oog in al

Op de middelbare school had ik een docente Frans met een scheel oog. Als ze moe was, trilde het. We wisten soms niet wie ze precies aankeek tot ze een naam noemde. Ze vertelde vaak over haar honden; ze had er vier, allemaal Labradors. Ze wandelde vaak door het bos en droeg hoge laarzen zodat ze geen last zou hebben van de modder. Ik vroeg haar eens: ‘Mevrouw, hoe zeg je in het Frans dat je iemand mist?’
‘In het Frans zeg je niet dat je iemand mist,’ zei ze. ‘Je zegt: je ontbreekt mij. Alsof je een stukje van jezelf mist, snap je dat?’