origin: greek

3

The Dolphin mural at The Palace of Knossos~ Crete

The restoration of the frescoes in the Knossos Palace by E. Gillieron and Piet de Jong at the beginning of the last century received many critics for the excessively bright colours employed, but the truth is that the final result is probably not very far from the original aspect of the paintings, created at the heart of the Minoan splendour.

This fresco is a fabulous example of early Minoan Painting, very interesting for its precise representation of the natural world without any human presence. Located in the Bath Hall -where such aquatic motifs were very suitable-, the “Fresco of the Dolphins” is an authentic masterpiece, either for its undeniable decorative value and for its remarkable effect of movement.

Όλοι μιλάμε για τους καλοκαιρινούς έρωτες. Κανείς όμως δε μίλησε για τους χειμερινούς. Που γεννιούνται μέσα στην κατάθλιψη και το κρύο. Που θερμαίνονται μόνο με φιλιά. Που τα ρούχα, βγαίνουν για άλλους λόγος. Που η ομορφιά βρίσκεται στα λαμπερά μάτια και τα αναψοκοκκινισμένα μάγουλα, όχι στα λιγοστά ρούχα και στα “ωραία” σώματα. Που μέσα στη ρουτίνα της καθημερινότητας, δημιουργούν χαμογέλα και γέλια ελεύθερα. Που κάνουν το γκρίζο της κάθε άχρωμης πόλης, να μην χρειάζεται τον ήλιο του καλοκαιριού. Που ακόμη και μέσα κρύα, εκείνοι βρίσκουν τρόπο να παραμείνουν ζεστοί. Κάνεις μας δε μίλησε για τους χειμερινούς έρωτες.
—  Νικολέττα. ✓.
για εμένα , ξεχωριστοί είναι οι άνθρωποι που κάνουν άλλους ανθρώπους να νιώθουν ξεχωριστοί
—  τα λέμε..
νόμιζα πως δεν θα ξαναερχόταν..
αλλα γυρισε..κριμα όμως  που εφυγα εγω
Δεν μπορω να κοιμηθω τα βραδια. Κοιταω τους ψυχρους τοιχους του δωματιου, ενω ζωγραφιζω ονειρα και παραστασεις στο μυαλο μου που δεν θα συμβουν ποτε. Οταν επιτελους κλεινουν τα ματια μου νομιζω πως ακουω θορυβους ανυπαρκτους, φανταστικους και ξυπναω παλι, μενοντας για ωρα αμιλητη χαζευοντας τα ταβανια και τα ραφια της φυλακης που εμαθα να αποκαλω δωματιο μου, σαν να περιμενω κατι να αλλαξει.
Οταν τελικα κοιμαμαι δεν μπορω να ξυπνησω. Με καταβροχθιζει το κρεβατι, δεν με αφηνει να αποδρασω, μπλεκομαι στα σκεπασματα, κρυωνω και ζεστενομαι, βασανιζομαι, αλλα δεν μπορω να σηκωθω και ετσι μενω εκει βαλσαμωμενη στο ιδιο σημειο για ωρες.
Ουτε να διαβασω μπορω, κοιταω τις σελιδες, συλλαβιζω τις λεξεις των γραμμων και λεπτα αργοτερα τις ξεχναω, τιποτα δεν μπορω να καταλαβω πλεον, καμια προταση δεν εχει νοημα, χαζευω τις σελιδες για ωρα, κανω σχεδια στο κενο αναμεσα στα γραμματα και ταξιδευω σε κοσμους δικους μου, σε κοσμους που ανοιγονται μπροστα μου καθως καρφωνω το βλεμα μου στο κλειστο μου παραθυρο.
Οταν παλι αρχιζω να διαβαζω ομως δεν μπορω να σταματησω, ετσι περνανε τα λεπτα, οι ωρες και οι μερες, ξεχναω να κανω μπανιο και να φαω, ακουω τη φωνη της μητερας μου να απομακρυνεται καθως φωναζει λεξεις που δεν καταλαβαινω, δεν διαβαζω ποτε αυτα που πρεπει βεβαια, αυτα που μου λενε πως πρεπει δηλαδη, διαβαζω παντα αυτα που θελω. Γνωριζω ατομα που θα ηθελα να ξερω, που θα ηθελα να ειμαι, που κατα βαθος ζηλευω. Εισβαλω στα αβατα των προσωπικοτητων τους, ζω τις ζωες τους, ειτε πλασματικες ειτε αληθινες καποτε, παιρνω αποφασεις μαζι τους, ασκω κρητικη, κλαιω και γελαω. Κλειδωνω συναισθηματα και ευχες μεσα σε σελιδες που οποιος και αν τις ανοιξει δεν θα τις καταλαβει και ζω ακομα και αν αυτο συμβαινει μεσα στη φαντασια μου.  
Να φαω επισης δεν μπορω, δεν μπαινει μπουκια στο στομα μου, κοιταω το πιατο που στεκεται μπροστα μου, πολυχρωμο, γεματο σχεδια στις ακρες, ζωγραφισμενο μεθοδικα και σχολαστικα με χιλιαδες μικρα λουλουδακια, μυριζει αγαπη και προσοχη, προετοιμασμενο απο χερια που ζουν για να αγκαλιαζουν. Πιανω το πιρουνι μου μα δεν καταφερνω να το φερω κοντα στο στομα μου, μου ερχεται αναγουλα, πεταω το φαγητο μου και λεω πως εφαγα, επαινω τη μαμα μου για τις προσπαθειες της και της λεω πως μια μερα ευχομαι να μαγειρευω κι εγω σαν εκεινη, καποιες φορες με ρωταει αν μου φανηκε αλμυρο και δεν ξερω τι πρεπει να απαντησω, της λεω παντα πως ηταν τελειο κι εκεινη χαμογελαει.
Οταν παλι τρωω δεν μπορω να σταματησω, τρωω τα συναισθηματα μου, τρωω για να καλυψω τα κενα μου και δεν εχει σημασια ποση τροφη θα χρησιμοποιησω αυτα δεν θα καλυφθουν ποτε. Αδειαζω τα ντουλαπια και το ψυγειο, ψαχνω για φαγητο μεσα σε συρταρια και ραφια που δεν ηξερα πως υπαρχουν στη κουζινα του σπιτιου και οταν αισθανομαι πως αναγουλιαζω ξαπλωνω στο κρεβατι και προσπαθω να τα κρατησω ολα μεσα. Την βλεπω τη μαμα μου καμια φορα να αναρωτιεμαι τι απεγινε ολο το φαγητο που ειχαμε στο σπιτι, χθες ψωνισε αλλωστε. Δεν ξερω αν καταλαβαινει η οχι, παντως ποτε δεν λεει λεξη.
Ισως ειναι της οικογενειας να τα κραταμε ολα μεσα μας. Ισως ειναι του κοσμου. Να μη δειχνει την ευαισθητη πλευρα του, την πλευρα που μπορει να πονεσει, που ειναι χαμενη, που δεν παει καλα. Ισως μας εμαθαν να παριστανουμε τους δυνατους, να γεμιζουμε με ερωτα τα social media και καλοπεραση, ενω μεσα μας κλαιμε για το χθες, φοβομαστε για το αυριο, απορουμε για το τωρα, αμφιβαλλουμε για το σημερα. Ισως τοσο φοβισμενοι ειμαστε οι ανθρωποι, τοσο ανασφαλεις που ο μονος τροπος για να καλυψουμε τις οψεις αυτες της προσωπικοτητας μας ειναι να τις μασκαρεψουμε ετσι ωστε να φαινονται ατρωτες.
Αυτά που σκέφτεσαι πρέπει να τα λες. Όχι μόνο γιατί μπορούν να αλλάξουν την κατάσταση αλλά και γιατί πρέπει να τα βγάλεις από μέσα σου. Δεν μπορείς να κρατάς και να χτίζεις σκέψεις και συναισθήματα μέχρι να κάνεις το μπαμ. Μέχρι να μην μπορείς να τα κρατήσεις άλλο, μέχρι να είναι αργά. Σκέψου τις ευκαιρίες που χάνεις.
—  (via hey-its-anna-again)