nos bos

Since it’s “Use Your Language Day”, I would like to introduce you to the most famous Polish pasta (copypasta) called “Pasta o wędkarzu” (”Pasta about an angler”) or “Mój stary to fanatyk wędkarstwa” (”My father is a fanatic of angling”). It’s so popular, that the film based on it is being made right now (”Fanatyk” - “The fanatic”). Every person who knows a little bit of Dark Side of Polish Internet, knows also this text.

If you check out my tumblr, you’ll see a weird background. It’s connected with “Pasta o wędkarzu”, because “SZCZUPAK TO JEST KRÓL WODY JAK LEW JEST KRÓL DŻUNGLI” (”THE PIKE IS KING OF THE WATER LIKE THE LION IS KING OF THE JUNGLE”). Because I love this text.

Polski Związek Wędkarski - arcywróg starego

I’m not an author of “Pasta o wędkarzu”!

Mój stary to fanatyk wędkarstwa. Pół mieszkania zajebane wędkami najgorsze. Średnio raz w miesiącu ktoś wdepnie w leżący na ziemi haczyk czy kotwicę i trzeba wyciągać w szpitalu bo mają zadziory na końcu. W swoim 22 letnim życiu już z 10 razy byłem na takim zabiegu. Tydzień temu poszedłem na jakieś losowe badania to baba z recepcji jak mnie tylko zobaczyła to kazała buta ściągać xD bo myślała, że znowu hak w nodze.

Keep reading

The chemical, physical kryptonite - One Shot - Tłumaczenie

Tytuł:  The chemical, physical kryptonite (link do oryginału)

Autorka:  scagnetism

Tłumaczenie: Madeleine

Zgoda: jest

Baner: x

Pairing: Louis Tomlinson/Harry Styles

Opis: AU, w którym Harry jest fotografem, Louis studentem na uniwersytecie i spotykają się w kawiarni. Louis nie jest zakochany w Harrym, w ogóle, ani trochę.




Kiedy Louis zatrzymuje się w swojej ulubionej kawiarni, co jest częścią jego zwykłej porannej rutyny, spostrzega coś niezwykłego.


Przy stoliku, który zwykle zajmuje, przy stoliku, na którym równie dobrze można by przeczytać “Louis Tomlinson siada tutaj codziennie, więc ten stolik jest poza zasięgiem każdego, kto nie jest Louisem Tomlinsonem, dziękuje bardzo” , jest kręconowłosy chłopak z twarzą schowaną w gazecie. Louis marszczy na to nos, bo jeśli nie będzie siedział przy tym stoliku, cały jego dzień będzie zmarnowany. To było jego rutyną w przeciągu ostatnich trzech miesięcy i nie zamierza jakiemuś obcemu tego zepsuć.


Dzisiaj nie ma nawet porannych zajęć - jedynie dwa popołudniu - ale wciąż musi wstać i pójść na śniadanie. Ktokolwiek to jest nie zrujnuje jego nagłego przypływu produktywności.


Ignoruje to i podchodzi do lady, decydując, że zajmie się tym kiedy już złoży zamówienie - Dobry Lou - mówi do niego Zayn, rzucając mu spojrzenie znad ramienia przygotowując zwyczajne zamówienie Louisa- Jak się masz?


- Dobrze, ale widzisz tego faceta siedzącego przy moim stoliku? - Zayn mruga. Nie łapie tego - Moim stoliku, Zayn.


Zayn odwraca się od maszyny, która parzy herbatę Louisa, aby zbadać sytuację - Huh. Yeah, jest.


- Dobrze, więc teraz cały mój poranek jest zmarnowany.


- Nie bądź już taką królową dramatu - mówi mu Zayn, kierując się w stronę gabloty wypełnionej ciastami, by wziąć dla Louisa czekoladową bułeczkę - Po prostu usiądź przy innym stoliku. Problem rozwiązany, yeah?

Keep reading

Kłamię, bo nadepnęła mi na twarz, bo złamała mi nos. Kłamię bo coś we mnie było, coś o czym nie wiedziałem, a Ona mi to zabrała.
Może za często do Niej dzwoniłem. Może powiedziałem jej za wiele o sobie. Może popełniłem ten błąd, koszmarny błąd przytulania się do Niej w środku nocy i słuchania jak oddycha. Może pozwoliłem sobie za bardzo przy Niej odpoczywać. Może po raz pierwszy w życiu od czegokolwiek się uzależniłem.
Knockout - 3. fejezet

- Mikor bokszol? – érdeklődtem kíváncsian.

Elfogadtam egy italt, alkoholmenteset, mivel még volt egy hosszú autóutam hazáig. Mack furcsa pillantásokat vetett rám mikor felnéztem rá, miután harmadjára is átvizsgáltam a tömeget a szememmel. Elővigyázatosság. Tudtam, hogy Harry elment. Elég meggyőző volt hirtelen távozása az elképedt tömeg és eszméletlen ellenfele mellől. De azért még mindig észnél voltam.

- Ha? – kérdezi a zajon keresztül.

- Harry mikor bokszol általában?

- A legtöbb hétvégén, néha hét közben. – Mack szinte ordítja a választ. – Gyere hátra, ott csendesebb.

Mögötte csoszogtam, és kerülgettem az embereket, akiknek az állása már nem tűnt túl biztosnak. Szokatlanul kiváltságosnak éreztem magam, ahogy Mack után beléptem a „privát” feliratú ajtón. Ezt használták a bokszolók be- és kijáratnak, rajtam pedig megint eluralkodott a gondolat, hogy tilosban járok. Egy rövid séta után a folyosón egy irodához értünk. Nem volt túl nagy, de ki volt használva a hely: asztal, számítógép, irattartó szekrény és egy nem olyan jól elrejtett széf.

 - Figyelj, Bo, ha találkozni akarsz vele, elrendezhetem.

Olyan gyorsan felkaptam a fejem, hogy szerintem a nyakamat is meghúztam közben. A tarkómat dörzsölve próbáltam enyhíteni a kellemetlen érzést. Mack az asztalnál ült, átkutatott pár papírt, és megtalálta a telefonját, amire éppen üzenete érkezett.

- Harryvel? – kérdeztem felhúzott szemöldökkel.

Nem nézett fel, hanem a fiókokat kutatta.

- Igen. Mármint, lehet kicsit bonyolult lesz. – grimasszal az arcán egy pillanatra megáll. – Nem igazán egy emberkedvelő személy. De még én is tudom, hogy lennie kell benne valaminek. Mióta itt van, sokkal több nő jön azokon az estéken, mikor ő is harcol.

- Nem, nem kell. – ráztam a fejem.

- Biztos? Megmondhatom neki, hogy rajongó vagy. Tudom az egész – mutogatott az arca előtt, amitől én ugyanúgy zavartan figyeltem, mielőtt folytatta – egy kicsit félelmetes, de ő rendben van.

Sejtettem, hogy arra készül, még mélyebben beleássa magát ebbe, szóval gyorsan témát váltottam.

- Ez mi?

Felvettem az asztalán heverő papírok egyikét, ami kézzel írott volt. Szavak és néhol egész mondatok voltak rajta áthúzva. A gyűröttségből látszott, hogy ennek a lapnak több figyelmet fordítottak, mint a többinek. Elvette tőlem mielőtt megfejthettem volna a címzettet.

- Egy levél. – válaszolt kurtán.

- Kinek írod?

Nagyot sóhajtott, miközben áthajolt, és kihúzta a széket vele szemben.

- A barátnőmnek.

Kicsit nyugtalanul mondta.

- Ez egy szerelmes levél? – kérdeztem kicsit jobban mosolyogva, mint azt valószínűleg kellett volna.

Apró pírral az arcán rázta a fejét. Egészen édes volt.

- Olvassa ezeket a borzalmas könyveket, amiben a szereplők írott formában fejezik ki egymásnak az érzelmeiket.

Szinte undorodva húzta fel az orrát a mondat közben. A romantika sokaknak annyira érthetetlen, mint egy idegen nyelv, szóval inkább nem fűztem ehhez semmilyen rosszindulatú megjegyzést.

- Nem arról van szó, hogy nem beszélek vele amúgy minden nap telefonon. Azt akarja, hogy írjam le az érzéseimet, és küldjem el neki.

- Szerintem ez édes.

Hirtelen öröm tört fel bennem, boldogság, hogy más szerelem is létezik az én saját veszélyes tapasztalataimon kívül is. Mack a telefonját nyomkodta, míg én csendben megfigyeltem. Volt pár bekeretezett kép, egy tábla dátumokkal, és egy kis növény, amire ráfért volna egy locsolás.

- Hát persze, hogy szerinted az. – forgatta a szemét.

A Tiffel való együttélés előnye, hogy teljes mértékben kiismertem a szarkazmust. Az oltogatása nem fogott vissza.

- Hol van most?

- Manchesterben van egyetemen.

Szeme a mobiljára tévedt, amit nem rég talált meg, és a mosolyából megmondtam, hogy a lánytól kapott üzenetek okozzák az állandó berregést.

- Segíthetek, ha akarod.

Mack elszakadt a képernyőtől, inkább a beszélgetésünkre figyelt, ami úgy tűnik érdekes fordulatot vett.

- Hogy érted?

Előrecsúsztam a helyemen, és megigazítottam a huzatot, ami a szék kemény fájától kellett volna védjen.

- Az írással. Ha küzdesz vele, akkor én elmondhatnám egy nő nézőpontját.

- Megtennéd? – kérdezte enyhe ámulattal.

- Persze, ha hagyod, hogy beüljek a meccsekre.

Reméltem, elég hétköznapian hangzott, hogy ne keltsen gyanút. De nem voltam biztos, hogy a köztünk lévő csend azért van-e, mert átgondolja az ajánlatot vagy, mert próbálja kitalálni, vajon egy őrült groupie vagyok-e. Gyengéden rámosolyogtam, és reméltem, nem hat majd furcsán.

- Rendben.

- Remek! – vigyorogtam, és áthajoltam a papírok felett, hogy megrázzam a kezét. – Csak kérlek, ne szólj neki.

- Miről?

- Rólam.

***

Úgy tűnik, nem voltam eléggé hozzáértő, hogy én tolhassam a bevásárlókocsit, szóval Tiff mellett kellett sétálnom mint egy gyerek, míg ő termékeket mutogatott a polcokról. Magunkkal hoztuk Robot is a kajabeszerző expedíciónkra, miután felfedeztük, hogy reggelire és ebédre is zacskós levest eszik. Ő pedig a homlokát ráncolta, mikor próbáltuk neki elmagyarázni, hogy az „ételében” körülbelül annyi táplálék van, mint egy vízbe áztatott kartonban.

- Megint hazamész?

Odatettem egy kukorica konzervet az egyre csak növekvő élelmiszermennyiséghez.

- Igen.

A kocsi megállt, egy idős néni mögöttünk nemtetszését kifejező hangot adott ki, majd kikerült minket. Tiff csalódottan nézett rám barna szemeivel, és összehúzta szemöldökét, miközben újra elindult.

- Miért? Moziba kellene mennünk. Emlékszel? Van az az utalványom szombatra, és nem tudom másik nap felhasználni.

- Basszus. Nagyon sajnálom. – ráztam a fejem őszinte megbánással.

- Uh – morogta Tiff, és beledobott egy zabpelyhes dobozt a bevásárlókocsiba. – Ó Istenem, Robot kell elvinnem helyetted.

- Hova viszel engem? – bukkant fel Rob. A szája tele volt szőlővel, a kezei pedig vacak mikrózós kajákkal. – Randizni megyünk, Tiff?

Sokatmondóan meglökte őt a vállával, és a szemöldökét kacérnak szánt módon húzogatta.

- Csak szeretnéd. – harapott vissza Tiff, és segített elvenni a dolgokat Robtól.

- Először fizetned kéne, mielőtt megeszed, amit veszel. – jeleztem neki, és elvettem a szinte üres dobozt a kezéből, majd a kupac tetejére tettem.

Nem lepődtem meg, hogy mindketten figyelmen kívül hagyták a szidásomat, és inkább versenyt futottak a fagyasztós részlegig, hogy megnézzék, mi kapható. Ha főétkezésről van szó, akkor megosztozunk. De a jégkrém az nem átruházható, ott nincs osztozkodás, csak hasfájás, miután benyomtunk egy egész dobozt.

- Nos Bo-nak kellene eljönnie velem moziba, de nem tud, szóval elviszlek téged.

- Remek! Mit nézünk?

***

- Szóval mit akarsz neki mondani?

A tollam hegyét jobban odanyomtam a papírra, aminek a margójára elkezdtem firkálni. Egy teljes virágos réten dolgoztam, méhecskékkel és pillangókkal. Már majdnem negyven perce ültünk az asztalnál Mack oldalán, még mindig azon tanakodva, hogyan kellene nekikezdenie a szívből jövő levelének. Elképzeltem, hogy valamikor akkor Rob éppen Tiffet zaklatja popcornért, és hogy már össze is vesztek, kié legyen a két szék közötti kartámasz.

- Azt akarom, hogy tudja, hiányzik.

- Nos, ez már egy kezdés. – mondtam, és kitéptem az értelmetlen ábrákat majd új lapot kezdtem. – Mi hiányzik?

- Minden.

Visszafogtam magam, hogy ne kezdjem el ezzel szívatni, mert tudtam, hogy ezzel elkedvteleníteném, és nem haladnánk semmit sem előre. Hogy megelőzzem a zsibbadást és bizsergést a jobb lábamban, kihúztam azt a bal combom alól, és elhelyezkedtem újra. Mack egyszer fent volt aztán lent, mint a jojó, és kezdtem rájönni, hogy a figyelme miatt nem tudja megírni a levelet. Vastagkeretes szemüveget viselt az orra hegyén, és nem tudtam megállni, hogy Jameshez hasonlítsam, ahogy mindketten ugyanolyan ellenszenvvel hordták. James biztonságosan a táskájában rejtve tartotta, és csak akkor vette elő, ha nagyon szükséges a tévézéshez. Mindig elámultam a szempilláin, amik olyan hosszúak, hogy belülről súrolják a lencsét.

Rajzoltam egy csillagot a vonalas lap margójára, és felkészítettem magam az ötletáradatra, amiben reménykedtem, hogy következik. Talán ez egy kicsit optimista volt, tekintve, hogy Mack a határidőnaplóját lapozgatta az ölében.

- Mack! – hallatszott egy kiáltás kintről.

Egyből felkapta a fejét, és tekintetét köztem és az ajtó között váltogatta.

- Ez Harry.

Halkan beszélt, annyira, hogy csak engem figyelmeztessen, de ne hívja fel a figyelmet rá, hogy van vele valaki az irodában. Elengedtem a toll végét a fogaim közül, hallottam, hogy leesik az asztalra, majd a földre gurul. Fogalmam sincs, hova lett, mert azzal foglalkoztam, hova bújhatnék.

- Korán jött. – sziszegtem.

A könnyű léptek a folyosón mennydörgésként visszhangzottak a fülemben, a szívem a torkomban dobogott, és bemásztam a lehetetlenül apró helyre az iratszekrény és a széf közé. Éreztem a mocskot a kezemen, és a térdemen a farmer is poros lehetett az elhanyagolt padlótól. Egyáltalán nem volt a legjobb búvóhelynek nevezhető, de a célnak megfelelt, ahogy összepréselődtem és behúzódtam a viszonylag biztonságos helyre.  Beütöttem a fejem a munkalapba, ami a széf fölött volt, de inkább elharaptam a szitkozódást, hogy ne derüljön ki a hollétem. Onnan, ahova én beékelődtem, csupán Mack lábait láttam térdtől lefelé, miközben összeszedte a papírokat, amin dolgoztunk, és bedobta őket a fiókba. Alig kaptam levegőt, és nem is akartam, mikor kinyílt az iroda ajtaja.

- Harry! – üdvözölte Mack egy kicsit bizonytalanul, talán amiatt, mert egy potyautas bujkált a bútorai között.

Lenyeltem a gombócot, ami megindult a torkomban.

- Kellene a pénzem. – követelte gorombán Harry.

Még jobban a sötét helyembe fúrtam magam. Valószínűleg pókok is lappangtak ott körülettem, de semmi pénzért sem másztam volna ki. Sokkal kényelmetlenebb volt a gondolat, hogy ott kint legyek közöttük.

- Már megkaptad. – válaszolt Mack, és kényelmesen hátradőlt a székében.

- A tegnapi estit még nem.

Még mindig nem láttam őt, nem lépett be jobban a helységbe, és én még gyerekesebbnek éreztem magam a rejtőzködésért. Bujkáltam a megválaszolatlan kérdéseim elől ahelyett, hogy szembenéztem volna velük. Hülye ötlet volt. Az ideges énem nem igazán hagyott más lehetőséget, nem volt rá idő. És most ott ültem annyi helyre beszorulva, amennyi nem egy lassan húszévesnek megfelelő, és felmerült bennem a kérdés „Tényleg olyan rossz lett volna, ha meglát?”

Mondjuk most már nem jöhettem ki, őrültnek tűntem volna ki a bujkálás miatt.

Egy hangtalan nyikkanást hallattam a számat befogva, mikor Mack majdnem pont előttem leguggolt. Egy pár szörnyű pillanatig azon aggódtam, hogy beárul engem. De nem tette. Szavak nélkül kommunikáltunk, és folytatta a széf kinyitását.

Kivette a pénzzel teli fehér borítékot, és felállt, majd lábával rúgta be az ajtaját. Egy rövid pillanatra múlt csak el a félelmem.

- Hoztál ide egy nőt? – kérdezte Harry.

A szám kiszáradt, és vissza kellett fognom a hirtelen jött hányingert. Nem tudtam szabadulni a gondolattól, hogy megérzett engem, mint egy ragadozó a zsákmányát. De mi nem macska-egér játszmát játszunk, annak ellenére sem, hogy egy lyukban bújtam el előle.

- Nem. – válaszolt Mack egy kicsit túl gyorsan.

- Akkor ez a tiéd?

Kinéztem, amennyire csak a ki tudtam tolni a fejem, hogy megnézzem, miről beszélnek. Az ajakbalzsamom ott volt Harry hüvelyk- és mutatóujja között, és nevetségen aprónak tűnt az ő nagy mancsában. Még védtelenebbnek éreztem magam, hogy tudtam, olyasmit fog, amit tíz perccel azelőtt még én használtam.

Túl magas volt ahhoz, hogy lássam az arcát, egyedül az alsó felét és a felsőtestének felét láttam. Tiszta feketébe öltözött, elképzeltem, ahogy kedvére jön és megy miután beesteledett, majd beleolvad a sötétségbe.

- Nem gondoltam volna, hogy ez a te színed. – viccelődött Harry.

Nincsen iránymutató arra, hogy hogyan kellett volna érezzem magam. Semmi, ami megnyugtatott volna, hogy igenis fura az ismerős, kellemes érzés, amit a túlméretezett lábai juttatnak eszembe. Ez a része Harry volt. A harapós hangnem, ami miatt nem voltam olyan nyugodt. Ő a keveréke valaminek, amit valaha ismertem és valami nyugtalanítóan másnak. Szűkszárú farmer és hosszú lábak, Harry. A kemény testtartás és az önkéntelenül összeszorított ököl valaki olyanhoz tartozott, akivel sohasem találkoztam azelőtt.

- Talán valamelyik lányé a pultból, páran voltak itt korábban a bérükért.

Még ha nem is tudtam volna az igazat, akkor sem vettem volna be Mack hazugságát. A pocsék színészi alakítását egy ötéves is felülmúlta volna.

- Nézd, én nem ítélkezem.

- Nem csalom meg a barátnőmet! – állította Mack szilárd meggyőződéssel.

Na, ezt már el tudtam hinni.

A pénz gazdát cserélt, és nagyon hálás voltam, mikor Mack segített kiszabadulni. Harry eltűnt, és nekem is ideje volt mennem.

- Ez meg mi volt?

Kivettem a táskámat és a kabátomat a fiókból, ahová Mack korábban begyömöszölte őket. Egy apró ajakbalzsamot még meg lehetett magyarázni, de minden más már nagyon gyanús lett volna Harrynek is.

- Már mondtam, nem akarom, hogy tudjon róla.

- Valószínűleg amúgy sem látott volna meg téged. – mondta idegesen.

Felvettem a kabátomat, míg Mack két ujjával megfogta az orrnyergét.

- Nem maradsz akkor a meccsre?

- Nem, de hamarosan találkozunk.

Megnézte, mi a helyzet odakint, majd visszatért, hogy kikísérjen hátul. Az éjszaka levegő lehűtötte a forróságot a bőrömön, ahogy sétáltam a kocsi felé. James neve villant fel a mobil képernyőjén, és felvettem a telefont, mielőtt elindultam haza.

Nothing could be better (Tłumaczenie)

Tytuł i link do orginału: Nothing could be better

Pairing: Louis Tomlinson/ Harry Styles

Autorka: lourrynavy

Zgoda autorki: jest!

Banner: Noelle

Opis:

Harry mruga na niego kilka razy i otwiera usta, by nagle je zamknąć. Wreszcie.
-Myślisz, że jestem uroczy?

Louis unosi swoją rękę i wykonuje gest ‘tak sobie’, nim zaczyna się śmiać widząc, zbulwersowany wyraz twarzy Harry’ego.

-Tak, tak myślę. Nie tak uroczy jak kociak, którego przyniosłem, ale zdecydowanie w połowie tak.

-Nie wiem, czy powinienem czuć się obrażony, czy zaszczycony. - mówi ostatecznie Harry, wywołując tym szeroki uśmiech u Louisa i jest całkiem pewny, że jego kości policzkowe powinny być obolałe, od tego jak szeroko się uśmiecha.

-Zaszczycony, zawsze czuj się zaszczycony. - doradza Louis, nim opuszcza kolana i krzyżuje nogi.

Louis znajduje na ulicy kotka z trzema łapami i zabiera go do schroniska dla zwierząt. Nie oczekuje też znaleźć tam Harry’ego Stylesa, ale tak czy inaczej się z tym godzi.

Od tłumaczki: W końcu udało mi się uporać z tym tłumaczeniem. Ostatnie dni są dla mnie naprawdę ciężkie, z powodów osobistych i choć z początku bardzo gładko mi się tłumaczyło, to później nie potrafiłam się skupić i szło mi to naprawdę opornie, tak więc przepraszam za błędy. Anyway zapraszam do czytania:) x


*


Louis nie jest pewny jak to się dzieje.

W jednej minucie, idzie w dół ulicy, kierując się do domu, po wyczerpującym dniu ganiania wokół dzieci, które nie wydają się rozumieć najważniejszej rzeczy w drzemce, a później, w następnej minucie, kuca, na środku chodnika i podnosi z ziemi małego kotka.

W porządku, może Louis odrobinę przesadza. Chodzi o dzieci, oczywiście, nie kotka.

Pierwszą rzeczą, którą zauważa Louis, jest to że ma on duże niebieskie oczy, pasujące do jego własnych. Drugą rzeczą, którą zauważa Louis, jest to, że brakuje mu nogi.

Keep reading

LFILIAPYWTS - Rozdział 7: Harry z miasta cz.5

Louis został obudzony mocnym szturchnięciem, i kiedy otworzył oczy, zobaczył Harry'ego pochylającego się nad nim z ogromnym uśmiechem.

– Co jest? – jęknął, a Harry dźgnął go w klatkę piersiową.

– Śniadanie! Zamawiam to i to przychodzi. Teraz wstań!

Louis jeszcze trochę pochrząkał, ale zrobił tak jak mu polecono.

Podniósł się, przetarł oczy i zobaczył goły tyłek Harry'ego trzęsący się z każdym krokiem z sypialni.

– Harry! – zawołał za nim Louis, wytaczając się z łóżka, by za nim podążyć. – Otworzyłeś tak drzwi obsłudze hotelowej?

– Tak! Przepraszam – powiedział Harry z uśmiechem, który wskazywał na to, że wcale nie przepraszał. Ustawił wszystko na ich małym stoliku, zastawę i talerze z gorącym jedzeniem i nawet szklanki z sokiem pomarańczowym.

Louis uśmiechnął się szeroko, kiedy zobaczył kubek herbaty. To była pierwsza rzecz jakiej spróbował, po tym jak usiadł, i po smaku Louis mógł powiedzieć, ze Harry zrobił ja sam.

Była za słaba i z za dużą ilością mleka, ale miał zamierzał wypić do ostatniej kropelki.

– To naprawdę miłe, Haz.

– Tak, jest. – Uśmiechnął się i wepchnął do ust widelec pełny jajecznicy. Kawałek tego wypadł mu z ust, kiedy zapytał: – Co będziemy dziś robić? Zwiedzać Londyn z Harrym i Lou, pamiętasz?

Keep reading

Head in the clouds

Tytuł: Head in the clouds

Autor: stylinshadow

Pairing: Larry (Louis + Harry)

Opis: AU. Louis mieszka samotnie w wielkim mieście i pracuje w kawiarni. Gdy dwudziestego czwartego grudnia kończy swoją zmianę, spotyka coś lub raczej kogoś, kto przerwie jego tradycję dotyczącą nudnych urodzin, ponieważ te na pewno nie będą się do takich zaliczać.

- Chciałbyś spędzić wigilię świąt Bożego Narodzenia z wyrośniętym dziwakiem poznanym przed chwilą? – zaśmiał się Harry, a Louis poważnie pokiwał głową. To naprawdę było to, czego chciał, bo czuł, że z tym chłopakiem nie będzie się nudził.

Ilość słów: 2,683

Ode mnie: Jest dużo fluffu, ale to chyba nie jest już nowość :) Chciałam dodać tego shota w urodziny Lou albo moje. Cóż, troooochę się spóźniłam, przepraszam.

Keep reading

youtube

Nos Bos-Worst House, KCMO-6/5/14

How many 'till I'm in your arms (I'm ready to drive all night) – [Larry one shot]

Tytuł: How many ‘till I’m in your arms (I’m ready to drive all night)

Autorka: May (@ops_and_hi)

Pairing: Larry Stylinson

Opis: Louis wyjeżdża w trasę koncertową, a Harry i ich mała córeczka tęsknią za nim. Bardzo.

Ilość stron/słów: 8/3165

Inspiracja: White Lines by Alexz Johnson

Przeczytaj na ao3!

Od autorki: Taka scenka, która wpadła mi do głowy, kiedy sprzątałam w kuchni, słuchając muzyki. To raczej nic specjalnego, ale pomyślałam, że może umili trochę czekanie na kolejny rozdział uuu, bo naprawdę nie mam pojęcia, kiedy uda mi się tym zająć. Bardzo luźno zainspirowane piosenką „White Lines” i tytuł także pochodzi z tej piosenki. Piszcie do mnie jak wam się podoba, albo jeśli chcecie po prostu pogadać, ja nie gryzę :)

Enjoy!

* * *

Harry westchnął, przewracając się na drugi bok. Nie mógł spać. Zwykle obok niego było ciepłe ciało, do którego mógł się przytulić, skupić na oddechu tej drugiej osoby i sen przychodził łatwo. Nigdy tego nie doceniał. Dopiero teraz gdy tego zabrakło, zrozumiał jak bardzo potrzebował Louisa. On był mu niezbędny do życia jak tlen. Spojrzał na zegarek i jęknął, widząc, że jest już druga w nocy. Rano musiał wstać do pracy. Zamknął oczy w rozpaczliwej próbie zaśnięcia, ale natychmiast je otworzył, gdy drzwi uchyliły się z cichym skrzypnięciem i usłyszał tupot stópek. Po chwili malutkie ciałko wgramoliło się na łóżko obok niego i ciepła, pulchna rączka z wahaniem dotknęła jego policzka.

- Tatusiu? Tatusiu, śpisz?

Harry natychmiast otworzył oczy, gdy usłyszał, że w głosie malutkiej dziewczynki pobrzmiewa płacz. Przygarnął ją do siebie, lekko głaskając jej długie loki i całując czółko. Dziewczynka przylgnęła do niego a kolejna fala łez spłynęła po jej policzkach.

- Hej, księżniczko, co się stało? Czemu płaczesz? – zapytał miękko, ścierając kciukiem gorące łzy i całując delikatnie mokry policzek.

Dziewczynka chlipnęła, a później spojrzała na niego wielkimi, błękitnymi oczami. Oczami, które tak bardzo przypominały mu o Louisie, że Harry poczuł jak na ten widok coś ściska mu serce. Potarła piąstkami o oczka, a gdy już uspokoiła się trochę, wyszeptała:

- Tęsknie za tatą.

Harry westchnął i ponownie pocałował ją w czółko. Nie odrywając ust od delikatnej skóry, zamknął oczy i zacisnął ramiona mocniej wokół dziewczynki, która wtuliła twarz w zagłębienie jego szyi.

- Wiem skarbie, ,wiem. Ja też. – Spojrzał na nią wreszcie i nie mógł znieść smutku wypełniającego błękitne tęczówki. Połaskotał ją lekko pod żebrami i leciutki uśmiech pojawił się na jej ustach, dołeczki ukazały się w policzkach. Harry poczuł jak trochę smutku ucieka z jego serca. Nagle pomysł wpadł do jego głowy.

- A co ty na to, żebym zadzwonili do taty? Hmm?

Twarz dziewczynki rozświetliła się w uśmiechu i wyrywając się z ramion Harry’ego zaczęła podskakiwać na łóżku, sprawiając, że cały materac się zatrząsł, a Harry wybuchnął śmiechem.

- Dobrze, już dobrze – powiedział rozbawiony, sięgając po telefon leżący na stoliku nocnym, ale dziewczynka wyciągnęła do niego prosząco małe rączki.

- Mogę ja? – Wydęła wargi prosząco, a jej oczy zrobiły się niemożliwie wielkie.

Louis nauczył ją tej sztuczki, bo wiedział, że Harry nie może się oprzeć tej minie, zarówno wtedy gdy widniała na twarzy jego męża, ja i jego córeczki. Więc podał jej z uśmiechem telefon i patrzył z dumą jak szuka w książce adresowej, czytając kontakty, szukając tego najdroższego ich sercom.

- Li-Liam… Lou…is. Louis! – wykrzyknęła z podekscytowaniem, gdy udało jej się znaleźć i wcisnęła zielony przycisk.

- Ślicznie, księżniczko – pochwalił ją Harry i wziął od niej telefon, włączając na głośnomówiący. W pokoju rozbrzmiały głośne sygnały i dziewczynka znowu zaczęła podskakiwać radośnie na łóżku. Harry naprawdę musiał się powstrzymywać by do niej nie dołączyć. Wreszcie ktoś odebrał i cichy, pogrążony w miękkiej ciemności pokój przeciął głos.

- Hej, kochanie. Nie śpisz jeszcze? – Louis brzmiał na zmęczonego, ale sam dźwięk jego głosu natychmiast sprawił, że Harry poczuł w środku ciepło, a jego serce zaczęło pracować dwa razy szybciej.

- Cześć – powiedział, odchrząkując, ale nie zdążył powiedzieć nic więcej, bo mała dziewczynka wdrapała mu się na kolana, krzycząc prosto do głośnika.

- Hej tato!

- Cześć, kotku! – powiedział Louis, czułość pobrzmiewała w jego głosie. – A czemu moja mała księżniczka nie śpi o tej godzinie?

Dziewczynka zachichotała, przytulając się do klatki piersiowej Harry’ego i chłopak objął ją ramieniem.

- Tęskniliśmy za tobą – powiedział Harry, a Louis westchnął.

- Wiem, skarby. Wiem. Ja też tęskniłem za wami tak bardzo, że myślałem, że zwariuję.

- To przyjedź do nas! – wykrzyknęła Ness, a Harry zaśmiał się smutno.

- Tatuś nie może, skarbie. Tłumaczyłem ci to wiele razy, tata dostał naprawdę dużą szansę i nie może tego zmarnować.

- Gdybyś powiedział jedno słowo, rzuciłbym to wszystko i przyjechał do was – wtrącił się cicho Louis, a Harry poczuł jak jego serce się roztapia.

- Wiem kochanie. Ale to twoja wielka szansa! Nie możesz jej zmarnować.

Parę miesięcy temu Harry i Louis poznali Eda Sheerana przez wspólnych przyjaciół. Spotykali się przy kilku przypadkowych okazjach i zaprzyjaźnili, a potem rudzielec przypadkiem dowiedział się, że Louis śpiewa i gra. Kiedyś go usłyszał i zaproponował mu żeby pojechał z nim w trasę jako support. Ed nie był jakoś szczególnie znany, ale miał grupę oddanych fanów i jego kariera zapowiadała się bardzo obiecująco. Harry długo i cierpliwie namawiał swojego męża by skorzystał z tej szansy, którą los podstawiał mu pod nos, bo wiedział, że to jest marzenie Louisa już od dzieciństwa. Chociaż jego serce bolało w czasie rozłąki, nie chciał by Louis czegokolwiek potem żałował. Na szczęście jednak trasa powoli zbliżała się do końca i za każdym razem gdy Harry czuł w klatce piersiowej uścisk spowodowany tęsknotą za swoim mężem, przypominał sobie, że z każdą mijającą sekundą jest coraz bliżej do jego przyjazdu. Tylko to pozwalało mu nie zwariować.

- Ale ja chcę cię zobaczyć! – Nessie wydęła uroczo wargę i Harry zostawił słodkiego całusa na jej policzku. Dziewczynka natychmiast się rozchmurzyła.

- Możemy… - Louis się zawahał. – Możemy porozmawiać na skypie jeśli chcecie. Chociaż nie wiem czy to taki dobry pomysł. Ty masz jutro pracę, skarbie, a Nessie idzie do przedszkola…

- Nie szkodzi – przerwał mu Harry. Jego serce biło z podekscytowania na myśl, że zaraz zobaczy jego cudowną twarz i teraz, kiedy ta propozycja padła, nie mógł czekać ani chwili dłużej. – Zrobimy sobie jutro z Nessie wolne, prawda? Ja zadzwonię do redakcji, a Ness do przedszkola, tak? – zapytał, zwracając się teraz do dziewczynki, a ta z oburzeniem patrzyła na niego.

- Ja nie mogę zadzwonić do przedszkola! Ty musisz zadzwonić! – powiedziała do niego pouczająco, a Harry zachichotał. Usłyszał śmiech Louisa zniekształcony przez głośniki. Mimo tego nadal był to najcudowniejszy dźwięk świata. Zaraz obok chichotu ich małej córeczki.

- W takim razie postanowione – powiedział Harry. – Do zobaczenia za chwilę, Louis?

- Tak. – Głos Louisa ociekał czułością. – Do zobaczenia, moje skarby.

Harry rozłączył się i sięgnął laptopa. Wyjął go z pokrowca i włączył, szepcząc radośnie do dziewczynki.

- Zaraz zobaczymy tatusia!

Oparł się o ramę łóżka z laptopem na kolanach i malutką Ness, która opierała ramiączka na jego udach, chcąc być jak najbliżej ekranu. Harry zachichotał, łagodnie odsuwając czekoladowe loczki, które wpadały jej do oczu i czekał na połączenie. Po chwili na ekranie pokazało się imię Louisa i Harry odebrał z uśmiechem.

- Tata! – Nessie wybuchła radosną paplaniną, gdy tylko na ekranie pojawiła się twarz Louisa. Paplała co popadnie, opowiadając mu o swoim dniu w przedszkolu i o tym, że poznała nową koleżankę, zalewając go szczegółami z ich codziennego życia, a Harry przyglądał mu się w ciszy, chłonąc ukochaną twarz, której nie widział już tak dawno. Był zmęczony – pod jego oczami rysowały się cienie, a skóra była blada z niewyspania, ale Harry mógł też powiedzieć, że był szczęśliwy, bo w jego oczach widniały te radosne płomyki.

- I narysowałam obrazek i pani wstawiła mi szóstkę, bo powiedziała, że jest śliczny!

- A co narysowałaś, księżniczko? – Louis dopytywał się, słuchając uważnie, ale jego oczy co chwila skakały do oczu Harry’ego, wypełnione tak wielką miłością, że Harry czuł to nawet z tej odległości.

- Ciebie, tatusia i mnie! A potem dorysowałam jeszcze babcię Anne i babcię Jay i wszystkie ciocie! – wykrzyknęła dumnie, a Harry patrzył na nią z czułością. Miała tak wiele po Louisie – nie tylko niebieskie jak ocean oczy i mały, słodki, guzikowaty nosek, ale także żywe usposobienie i skłonność do psot. Tak bardzo cieszył się, że ma ją przy sobie, ten mały kawałek Louisa, kiedy jego tu nie ma.

- Tak? A pokażesz mi, księżniczko? – zapytał z szerokim uśmiechem, a Ness pokiwała ochoczo głową i zeskoczyła z łóżka, by pobiec do swojego pokoju po rysunek. Harry uśmiechnął się za nią, krzycząc „Nie biegaj, skarbie!”, a potem zwrócił oczy na Louisa.

- Co u ciebie słychać, kochanie? – zapytał z czułością, a Louis nie odzywał się przez chwilę, napawając swoje oczy widokiem jego twarzy.

- Dużo się dzieje. Po koncertach chodzimy z Edem na różne przyjęcia, żeby trochę mnie wypromować – zaśmiał się cicho, a potem zwrócił swoje oczy prosto w oczy swojego męża. – Ale ja tego nie potrzebuję. Potrzebuję was.

Harry czuł jak lekko uśmiech wkrada się na jego twarz, mimo tego, że jego oczy zachodziły łzami. Boże, tak bardzo tęsknił za jego dotykiem, za ramionami owiniętymi wokół jego talii, za ciepłą klatką piersiową, w którą mógł się wtulić, gdy coś było nie tak i wtedy nagle świat wydawał się piękniejszy.

- Nie mogę się doczekać kiedy znów mnie przytulisz – powiedział cicho, wyciągając rękę do monitora i przejeżdżając nią po jego policzku na ekranie.

- Wiem, kochanie, wiem – powiedział Louis i serce Harry’ego się ścisnęło, gdy ujrzał tak wielką tęsknotę w jego oczach. – Wiesz, że dla was jestem gotowy jechać całą noc.

Harry pokiwał głową, bo tak, wiedział. W tym momencie do pokoju wpadła Nessie.

- Patrz, tatusiu, patrz! – wykrzyknęła radośnie, pokazując mu dziecięcy rysunek, z postaciami zrobionymi z kresek.

- Śliczne! – wykrzyknął Louis, przyglądając się uważnie. Nagle zaśmiał się cicho, wskazując na postać, która byłaby kompletnie nierozróżnialna od innych, gdyby nie sterta brązowych loków na czubku głowy. – To tata?

- Tak, tak! – Powiedziała Nessie z podekscytowaniem. – A to – wskazała na mniejszą postać, która miała takie same loki, tylko trochę dłuższe. – To jestem ja – powiedziała dumnie. Potem wskazała na postać, która trzymała ją za jedną rękę, podczas gdy za drugą, trzymał ją Harry. – A to ty, tatusiu!

Harry uśmiechnął się patrząc na nią z czułością i zobaczył na twarzy Louisa równie szeroki uśmiech.

- Oj coś czuje, że moja mała księżniczka wyrośnie na wielką artystkę! Będziesz tak sławna jak wujek Zayn, Nessie?

Dziewczynka zachichotała, ale potem potarła piąstkami o oczka, tłumiąc ziewnięcie.

- Jesteś zmęczona, skarbie? – zapytał Harry, a gdy dziewczynka pokiwała głową, położył się bokiem na łóżku, biorąc dziewczynkę w swoje ramiona i ustawiając laptop przed nimi. Mógł zobaczyć, że Louis zrobił to samo u siebie, sadowiąc się wygodnie na łóżku.

- Śpij skarbie – powiedział Harry, całując dziewczynkę w czoło, gdy malutka jakby mimowolnie zamknęła oczy,  nie mogąc utrzymać ich otwartych.

- Dobrze – westchnęła, na wpół sennie. – Dobranoc tato, dobranoc tatusiu.

- Dobranoc, księżniczko – wyszeptał Louis, uśmiechając się, a urocze zmarszczki pojawiły się  kącikach jego oczu. Harry czuł, że roztapia się wewnątrz.

Obserwowali przez chwilę dziewczynkę, gdy oddychała spokojnie, zasypiając, aż w końcu Louis odezwał się cicho, by jej nie obudzić.

- A jak tam w redakcji, kochanie?

- Dobrze – Harry rozświetlił się, gdy przypomniał sobie radosną nowinę, którą dzisiaj otrzymał. Nie miał jeszcze szansy podzielić się nią z Louisem. – Dostałem awans!

- Gratulacje! – powiedział natychmiast Louis, a duma błyszczała w jego oczach. – Jestem z ciebie taki dumny, skarbie.

Harry rozświetlił się, bo uwielbiał, gdy Louis był niego dumny, uwielbiał to uczucie, że Louis uważa go za wartościowego. Wciąż nie mógł się przyzwyczaić do tego uczucia, mimo, że Louis codziennie pokazywał i mówił mu jak ważny dla niego jest. Pokiwał głową.

- Tak. Będę mógł teraz wykonywać większość pracy w domu, więc będę mógł mieć oko na Ness. Lottie nie będzie musiała przychodzić, żeby się nią opiekować – powiedział uśmiechem.

- Och, kochanie. Wiesz, że Lottie uwielbia naszą dziewczynkę!

- Wiem, wiem – Harry pokiwał głową. – Ale nie chciałbym jej przemęczać, zwłaszcza teraz, kiedy jest w ciąży. A poza tym, tęsknie za Ness, kiedy jestem w pracy. Cieszę się, że będę mógł spędzać z nią więcej czasu.

Louis westchnął. Siedzieli chwilę w ciszy, tylko patrząc sobie w oczy, gdy nagle w jego głosie pojawiła się desperacka tęsknota.

- Tak bardzo za wami tęsknię. – Wtulił głowę w poduszkę, ale Harry i tak wiedział, że z jego oczu wypłynęły łzy. Tak bardzo nienawidził tej myśli, nie chciał żeby Louis płakał.

- Hej. Hej! – powtórzył, gdy ten nie zareagował. W końcu Louis podniósł na niego załzawione oczy, a Harry uśmiechnął się do niego pocieszająco. – Jeszcze tylko miesiąc, tak? Jeszcze tylko miesiąc.

- Tak – powiedział Louis. Jego oczy rozjaśniły się trochę, a mały uśmiech wpłynął na jego twarz, pomimo łzy, wciąż żłobiącej wilgotny ślad na jego policzku. – Jeszcze tylko miesiąc i będę mógł cię przytulić, wdychać twój cudowny zapach, zobaczyć twoje cudowne oczy i zasmakować tych idealnych warg, tak jak śniłem od pewnego czasu. Jeszcze tylko miesiąc.

Patrzyli na siebie, a Harry czuł jakby przepełniająca go miłość miała zaraz rozsadzić jego serce, w desperackiej próbie wydostania się i dotarcia tam gdzie należała – do Louisa.

Zobaczył jak Louis pociera piąstkami oczy – dokładnie tak jak wcześniej ich malutka dziewczynka – i poczuł jak rozczulenie zalewa jego serce.

- Śpiący? – zapytał, a Louis pokiwał głową, ziewając szeroko. Okrył się kołdrą po samo szyję i patrzył tylko na niego. Harry schował twarz w czekoladowych loczkach Ness, wdychając zapach malinowego szamponu. – Zostaniesz ze mną? – zapytał cicho, bo nie chciał się jeszcze rozłączać. Nie chciał zostać znowu bez Louisa w otulonej miękką ciemnością sypialni.

- Zawsze – powiedział Louis i zgasił u siebie duże światło, zamiast tego włączając małą lampkę przy łóżku. Harry wtulił się w poduszkę, przymykając oczy.

- Dobranoc, skarbie – wymamrotał na wpół śpiąco.

- Dobranoc. Kocham cię.

Uśmiechnął się lekko na te słowa, bo nigdy nie miał dość ich słuchania i nigdy nie będzie miał dość.

- Ja też cię kocham.

* * *

Minął tydzień – niemiłosiernie ciągnący się tydzień, wypełniony rozmowami na skypie do późnego wieczora, tęsknotą i czułymi słowami. Mimo tego, że rozmawiali codziennie, Harry bezustannie za nim tęsknił, to uczucie wzrastało z każdym dniem coraz bardziej i bardziej, do tego stopnia, że Harry obawiał się momentami, czy to nie rozsadzi go od środka. Codziennie wstawał, jedli z Ness śniadanie, potem dziewczynka oglądała bajki albo rysowała, a Harry zajmował się pracą. Szli na spacer, a potem przychodziła Lottie albo Danielle, które opiekowały się dziewczynką, gdy Harry musiał iść na kilka godzin do redakcji. Jednak wieczory należały tylko do nich – po skończonej kolacji, zwykle bawili się razem, albo wspólnie piekli ciasteczka. Chociaż po ich wspólnym pieczeniu kuchnia wyglądała zwykle jak po przejściu huraganu, to było warto, bo mieli przy tym mnóstwo zabawy. Harry zaczynał podejrzewać, że dziewczynka odziedziczyła po nim zamiłowanie do gotowania. Wieczorem zasypiali razem, zwykle rozmawiając z Louisem na skypie – to były ich ulubione momenty z całego dnia.

Harry przebudził się pewnej nocy, słysząc głuchy trzask, jakby ktoś upuścił coś ciężkiego. Leżał chwilę w ciszy, jego na wpół śpiący umysł nie bardzo jeszcze mógł ogarnąć co się dzieje. Ale wtedy trzask powtórzył się, a chwilę po nim stłumione przekleństwo. Harry zamarł. Czyżby to byli włamywacze? Czuł jak serce podchodzi mu do gardła ze strachu i przełknął głośno ślinę. Obrócił się w bok i widząc, że Nessie leży obok niego, odetchnął z ulgą. Wstał powoli, starając się być jak najciszej i uważając by sprężyny łóżka nie zaskrzypiały pod jego ciężarem i podszedł do uchylonych drzwi swojej sypialni. Poprzez szum krwi w swoich uszach usłyszał ,zbliżające się w ich kierunku, ciche kroki. Był przerażony, ale nie mógł pozwolić by coś stało się jego dziecku. Sięgnął więc w bok, chwytając pierwszą prowizoryczną broń, która wpadła mu w ręce – okazała się nią być rakieta tenisowa. Wziął ją w obie dłonie, unosząc nad głowę i przygotowując się do zamachu. Nie chciał nikomu zrobić krzywdy, tylko unieszkodliwić napastnika do czasu aż przyjedzie policja. Ciche kroki się zbliżały i Harry usłyszał skrzypienie drewnianej podłogi tuż za drzwiami sypialni. Jego dłonie się trzęsły, czuł jak jego serce bije mocno i gwałtownie, kiedy drzwi się zostały popchnięte i lekko się otworzyły, a ciemna postać weszła do pokoju, sięgając ręką w kierunku włącznika światła. Światło rozbłysnęło, oświetlając pokój, a Harry wziął zamach i…

- HARRY!

Chłopak zatrzymał się w ostatniej chwili, gwałtownie odrzucając rakietę w bok zanim zdążyła dosięgnąć celu i patrzył wielkimi oczami na Louisa. Adrenalina wciąż buzowała w jego żyłach, nie pozwalając mu na wykonanie żadnego ruchu, bo cholera jasna, on właśnie znokautowałby własnego męża. Louis gapił się na niego, zdezorientowanie widoczne było w jego oczach. Był blady i zmęczony, ale lekki uśmiech wpłynął powoli na jego twarz. Harry w końcu się ocknął.

- Jezu Chryste, Louis! – powiedział, rzucając się na niego i obejmując mocno. Czuł jak ciepłe ramiona oplatają się wokół jego własnego ciała i zaczął się trząść, gdy adrenalina zaczęła powoli uciekać z jego ciała. – Przestraszyłeś mnie na śmierć! Myślałem, że jesteś włamywaczem!

Cichy chichot uciekł z gardła Louisa i ciepły oddech uderzył w skórę Harry’ego, kiedy Louis schował twarz w jego szyi.

- Chciałeś rzucić się na włamywacza z rakietą tenisową? – zapytał rozbawiony, zacieśniając ramiona wokół jego talii. Harry poczuł jak gorący rumieniec oblewa jego twarz i szyję.

- Nie śmiej się ze mnie – wymamrotał. – Nie mogłem pozwolić by Nessie coś się stało.

- Nie śmieję się – zaśmiał się Louis. Odsunął się i ujął jego twarz w dłonie, patrząc mu prosto w oczy. Kiedy tym razem się odezwał, jego głos był całkowicie poważny. – Jestem dumny, że mam takiego odważnego męża. Mój ty bohaterze! Żaden włamywacz nie miałby z tobą żadnych szans.

Harry poczuł jak uśmiech rozciąga się na jego ustach i nie mógł się powstrzymać. Zbliżył powoli twarz do twarzy Louisa i przycisnął delikatnie ich usta do siebie. Język Louisa potarł o jego wargi i Harry podporządkował mu się otwierając usta. Westchnął szczęśliwy, bo to było wszystko o czym marzył od kilku miesięcy, i poczuł jak Louis uśmiecha się poprzez pocałunek. Zrobił krok w kierunku łóżka, ciągnąc za sobą Louisa, ale potknął się o walizkę, którą chłopak wcześniej upuścił, gdy Harry zamachnął się na niego rakietą. Zachichotał i oderwał się od swojego męża, gdy usłyszał zaspany, zdezorientowany głosik.

- Tata?

Hałas najwyraźniej obudził Nessie (dziwne, że już wcześniej się nie obudziła, ale twardy sen najwyraźniej odziedziczyła po Louisie) i dziewczynka zgramoliła się z łóżka, podbiegając do nich.

- Tata! – wykrzyknęła radośnie i Louis chwycił ją jednym ramieniem, przyciągając do swojej klatki piersiowej, podczas, gdy drugim nadal obejmował Harry’ego. Pocałował dziewczynkę w czoło, na co ta zachichotała radośnie.

- Cześć księżniczko! – powiedział radośnie, a Harry przypatrywał się z rozczuleniem jak dziewczynka wtula się w Louisa jak mała panda.

- Tęskniłam za tobą – wyszeptała i Louis uścisnął ją mocniej.

- Wiem, skarbie. Ja też za tobą tęskniłem. – Spojrzał na Harry’ego. – Tęskniłem za wami.

Harry uśmiechnął się i oparł czoło o jego czoło, z malutką dziewczynką pomiędzy nimi. Nagle jednak coś mu się przypomniało i zmarszczył czoło.

- Ale, Louis… Zostało ci jeszcze trzy tygodnie trasy z Edem! Nie powinno cię tu być!

Louis pokręcił głową, jakby jego mąż wygadywał głupoty i na jego ustach pojawił się czuły uśmiech. Cmoknął go lekko w policzek i westchnął szczęśliwy, bo nareszcie był z rodziną.

- Ed widział jak bardzo nieszczęśliwy jestem i pozwolił mi wrócić. Jechałem do was całą noc.

Gdy Harry odezwał się, by zaprotestować, Louis nie dał mu dojść do słowa.

- Nie, Harry. To nie tego potrzebuję, to nie tego chcę. Nie potrzebna mi sława i kariera. Pragnę tylko was, to wszystko o co kiedykolwiek mógłbym prosić.

Po chwili Harry pokiwał wolno głową I na jego usta wpłynął miękki uśmiech. Zauważył jak Louis tłumi ziewnięcie, więc pociągnął go w  kierunku łóżka, tym razem uważając na walizkę. Opadli na ciepłą pościel, Nessie, która zdążyła już zasnąć, spoczywała między nimi, kiedy oboje leżeli na boku, patrząc w swoje oczy. Po chwili Louis podniósł dłoń, przejeżdżając nią lekko po policzku Harry’ego, pieszcząc kciukiem delikatną skórę. Uśmiechnął się szeroko i te radosne ogniki, które Harry tak uwielbiał i za którymi tak tęsknił, pojawiły się w jego oczach.

- Poza tym i tak bym tu przyjechał, nawet gdyby Ed nie dał mi pozwolenia. Bo zostawiłem tu coś bardzo ważnego, coś bez czego żaden człowiek nie mógłby przeżyć.

Gdy Harry patrzyła na niego nie rozumiejącym wzrokiem, pochylił się nad malutkim ciałkiem ich córeczki, by delikatnie przycisnąć do siebie ich usta.

- Moje serce.

~*~*~

Skomentuj / Zapytaj