non fictie

III.

Vroeger zei mijn moeder altijd dat tijd alle wonden heelt. Dat hoé erg je iemand ook mist, dat vanzelf wel weer weggaat, net zoals de wintermaanden. Ze vertelde me alleen nooit op welke manier die tijd voorbij gaat. Ze vertelde nooit dat ik alleen maar zou douchen zodat ik ongezien kon huilen; en dat ik door mijn tranen het water niet meer zou zien. Of dat die leegte niet alleen in mijn hart zou zijn, maar ook in mijn maag en dat ik mezelf moet dwingen om ook maar iets te eten. Ze vertelde me nooit dat foto’s van jou als kogels van spijt, dwars door me heen zouden gaan. Ze vertelde nooit dat ik, als de cijfers op de klok, stil zou staan terwijl ieder ander vooruit beweegt. Ze vertelde nooit dat jij me zo snel zou vergeten. Al deze dingen die ze nooit zei, zijn hoe de tijd voorbij reist. Ze had ook wel gelijk, tijd heelt alle wonden wel. Maar de littekens die je onderweg maakt, die zijn voor altijd.

V.

Neem me mee naar jouw favoriete plekje in de stad. Vertel me daar over je kindertijd en wat je dromen toen waren. Pak mijn hand stevig maar voorzichtig vast, alsof ik je meest tedere herinnering ben. Staar te diep in mijn ogen; ik wil gewoon even bij jou naar binnen kijken. Maar bovenal, wil ik dat we vandaag proberen, om roekeloos onszelf te zijn.

haak je pink in die van mij
en draai je gezicht wat dichterbij
kijk te diep in mijn ogen
en beloof me
dat je niet weggaat
maar dat je blijft

die muren om me heen
zijn gemaakt van glas
je kunt me zien en horen
samen lachen we in koor en
je kan slapen in mijn armen
tot in de vroege morgen
maar nooit zul je echt met mijn hart kunnen spreken
want om dat te doen
zal je het glas moeten breken

XIII.

Vandaag zag ik de meest perfecte tekortkomingen, bij iedereen die ongegeneerd zichzelf was. Ik zag de mooiste moedervlekken op de vreemdste plekken en vervaagde tatoeages die in het water leken te lekken. Ik zag diepe rimpels met huidstructuren die een levensverhaal vertelden alsof het braille was. Ik zag vrouwen met bliksemschichten op hun heupen, die met elke stap die ze zetten een stukje donder wegnamen. Ik zag mensen op hun allermooist; eerlijk, naakt en vol gebreken.

ik vond het een beetje gek
dat je naar het strand ging voor de frisse lucht
en er vervolgens een sigaret opstak
maar nu ik er over nadenk
brand ik me wel aan meer paradoxen
en jij je gewoon aan tabak