o alf

anonymous asked:

Can you list the skin details and makeup used on your post where you say you like realistic faces and maxis match everything else


First Picture by: @natalia-auditore​ (picture taken with HD/HQ texture but no HD Mod)

All other pictures: HD Mod

Items: Fullbody, Shoes, Socks (Sword Holder), Left and Right Sword, Sword Sheath

Normal Map

. ><(((o ___)Download: Sim File Share

HD Map (Recommended to use HD Mod by Alf-si)

. ><(((o ___)Download: Sim File Share

All rights belong to CD Projekt RED for the original design: Sharing for the love of the Witcher game (please buy and play it!!! such an awesome rpg)

Disclaimer: There is some weight issues at the front of the mesh, I am working on fixing that issue

Conflict: Chapter Eight.

He could feel the heat of his brother’s breath scorching the back of his neck and for the first time in his life, the hero felt fear.

He never thought in all his life someone would think about biting him, he was too much like an alpha to ever bend to the will of one. He didn’t like it, it wasn’t supposed to be like this. His brain was screaming at him to run, to fight back, but his body was frozen from shock and aching with pain from the abuse he’d received. If he hadn’t been too concerned and wrapped up with Flippy, he might’ve been able to go all out without hesitation, but he’d been taken completely by surprise. He squeezed his eyes shut, feeling his twin’s hands clamp on his shoulders with a near crushing grip, forcing him down as rocks and dirt scraped at his face but left no damage.

He didn’t understand why his brother would bite him either, Splendid had tried to get along with his twin when they first met, but Splendont turned him down. They constantly fought and competed against one another, trying to prove that they were superior over the other. Was this just another tactic to use against him? He felt sick to his stomach at the thought, to have something that the romance books idolized, the bonding bite was meant for love and intimacy, to bring two people closer together. To know his brother would do such a thing, to taint such a pure and wonderful moment, he was losing hope in the red-haired male.

He had hoped that one day they could gain some sort of friendship. He hadn’t hoped for a friendship like he had with Flippy, where it was all about reading quietly on the couch together or taking walks through the park. Splendont wasn’t that type of person, but the other day when they had been investigating the crime scene, he felt like that sort of friendship could work. Splendont was his brother, he expected rough housing and bullying, but he wanted the good parts of being a brother too, parts that they were missing out on. Now, he feared he would never get that chance as he squeezed his eyes shut, simply waiting for the pain.

None came as suddenly the weight of his twin was knocked off his back, hearing the grunts and snarls of Splendont and someone else, Splendid hurried to push himself up to his feet. He swayed a little unsteadily and his back hurt like hell, but he was frozen in place by the scene unfolding before him. Splendont was a superbeing, the only one who could really go up against him was Splendid, so for someone to knock him off the hero’s back and have him pinned on the ground had to be someone just as strong to face off against a raging alpha.

He just hadn’t expected Flippy to be that person.

Yet here he was straddling Splendont with both hands wrapped around a combat knife as he leaned into it, putting his weight behind the blade while Splendont hand his own hands around Flippy’s wrists, visibly struggling to keep the sharp blade from piercing through his right eye. He looked startled out of his feral state, taken off guard that the omega would attack him, but that was the thing about omegas. While they weren’t quick to fight, they weren’t ones to be messed with, especially when someone they cared about was in danger. They could be just as aggressive with their drive to protect and with Flippy’s military training, he had the intent and ability to kill.

He had to stop this, he couldn’t let Flippy hurt Splendont or vice versa. Even if Splendont had just tried to do something that Splendid wouldn’t forgive, he didn’t wish any harm on his sibling. He climbed out of the crater with great difficulty but the two seemed to be stuck in a stalemate, neither one backing down. It was so strange to see Flippy violent with the direct intent to hurt someone, his friend was all soft and kind, a gentle soul who seemed quietly reserved about the world around him. He wanted that Flippy back, before Flippy made a mistake he would certainly regret. When he managed to stumble over, he reached out a hand to place on Flippy’s shoulder, his touch gentle to convey he didn’t mean harm.

“Flippy? You… You have to stop.”

The veteran jerked his head around to peer over his shoulder at Splendid. The hero could see those dilated pupils, ringed with forest green, he seemed almost lost in his omega senses, consumed by the need to protect. Usually only omegas attacked with the intent to kill when one of their kids were harmed or in danger, but Splendid supposed that being in a War had changed Flippy. The bitter scent of rotting juniper berries made him want to step back and avoid such anger, he didn’t know how to respond to an angry omega when he only experienced butting heads with alphas. Splendid remained still, trying to force his scent back down after fighting against Splendont, doing his best to do what betas did, to soothe out conflict.

“C'mon, Flippy. Its over.” He tried to soothe out, not realizing he’d put a bit of rumbling croon to his voice, relying more on his rarely used softer beta instincts to call back Flippy from his protective state. Flippy looked back at Splendont, slowly withdrawing as the adrenaline high was slowly dissolving, leaving his hands shaking as he holstered the knife back into its sheath hiding in the back of his pants. He didn’t say a word as he stood up, Splendid couldn’t get a read on that closed off face. He reached out, trying to drag Flippy into a comforting embrace, to tell him that everything was okay. Instead Flippy batted his hand gently away and began to walk away, leaving the two twins baffled.

“What the hell was that?” Splendont grunted as he pushed himself up to his feet as if he was more concerned about Flippy attacking him than what he’d been trying to do just before hand. The lack of an apology now that Splendont’s head was clear from the alpha fog pissed Splendid off to know end. Did his twin feel no remorse for his actions? Splendid ground his teeth, his jaws clenching hard enough to make a muscle in his cheek twitch. That asshole. Everything had been going perfectly fine today until he ruined it. By now they were supposed to be heading back to his place and share dinner, Splendid had promised to teach Flippy how to cook so the veteran could help out around the kitchen.

Everything had gone out the window as it seemed Flippy would rather be alone right now, though Splendid was sure to visit him later to make sure he was alright. Maybe some desserts would help cheer the omega up, baking would give them some time to cool off. Right now though, there was no way Splendid was cool as his blue gaze turned onto his twin, leveling him with a glare that should make anyone fear. Splendont only bristled again, feeling the anger directed at him as he turned his head a little to make eye contact and hold it. The anti-hero held himself in a more defensive posture, which was unusual since Splendont was always eager to throw the first punch. Maybe he did feel a little guilty, but Splendid was about to make him feel a lot more.


Flippy’s POV:

When Flippy made it back to his home, he made a beeline towards his bathroom, nearly tripping over his own feet trying to get there. He needed his medication before he lost control, he’d been so close to losing it when he had attacked Splendont. He yanked open the mirror to reveal the medicine cabinet, his hands were far too shaky and uncoordinated as he was mentally distracted fighting for control. When he found the right medication bottle, after spilling a majority of everything on the shelves off into the sink and counter, he struggled to open it. He nearly ripped the entire cap off in his desperation and spilled out nearly half of the entire bottle’s contents into his hand, a few more spilled over onto the floor.

He shoved the lot into his mouth and simply stuck his head under the faucet to drink straight from the tap, nearly choking himself in the rush to get the pills down. He didn’t care if this was past the recommended dosage, he knew he wouldn’t die from overdose, even though before reaching Happy Tree, he wished he could. Ever since coming here, meeting all the friendly people, meeting Splendid, he wanted something more in life. He wanted that dream of everything being nice, that everything could go his way without a hitch. But that was just a dream. He’d became too lax, too comforted by the thought that Splendid could protect him, keep him self from the aftereffects that the war had done to him.

It wouldn’t be long now until the pills took their effect, with how many he took he’d likely pass out, meaning he and everyone else would be safe, at least for now. He just needed to remain in control until he could no longer move. He heard his other ego laughing at the line of thoughts and hesitantly, he reached up to close the medicine cabinet to face his tormentor. His green eyes adverted when he caught sight of yellow ones boring through him. Nothing was safe, all his thoughts and feelings were laid bare to Fliqpy. It was why he should’ve kept to himself, but now the one in the mirror could hurt him in even more ways.

“We were so close, Flippy!”

That cheerful tone was sickening and Flippy just wished the pills would kick in a little quicker so he didn’t have to listen to his other half. He wanted some peace, luckily Fliqpy only spoke to him when he was alone these days, the violent personality had grown wise. Neither wanted to be locked away, so Fliqpy had grown accustomed to keeping himself under the radar.

“I really don’t think a knife would do much against a super hero. Why don’t you just give up before something bad happens.” He sighed softly, before he had no hope of someone killing them. Fliqpy was inhumanly strong and skilled in the arts of war. However, they hadn’t gone up against two superbeings before, Flippy knew they were practically indestructible from what he’d seen Splendid do, his friend was always eager to show off for the retired soldier.

“Quitters never win, Flippy. Everyone has a weakness, if not, I’ll just have to create a new one.”

chemicalbydefault  asked:

(heart thing that mobile can't do) for Vex on East.

Romantic attraction: none | very low | low | medium | high | very high | extreme
Sexual attraction: none | very low | low | medium | high | very high | extreme
Aesthetic attraction: none | very low | low | medium | high | very high | extreme
Sensual attraction:
none | very low | low | medium | high | very high | extreme

“East. Well, now there’s a ‘andful an’ a ‘alf o’ a few fulms o’ Midlander man. Fun guy, know that ‘e’s tried t’find ‘is way t’a certain muscled Keeper’s bed on more’n one occasion. Lovely guy t’deal with, though, think ‘e’s got ‘nough ‘umour an’ charm t’pretty much get whomever ‘e wants, granted I imagine ‘e’s not exactly th’least experienced… Wielder o’ th’art o’ th’sword an’ all that, seems like ‘e’ keeps ‘imself busy! I gotta say as well, always ‘preciate a man who knows ‘ow t’smoke th’good shite. Amazin’ guy, looks great, ‘as some style with that fancy ‘air o’ ‘is, an’ a damned nice skin tone.”

Alien Life Form

(@fourtseven hope this helps with your poopy day!)

“Do you know what an ‘alf’ is?” Kara asked, setting four boxes of pizza down on the coffee table.

Alex stopped her bottle of Heineken before it reached her lips. “An elf?”

Kara flopped down on the couch next to her sister, shaking her head. “N,o not elf. Alf.”

Alex furrowed her brow. “Like the old TV show?

Kara shrugged, polishing off a slice. “I don’t know. Was there a show? You know I’m still not that well versed it the television classics.”

Alex set her own pizza down, and took a sip of beer. “I don’t know about classic. It was a show in the 80s. There were always reruns of it on when I got home from school.”

“What was it about?”

Alex chuckled. “Funny you should ask. It was about an alien, named Alf, who crash landed on Earth and this family took him in. He was this weird, fuzzy, cute  kind of alien thing. I think Alf stood for alien life form.”

Kara’s face lit up with understanding. “Oh, that makes sense then.”

“None of this is making sense to me.”

Kara smiled, swallowing another slice. “Alf seems to be my newest pet name.”

Alex coughed, nearly choking on her mouthful of beer. “That’s your pet name? Cat’s been calling you Alf?”

Kara nodded. “Well I’m also an alien life form. It’s cute.”

Alex fought back her laughter. “Oh very cute, and you know, in the show, Alf ate cats.”

Kara looked at her sister mortified. “I would never eat a cat!”

Alex brought her bottle to her lips, and raised an eyebrow. “No?”

Fresh realization spread a bright red across Kara’s cheeks. “Ohhh…well that’s not the- oh Roa.”

The Flatmates Rozdział 3 (Tłumaczenie)

Tytuł: The Flatmates (Współlokatorzy)

Opis: Harry jest bezczelną alfą, która nigdy nie potrafi się ustatkować.

Louis jest samotną omegą, której alfa zmarł tuż przed tym jak mogli oficjalnie się związać.

Zayn jest artystyczną alfą, która nie rozumie prywatności oraz przestrzeni osobistej.

Liam jest ciekawą betą, która jest przekonana, że świat się skończy.

Niall jest pijaną betą, która zawsze usypia nim skończy zdanie i choruje na narkolepsje. W każdym bądź razie chłopcy nie rozumieją jego choroby.

(ALBO: Opowieść gdzie pięciu chłopców odpowiada na tę samą reklamę o dostępne mieszkanie i tam się przeprowadzają.

Pairing: Larry (Louis+Harry)

Bohaterowie: Louis Tomlinson, Harry Styles, Zayn Malik, Liam Payne, Niall Horan, Aiden Grimshaw i inni.

Słowa: Około 40 tysięcy.

Orginał: http://archiveofourown.org/works/1797769

Autor: Centa0592

Ode mnie: Jak zawsze przepraszam za błędy. Rozdział ma 3.000 słów. Nie wiem jak sobie z tym poradziłam, ale było trudno.


Rozdział 3: Nie budź mnie
Louis naprawdę powinien być zaniepokojony, że jest 3.30 ramo i ma alfę w łóżku; ale mimo to nie jest wcale zainteresowany i to prawda sama w sobie. Widzicie, Louis obudził się, aby iść do toalety, wrócił do łóżka i próbował znowu zasnąć, kiedy czuł się zanurzony po prawej stronie łóżka. Ledwo otworzył jedno oko i zobaczył Zayna Malika rysującego go, jego język był lekko wystawiony w głębokiej koncentracji i korzystał z księżyca jako oświetlenie.
Louis jęknął w poduszkę i przeklną swoje życie.
- Nie ruszaj się Lou - Zayn sapnął, a Louis zamarł w łóżku będąc zbyt zmęczonym, aby walczyć z poleceniami wydanymi przez alfę.
- Więc, moje życie mogło być gorsze - Louis mruknął te słynne ostatnie słowa, bo gdy tylko uciekły z jego ust, ktoś musiał wstać. Nikt inny jak Harry pieprzony Styles, który docisnął swoje różowe i miękkie usta do ramienia Louisa zostawiając na nim ślad.
- Kurwa - to wszystko na co mógł zebrać się Louis przed alfą wielkości lwa, który przytulił się do jego ramienia gnieżdżąc się po lewej stronie łóżka. Zayn emitował niski pomruk, który Harry szybko powtórzył i to było za wcześnie, lub za późno na ucieczkę… Nic z tego.
- Dlaczego mama i tata niedźwiedź walczą? Dziecko niedźwiedź jest w porządku, złotowłosa zjadła jego owsiankę - Louis jęknął próbując otrząsnąć się przez dwie alfy.
- On rujnuje mój rysunek i musi odejść - odpowiedział Zayn z irytacją, a tak naprawdę nie powinien być wściekły, że przestrzeń osobista Louisa była pomijana w środku nocy?
- A on zapobiega mojej omedze zasypianie, a więc to on musi odejść - I szczerze mówiąc raz Harry miał racje, ale minus za tą całą ,, jego omegę “.
- Ty jak i zarówno ty mnie zostawcie i pozwólcie mi spać, tak? - Louis próbował zasugerować bez konieczności walki obu alf o niego.
Zayn warknął jeszcze raz, wypuścił oddech i poszedł z powrotem do swojego pokoju. Louis miał naprawdę potrzebę, aby sprawdzić, czy Zayn czeka by włamać się do jego pokoju. Zamiast tego Louis odwrócił się na lewą stronę, aby zobaczyć dlaczego Harry jeszcze tam był i kędzierzawe gówno miało wielki uśmiech rozłożony na swojej głupiej twarzy.
Louis burknął w odpowiedzi.
- Dlaczego również nie pójdziesz? - próbował kwestionować, choć Harry przyłożył nos do jego szyi; wzdychając głęboko, a Louis szybko zamarł.
- Czuję się tak dobrze Lou - zaczął Harry zanim zorientował się jak było z omegą, a tym samym odsunął się.
- Dziękuję - Louis wychrypiał suchym głosem. Próbował walczyć z pragnieniem by wspiąć się na alfę. ale zatrzymał pokusę chcąc zrzucić się z wysokiego budynku, ponieważ jego były kochanek zmarł nieco ponad miesiąc temu i nie był gotów na wszystko.
- Chcę tylko cię tulić Louis… proszę? - I odkąd to alfy mówią proszę? Od kiedy alfy mają zielone oczy, kręcone włosy i dołeczki i są ładni oraz bezczelni? Kto to kurwa wymyślał, by tak się stało?
- Twoje zabawki erotyczne nie będą zazdrosne? - Louis odpowiedział zamiast wyplątać się z talii Harry'ego. Harry przewrócił oczami przed zamknięciem ich i owinął rękę na brzuchu Louisa.
- Nie mam zabawek Louis, nie spałem z nikim, ponieważ widziałem cię nago - Louis chciał odpowiedzieć ,, Jezu, dziękuję za poinformowanie mnie, że lubisz patrzeć na mój tyłek” ale zamiast rzec te słowa i koncentrować się na tym, Louis postanowił skierować rozmowę z powrotem na Harry'ego.
- Jeśli nie było ich kurwa, to co z ugryzieniem? - Louis wypalił psychicznie gratulując sobie, że nie brzmiał na zazdrosnego.
Ponieważ nie był zazdrosny.
W ogóle.
- Ja spałem w łóżku i Zayn uderzył cię w ramię… mogę praktycznie poczuć zapach Zayna na tobie - I to było… dobrze, że wymyślał coś takiego idiotycznego. Alfa Harry'ego poczuła taką silną sympatie do Louisa, że może on wyczuć gdy inny alfa jest zbyt blisko. Louis naprawdę nie może uporządkować tych informacji w tej chwili.
- Po prostu idź spać H - Louis w końcu powiedział w środku nocy, a Harry zanucił swoją odpowiedź już bliski snu. Louis nie mógł nic zrobić, ale na chwilę dostrzegł promienie księżyca oświetlające twarz Harry'ego, jak cicho i wspaniale alfa wyglądała. To sprawia, iż kiedy Louis postanowił zrobić psychiczny komentarz do swojej omegi nadchodzi czas, aby udać się spać.
Nie trzeba dodawać, że kiedy Louis się obudził nie jest zaskoczony widokiem alfy wpatrującego się w niego, tym razem to tylko Harry, który obserwował go jak spał. I teraz, gdy Harry wie, że Louis się obudził, wziął szczotkę w dużą dłoń i zaczął czesać włosy Louisa z delikatną łatwością. Louis obwiniał się o bycie omegą, ale praktycznie zamruczał.
- Mój śpiący omego, to czas do pracy - Harry twierdził cichym głosem i Louis ukrył twarz w poduszkę, aby emitować niski krzyk, gdy kopał nogami łóżko. Harry nawet nie mrugnął.
- Jeśli skończysz się rzucać to śniadanie jest gotowe na dole i już ci wybrałem ubrania. Będę w kuchni kiedy skończysz - Harry nie czekał na odpowiedź i po prostu skierował się do drzwi i zamknął je za sobą zostawiając wariującego Louisa samego.
Brad nie żył przez siedem tygodni, może Louis wciąż czuł jego zapach, on może jeszcze pamięta jak wyglądał i jak się czuł. Surowy obraz Brada w trumnie była wciąż w jego pamięci świeży, więc dlaczego jego ciało tak reaguje na Harry'ego? Louis wciąż płakał po nocach na myśl o Bradzie, który już nie jest w stanie go przytulić ponownie, więc dlaczego ciało Louisa mrowiło kiedy ramiona Harry'ego oplatały go w pasie? Louis nie rozumiał dlaczego jego ciało i umysł są sprzeczne, on chciał po prostu go zatrzymać; on chciał po prostu opłakiwać Brada w spokoju.
Ale nie mógł, ponieważ za każdym razem zamykał oczy w nadziei, że zobaczy te znajome brązowe oczy, lecz zamiast nich widział zielone. Zamiast zobaczyć jasnobrązową grzywkę opadającą na czoło, widział mopa z plątaniny loków i kurwa, On już wcale nie widział Brada, zaczynał widzieć Harry'ego i rzeczy zacierały się razem. Z rana umierający Brad był wciąż świeży i Louis naprawdę musiał się przygotować na swój pierwszy dzień w pracy.
Tak zrobił.
On wyczołgał się z łóżka i wszedł pod prysznic upewniając się, że przed umył zęby i rozczesał swoje włosy. Potem założył swój strój, Harry naprawdę wykonał dobrą robotę z niebieskimi dżinsami. Zszedł w dół i pobiegł w kierunku kuchni, gdzie Harry kręcił się na stoliku. Louis starał się powstrzymać czuły śmiech.
- Herbatniki są jeszcze ciepłe, trzymałem je w kuchence dla ciebie i herbata jest na piecu - Harry nadal kręcił się w kółko na stoliku i Louis jęknął z dobroci.
- Pieprz mnie! - krzyknął Louis na swoje herbatniki, a Harry był tuż przed nim w krótkim czasie. Louis nie mógł się oprzeć przewróceniu oczami.
- Miałem na myśli ciastka, a nie ciebie Styles - Louis zareagował i Harry z nadętą miną wskazał na herbatniki.
- Ale ja się domyślam, że chcesz mnie pieprzyć - czy to naprawdę konieczne, aby głos Harry'ego stał się niższy? Nie! Nie, to nie było konieczne. Louis jest tylko człowiekiem; dlatego zamiast odpowiedzieć wziął łyk herbaty i szybko wyszedł przez drzwi.
On jest mistrzem w ucieczce.
A Harry jest mistrzem w następstwie, ponieważ ma kilka kluczy, portfel i dogonił Louisa.
- Kurwa, idziesz szybko jak na osobę z takimi małymi… - Harry nie doszedł do końca tego zdania,bo Louis przestał iść, a teraz stał mierząc go wzrokiem z surowym wyrazem twarzy i założonymi rękami na piersi.
- Małymi, czym Harry? Proszę dokończyć zdanie - zagroził Louis, a Harry tylko się uśmiechnął zagłębiając ten uśmiech na własnej piersi przed odgarnięciem loków ze swojej twarzy i popatrzał na Louisa.
- Myślę, że nie pamiętam co miałem powiedzieć… - stwierdził Harry z głupkowatym uśmiechem, a Louis kiwnął głową zanim zaczął iść.
- Dobra odpowiedź, ale teraz chciałbym wiedzieć dlaczego za mną idziesz? - Harry zareagował po przez objęciem ramieniem Louisa i normalnie omega już zabrał by jego ręce od siebie, ale tak naprawdę to już nie miało sensu.
- Ale ja nie nadążam…. Idę z tobą, a to jest różnica… Widzisz, gdybym szedł za tobą to bym był za tobą, a nie obok ciebie. Ale jeśli wolisz mnie w roli bym za tobą miał widok na twój piękny tyłek, mogę zrobić wyjątek… - Harry urwał i zaczął iść, a Louis się zaśmiał szturchając go w bok.
- Ej, spierdalaj… ale poważnie, gdzie idziesz? - Harry skinął głową i uśmiechnął się szeroko przenosząc rękę na szyje Louisa.
- To twój pierwszy dzień i mam pojęcie, gdzie znajduje się to miejsce, więc będę opiekuńczą alfą… pomyślałem, że najlepiej byłoby, aby upewnić się, że będę wiedzieć jak dostać się do ciebie w każdej chwili… plus, moja piekarnia jest kilka przecznic stąd - Louis zapisał fakt, że Harry chce się upewnić, iż jest bezpieczny w ten deszczowy dzień.
- Nigdy nie powiedziałeś mi, że jesteś piekarzem - Louis stwierdził nieco urażony.
- Nigdy nie pytałeś… - Harry odpowiedział wzruszając ramionami i tuż przed Louis może ukarać Harry'ego trochę więcej po przyjeździe pod mały budynek.
- To ja… - zaczął Louis i szlag… Harry przygryzł dolną wargę.
- Tak, to jest… Myślę, że do zobaczenia w południe? - Louis uniósł pytająco brew.
- Na lunch… Mam zamiar zabrać cię na lunch - I nie ma innych słów, które koniecznie musiały być wypowiedziane. Harry dał Louisowi buziaka i spuścił głowę na drogę; Louis mógł przysiąc, że widział dodatkową werwę w każdym kroku alfy.
Harry pieprzony Styles.
Zostało mu tylko dziesięć minut do rozpoczęcia pracy i Louis chciał odejść, jego szef był wysoki z brązowymi oczami i miał miękkie brązowe włosy oświetlone przez światło z pasemkiem koloru blond. Miał pół ogromną budowę i był wyraźnie alfą z delikatnymi rzęsami i patrzał tak jak Brad. Louis naprawdę myślał, że to Brad i krzyknął widząc go, bał się mu uścisnąć rękę, obawiał się, że to był duch.
Jego szef zaśmiał się tylko dziwnie i przedstawił się omedze jako Aiden Grimshaw. Louis chciał po prostu wygadać się, że się schowa, ale tego nie zrobił. Nie, zamiast coś powiedzieć on po prostu pisnął i uciekł, miał nadzieje, że w kierunku kabin. Zrobił to dobre dziesięć minut przed przygryzaniem wargi i wyciągnął swój telefon komórkowy; pozwalając łzą powoli spacerować po swojej twarzy.
Jego palec uderzył nad nazwą jego matki, ale przesunął nim aż wylądował w końcu na numerze Harry'ego. Nie miał pojęcia, dlaczego chciał Harry'ego i co może zrobić, choć Louis po prostu wiedział, że mógłby użyć znajomego.
Proszę nie martw się o to, ale możemy zrobić obiad teraz? - Louis
To nie trwało długo, aż przyszła odpowiedź i nie krótko… To było raczej natychmiast po napisaniu.
Spotkasz mnie na zewnątrz - Harry x
I rzeczywiście, gdy tylko Louis powiedział swojemu szefowi, że wychodzi ,, w sprawie rodzinnej “ Harry czekał na zewnątrz z rękami w kieszeniach i miał na sobie fartuch. Louis chciał się śmiać, ale zamiast tego pojawiły się kolejne łzy. Harry natychmiast owinął ramiona wokół Louisa i poszli do pobliskiego sklepu z kanapkami.
To było jak wszystko stało się awarią w sprawie Louisa, pogrzeb, zamknięcie lokalu, mama Brada starająca się zabrać wszystko z hotelu, a Louis próbował ją zabić, aby powstrzymać ją przed dotykaniem rzeczy Brada. Potem nie opuszczał łóżka, Louis krępowany był przez rodzeństwo podczas, gdy go karmiono siłą i było też zaangażowane w to wiele łez. Rana była jeszcze świeża, to wszystko było zbyt realne i zobaczenie sobowtóra Brada było niczym innym jak dodaniem soli do rany.
- Cii… To nic złego Louis - Harry szepnął podczas kołysania ich obu tam i z powrotem. Louis nawet nie zorientował się, że siedzi na kolanach Harry'ego, aż poczuł zapach cynamonu zmieszany z Harrym.
- Przepraszam… To jest żenujące kurwa… - Louis mruknął i spróbował się wyrwać, ale uścisk Harry'ego był silny i Louis był - oh - tak słaby w tej chwili, więc przytulił się z powrotem w pierś Harry'ego i ignorował gapiów.
- Co się stało z moim szlachetnym chłopcem? - zwątpił Harry, a Louis miałby jakąś wredną odpowiedź lecz nowa fala łez wyszła w zamian. Poczuł dłoń Harry'ego pocierającą kojąco kręgi na plecach i zdał sobie sprawę, że przestał płakać i stawał się zmęczony.
- Od ponad roku… - Louis przestał mówić wzdychając zanim zdecydował się wtulić twarz w szyje Harry'ego.
- Przez ponad rok spotykałem się z alfą o imieniu Brad. Brad był dla mnie wszystkim Haz, nie byliśmy w stanie kolegów… tylko planowaliśmy założyć rodzinę, ale wtedy coś się stało. - Louis mógł powiedzieć Harry'emu starającemu się nie warczeć.
- Widzisz, Brad pracował jako oficer, aw nocy jechaliśmy do pomocy jednemu z chłopaków, który został umieszczony we więzieniu, ale został zwolniony. On postanowił zakończyć kres życia Brada. Po prostu stałem we krwi Brada, a moja twarz była nią poplamiona i nie mogłem się ruszać, nie mogłem mrugać, nie mogłem płakać, a nawet oddychać. On po prostu zmarł.
Dni i tygodnie po byłem zupełnym bałaganem.Nie chciałem wstawać z łóżka, chciałem się zabić, chciałem umrzeć, ale moja mama była wokół mnie i zmieniła moje życie. Ona uświadomiła mi, że żyję i muszę żyć swoim życiem, a nie tylko dla Brada, ale dla mnie również. To nie było sprawiedliwe dla niej stracić syna, jak również patrzenie na mieszkanie było tak bolesne, iż przeprowadzka była wielką szansą.
Powiedziałem wszystkim, że idę do ciebie… Bo mój szef wygląda jak Brad.Pieprzyć to Harry, oni mogą być identycznymi bliźniakami lub osobami do siebie podobnymi i Brad zmarł zaledwie siedem tygodni temu, dlatego wszystko jest tak trudne i boli. Nie mogę tam pracować i zobaczyć, że Brad żyje i nie jest w grobie, ale to nie jest Brad… i… po prostu… Zrób coś, aby to zatrzymać Harry.
Harry zacieśnił uścisk wokół Louisa i pocałował głowę omegi; po zapoznaniu się z cierpieniem i marudzeniem pochodzącym od Louisa. Louis uczynił wszystko w Harrym sprawiając, że ten chce zabić każdego, kto sprawi, że jego omega poczuje się w ten sposób.
- Nie mogę tego zatrzymać ze względu na twój ból, bardzo chciałbym, ale mogę tylko powiedzieć, że będziesz zawsze bezpieczny w moich ramionach. Wiem, iż to jest tandetne, choć to prawda. Najlepsze co mogę ci dać to pozwolić ze mną porozmawiać, mogę gotować dla ciebie, robić masaże, pomóc szukać nowej pracy jeśli chcesz, nawet pomóc przejść przez to. Jestem bieżąco rozproszony i utrzymuje się przy życiu, ale nie mogę obiecać, iż to wszystko będzie w porządku. Nie mogę żyć dla ciebie, chociaż chciałbym, więc nie musisz znowu poczuć tego bólu - Louis wiedział, że Harry nie miał pojęcia, co powiedział, ale to było jednak słodkie.
Szatyn potrzebował tego, że musi stawić czoło śmierci Brada i potrzebował też życia dla siebie. Harry miał racje, był jedynym, który mógł to zrobić.
Więc z krótkim śmiechem Louis pochylił się i przytulił i przytulił Harry'ego; który zdobył się na figlarny pomruk. To była słodka chwila między nimi i Louis był potajemnie zadowolony mimo, iż nigdy się to tego nie przyzna.
- Jeszcze raz dziękuję za przybycie w krótkim czasie - Louis zaczął przepraszać, ale Harry zatrzymał go potrząsając głową.
- Oczywiście, że przyszedłem Louis, myślę, że pozostawiłem ślad mojej sylwetki w piekarni, bo wypadłem tak szybko - Harry odparł ze śmiechem i Louis przewrócił oczami z uśmiechem na twarzy, on wstał. (od tł: Woow Harry stał w piekarni duchem, też tak chcę. Robi się sie ciekawie. )
- Więc dziękuję za wyjście z pracy, to dla mnie wiele znaczy - Louis przyznał cicho i Harry tylko wzruszył ramionami.
- Powinienem wrócić do piekarni, ale będę czekał tu kiedy będziesz gotowy, aby wrócić do domu i możemy iść razem, okej? - Louis zgodził się i zaczął iść, gdy jego imię zostało wywołane z tyłu, od razu się zatrzymał.
- Oh, a Lou? Teraz wiem, że to co się stało po prostu… Wiesz, mój jeden plan miesiąca wzrasta do dwóch miesięcy, ale nie zostanie zatrzymany. Będziesz miał ze mną jeden dzień Louisie Tomlinsonie, po prostu to wiem - I tak się stało, że Harry odwrócił się i zaczął biec z powrotem do pracy zostawiając w tyle Louisa z lekko otwartymi ustami.
- Chcę tylko byście wiedzieli, że tego nie zrobiłem - To jest pierwszą rzeczą, którą powiedział Zayn, gdy Harry i Louis weszli do mieszkania.
- Dobrze, nie brzmi to obiecująco - Louis mruknął, gdy wszedł do salonu i wszystko wyglądało jak do tej pory wyglądać miało.
Weszli do kuchni i wtedy Louis to zauważył… różowe. Wszystko było różowe i czuć dziwny medyczny zapach. Harry zaśmiał się i Louis popatrzał na sprawce zimnymi oczami.
To nie mógł być nikt inny jak Liam, który stał tam z winnym wyrazem twarzy i wskazywał na Nialla.
- On to zrobił - Liam szybko stwierdził, a Niall zadrwił wokół swojego piwa.
- To nie był mój bł… - Niall urwał i chrapanie wypełniło kuchnie. Louis jęknął i uderzył głową o ścianę.
- ,, błąd ” jestem pewien, że miał na myśli powiedzieć błąd - Harry postanowił powiedzieć z wygranym uśmieszkiem.
Harry Styles naprawdę był zarośniętym kocurem.
Alfa mu w tyłek.
- Kogo to jest błąd? - Louis zapytał pokazując dzikie gesty po całej kuchni.
- Mógłbym mieć ogromną skrzynie na podłodze w kuchni, podczas gdy robiłem coś w szklanej butelce przy zlewie. Więc Niall przychodzi do mnie i pyta mnie, co to było i powiedziałem mu, że coś w rodzaju mini typu bomby, rzeczy do przetrwania i potem pyta mnie, jak to działa, więc mówię mu, zapalając ją w ogniu. Idzie ,, fajny kolega “ a następnie podchodzi i wrzuca podpaloną rzecz do skrzyni… Skrzynie wypełniono Pepto-Bismol* - Liam skończył ostatnią część cicho i oczy Louisa wtedy dosięgały brwi.
- Ty matole! Zbombardowałeś naszą kuchnie z Pepto-Bismol? - Louis krzyknął z niedowierzeniem i Harry wybuchnął śmiechem. Louis się odwrócił i spojrzał ostro niebieskimi oczami na alfę, a Harry zaczął kaszleć w rękę, jakby się nie śmiał chwilę temu. Liam miał zakłopotany wyraz twarzy.
- To nie byłem ja, to był Nialla bł… - Tak jak Liam zamierzał zakończyć, Niall przerwał mu głośno…
- Błąd! - A następnie przeszedł po wyjścia z kuchni i usiadł na kanapie obok Zayna.
- Tak, to co powiedział - To wszystko na co Liama było stać w odpowiedzi przed wytarciem różowych ścian.
Louis tylko westchnął i skierował się do swojego pokoju. To była tylko kolejna typowa noc ze współlokatorami.
* środek chemiczny, który barwi rzeczy na różowo.