Η φωτογραφία

Ασπρόμαυρη φωτογραφία. Μία ηλικιωμένη, ένας νέος με πατίνια.

«Α, καλλιτεχνική!», σκέφτεσαι.

Βγήκαμε με το παιδί για φωτογράφιση. Στεκόμουν απέναντί του, προσπαθώντας να τον βγάλω φωτογραφία, καθώς πηδάει στον αέρα πάνω από το τοιχάκι.

Έρχεται μια γιαγιά. Φτωχή φαινόταν.

«Αγόρι μου, σε παρακαλώ, πρόσεχε. Θα πέσεις, θα χτυπήσεις.»

«Δεν πέφτω. Μη φοβάστε.»

«Έλα να καθίσεις πλάι μου. Θέλω να μου υποσχεθείς ότι θα προσέχεις. Το ξέρω. Το ξέρω ότι είσαι καλό παιδί.»

Για λίγο δεν μίλησε κανείς.

«Έχω μία μπανάνα. Θα την κόψω στην μέση για να φάμε. Μόνον να μου υποσχεθείς ότι θα προσέχεις μη χτυπήσεις.» συνέχισε η γιαγιά.

Τώρα τι σκέφτεσαι;

You feel like you’re nothing,
Not a whiff in the wind.
The feeling’s so crushing,
How could you be so blind?

You are my everything.
You are my sun and my moon,
You are my ups and downs.
You are my whole life,
You are my smiles and my frowns.

You are those little moments of bliss
You are my thoughts and my feelings.
You are my first kiss
You are myself and my being.

You control my thoughts
You make me think of you
You take away my free will
You make me say,
You make me do.

You must understand that this is not a bad thing
You are my guidance
You are my compass
You are my saviour
You are my hero

You are who I need
You are for whom I breath.