φιλί στα κλεφτά

Και φιδάκι για κουνούπια

Αν ήμουν εδώ

Θα μαλώναμε για λογαριασμούς

Για τη Ζέστη

Για κείνο το χαλασμένο πλακάκι

Ποιος να σφουγγαρίσει

Για το κρύο νερό που τελείωσε

Αν ήμουν εδώ

Θα γκρίνιαζα για όλα

Θα έχανες κάθε ιδέα για μένα

Θα σε έχανα κάθε πρωί

Θε σε κέρδιζα κάθε βράδυ

Ιδρωμένα σεντόνια

Κρύες μπύρες

Γήπεδο

Τριαντάφυλλο ροζ

Χριστοπαναγίες

Και παγωτό της παρηγοριάς

Αν ήμουν εδώ

Το γατί που με ξύπνησε

Σήμερα

Ίσως

Να είχε σπίτι

(αν και δε θα το ήθελες.)

(Δεν ξέρω τι τίτλο πρέπει να δώσω)

Η μητέρα μου είδε γραμμένα σε ένα χαρτί ορισμένες σκέψεις και κάποια στιχάκια και κείμενα που είχα γράψει που μπορούσες εύκολα να καταλάβεις τα συναισθήματα που επικρατούσαν στη ψυχή μου. Με ρώτησε αν όλα αυτά θα μπορούσαν ποτέ να αποτελέσουν σημειώματα αυτοκτονίας. Την κοίταξα στα μάτια και ένιωσα μια ανατριχίλα σε όλο μου το σώμα. Φάνηκε πολύ τρομαγμένη και εγώ επίσης. Δεν της είπα τίποτα, δεν μπορούσα να αρθρώσω ούτε λέξη. Το μόνο που κατάφερα να κάνω εκείνη την ώρα ήταν να της δώσω μια τεράστια αγκαλιά σαν να της έδειχνα ευγνωμοσύνη για όλα αυτά τα χρόνια που έκανε ό,τι καλύτερο για εμένα. Μπορούσα να αισθανθώ ότι ένα μέρος της ανησυχίας της είχε φύγει. Μα αλήθεια, θα μπορούσαν αυτές οι αποτυπωμένες σκέψεις στο χαρτί να κοστίσουν μια ζωή;