mulate's

“Scrisoarea lui Mihai BENDEAC

Vineri seara am oprit la o benzinărie ca să alimentez scuterul (folosesc rar în perioada asta “decaportabila” căci cu motoreta e mai simplă viața în oraș). Pun eu 3 litri fără plumb și intru să plătesc. In fața mea, o doamnă. Achită. Scot și eu banii din buzunar și n-apuc să-i întind că în incintă pătrunde val-vartej un cocalar la vreo 40 de ani.

Tricou Adidas, bermude Adidas, papuci Adidas, șapcă Adidas, creier Adidas.

- Cine p..a mea și-a lăsat motoreta aia la pompă că a încurcat tot acolo ?!

- Eu. Dar de ce am încurcat ?! (Mă recunoaște, dar după 3 secunde de pauză se decide să nu lase garda).

- Păi de ce-ai lăsat-o acolo ?!

- Păi, unde s-o las ? Dacă eram cu mașina, unde o lăsam până achitam benzina ?!

Benzinarul, intervine și el:

- Cu ce a încurcat domnule ?! Plătește și pleacă.

- Păi ce p..a mea baaaaa !!! Am ajuns să stau ca prostu’ după o motoretă ?!

Eu zic:

- Păi, cine vă pune ? Stați ca deșteptu’ …

- Mă iei la mișto ?! Ce p..a mea !!!

Ies afară. Mașina ghertoiului, un BMW X6, era parcată la 3 milimetri de scuter.

Zice:

- Poate mi-o zgârii.

Nu i-am zgâriat-o. Am plecat și m-am oprit după 200 de metri. Am tras pe dreapta și am plâns protejat de cască.

Da ! Recunosc ! Am plâns ! Am plâns pentru că mi-am imaginat ce s-ar fi întâmplat dacă aș fi fost un roman obișnuit și nu “vedeta” de la televizor. M-ar fi omorât ? Am plans pentru că ăștia vor ajunge atât de mulți încât ne vor îngropa. Am plans pentru că pe ăla nu-l va întreba nimeni din ce bani și-a luat BMW-ul. Am plâns de ciudă că ne vor strivi visele.

Am plâns pentru frate-meu care are neșansa de a crește lângă ei. Am plâns pentru că am ajuns la decizia de a nu avea copii vreodată căci nu vreau să trăiască în lumea ăstora. Căci lumea va fi a lor ! Nu vă mințiți ! Nu vă amăgiți ! Va fi lumea lui Salam și a lui Guță ! Lumea cămătarilor, șmenarilor, maneliștilor, cocalarilor, burtoșilor, nesimțitilor.

Pentru că nevestele și gagicile ăstora sunt mereu gravide ! Pentru că fiecare au câte 4-5 copii.

Apoi m-am revoltat ! Și m-am gândit ce mult mi-aș dori să am pistol legal, cu permis și de câte ori se întâmplă să dau peste un animal ca ăsta să trec pe lângă el și să-l înjur în șoaptă de mamă. El va lua foc și mă va lovi. Eu scot pistolul și poc ! Direct în cap ! Legitimă apărare. Cât despre faptul că aștia fac copii, cu regret vă spun că ușor-ușor devin extremist în cel mai dur sens al termenului …

Dragi cocalari, mârlani, mitocani, manelisti,

Ați câștigat. Voi și ai voștri v-ați fu…t nevestele, amantele sau prietenele prost (căci numai prost puteți, conform aceluiași coeficient de “inteligență”) și iată că sămânța voastră mizerabilă dă rod. Ne acaparați. Ați reușit să vă “educați” progeniturile hidoase în spiritul kitch-ului, mitocăniei, nesimțirii, manelismului infect … Felicitări ! România e pe cale să devină a voastră. Dar, atâta timp cât încă mai putem și noi respira, vorbi, privi, dați-ne voie să râdem de voi. Dați-ne voie să vă ironizăm. Nu vă fie teamă. Sunteți pe drumul cel bun și-n curând veți ajunge atât de puternici încât să-i luați pe ăștia ca mine și să-i dați la lei.

Până atunci însă …

1. Cojile de la semințele scuipate pe asfalt sau beton nu dau rod. Nu încolțesc ! Vă jur ! Știu că voi n-ați prea mers pe la școală, dar credeți-mă pe cuvânt că am făcut biologie în liceu. N-o să crească niciodată floare sau bostan din ciment. Așa că folosiți un cornet.


2. Dacă folosiți cornet (puțin probabil) vă implorăm să rupeți foi din Manele “almanahe” magazin, ca Marin Preda și Eminescu n-au nicio vină.


3. Tricoul mulat se poartă pe un corp perfect. Știu că în lumea voastră perfect înseamnă atât mers la sală și înghițit steroizi cu pumnu’ ca ghiolbanu’, cât și burta de bere și ceafa plină de slană. Noi însă ne facem datoria …


4. Nu ne deranjează că ascultați manele (unde carte nu e, nici cultură muzicală nu e) atâta timp cât “ascultați” nu se transformă în “ascultăm”. Orice aparat de redat muzică are un buton pe care scrie volum …


5. Știu că banii sunt singurul vostru Dumnezeu și dacă ai bani ești “de valoare”, dar există niște “chestii” de noi le plătim și ele se numesc impozite la stat. Știu că un manelist de-al vostru i-a facut “prințesei lui” înmormântare de 50 de mii de euro fără să-l întrebe cineva despre proveniența banilor, dar dacă reprezentanții voștri conduc finantele, poliția și justiția din Rromânia, puneți-ne și nouă o vorbă bună … Mulțumim anticipat. Și am văzut că mulți sunt alături de voi când, prin lege, se încearcă să fiți puși să plătiți impozite sau să vă declarați averile. Mai bine ieșiți în stradă pentru “România săracă”. Săraca de ea !


6. Vă rugăm mult să nu mai filmați videoclipuri la operă. V-am dat televiziunile și presa, lăsați-ne la schimb opera și teatrele !


7. “De puta madre” înseamnă “p…a mătii”. Ne bucurăm că majoritatea purtați tricouri cu această sintagmă. Inseamnă că mesajul nostru a răzbătut până la voi.


8. Ne arătăm realmente îngrijorați de această cumplită molimă care a cuprins întreaga comunitate cocalărească și anume foto fobia. Știm că medicii nu sunt de-ai voștri că, nah, au făcut școală multă ai dracu’ tocilari, dar puteți apela cu încredere. Probabil e ingrozitor să fii nevoit să porți ochelarii de soare și-n baie …


9. Suntem încântați că ați învățat să folosiți programe gen “Photo shop”. Nimic nu e mai frumos decât să vezi o minune cârlionțată, în rochie de leopard și 5 kile de aur pe prima pagine din “The sun”. Și suntem încântați că în pozele de Hi5 vă înconjurați de stelute, brizbrizuri …


10. Faptul că reușiți să manevrați câte 3 telefoane mobile în același timp este o calitate demnă mai degrabă de un homo decât de un homo sapiens. Deci, iată că teoria lui Darwin se sustine …


11. Pantofii cu botul ridicat semnifică ceva religios ? Sau e chestie de potență, temporară și ea ca și tinerețea ?


12. Tunning-ul cu evacuare zgomotoasă și parasolar cu mesaj nu e foarte indicat. Știm că trebuie și cocalarul sărac să aibă o ocupație, dar …


13. Apreciem faptul că mergeți toți pe scutere fără cască ! Ne dați speranțe … Dar, vă atragem atenția că atunci când pe un motor, o motoretă, o bicicletă sau pe un scuter se află un el și o ea, “dintre care” el are cască și ea nu, asta se traduce prin: “Mori, fă, în morții mă-tii !”. Mă rog … Asta nu le deranjează pe femeile din România întrucât atitudinea reprezintă o normalitate în relația dintre sexe în țara noastră.


14. Am eu și familia mea toate motivile să fim ”snobi’’ cum ni se spune, să preferăm prieteni și societatea de străini, unde suntem primiți și apreciați la valoarea noastră și nu după sumele de bani ascunse în beci sau valoarea mașinii strecurată din Germania.

Ar mai fi multe de spus, dar dacă ai parcurs această “scrisoare” înseamnă că deja ai citit de două ori mai mult decât toată familia ta în întreaga ei existență. Nu vreau să te obosesc.

Ne-ați furat țara și pentru asta nu vă iert.

Ne vedem la mall,

Cu drag, Mihai Bendeac”

Paano ba manligaw?

Ang una mong liligawan ay ang magulang nung babae. Magpapaalam ka sa kanila kung pwede bang ligawan ang anak nila. Sa bahay ka dapat aakyat ng ligaw. Hindi sa Facebook, hindi sa Twitter, hindi sa chat, hindi sa text, hindi sa kanto, hindi sa inuman, hindi sa kama, hindi sa kwarto, hindi sa labas, at hindi sa puke ng babae. Ang panliligaw hindi yan minamadali kaya kahit abutin ka pa ng taon ayos lang kung talagang seryoso ka. Kung nais niyong kumain sa labas, lagi mong ipagpapaalam yung babae sa magulang niya at hindi mo ito iuuwi ng gabing gabi at mas lalong hindi mo ito iuuwi ng madaling araw o kinabukasan ng hapon. Hindi mo dapat niyayaya ang babae sa bar, hindi mo dapat papainumin at lalasingin tapos ikakama mo. Ligawan mo siya, kumain kayo sa labas, bigyan mo siya ng bulaklak, sumulat ka sa kanya, hindi naman mahalaga kung gaano ito kamahal, ang mahalaga ay bukal at galing sa puso mo. Kung ikaw manliligaw, hindi dalawa, hindi tatlo, hindi apat, hindi lima, hindi madaming babae, isa lang, isa lang dapat ang nililigawan mo. Kung ikaw napapagod na kakahintay paano pa kung kayo na?

Bakit ka ba nanliligaw o bakit mo ba kailangang manligaw?

Kasi baka mamaya may ayaw ka palang ugali doon sa babae tapos pipilitin mo siyang magbago kasi ayaw mo ng ganito at ayaw mo ng ganyan. Dapat kinikilala niyo muna ang isa’t isa.

Ang pag-ibig o relasyon kasi ay hindi laro, hindi nabibili, at hindi nahihingi, kusang binibigay at nararamdaman yan.

Paano mo ba malalaman kung mahal mo yung tao?

Kapag siya yung unang gusto mong makita sa mulat ng iyong mga mata sa paggising tuwing umaga. Kapag siya yung huling gusto mong makita bago pumikit sa pagtulog tuwing gabi. Kapag siya na yung gusto mong makasama habambuhay. Kapag nakikita mo ang iyong sarili kasama siya at ikakasal kayo sa harap ng altar. Kapag nakikita mo ang iyong sarili kasama siya at inyong mga magiging anak. Kapag siya yung dahilan ng mga ngiti mo. Kapag hindi mo alam kung bakit mo siya mahal. Hindi yung mahal mo siya kasi malaki yung suso niya, matambok yung pwet niya o puke niya.

21 October 2015 | SGTM Writings

Sunt acea persoana care nu stie sa se comporte in societate, care nu foloseste doua masti pentru a multumi un sir de oameni. Nu am nevoie de un sir, am nevoie de o familie. Sunt genul de persoana care asculta muzica, pe care tu nu o suporti, sunt genul de fata care nu se imbraca mulat, iubesc tricourile largi, sunt genul de persoana de care te atasezi intr-o zi si sunt acea persoana care iti distruge universul intr-o zi, sunt fata aceea care este aroganta si cu figuri, dar dupa cateva ore iti cauti anturaje cu mine. Am invatat sa respect pe cine merita, iert prea des si ma intorc mereu acolo, unde nu imi este locul, dar asta sunt. Judeca-ma!
"Candyman"

Opis:

“-Jesteś piękny.
-A ty jesteś pijany.”

AU w którym siedemnastoletni Louis lubi elegancką bieliznę, starszych mężczyzn i szuka sponsora.

Pairing: Larry

Autorka: feelthestyles

Ilość słów: ok.23 k

Beta: Monika badgirlfrombradford

Note: Moje drugie opowiadanie, nie sądziłam, że uzyska taki rozgłos, bardzo mnie to cieszy i dziękuję wszystkim, którzy je przeczytali <3 Pomysł wziął się z mojego życia, tak jak większość moich opowiadań, ta historia jest mi bardzo bliska i cieszę się, że tak Wam się spodobała.

// Opowiadanie nominowane do drugiej edycji top10 //

+NIE, NIE PLANUJĘ PISAĆ DRUGIEJ CZĘŚCI I NIE, NIE NAPISZĘ JEJ NAWET JEŚLI ZŁOŻYCIE TO W PROPOZYCJI NA PROMPTA

Miłego czytania! x

***

W tajemnicy przed wszystkimi Louis zrobił coś nietypowego. Nie można go za to ani osądzać, ani winić, bo przecież był młody, szukał wrażeń, tak? Być może jako kilkuletni chłopiec wyobrażał sobie swoją przyszłość odrobinę inaczej.

Keep reading

'Don't Fall In Love' Larry Stylinson - One Shot

Tytuł: Don’t fall in love

Parring: Larry

Typ: One Shot/Jednopart

Opis: Louis Tomlinson nie jest odpowiednią osobą do zakochiwania, co Harry Styles niestety dobrze wie. Nie jest też idealnym synem, czy pilnym uczniem - lubi zabawe, kolorowe drinki i niebezpieczne wyzwania. Młodszy jest jego totalnym przeciwieństwem - jest hipisem, ma loczki, obrazowy wianek na głowie i świra na punkcie pewnej dziewczyny w szkole. Wytatuowany niegrzeczny chłopiec ma za zadanie sprawić, że ta zechce pieprzyć Harry’ego Stylesa.

Od autorki: Coś z innej beczki, ha! Z reguły jestem zwolenniczką dramatycznych historii, ale dzisiaj postawiłam na luźną, zabawną, opowieść w szkolnym klimacie z dosyć prostym morałem. Dużo z was często powtarza, że wasi crushowie ze szkół nie zwracając na was uwagi, a to.. cóż, pewne pocieszenie dla naszych niespełnionych serc drodzy nastolatkowie!
Chciałam też przeprosić za długą nieobecność, ale nie mam ani weny na kolejne rozdziały obecności, ani czasu na ich napisanie.
Mam nadzieję, że one shot wam się spodoba! Enjoy!


|1| friday night


Harry nie zdranie zamknął jedną z szafek i rozejrzał się po szatni, usiłując desperacko znaleźć wzrokiem swojego przyjaciela, który przed chwilą zniknął gdzieś z jedną z przyjaciółek jego siostry. Gdyby nie fakt, że za pięć minut rozpocznie się próba przeciwpożarowa, byłby wniebowzięty faktem, że spędzi przerwę na stołówce bez ciągłego gadania Liama, jednak kiedy ten cholerny tłum się tutaj zjawi nie ma najmniejszych szans na znalezienie przyjaciela.

- Harry, powinieneś znaleźć swoją klasę - upomina nauczycielka, przechodząc obok niego, ale ten kiwa krótką głową i ignoruje jej słowa. Oh, Liam! Chłopak stoi po drugiej stronie korytarza z jakimś innym facetem, dlatego Harry bez wahania udaje się w ich stronę. Szybko poprawia swoje długie loczki i uśmiecha się, gdy tylko wydaje się zostać dostrzeżony.

- Szukałem cie - informuje Liama, po czym klepie go po ramieniu i nawiązuje kontakt wzrokowy z blondynem, którego jeszcze wcześniej nie widział w pobliżu Payne’a.

- Oh, to Niall, dołączył niedawno - Liam szybko przedstawia nowego chłopaka, po czym uśmiecha się, gdy dostrzega inną grupkę podążającą w ich kierunku.

Nie był to nikt inny jak Louis William Tomlinson - szkolny bad boy (chociaż przyznajmy, jest trochę zniewieściały), który bez problemu wygrałby w konkursie na najdziwniejsze wyzwania świata (jeśli oczywiście takowy by istniał) - oraz jego niezawodny przyjaciel Zayn wraz z Perrie. Tak trójka była nierozłączna przez ostatnie dwa lata liceum i nie zanosiło się, by było inaczej.
Harry nie znał ich dobrze, ale na Boga! - nawet wielce towarzyski Liam nie był z nimi “na cześć”. Cóż, widocznie Niall zdążył wdrążyć się w temat popularności w szkole. I prawdopodobnie dzięki temu Payne również stanie się popularniejszym kolesiem.

- Siema, stary! - Mulat klepie go po plecach, po czym skina w kierunku Payne’a, zupełnie zapominając o lokatym, który swoją drogą nawet tego nie zauważył.
- Wieczór aktualny, mam racje?

- Jasne, Liam właśnie przedstawiał mi Harry’ego - Niall uśmiecha się dokładnie w tym samym momencie, w którym robi to Styles.

- Niall jest bratem Emily Horan - piszczy Liam wprost do ucha lokatego, a ten natychmiast oblewa się rumieńcem. Czy to właściwe, że chłopak rumieni się na samo wspomnienie imienia dziewczyny, którą uwielbia od czasów podstawówki? Prawdopodobnie nie.

- Wow, Harry, chyba moja siostra działa na Ciebie, jak na każdego faceta w szkole - komentuje Niall głośno chichocząc, a Lou jak na zawołanie włącza się do rozmowy:

- Stanął mu?

- Nie sądzę. To raczej “dusza romantyka” - tłumaczy irlandczyk, a Harry niemal wgniata siebie w podłogę jak małego robala. - Rumieńce, spojrzenia i te sprawy.

- I potajemna masturbacja, tak sądzę - Louis nie ustępuje, sprawiając, że twarz lokatego staje się coraz bardziej czerwona.

- Wystarczy - blondyn z trudem przerywa krępującą (jedynie dla Stylesa) konwersacje i odciąga swoich przyjaciół w bezpieczne miejsce z dala od zarumienionego od szyi aż po sam czubek głowy chłopaka.

Harry Styles, wieczny marzyciel, którego praktycznie nikt nie kojarzy zakochany w największej lasce w szkole - zdaje się, że ta nowina będzie ich dzisiejszym tematem rozmów.


*


- I co myślicie? - pyta niespodziewanie Perrie, bawiąc się sznurówką zwisającą z jej trampka. Louis rozbawiony spogląda w jej stronę.

- O czym?

- O Harry’m i Emily, no wiesz…

Szatyn szeroko się uśmiecha.

- Harry i Emily? Ew, jest cholernie gejowski, myślałem, że leci na facetów - mówi.

- Daj spokój Louis, nikt nie jest bardziej pedalski od ciebie - chichocze Perrie.

- Oh, w takim razie wydaje mi się, że nie dobierze się do jej majteczek, wybacz - wyznaje, po czym podchodzi do Zayn i szepce mu coś do ucha, co sprawia, że chłopak wybucha głośnym śmiechem.

- Hej, Perrie, założę się, że nie uda ci się sprawić, by Emily Horan zechciała pieprzyć Harry’ego Stylesa - mówi, kopiąc piłkę do Lou, który niestety tego nie zauważył i dostał w brzuch. Zawył z bólu i skulił się, a Malik odpowiedział swoim firmowym przygryzieniem wargi.
- Sorry, Tommo.

- Zayn, wyzywasz mnie? - Perrie gwałtownie wstaje z trawnika, po czym pewnym krokiem pochodzi do chłopaków. Ten pomysł definitywnie przypadł jej do gustu.

- Pezz, daj spokój! Nie dasz rady - jęczy Lou nadal leżący na murawie, ale ta wcale nie wygląda na zniechęconą.

- Oh, Louis, a tobie by się udało? - Zayn rozbawiony wtrąca się do rozmowy.

- Oczywiście - Louis nie da urazić swojej dumy. On nie dałby rady? Kpiny.

- W takim razie masz dwa tygodnie - odpowiada Perrie, a jej ręka pojawia się przy twarzy Tomlinsona. Chłopak nie wymięka, po prostu ściska jej dłoń i przyjmuje wyzwanie.

- Sprawię, że Emily Horan będzie błagała Harry’ego Stylesa, żeby ją pieprzył.


|2| Counting Stars


To nie jest takie łatwe, jak mogło się wydawać. Harry nadal ubiera się jak hipis, codziennie przyozdabiając swoje włosy inną bandaną i nawet nie stara się przypodobać Emily. Dziewczyna lubi szkolnych bejsbolistów z grzywkami postawionymi na żelu - jakim cholernym cudem ma sprawić, żeby w ogóle spojrzała na lokatego? Trzeciego dnia kompletnie wymięka i postanawia zacząć wreszcie działać.

- Um, siema Liam - Louis jest lekko zakłopotany, kiedy zaczepia chłopaka na szkolnym korytarzu.

- Louis? - Payne odwraca się do niego, zatrzaskując szafkę i unosi w zdezorientowaniu brew - Hej.

- Nie wiesz gdzie może być Harry? - pyta i w tym momencie drzwi otwierają się, a Harry Styles wchodzi do szkoły, nieporadnie upuszczając swoją teczkę. Wiatr przez chwilę rozdmuchiwał jego loczki, zakrywając szeroki uśmiech, ale kiedy schylił się, by to poprawić (i podnieść upuszczone rzeczy) wszystko wróciło do normy. Ma na sobie koszule rozpiętą do połowy klatki piersiowej i czarne, cholernie przylegające spodnie.
Louis nawet nie zauważył, że Liam zdążył już się z nim przywitać.

- Hej - loczek wysyła w ich stronę szeroki uśmiech. Um, okey, więc…

- Siema Harry, masz czas po szkole? - Louis stara się brzmieć pewnie i nie gejowsko, bo naprawdę nie ma zamiaru tłumaczyć się, dlaczego go zaprasza. Uznajmy to za wyjście dwóch - innych pod każdym względem - kumpli.

- Oh, jeśli chcesz, żebym zrobił ci projekt na chemie, możesz powiedzieć to teraz - odpowiada Harry i nie brzmi ani trochę niegrzecznie. Lubi się uczyć i często pomaga tym, którzy kompletnie to olewają.

- Ouu, nie, nie! Boże, chodzi o Emily Horan - tłumaczy, lekko zakłopotany, bo czuje na sobie podejrzliwy wzrok Liama. Przeskakuje z nogi na nogę, starając się nawet nie myśleć jak wygląda zakłopotany punk, którym do cholery jest.

- Emily? - lokaty oblewa się rumieńcem.

- Taa, po prostu pogadajmy, okey? - Louis poprawia swoją grzywkę, mając nadzieje, że nikt z jego znajomych nie widzi tego, jak płaszczy się przed Liamem Pieprzonym Paynem i Harrym Hipisem Stylesem.

- Jasne, do zobaczenia po lekcjach! - Harry po prostu odchodzi zostawiając go z Liamem. Mentalnie zapisuje w swoim notatniku, by od dzisiaj go unikać.


*


Louis nerwowo rozgląda się dookoła, jakby upewniając się, że Harry będzie mógł go tutaj dostrzec. W duchu dziękuje Bogu, że jego klasa i prawie cała reszta trzecich skończyli godzinę temu, bo byłoby to naprawdę krępujące, gdyby ktokolwiek ich zobaczył. Nie, żeby nie chciał wykonać swojego zadania - to będzie naprawdę zabawne.

Harry kończy swoje lekcje i wychodzi ze szkoły po drugiej, gdzie dostrzega Lou, czekającego ewidentnie na niego. Jest lekko podekscytowany, że będzie mógł usłyszeć coś o Emily, jednak z drugiej strony boi się co takiego ma mu do przekazania szatyn.

- Um, przejdziemy się, racja? - pyta niebieskooki, a Harry kiwa głową i wspólnie ruszają w bliżej nie określonym kierunku. Przez chwilę panuje dosyć niezręczna cisza.
- Wiesz… Chciałem zapytać od kiedy podoba ci się siostra Horana - Louis w końcu przełamuje się i przybiera postawę pewnego siebie.

- Od podstawówki - Harry oblewa się rumieńcem - Ale nie sądze, że ona mnie kojarzy.

- Oh, okey. A miałeś kiedykolwiek dziewczynę? - pyta po raz kolejny.

- Nie - kolejny szkarłatny odcień pokrywa policzki lokatego.

- Cóż, pieprzyłeś kiedyś kogokolwiek? - kolejne niezręczne pytanie, bezwstydnie wychodzące z ust Tomlinsona, nagrodzone zdegustowanym spojrzeniem Harry’ego.
- No co? Pytam tylko - Lou unosi ręce w geście obrony, po czym chichocze. - Więc, mam zamiar sprawić, że Emily Horan się w Tobie zakocha.

Harry zostaje wmurowany w chodnik. Spogląda na Louisa z lekkim niedowierzaniem, po czym wypuszcza z ust drżące powietrze. Czy on mówi poważnie?

- Słucham? Ty.. d-dlaczego?

- To długa historia, Harry. Chce ci pomóc, więc wchodzisz w to?

Lokaty przez chwilę się zastanawia. Z drugiej strony wie, że to ostatni rok Emily w tej szkole i nie ma nic do stracenia, a jak to mówią - kto nie ryzykuje, ten nie pije szampana, więc dlaczego nie?

- Um, okey. Więc.. chcesz mnie z nią umówić? - to jedyne o co pyta.

- Chcę sprawić, że sama to zrobi - Louis wybucha śmiechem, widząc minę młodszego - Oh, daj spokój! Popracujemy nad Twoim stylem i zachowaniem…

Oh, cóż, to trochę zabolało. Nie, żeby Harry kiedykolwiek myślał, że będąc zwykłym sobą ma jakiekolwiek szanse u Emily, ale nie był aż tak pewien swojej beznadziejności.

- Oh, n-no cóż, okey i… Dzięki, tak myślę - nadal jest lekko zdziwiony.

- Spotkamy się jutro u mnie, racja? Będę czekał przed szkołą.


|3| what i like about you


Następny dzień w szkole nie mógł wyglądać jak każdy inny. Harry jest poddenerwowany, a każdy skrawek jego ciała krzyczy “uda się! Ona naprawdę może cie pokochać!” I chociaż nie do końca wierzy, że chłopak, który nie lubi poważnych związków może pomóc mu w jego, postanawia zrobić wszystko, by Emily Horan zwróciła na niego uwagę.
Dziewczyna zawsze imponowała mu urodą. Mówiono mu, że jako chłopiec w podstawówce powinien się *zakochać* - ale on nie wiedział co to znaczy. Motylki w brzuchu? Palpitacje serca? Nieprzespane noce? Dla dwunastoletniego chłopca brzmiało to bardziej jak objawy poważnej choroby, dlatego kiedy pierwszy raz zobaczył Emily na szkolnej stołówce i poczuł do niej większą sympatie niż do swoich klasowych znajomych, uznał, że to zakochanie. Co prawda nie wykrył u siebie żadnych książkowych objaw, ale coś musiało w tym być.
I to trwa do dziś i teraz nie kwestionuje nawet swoich uczuć - przyzwyczaił się do myśli, że po prostu są.

Louis spotyka Harry’ego po czternastej, gdy oby dwoje wychodzą z budynku w tym samym czasie.

- Siema, Harry - przybija z nim piątek, a kiedy Harry robi to *tak* bardzo nieporadnie jest to *tak* bardzo urocze.
- Gotowy, by zmienić swój image?

Lokaty skina głową, a Louis zaprasza go do swojego samochodu. I - hej! - to wydaje się być kolejną, typową szkolną historią, dlatego na pewno nie zdziwi was fakt, że Lou posiada czarującego klasyka w zanadrzu.

- Gdzie właściwie jedziemy? - pyta Styles, zapiąwszy pasy, a Lou spogląda na niego rozbawiony.

- Myślałem o małych zakupach - przyznaje, a wzrok Harry’ego wypala w nim niemal dziury.

- I karzesz ubierać mi te bejsbolowe bluzy i luźne dresowe gacie, mam racje?

- Oh, daj spokój, znajdziemy coś w Twoim stylu - Louis jest nieugięty, dlatego Harry w końcu ulega. Nigdy z resztą nie był typem osoby, która zostaje przy swoim zdaniu - nie zdarzyło mu się także narzucać komukolwiek swoich racji. Pomimo swojego niezadowolenia potrafi się uśmiechać, w dodatku nie jest to jeden z wymuszanych uśmiechów, ale ten prawdziwy, szczery i jak najbardziej zaraźliwy. Louis jest pod wrażeniem jego osoby.
- Więc opowiedz mi coś o swojej znajomości z Emily, hm? - zaczyna, kiedy stoją na czerwonym świetle, a Harry od razu ożywia się… Po czym zdaje sobie sprawę, że żadnej znajomości jeszcze nie nawiązali.

- Um, wiesz, to trochę skomplikowane - śmieje się - Trochę… Bardzo. Ona zapewne nawet nie wie jak mam na imię.

Louis wpada w całkowite osłupienie, ale nie komentuje tego. Ma dziesięć piekielnych dni, by sprawić, żeby dziewczyna, która nawet nie zna swojego przyszłego wybranka, dała się mu pieprzyć. Nie wie nawet czy Emily jest łatwa, bo nigdy go to nie interesowało, więc obecnie jego wyzwanie nie wydaje się być łatwe.

- Jestem tylko nastoletnim frajerem - podsumowuje Harry, a Lou nagle chce go przytulić. A wbrew pozorom lokaty nie mówi tego z wyrzutami - jest wręcz przeciwnie - uśmiecha się, kiedy słowa opuszczają jego malinowe usta.

Kiedy po piętnastu minutach wchodzą do pierwszego sklepu, Harry szaleje na widok długiego, ciemno-zielonego płaszcza na wystawie. Z chęcią dobrałby do niego czarne rurki i ciemny oversize’owy sweter, ale wie, że to niemożliwe.

- O! Harry, spójrz! - Lou wskazuje na jedną z bejsbolówek, a lokaty wykrzywia się w niezadowoleniu.

- To nie mój styl - protestuje młody, ale szatyn w ogóle go nie słucha i karze mu kierować się do przymierzalni. Przynosi mu kilka innych ubrań odpowiednich dla typowego nastolatka.

I jeśli Styles ma być szczery, musi przyznać, że w ogóle nie podoba mu się jego nowy ‘styl’. To prawda, Louis na pewno wyglądałby dobrze w tych dresach i bluzie vans, ale nie on, do cholery.

- Louis, to nie ma sensu - Harry protestuje. Louis otwiera drzwi do przymierzalni, wchodzi do środka i spogląda na lokatego i.. oh, dobrze, wygląda inaczej. Jak wysoki dres w za długich loczkach, który miał budzić respekt, a jedyne co budzi to współczucie.

- Oh, hm, okej - szatyn drapie się po głowie.

- Może ja coś wybiorę - proponuje Harry, a chłopak kiwa głową - Oh i Louis? Wyjdź z mojej przymierzalni, Matko, co ludzie pomyślą!

Tommo chichocze, ale wychodzi i czeka aż loczek wróci z nową porcją - miejmy nadzieje lepszych - pomysłów.

Po dziesięciu minutach starszy w końcu nie wytrzymuje i wchodzi do przymierzalni, powstrzymując gejowskie podteksty, które pozostały w jego pamięci, właśnie przez lokatego.
Staje za chłopakiem i uśmiecha się, gdy widzi w lustrze jego promienny uśmiech. Jest uroczy, w czarnych rurkach podkreślających jego długie nogi i za dużym swetrze po kolor włosów, którego rękawy stylowo zawinięte są powyżej nadgarstków. Na głowie ma kapelusz, a spod niego uciekają mu pojedyncze loczki, co dodatkowo dodaje mu ‘tego czegoś’. Jest taki kochany i serce Lou rośnie tak bardzo, że prawie rozpływa się, gdy zdejmuje nakrycie głowy i wkłada nań wianek z kolorowych, sztucznych kwiatków.

- Tak lepiej - mruczy Louis, nadal wpatrując się w jego odbicie, pomimo, że jego plecy są zaraz przed nim.

- Nie patrz na mnie w ten sposób - ostrzega Harry, chichocząc - Mogę kupić tą bluzę vans, nie była najgorsza - mówi, udając zdegustowanie, po czym oby dwoje udają się do kasy. Styles kupuje również swój hipisowski outfit, co było do przewidzenia, ale Louis sam przed sobą musi przyznać, że podoba mu się to, co widział. I nie mówię tu o samym stroju.


|4| teenage dirtbag


Następnego dnia Louis spotyka się z Harrym dopiero pod wieczór. Szybko zauważa pewną zmianę w jego wyglądzie - założy czarną bluzę vans, którą kupił wczoraj i ustawił włosy w taki sposób, że loczki uniesione są do góry bez zbędnych bandan. Jego nogi są cholernie długie w czarnych, opinających spodniach.

- Wow, wyglądasz naprawdę dobrze - komentuje Louis na wejściu, a Harry uśmiecha się lekko, ale nie wydaje się przekonany.
- Twój tyłek w tych jeansach nawołuje moje imię - dodaje, kiedy Harry schyla się, by zdjąć parę czarnych conversów, które miał na nogach. Wie, że takie uwagi są u Lou codziennością, ale mimowolnie czuje pewnego rodzaju radość z powodu niegrzecznego komplementu.

- To.. um, chyba dobrze - odpowiada, a Lou wybucha śmiechem.

- Dla moich bokserek nie zupełnie.

Harry oblewa się rumieńcem.

- Nauczę Cie dzisiaj podrywać dziewczyny - informuje Louis, po czym zaprasza go do pokoju - Usiądź na łóżku - insynuuje - Wyobraź sobie, że masz na imię Emily Horan.

- Okej - lokaty zamyka oczy i uśmiecha się lekko.

- Dokładnie tak, Harry. Masz cycki - śmieje się szatyn, ale lokaty odpowiada grymasem. Nigdy nie pomyślał o nagiej Emily.

W pokoju zapanowała krótka cisza, podczas której Louis przemieścił się w drugi kąt pokoju.

- Hej, Emily, zapomniałem telefonu, możesz proszę sprawdzić, która godzina? - szatyn z dużym trudem powstrzymuje śmiech, gdy lokaty waha się przez chwile, nie wiedząc co odpowiedzieć.

- Oczywiście, H-Ha… - loczek jest zupełnie rozczarowany. Podryw na telefon ma pomóc? - Boże, Louis to kompletna klapa! To nie ma sensu! Masz w ogóle jakiekolwiek pojęcie o dziewczynach?

- Oh, uwierz mi, wiem co lubią w facetach - mówi pewnie Louis, a Harry unosi brwi w niedowierzaniu.

- Oh, doprawdy?

- Tak się składa, że też mnie interesują.

- Kto? - Harry jest lekko zaszokowany.

- Faceci - Lou wzrusza ramionami - Jestem biseksualistą.

- Co? - loczek drapie się po głowie w zdezorientowaniu.

- Ugh, to znaczy, że lubisz dziewczyny i facetów. Wiesz, mógłbym na przykład rozebrać się teraz, a tobie by się to spodobało, ale gdyby zjawiła się tutaj Megan Fox, nie pogardziłbyś - Tommo nawet nie jest zażenowany, gdy o tym mówi, za to Harry prawie zapada się pod ziemię.

- Boże, wiem, wiem kto to jest biseksualista! - wymachuje rękoma, błagając by skończył. Dziwne, ale czuje jak jego ciśnienie lekko się podnosi.

- Więc w czym problem? - Louis składa ręce na wysokości swoich ramion.

- Nie wiem, po prostu nie wyobrażałem sobie ciebie z facetem - odpowiada lekko zawstydzony lokaty.

- Cóż, to chyba dobrze, byłoby trochę dziwnie, gdybyś sobie mnie wyobrażał - chichocze.

- Louis, do cholery! - Harry oburzony rzuca w niego poduszką, a ten odpowiada i resztę wieczoru spędzają na wygłupach.


*


Kolejne trzy dni mijają prawie tak samo - ze strony Emily Horan nic się nie zmieniło. Nawet nie zauważa Harry’ego na stołówce, czy podczas przerwy na boisku, co prowadzi nawet do tego, że lokaty jest lekko przygnębiony. Ma świadomość, że nie jest wystarczająco dobry będąc sobą i codziennie stara się jakoś zmienić swój wygląd, ale czuje się coraz gorzej. Jest przybity, nie mogąc być sobą.
Od dziwo, Louis zaprosił go wczoraj na mecz drużyny szkolnej, której jest kapitanem. Zapewne zrobił to pod pretekstem Emily i tego, że jest cheerleaderką, ale to nie ma znaczenia, bo mecz należał do udanych. Blondynka wdzięczyła się na boisku, a Louis strzelił dwa gole i Harry nie możde zdecydować, co było bardziej widowiskowe.


Tego ranka Liam przybija z nim piątkę i od razu nawiązuje rozmowę.

- Dlaczego nie było cie wczoraj w bibliotece? - pyta, a Harry smutno wzrusza ramionami.

- Byłem z Louisem - odpowiada, a chłopak podejrzanie mruży oczy.

- Cóż, nie ważne. Zabieram cie dzisiaj na imprezę - informuje go.

- Co? L-Li.. - Harry wie, że jest na przegranej pozycji, kiedy Louis wraz z Perrie, Zaynem i Niallem zbliżają się w ich kierunku.

Kiedy wszyscy zdążyli się już przywitać, Liam nie omieszkał zacząć tematu poruszanego przez nich kilka minut temu.

- Harry wpadnie na dzisiejszą imprezę u Sama - mówi.

- Wow! - Louis klepie Harry’ego po ramieniu - Myślę, że Emily też tam będzie - mówi, a Styles żałuje, że nie podziela jego entuzjazmu.

- Taa - wzdycha, błagając w duchu, by ten koszmar się skończył. Źle czuł się w gaciach z luźnych krokiem i sportowych bluzach oversize.

- Jestem pewien, że się uda, Harry - pociesza go Lou, mając na uwadze, że zostało mu zaledwie siedem dni, do końca zakładu.


|5| little black dress


I rzeczywiście, Harry zjawia się na imprezie razem z Liamem. Dom Sama jest wielki, ma ogromny taras i duży ogród, a całość utrzymama jest w bardzo przyjemnym stylu. Perrie w swojej zwiewnej sukience wygląda olśniewająco u boku wytatuowanego Malika w bokserce, a Louis wyjątkowo założył koszulę z krótkim rękawem i kołnierzem. Payne ubrał podkoszulek z batmanem i jeansowe, zwężane spodnie ze zwysiającym krokiem, a Harry postawił praktycznie na to samo, jednak do swojego outfitu dodał sweter oversize w ciemnym kolorze. Miał w swoich włosach czarną bandanę.
Tłum w salonie jest ogromny. Styles jest w stanie wymienić zaledwie kilka osób, które zna, ale nie przeszkadza mu to tak bardzo jak powinno. Od razu widać, że to właśnie to miejsce jest samym centrum imprezy.
W powietrzu da się wyczuć słodkawy zapach marihuany, papierosów i alkoholu. Harry nie jest pewien czy neonowe światła, głośna muzyka i spoceni nastolatkowie są dobrym towarzystwem do zabawy. Oczywiście, bywał na imprezach, ale nie na tak hucznych jak ta, którą zorganizował Sam - ba! - on prawdopodobnie nigdy nie widział go na oczy.

- Idziemy do baru na taras - informuje Liam, a Harry przeciska się przez tłum, idąc zaraz za nim. Zimne powietrze uderza w jego ciało, gdy znajdują się na zewnątrz, powodując gęsią skórkę.
- Wolisz piwo, drinka czy wódkę? - pyta, a Harry przez chwilę rozważa wszystkie opcje.

- Drinka - odpowiada, a po kilku sekundach napój ląduje w jego rękach. Niespodziewanie Louis zjawia się u jego boku.

- Siema Harry - wita się. Lokaty odpowiada mu uśmiechem.
- Możesz pić alkohol? - pyta wesoło. I oh, okej.

- Nikt nie pyta o mój wiek - odpowiada cicho, a Louis chichocze klepiąc go w ramię.

- Tylko żartowałem. Emily i reszta zaraz grają w prawdę lub wyzwanie, dołączysz? - Harry w odpowiedzi wzrusza ramionami, szukając wzrokiem Liama. Niestety, porwała go impreza.
Nie ma innego wyjścia jak po prostu wejść do zatłoczonego salonu razem z Lou.

Siada obok Nialla, na którego szyi zawisł Liam, żartobliwie kąsając jego ramię. Cóż, stali się naprawdę dobrymi przyjaciółmi. Tak dobrymi, że Payne zostawił dla niego Stylesa.

- Zaczynam! - krzyczy z naprzeciwka chłopak, którego Harry pierwszy raz widzi na oczy. Zauważa tatuaże na jego dłoni i jeden szyji, którego może ujrzeć doskonale. Jest to jakiś kwiat, lub coś w tym stylu. W uszach ma tunele, a jego czarne włosy są postawione lekko do góry. Harry jest trochę zdezorientowany, gdy widzi obok niego Tomlinsona.

Chłopak kręci butelką, która nieszczęśliwie wypada na jedną z przyjaciółek Emily. To dziwne, że wcześniej nie zwrócił uwagi na blondynkę, którą w końcu miał zdobyć, a skupia się na nowym przyjacielu Louisa. Zdecydowanie dziwne.

- Prawda czy wyzwanie? - pyta podejrzliwie, a dziewczyna wzrusza ramionami.

- Wyzwanie - wraz z jej odpowiedzią w pokoju wznoszą się okrzyki i gwizdy.

- Pocałuj najatrakcyjniejszą osobę w tym pokoju - pada polecenie.
Wstaje z podłogi po czym kieruje się w bliżej nie określonym kierunku, lekko chwiejąc się na swoich długich, zgrabnych nogach.
Kiedy mija Perrie, ta żartobliwie robi dziubek z ust, a dziewczyna jak na zawołanie całuje ją. Malik nawet nie jest zdenerwowany. Śmieje się jak cała reszta osób w tym pomieszczeniu.

- Hej, hej, calm down, dziewczyny! - krzyczy Niall, nie ukrywając rozbawienia, a nieznajoma odrywa się od blondynki i wraca na swoje miejsce.

Po następnym zakręceniu butelką, wypada na jakiegoś chłopaka, która wyznaje, że w pierwsze klasie podobała mu się nauczycielka od angielskiego, co oczywiście zachwyca cały tłum rozwrzeszczanych nastolatków. Harry pije kolejne dwa drinki w ciągu piętnastu minut z coraz większym zainteresowaniem obserwując Louisa i nieznajomego chłopaka. Muzyka gra coraz głośniej, a on jest pewien, że krew w jego żyłach przepływa coraz szybciej. Czuje zdenerwowanie i napięcie, nie mając nawet pojęcia dlaczego.

- Koleś, prawda czy wyzwanie? - pyta zielonookiego nieznajomy chłopak siedzący po drugiej stronie Tomlinsona, a Harry hardo zgadza się na wyzwanie. Louis wykorzystując sytuacje, by lokaty mógł poderwać Emily i szepce do ucha chłopaka pewien plan, który ewidentnie mu się podoba, bo na jego usta wślizguje się niemały uśmiech.
- Poproś do niegrzecznego tańca dziewczynę, którą uważasz za najładniejszą - pada polecenie. Szczerze powiedziawszy Harry liczył na jakiś poważniejszy podtekst ze strony szatyna, ale nie zwraca na to większej uwagi, wstając z podłogi by rozejrzeć się po pokoju. Odwraca swoją głowę, a jego spojrzenie krzyżuje się z Emily. Dziewczyna nie wygląda na trzeźwą, nie skupia nawet jego uwagi, bo Harry słyszy śmiech Louisa za swoimi plecami. Tym razem jego oczy wędrują na Tomlinsona, którego szyja jest atakowana przez usta wytatuowanego chłopaka.
Kurwa, skup się.
Nie ma nawet ochoty, żeby patrzeć na Emily.

- Sorry stary, zaraz zwymiotuje - mówi Harry do chłopaka, który dał mu wyzwanie, po czym ucieka do toalety, by być bardziej wiarygodnym. Ktoś krzyczy za nim, że znajdzie ją na korytarzu po prawo, więc uznaje, że jego przedstawienie jak najbardziej się udało.


|6| prayer in c


Louis siedzi sparaliżowany w salonie. Niemal nie wierzy, że Harry nie wykorzystał okazji, by poderwać swoją wieloletnią miłość, dlatego wstaje i przeprasza Jake’a. Kieruje się w stronę toalet.

W środku widzi Harry’ego, który jakimś cudem zdobył drinka i dopija go w spokoju przed lustrem.

- Harry, co ci odbiło? Przecież nie wymiotujesz - mówi Louis, a Harry wzrusza ramionami. Przebiega mu przez myśl, że to może jego wina - iż lokaty zrobił się zazdrosny o Jake’a, który jest tylko jego przyjacielem i cholera, naprawdę chce się mu wytłumaczyć

- Ta laska nawet nie chciała ze mną zatańczyć - odpowiada - To takie szalone, głupie zauroczenie, tylko tyle - pierwszy raz wyraża się o Emily w ten sposób. Nie zna jej, do cholery, nie zamienił z nią nawet jednego zdania. Jest dla niej nikim, a ona jest całym światem dla niego. To zupełnie niesprawiedliwe, nierealne i głupie.
- Jestem nieszczęśliwy, gdy muszę się zmieniać. Wolę być sobą, a jeśli jej to nie wystarczy - trudno.


*


Impreza trwa, a Harry nie liczy już ile wypił. Louis jest zbity z tropu, bo jego zakład ma się źle, a wszystko wskazuje na to, że nawet Harry Styles nie ma już zamiaru pieprzyć Emily Horan.
Siedzi na kanapie obok lokatego i pali papierosa, gdy przysiada się do nich Jake. Nie było jeszcze okazji, by przedstawić go chłopakowi.

- Um, Harry, to Jake. - mówi Louis, a lokaty kiwa tylko głową w stronę chłopaka i zatapia wargi w swoim alkoholu. Szatyn pierwszy raz widzi go tak nieprzyjemnego, zupełnie bez uśmiechu na twarzy.
- Wszystko w porządku?

- Tak, kurwa tak - odpowiada lekko zirytowany, a kiedy jego oczy napotykają Zayna, wstaje i podąża w jego kierunku. Pyta o skręta, czy o cokolwiek, co mogłoby poprawić mu humor, a Mulat bez zbędnych pytań podaje mu jointa.

- Co się mu stało? - pyta Jake, a Louis wzrusza ramionami.

- Nie mam pojęcia, ale myślę, że muszę z nim pogadać - mówi, ale zanim to robi zostaje wyciągnięty na parkiet przez jakąś brunetkę.

Muzyka gra głośno, w pokoju jest ciemno, a jedynie co oświetla twarze nastolatków to neonowe światła ustawiane w kątach. Harry wolał wyjść na zewnątrz. Z pasją pali to gówno, które dał mu Malik i praktycznie nie poznaje samego siebie. Przesuwa ręką po swoim ramieniu, bo nagle zrobiło mu się zimno, smutno i źle. Nie pamięta nawet, kiedy zrobił się taki emocjonalny i przygnębiony.

- Harry - Louis zjawia się obok niego - Słuchaj, to nie jest tak, że… Ja chciałbym, żebyś się zmieniał - mówi, a lokaty tylko wzrusza ramionami.

- To nie ma znaczenia - odpowiada niewzruszony. Oby dwoje są wstawieni, przez co rozpoczął się u nich bezkonkurencyjny okres filozoficzny - prościej mówiąc - po wypiciu czują się mądrzejsi niż kiedykolwiek mogliby być.

- Harry, jesteś oryginalny i… Jestem pewien, że znajdzie się ktoś, komu się to spodoba. Twoje zachowanie, ubiór, styl bycia jest inny, a co za tym idzie… *lepszy* - kontynuuje - Uwierz mi, jeszcze będziesz dla kogoś ideałem.

- Oh, zamknij się - mruczy Harry - Chce po prostu przelecieć Emily Horan bez żadnych konsekwencji. I musisz mi w tym pomóc.


|7| perfect two


Poniedziałek nadchodzi naprawdę szybko i Harry bardzo się na niego cieszy, bo przez cały weekend nie widział się z Louisem. Wbrew pozorom nie był tak wypity, by urwał mu się film i doskonale pamięta swoje słowa, a co najważniejsze - nie zmienił zdania. Wyjątkowo ubrał dzisiaj coś w czym czuje się dobrze - czarne rurki idealnie podkreślają jego nogi, a zielona, oversize’owa bluza z bandana w podobnych odcieniach tworzą naprawdę przyjemny efekt. Uśmiech gości na jego twarz i tego dnia wydaje się być szerszy niż zazwyczaj.

- Hej, Harry - Louis zjawia się u jego boku - Co tam?

- Dobrze - zapewnia Harry, posyłając w jego stronę uśmiech.

- Wezmę cie dzisiaj do klubu. Poćwiczymy podryw w prawdziwym żywiole - informuje szatyn, a Harry od razu zgadza się. Nadal ma w pamięci brak zainteresowania ze strony Emily i nie ma zamiaru brać tego do siebie, wręcz przeciwnie - przestało mu zależeć na zmianach. Skacze w ogień.

- Bądź u mnie o 19 - mówi Harry.

- Będę - zapewnia Louis z nieukrywaną satysfakcją. Zupełnie, jakby zapraszał go na randkę, ale zgaduję, że wcale o tym nie pomyślał.


Dzień w szkole mija naprawdę szybko i bez niespodzianek, podobnie jak popołudnie w domu. Harry wraca do codzienności, nie przywiązując wagi do swoich słów, czy gestów - nie ma zamiaru się kontrolować. Jest sobą i… Nie ukrywa tego, nawet jeśli oznacza to, że Emily nie zwróci na niego uwagi już nigdy.
Nieświadomie cieszy się na wyjście z Louisem. Jest sarkastyczny, zabawny i z całego serca wierzy, że jest złym chłopcem, co często potrafi rozbawić lokatego do łez. Ostatnie tygodnie z nim były ciekawe. Na ostatniej imprezie pokazał mu nawet, że nie warto zmieniać się dla miłości. Czasami jest po prostu tak, że przychodzi ona niespodziewanie, dokładnie wtedy, gdy się nie staramy.
Do cholery, jest młody, powinien korzystać z życia, a nie latać za jedną laską przez kilka ładnych lat!

- Już idę! - Harry wstaje z fotela, zaraz gdy dzwonek do drzwi rozbrzmiewa w pomieszczeniu. Teatralnie poprawia swoje ubrania przed otworzeniem ich.

- Gotowy? - jego oczom ukazuje się Louis w swoim najlepszym wydaniu - ten Louis w podkoszulku z nadrukiem vans, obcisłych spodniach i dopasowaną marynarką. Jest elegancki i jednocześnie na luzie i Harry nie może zdecydować, co jest lepsze. Nie wie też, że skanuje go wzrokiem niczym druga, wygłodniała połówka przed randką.

- Jak nigdy - odpowiada, gdy z trudem przypomina sobie o zadanym chwile temu pytaniu.

- Dobrze wyglądasz - chwali Louis, a lokaty uśmiecha się, ale w duchu niemal koziołkuje. Sam ma na sobie koszulę i charakterystyczne, czarne, obcisłe spodnie i być może będzie mu zimno - być może to zbyt banalne, ale do cholery, Louisowi się to podoba, więc może to przecierpieć.

- Ty również, Lou. Ruszamy?

W radiu gra muzyka, a palce Harry’ego wystukują zgodny z nią rytm, przesuwając się po siedzeniu pasażera. Louis uparcie skupia się na drodze, chociaż lokaty już nie raz przyłapał go na krótkim spojrzeniu w jego stronę. Prawdopodobnie, po tak długim przekonaniu, że kocha Emily, nie bierze pod uwagi tego, iż spojrzenia są jednymi z pierwszych objawów zauroczenia, ale to nie jest teraz ważne. Jedzie do klubu z Louisem Tomlinsonem, ludzie! Jest tak niesamowicie niecierpliwy i podekscytowany, że z chęcią napisałby o tym artykuł do miejscowej gazety.

- Więc… Co masz zamiaru upolować tej nocy? - pyta Lou, z powrotem stając się tym samym, typowym nastolatkiem, myślącym tylko o jednonocnych przygodach, którymi mógłby pochwalić się przed znajomymi.

- Co? Może raczej kogo? - lokaty posyła w jego stronę cwaniacki uśmieszek.

- Niech będzie - wzdycha - Blondynkę z dużym biustem, brunetkę z wielkim tyłkiem, czy może szatynkę o zgrabnych nogach?

- Louis… - Harry spogląda na niego spode łba.

- Wolisz chłopaka? Oh, okej w takim razie…

- Lou! - lokaty unosi głowę - Patrz na drogę - dodaje, po czym tłumi dziwne uczucie w swoim sercu, które głośno podpowiada mu, że tego wieczora ma już wszystko, czego potrzebuje. I nie musi szukać nikogo.


*


Klub nie jest tak pełen, jak spodziewał się tego Harry. Nie jest nawet głośno, jedynie muzyka Eda Sheerana umila atomosferę, nie kłopocząc się z niekulturalnymi nastolatkami. Uśmiech wkarada się na jego usta, gdy kierują się do małego baru na końcu sali, a Louis trzyma jego rękę. Nigdy nie doznał czegoś takiego - nie wie, że czasami wystarczy po prostu jeden dotyk, by wiedzieć, że się kocha. Dla niego miłość była jak przyzwyczajenie - młodzieńczy obowiązek. Jego dusza nie czuła uniesienia z każdym spojrzeniem; nie marzył o tym, by słuchać bicia serca drugiej połówki, nie odczuwał potrzeby całowania jej pod milionami gwiazd. Nie zależało mu nawet na tym, by znała jego imię. Dorastał z przedświadczeniem, że jako chłopak powinien być zauroczony w ślicznej blondynce, nie wiedząc jak wygląda prawdziwa miłość. Nie miał pojęcia, że przez to magiczne uczucie zmazujemy wszystkie wady drugiej osoby - kochamy nie odczuwając potrzeby zmian i to właśnie tak wygląda miłość. Byłby głupcem, gdyby kontynuował pasmo zmian dla kogoś, kto nie akceptował go takim, jakim był.

- I jak wrażenia? - kolana Lou stykają się z jego, a ich dłonie są prawie złączone.

- Nigdy nie byłem w takim prawdziwym klubie - przyznaje - Inaczej go sobie wyobrażałem - dodaje pod nosem, a szatyn chichocze i pociera kciukiem jego knykcie.

- Jeśli będziesz chciał wyjść, po prostu powiedz - informuje Lou, po czym zamawia dla lokatego drinka, ponieważ sam musi prowadzić. Być może jeszcze tego nie wie, ale upija się samym towarzystwem chłopaka.


|8| thinking out loud


Godzinę później Harry jest już lekko wstawiony. Dobrze trzyma się na nogach nawet wtedy, gdy Lou prowadzi go do stoliku z trzema, młodymi paniami. Tommo nie może powstrzymać śmiechu, gdy zielonooki stara się być szarmanckim flirciarzem.

- Kochanie, czy Twoje oczy spadły z nieba? - pyta jednej z pań, a całe towarzystwo wybucha śmiechem, oprócz oczywiście samych zainteresowanych.

- Harry, nie miałeś przypadkiem na myśli “Czy ty nie spadłaś z nieba”? - Lou klepie go po ramieniu, a lokaty mruga do niego, po czym odwraca głowę w stronę podrywanej dziewczyny. Krzywi się lekko.

- Jej oczy są zdecydowanie ładniejsze niż sama ona - komentuje mrucząc, co nie kończy się dobrze. Ostatecznie dostaje cios w policzek i już po kilku minutach razem z Louisem kieruje się do łazienki. W korytarzu niemal przewraca się, ale ręka chłopaka w miarę szybko go podtrzymuje.

- To nie był dobry tekst na podryw - przypomina roześmiany Tomlinson, a Harry na znak potwierdzenia masuje swój policzek.

- Kobiety mnie nie lubią - mruczy pod nosem, choć może nie dokładnie ma to na myśli.

- Dlaczego tak myślisz? Jesteś fajnym kolesiem - Louis marszczy brwi, zatrzymując się przy ścianie. Harry myśli przez chwilę.

- Emily nigdy nie umówiłaby się ze mną, bo jestem… Jestem właśnie tym, kim jestem - sobą i myślę, że tak zachowuje się właśnie większość dziewczyn - tłumaczy, a szatynowi robi się smutno. Kiedy usta lokatego wyginają się w podkówkę, jego robią dokładnie to samo.

- Na pewno jest ktoś, kto cie pokocha. Jesteś niezwykły i Harry, boże, naprawdę.

- Więc dlaczego chciałeś mnie zmienić? Po prostu wiedziałeś, że nie mam u niej szans jako zwykły Harry Styles, to logiczne - jego zwątpienie odbija się nawet na niebieskookim. Znowu robi mu się cholernie przykro, bo w oczach Harry’ego zbierają się łzy i kurwa, już mu to kiedyś mówił. Nie na pojęcia, dlaczego nie zwrócił na to wcześniej uwagi, ale zauważa, że lokaty jest po prostu cholernie nie pewny, przez to, że jest inny. I co z tego, że jego włosy są za długie i czasami spina je w kucyka - co z tego, że zachowuje się jak pieprzony prawiczek, skoro Louis to uwielbia.

- Nie, Harry! To… Ugh, skomplikowanie - Louis rozważa, czy powiedzieć mu prawdę. Ma nadzieje, że jest dostatecznie pijany, by nazajutrz o tym zapomnieć.
- Założyłem się z Perrie, że przelecisz Emily..i to ja miałem ci w tym pomóc.

Harry milczy, ale wyraźnie widać, że usłyszał to, co przekazał mu Lou. Przez chwile nie widać na jego twarzy żadnych emocji, a co gorsza - nie wydaje się nawet, że jest zły, zawiedziony, czy cokolwiek, czego spodziewałby się szatyn.

- Do cholery, powiedz coś! Cokolwiek, błagam.

- Przerzucę się na facetów - żartuje i być może nie zdaje sobie sprawy z tego, że Louis nagle poważnieje. Do cholery, ten zakład od dłuższego czasu nie ma już żadnych szans.

- I tyle? Żadnego focha, czy coś?

Wzrusza ramionami.

- Okej, więc.. u-um, całowałeś kiedyś chłopaka? - jego głos drży, faluje jak chorągiewka na cholernym wietrze. Pewny siebie Tommo uciekł i schował się za jego plecami.

- Zdecydowanie nie - Harry odpowiada niepewnie. Ciągle ma w pamięci to, co działo się w filmach po tak oczywistym pytaniu.

- Dobra, um, cóż okej… - mówi, a raczej stara się złożyć zdanie Lou, ze zdenerwowaniem przeskakując z nogi na nogę.

- Okej - przytakuje drugi. Robi się kompletnie niezręcznie.

Żaden z nich nie ma nawet pojęcia, kiedy to się dzieje, ale w jednej chwili są zarumienionymi gówniarzami, wstydzącymi się siebie nawzajem, a w drugiej Louis popycha Harry’ego na ścianę i całuje go. Kurwa, nie przyzna się do tego, ale marzył o tej chwili od kilku tygodni i właśnie tak ją sobie wyobrażał. Oby dwoje są chętni i nie, cholera, to nie jest zwykły imprezowy pocałunek. To coś więcej.
I nawet jak odrywają się od siebie, gdy Louis odwozi Harry’ego do domu, kiedy oby dwoje kładą się spać, nadal są uśmiechnięci.

Ale Louis wciąż ma w pamięci zakład, który musi wygrać.


*


Następnego dnia żaden z nich nie wspomina o tym, co zaszło zeszłego wieczora ani słowem. Louis dzwoni pod pretekstem błahego pytania dotyczącego jakiejś szkolnej uroczystości do Harry’ego, ale lokaty nadal zachowuje się normalnie, więc Lou uznaje, że zapomniał o jego wyznaniu i.. pocałunku również. Czuje się z tym neutralnie, chociaż nie ukrywa, że wydłubałby oczy Emily Horan, gdyby tylko zbliżyła się do lokatego. Najgorsze jednak jest to, że plan obejmuje naprawdę bliskie zbliżenie tej dwójki. A prowokatorem tego wszystkiego ma być nie kto inny jak Louis Tomlinson, który nigdy nie przegrywa.

- Wiesz, um… Myślałem, że byłoby fajnie, gdybyś poszedł dzisiaj z nami do parku - Louis nawet nie wie dlaczego jest zdenerwowany, gdy rozmawia z Harry’m przy wszystkich. Jest tam Zayn, Perrie, Jake z imprezy oraz Niall i Liam, więc to nie powinien być problem.

- Louis, czy masz na myśli ten park w którym będzie Emily Horan? - Zayn posyła mu jeden z jego bezczelnych uśmieszków. Cholera jasna, zostały mu dwa dni do końca zakładu a… A on naprawdę ma w dupie tą cholerną Emily.
Jednak, gdy oczy Harry’ego świecą się na dźwięk jej imienia (lub świadomości, że zaprasza go Lou), odpuszcza i kiwa głową.

- Weź ze sobą prezerwatywy, Harry - uprzedza zupełnie poważnie Liam, klepiąc go po ramieniu.

Louis jest w stanie spiorunować ich wzrokiem. Nie wie, skąd w nim ten dystans.

- Weźmie, co będzie chciał - warczy Tommo, zwracając tym samym uwagę wszystkich.

- Woo, Tomlinson, spokojnie - Perrie chichocze - Co cie ugryzło? Jeśli Harry ubierze się tak dobrze, jak ostatnio na pewno ją przeleci - dodaje.

I być może jest to punkt zapalny dla wszystkiego, co dotyka Louisa od kilku dni - to nacisk na zmiany w wyglądzie i charakterze Harry’ego. To wszystko, ten cały burdel dzieje się przez ten cholerny zakład, który staje się największym przekleństwem Louisa. Nikt nie ma prawa zmieniać Styles - tego cholernego, wiecznie uśmiechniętego hipisa z dziwnym poczuciem humoru i nieśmiałym spojrzeniem - nawet on, bo kiedy tego próbował, zmniejszył jego poczucie wartości, a na odbudowanie go potrzeba dużo więcej czasu.

- Harry będzie ubierał się jak chce - jego głos jest jeszcze bardziej agresywny. Gdy jego niebieskie tęczówki spotykają lubieżnie zielone oczy Harry’ego dzieje się coś dziwnego. Czuje determinacje i chęć sprawienia, by ten uroczy chłopak był szczęśliwy - Ma do tego prawo i żadne z nas nie będzie dyktować mu czegoś innego. Nie mam zamiaru niczego zmieniać. - dodaje, po czym zwraca się bezpośrednio do Harry’ego - Spotkamy się w parku, racja?

Przytakuje.


|9| my everything


Świadomość podpowiada Louis’owi, że to co robił chwilę temu w łazience, zostanie szybko odkryte, ale myli się. Harry zdaje się tego nie zauważyć, gdy siada obok całej grupki bliżej znanych, lub całkowicie obcych mu osób. Wśród nich jest Emily. Ma na sobie obcisły top i krótkie spodenki, ale jego wzrok dłużej spoczywa na zarumienionej twarzy Tomlinsona. Nic nie przychodzi mu do głowy, a Louis… Ma na swoją obronę tylko tyle, że erekcja na widok lokatego była nie do zniesienia, a toaleta w parku jeszcze przed chwilą wydawała się być genialnym pomysłem.

- Louis, wszystko w porządku? - Harry pyta Tomlinsona, a wzrok wszystkich ląduje na chłopaku. Ma wypieki na twarzy i z pewnością nie są one spowodowane gorącem panującym na zewnątrz.

- Ta - z pomiędzy jego warg wymyka się niewyraźny dźwięk.

Cóż, nikt nie wydaje się dłużej skupiać na jego osobie, więc szatyn oddycha z ulgą. Chwile po tym z radia wydobywa się muzyka i robi się naprawdę przyjemnie. Niestety, Louis nadal ma w głowie to co działo się jeszcze chwile temu w łazience. Nie może spojrzeć w oczy lokatemu.

- Hej, Emily, słyszałem, że zostałaś cheerleaderką miesiąca - uwaga Harry’ego skupia się na dziewczynie, do której zagadał. Tak, cholera, naprawdę do niej zagadał, ale czy to jest to, co go uszczęśliwia?

- Owszem - jego głos nie wydaje się być wesoły, a ona nie wygląda na zainteresowaną rozmową z chłopakiem. Jego mina rzednie, a Louis nie może nic na to poradzić, gdy w jego głowie pojawia się wyobrażenie głowy Emily rozbijanej o ściane w toalecie, z której przed chwilą wyszedł. - Cóż, to chyba nic dziwnego.

Komentarz Emily sprawia, że lokaty staje się nieśmiały.

- Oo.. um - Louis uważa, że jąkający się Harry jest naprawdę uroczy. Szkoda, że jego oczy wciąż spoczywają na dziewczynie. I tak, cholera, jest zazdrosny.

- Cóż, ja słyszałem, że jurorzy byli bardzo skorzy do przekupstwa - syczy szatyn - Czym ich przekonałaś?

- Zamknij się, Tommo! - dziewczyna wygląda na kompletnie oburzoną, a chłopak podejrzewa, że trafił w samo sedno.

- Louis? - z wewnętrznego tańca radości wyrywa go głos lokatego - Co ci odbiło?

- Mnie? Zupełnie nic. Po prostu nie lubię puszczalskich - odgryza się.

- Do cholery, Tommo! To nie ja masturbuje się w publicznym kiblu! - krzyczy Emily. I oh, tak, widocznie było to oczywiste, ale do cholery, to nie ma teraz znaczenia.

- Louis, pogadajmy - Harry po raz kolejny włącza się do rozmowy. Tym razem jest jednak zdenerwowany, bo - do kurwy - rozmawiał z Emily, a Louis zakończył to niemiłą kłótnią.

Oby dwoje wstają, udając się troszkę dalej, do jednej z knajp z barem na podwórzu,by spokojnie porozmawiać. Jak na złość, Lou nie ma nawet pojęcia o czym.

- Możesz mi wytłumaczyć, co to do cholery, miało znaczyć?! - Harry wybucha i szatyn niechętnie przekonuje się, że umie bardzo głośno krzyczeć.

- Słuchaj, cholera - zacina się. W tym momencie chce zapomnieć o tym cholernym wyzwaniu i powiedzieć wszystko, co leży mu na sercu. I postanawia, że to zrobi.
- Ona jest tylko kolejną, łatwą dziewczyną, a ty zabiegasz o nią przez kilka lat, to chyba nie jest sprawiedliwe, prawda?

- Jeszcze trzy dni temu sam chciałeś pomóc mi w jej zdobyciu - Harry jest nieugięty.

- Uhh, b-bo, ja… Boże, okej! To był tylko cholerny zakład!

- Zakład?! - Harry nie dowierza własnym uszom.

- Zakład, kurwa, miałem sprawić, żebyś pieprzył Emily, ale wiesz co - ty jej nawet nie kochasz, do cholery!

- Skąd możesz wiedzieć, że jej nie kocham?! Bo co, bo jesteś bi i wiesz wszystko o wszystkich?!

W tym momencie ich oddechy się urywają.
- Gdybyś ją kochał, nie zakochiwałbyś się we mnie - odpowiada Louis, a jego głos przepełniony jest pewnością. Harry drętwieje.

- C-co?

- Całowałeś się ze mną, do cholery! Całowałeś i nie pamiętasz - wypełnia go rozpacz. Nie wierzy, że może stracić szanse na wygranie zakładu, a z drugiej strony… Ma go w dupie. Nie chce, by Harry zmieniał się dla kogoś takiego jak Emily, bo wcale na to nie zasługuje. I wszyscy powinniśmy to zrozumieć, bo wygląd to nie jest to, co się kocha. Tylko nasza dusza pozostaje ta sama - tylko ona się nie starzeje i jeśli o nią dbamy, jest piękna na zawsze.

- Pieprzysz głupstwa, Louis - mamrocze Harry, chwytając się za głowę. Dopadają go wątpliwości, bo czuje, że Lou ma rację. Pamięta ten pocałunek jak przez mgłę i jak dotąd miał całkowitą pewność, że coś takiego po prostu kiedyś mu się przyśniło, ale teraz… Teraz, wie, że jego ”miłość” do Emily nie jest taka oczywista. Bo miłość prawdziwa i kompletna jest tylko wtedy, gdy druga osoba akceptuje nas w stu procentach - niekiedy bardziej niż my sami.

- To jest to, czego chcesz? Mam pieprzyć głupoty, kłamać? - pyta Louis, a Harry skina głową.
-Okej, w takim razie… Nadal mam zamiar sprawić, że Emily Horan będzie chciała pieprzyć Harry’ego Stylesa - kłamstwo wychodzi z pomiędzy jego gorących warg. - Mówić dalej? Wcale nie marzyłem o ustach Harry’ego Styles, będąc w toalecie przed kilkunastoma minutami - kolejny blef. - Nie mam ochoty udowodnić ci, że…

- Louis, przestań - Harry przerywa mu. Jest zdezorientowany, ma ochotę wrócić do domu i zaszyć się w swoim pokoju z dobrą książką. Ma dosyć tego, że wszystko zostało poprzewracane do góry nogami.

- Harry, j-ja… - Louis szepce, niemal uginając się pod ciężarem słów, które chce powiedzieć - Udowodnię ci coś, tylko daj mi szanse, okej? - upewnia się, a Harry pomimo wątpliwości zgadza się. Ma nadzieje, że nie będzie tego żałował.
- Nie przerywaj mi, proszę. Wiesz, czasami, gdy ludzie się zakochują, robią dziwne rzeczy i nie wiem, czy ty też tak miałeś, czy nie, ale udowodnię ci, że… - szatyn urywa, by przebiec dłonią po dłoni lokatego. Uśmiech chłopaka poszerza się, gdy młodszy wzdryga się -…reagujesz na mój dotyk tak, jak robi to osoba zakochana. I bynajmniej, nie mam na imię Emily Horan - Harry chce coś powiedzieć, ale powstrzymuje się.
- Teraz, gdy przybliżę się do ciebie, Twoje serce zacznie bić odrobinę szybciej - zgodnie ze swoimi słowami, przysuwa swoje ciało do Harry’ego. Uśmiecha się.
Louis znowu miał rację i kurwa, Styles pierwszy raz w życiu czuje się tak dziwnie i… Niezwykle.
- I założę się, że teraz będziesz miał motylki w brzuchu. Tak właśnie zakochują się ludzie, Harry. Czy to samo robiła z Tobą Emily? A może tylko wydawało ci się, że możesz kochać swój ideał piękna, nie zwracając uwagi na to, że prawdziwa miłość kryje się głęboko w naszych zwariowanych sercach? - Louis szepce gorące, uciążliwe słowa wprost do jego ucha, stając na jego butach, by dosięgnąć do różowych, pełnych ust i zatopić się w nich - i udowodnić mu. I tak, Harry poczuł te przeklęte motylki w brzuchu, silniej niż wtedy, gdy Louis prawił mu komplementy. To było coś magicznego, jakby przeniósł się do zupełnie innego świata - coś realnego i nierealnego zarazem. Czy tak smakuje miłość? Czy Louis pokazuje mu jej prawdziwe oblicze?

- A co z zakładem? - głos Harry’ego jest cichy i delikatny, rozrywający Tomlinsona na tysiące kawałków. Naprawdę, trzyma w dłoni jego serce i bawi się nim jak zechce.

- Pieprzyć zakład, Harry - mruczy, jakby w amoku, po czym po raz kolejny całuje go, sprawiając, że lokaty całkowicie zapomina o Emily. I może jest jeszcze młody, ale czuje, że tych chwil nie odda absolutnie nikomu.

Bo czasami nie wiemy, że podążając za niespełnioną miłością, śledzi nas inne, lepsze, bardziej niespodziewane uczucie. Nie musimy starać się, by odnaleźć to, co zapisane było nam w niebie.

Koniec.

*

Możesz sam wymyślić fabułę do one shota, którego zadedykuję właśnie Tobie! Szczegóły w zakładce ‘Kontakt’.

Jeśli chcesz, żeby więcej osób dowiedziało się o tej historii - rebloguj :)

The Way I Lose Her: Filosofi Donat

Bagaimana jika yang selama ini kau kira tak peduli dan dingin-dingin saja itu ternyata masih menunggumu dengan begitu lapang dada?

                                                               ===

.

Siangnya sehabis istirahat beres, anak-anak panitia pada kembali ke ruang rapat dan mengerjakan tugas mereka yang lain. Karena tugas gue buat ngebantu Lisa udah beres, gue sekarang cabut balik lagi ke dalam kelas. Udah lama rasanya nggak belajar di kelas karena terlalu sering memakai jatah dispen. Dan karena kebetulan belakangan ini Cloudy lagi ogah deket-deket sama gue, jadinya gue agak bebas pergi ke mana pun yang gue mau tanpa harus diganggu kehadirannya.

Kelas saat itu masih ricuh, beberapa ada yang masih di kantin, sedangkan hampir 90% anak laki-laki lagi pada main futsal di lapangan. Sisanya di dalam kelas cuma beberapa cowok yang lagi tiduran di kursi belakang.

Gue iseng duduk di sebelah Ipeh yang lagi asik goyang-goyangin kepala sambil pake earphone di telinganya. Gue duduk begitu saja di sampingnya hingga dia sedikit terkejut. Tapi bukannya membuka percakapan, dia malah cuma senyum terus ngelanjutin goyang-goyangin kepalanya lagi dan tidak mempedulikan gue sama sekali.

Gue duduk bersenderkan tangan sambil senyum-senyum sendiri ngeliat ini bocah. Gimana enggak, rasanya masih nyaman banget kalau liat orang yang lo suka lagi ceria gini. Apalagi bisa duduk berdua berdampingan tanpa ada yang ganggu. Ikhsan, Nurhadi, Bobby, dan anak-anak rusuh yang lain lagi nggak ada di kelas jadinya gue nggak akan terganggu untuk terus diam-diam menatap Ipeh.

“Mbe!” Tiba-tiba Ipeh mencopot earphonenya sebelah. “Dengerin deh.” Dia nyolokin satu earphone ke telinga gue. “Enak kan lagunya?” Sambungnya lagi.

Gue angguk-angguk padahal gue nggak tahu apa enaknya dari lagu ini.

“Apa sih liat-liat mulu?” Kata Ipeh yang mendadak jadi salah tingkah.

Gue cengengesan sambil ngambil mainan robot-robotan sama sailor moon yang suka menclok di atas pensil kepunyaan Ipeh. Ini anak kelaminnya cewek tapi mainannya robot-robotan.

“Gimana kelas?” Tanya gue sambil masih sibuk mainin action figure di atas meja.

“Nggak gimana-gimana.” Jawabnya yang lalu merebut action figure Sailor Moon dari tangan gue. “Lo makin ke sini makin jarang masuk kelas gini, Mbe?” Tanyanya kemudian.

“Ya mau gimana lagi sibuk rapat Bazzar mulu gue, Peh. GRAAA!!” Balas gue sambil mukulin robot-robotan gue ke Sailor Moonnya Ipeh sampe loncat ke pinggir meja.

“Ih Kambing! Ngapain sih! Jadi loncat tuh Sailor Moon gue! Kalau nanti dia patah gimana?! Udah jarang yang jual tau nggak!” Ipeh mengambil Sailor Moonnya di pinggir meja. “GRAA!!” Teriaknya kemudian sambil bales mukulin Sailor Moonya ke robot-robotan gue.

Akhirnya kami perang mainan udah kaya bocah baru beli Happy Meal di McD.

“Gue banyak ulangan susulan ya?” Tanya gue di tengah-tengah perkelahian robot vs SailorMoon itu.

“Hooh.” Ipeh masih sibuk nabrak-nabrakin Sailor Moonnya ke robot gue.

“Ada ulangan ap..”

“Bentar!” Ipeh menutup mulut gue. “Ini liriknya lagi enak. You must not know about me, you must not know about me. I can have another you by tomorrow. So don’t you ever for a second get to thinking, You’re irreplaceable..” Ipeh nyanyi pake suara pas-pasan lengkap sambil niruin gerakan Beyoncé.

“Beuh dalem tuh liriknya. Buat siape?” Sindir gue.

“Mau tau aja lu. Sini balikin ah robot-robotan gue.” Ipeh merebut Robot-robotan yang ada di genggaman gue.

“Jangan doooong, bagus ini. Buat gue ya, Peh. Yah yah yah..” Gue memelas.

“APAAN?! Buat lu gigi lu gondrong! Kagak!”

“Ayo dong, Peh. Lagian kan elu cewek masa main beginian?”

“BODO AMAT. SINIIN!” Ipeh merebut paksa robot-robotan itu lalu kembali nyolokin mainannya ke atas pensilnya.

“Inget! Lu masih ada utang kalah taruhan sama gue.” Ipeh ngacungin ujung pensilnya ke muka gue.

“Iye-iye, lagian lo mau minta apa sih? Sekarang aja ngapa?”

“Nope. Today its not the right time.” Balasnya sambil masukin pensilnya kembali ke dalam cepuk.

“Firasat gue kaga enak.” Gue melepas earphone yang masih bertengger di kuping gue lalu menaruhnya di atas meja. “Peh.. sampe pulang sekolah gue duduk sama elo ya, Peh.”

Ipeh melirik.

“Ada angin apaan nih?” Balasnya curiga.

“Kangen.” Ucap gue singkat.

Ipeh hening. Matanya berkedip beberapa kali melihat gue yang menatap ke arahnya penuh arti.

“Gombal.” Balas Ipeh sambil menggulung earphonenya kembali ke dalam saku seragam.

Gue cuma ketawa melihat dia yang so-so jual mahal seperti itu. Gue memperhatikan Ipeh sekali lagi, rasa-rasanya kaya ada yang beda.

“Baru potong rambut ya?” Tanya gue.

Ipeh terkejut, “Eh? Kok tau?”

“Rasanya nggak sependek ini rambut lu kemarin.”

“Alaaaah, so so merhatiin. Ketemu gue aja kagak.”

“Yeee so tau lo kuda. Tiap lo keluar dari kelas kan gue merhatiin terus dari ruang rapat.”

“…” Ipeh masih diem pura-pura nggak denger sambil beres-beres buku pelajaran.

“Pacar apa kabar?” Tanya gue iseng.

“Nggak ada pertanyaan lain apa? Udah jarang ketemu, sekalinya ketemu malah nyebelin bener ya lu.”

Gue cengengesan lagi. Guru mata pelajaran baru udah masuk dan sekarang lagi nerangin di depan kelas. Gue dan Ipeh kembali serius mendengarkan. Tapi diam-diam gue masih melirik ke arah Ipeh yang sibuk menulis entah apa yang dia tulis, padahal gue aja nggak ngerti apa yang diomongin itu guru di depan.

Gue tengok ke atas meja, mencari sesuatu yang bisa gue mainin lagi kaya robot-robotan punya Ipeh barusan. Di sana gue nemu ada seonggok keresek item lagi mojok sendirian di antara ujung meja dan kursi orang di depan Ipeh. Gue rebut langsung aja itu keresek sambil ngeliat isinya. Sedangkan Ipeh masih diam nggak peduli betapa petakilannya gue siang itu.

“Wuih, beli banyak lo, Peh? Kelaperan ya?”

“Yeee, namanya juga bantu acara sekolah. Nanti juga yang makan bukan cuma gue.” Balasnya tanpa melihat sedikitpun.

“Minta atu yak?”

“Ambil.” Ipeh angguk-angguk.

Gue mengambil donat itu lalu sembunyi-sembunyi mengunyahnya di bawah meja.

“Pffft! Ini donat atau Mur Besi sih?! Kagak enak bener… Mana alot pula..”

Ipeh milirik, “Udah minta, protes pula. Nggak tahu terima kasih lu.”

“Tapi bener, Peh. Keras ini.”

“Mana? Sini.” Ipeh langsung nyomot donat yang udah tinggal separo di tangan gue lalu langsung memakannya bulat-bulat.

Karena mulutnya kecil, sekarang pipinya jadi menggelembung lantaran menelan satu kue donat bulat-bulat. Ditambah mulutnya yang jadi belepotan tepung donat warna putih.

“Hahahahaah gimana? Susah dikunyah kan? Makan tuh Donat Besi.”

Bug!
Kepala gue dikeplak pake sisir di atas meja.

Gue kembali mengambil satu buah donat lagi di dalam keresek, tapi kali ini gue nggak langsung makannya.

“Peh..”

“Hmm?” Dia menengok dengan pipi yang masih penuh dengan donat.

“Gue punya teori, Peh.”

“APAH.” Ipeh membuka mulutnya lebar-lebar, isinya keluar semua.

“Aduh kunyah dulu ngapa, muncrat semua oi!”

“HAHAHAH BI-AR-RIN!!” Ipeh makin menyemburkan isi mulutnya ke muka gue.

“JOROK!!!” Gue kalang kabut menutup muka, tapi dia cuma cengengesan.

“Apaan?” Tanyanya lagi.

“Judulnya Filosofi Donat.”

“Ah.. Males denger ah gue. Nggak akan bener ini teori lu tuh.”

“Yeee denger dulu, Peh! Kapan lagi coba kita bisa ngobrol-ngobrol kaya begini lagi.”

“Yowes, ngomong gih.” Jawabnya singkat.

“Filosofi Donat ini mirip seperti kita.” Gue mulai memutar-mutarkan donat di depan muka Ipeh.

“Lo tahu apa yang menjadi ciri khas dari kue Donat?”

“Ngg.. Manis?”

“SERIUS PEH!!”

“Bulat!”

“ONDE JUGA BULAT SETAN!!”

“Hahahaha bolong deh kalau gitu..”

“Nah iya, itu. Bolong. Bolongnya kue donat yang membuat kita bisa nebak tanpa pikir panjang kalau ini kue Donat dalam sekali lihat.”

“Ya semua orang juga nggak perlu mikir lama kali Mbe buat nyari tahu mana yang donat sama mana yang bukan.”

“…” Gue menatap Ipeh dengan tatapan, Peh-please-atuh-lah-sekali-kali-mah-hargain-teori-gue.

Dan Ipeh malah ketawa ketika gue menatapnya dengan tatapan seperti itu.

“Gue lanjut nih. Dulu.. Jean Hendri Dunant ketika pertama kali menemukan Donat, dia awalnya tidak membuat Donat bolong seperti ini. Dulu donat itu full tenga..”

“Bentar, Jean Hendri Dunant bukannya pendiri PMR ya? Kenapa dia jadi tukang donat sekarang?”

“YAUDAH BEBAS DEH SIAPA AJA PENEMU DONAT!! PLEASE!! ITU BUKAN POINT UTAMA DARI CERITA GUE!!”

“Terus kenapa lo ceritain kalau gitu? Mentang-mentang dulu dipecat dari PMR ya?”

“Ya Allah aib itu dibahas lagi cobak :(((“

“Hahahaha iya iya maaf maaf. Lanjut~” Ipeh lalu menaruh pulpennya dan kini mulai memperhatikan gue, tidak seperti sebelumnya yang masih terus menulis tanpa melirik sedikitpun.

“Awalnya, donat bisa bolong seperti ini itu tuh sebenarnya karena sebuah kesalahan. Jadi ada kesalahan pada pengadukan adonan atau entah apalah itu gue nggak tahu jelasnya. Udah jangan protes, pokoknya dengerin aja!”

Ipeh cengengesan.

“Terus orang-orang di dapur pada ketawa tuh ngeliat kue bentuknya abstrak gitu. Masa ada kueh bolong tengahnya gitu? Karena dulu harga adonan masih mahal, mereka nggak mau buang-buang apa yang sudah terlanjur salah tadi, akhirnya mereka coba bumbuin pake tepung dan segala gula-gulaan. Setelah itu, Peh. Ketika dicoba dan digigit untuk yang pertama kali, ada hal ganjil yang terjadi!” Gue antusias banget cerita udah kaya pak Raden.

“Apah apah apah?” Ipeh penasaran.

“Mereka kaget, ketika digigit, bibir mereka tidak belepotan dengan tepung dan segala gula-gula di atas kue donat itu. Kenapa mereka kaget? Soalnya ketika kue biasa yang datar itu digigit, otomatis gula di atas kue pasti nempel di bibir. Tapi kalau kue donat beda, ukuran kuenya pas di mulut, sehingga ketika digigit, bibir para pencicip itu tidak menyentuh tubuh kue yang lain, melainkan menyentuh lubang di tengah.”

“Hoo..”

“Nah, di situ lah awal mulat donat tercipta.”

“Mau makan donat aja pake banyak teori. Ribet banget ya Mbe hidup lo?” Protes Ipeh. Gue cuma ketawa.

“Terus? Teorinya mana?” Sambungnya lagi.

“Ini.” Gue mengacungkan Donat di depan muka Ipeh dan mengintip matanya lewat lubang donat tersebut.

“Lo tahu, makanan terkenal ini dulu tercipta dan diawali dari sebuah kesalahan.” Kata gue.

Ipeh yang mendengar hal ini langsung sedikit tersenyum, kayaknya dia tahu ke mana arah pembicaraan gue bermuara.

“Kesalahan yang awal mulanya diremehkan, ditertawakan, namun jika diberi kesempatan ternyata mampu menjadi suatu trobosan yang tidak bisa kita lihat sebelumnya, Peh. Yang mana itu bisa membuka jalan ke suatu hal-hal istimewa yang lain. Seperti sebuah hubungan, mungkin awalnya banyak orang berpikir bahwa itu adalah hubungan yang salah, yang tidak seharusnya, yang tidak sepantasnya. Tapi Filosofi Donat barusan mengajarkan kita bahwa sesuatu yang salah tidak selamanya menuntun kita pada pintu yang salah juga.”

“Ini lo lagi ngomongin gue?” Tanya Ipeh blak-blakkan.

“Hahahaha. Bukan elo! Tapi lagi ngomongin KITA!”

“Hahahahahahahaahah.” Tawa Ipeh meledak, sampai kami berdua ditegur guru di depan saking kerasnya.

Sambil memelankan suara, gue kembali melanjutkan Filosofi Donat karangan gue ini.

“Mungkin, Peh. Orang-orang berkata gue begok, atau elo begok, atau kita berdua itu egois. Gue begok karena telat, lo begok karena milih orang lain, kita begok karena diam di status ini. Ngerti kan maksud gue?”

Ipeh mengangguk-angguk sambil tersenyum ceria kaya anak kelas 5 SD dapet donat gratis.

“Tapi kita tidak tahu, apa yang membuat gue bisa tetap bertahan walau keadaannya seperti ini. Seharusnya kalau gue pinter, gue pasti memilih pergi, tapi ternyata enggak. Begitupun elo, seharusnya elo menghindar, tapi sekarang kita berdua masih ngobrol. Elo ngerasa kalau selama ini elo itu begok nggak sih, Peh?”

“Ngg.. Gue masih serius dengerin filosofi lo dari tadi sih, berarti ya emang gue begok.”

“Hahaha sialan lo. Tapi, Peh, coba hitung deh sudah berapa kali kita sempat ingin saling menjauh? Pasti banyak banget. Dari beberapa kejadian yang sudah pernah terjadi seharusnya gue marah, seharusnya gue pergi, tapi gue tetap nggak bisa untuk itu. Ada sesuatu yang membuat gue nggak bisa benci sama lo. Mungkin beberapa hari kemarin hingga hari ini gue berpikir itu adalah sebuah kesalahan, mungkin. Tapi kita nggak tahu ke depannya apakah ini memang benar sebuah kesalahan atau ternyata justru membuktikan bahwa Filosofi Donat gue barusan terbukti benar.”

Ipeh cuma ngeliatin gue dengan tatapan datar.

“Apa?” Tanya gue heran.

“Lo kebanyakan waktu luang ya, Mbe?” Jawabnya.

Gue kembali tertawa.

“Tapi coba pikirin lagi deh, Peh. Bener kan? Udah tahu salah tapi masih aja dijalanin.” Ujar gue mencoba meyakinkan Ipeh.

“Lo tahu ini salah, tapi kenapa lo nggak pergi, Mbe? Toh masih banyak yang bisa lo dapetin.” Bales Ipeh agak serius.

“Don’t know. Maybe this mistake worth to fight. Kalau menurut lo sendiri?”

“Don’t know. But when I let a day without talking to you, that day it’s just no good.”

“See? Kita begok kan?”

“Hahahaha bener! Kita bener-bener begok!” Kami tertawa berdua.

“But, if you know you can get better, why you didn’t try, Mbe? If your mind say this is wrong, why’d you still here?” Sambung Ipeh kemudian.

Gue mengambil satu donat lagi di dalam keresek, memutar-mutarkannya sebentar, lalu menggigitnya, “Because, you’re never wrong to do a right things.” Balas gue sok gagah.

Ipeh mengkerutkan dahinya, “Maksudnya?”

“Kamu tak akan pernah salah untuk melakukan sesuatu yang benar.”

“Oke thanks buat terjemahannya, tapi gue udah cukup fasih bahasa Inggris kok. Nggak perlu dibantu dijelasin juga udah tahu.” Bales Ipeh, “Maksud gue kalimat barusan intinya apaan, dodol!” Ipeh noyor-noyor kepala gue dan gue cuma tertawa.

“You know what, Peh? Because this..” Gue menunjuk ke arah gue dan Ipeh beberapa kali. “This is not a mistake. And because of.. This..” Kini gue menunjuk ke arah dahi Ipeh. “This is the right thing for me right now.”

Gue tersenyum dan dia hanya diam menatap gue.

BRAK!
Tiba-tiba papan tulis digebrak.

“DIMAS! HANIFA! Kalau Ibu lihat kalian tidak memperhatikan sekali lagi. Ibu suruh keluar ya!” Tiba-tiba guru di depan negur kami berdua. Sontak gue dan Ipeh yang tadi masih saling tatap dengan telunjuk gue ada di dahi Ipeh mirip kaya Film E.T itu langsung kelabakan.

“I-iya, Bu. Maaf.” Kata Ipeh gagap.

“Siap komandan!” Gue langsung pura-pura membuka buku dan menulis semua yang ada di papan tulis depan.

Walau sempat ditegur sama guru, namanya anak SMA ya kalau lagi asik ngobrol berdua sih kagak bakal mempan disuruh diem juga. Gue sama Ipeh masih cekikik-an sambil menulis segala materi yang ada di papan tulis. Gue dan Ipeh sempat tidak berbicara selama lima belas menit, sebelum kemudian..

“Gue kapan-kapan mau nyulik elo ah, Peh.” Gue menatapnya.

“Eh?” Ipeh terkejut, bolpennya sampe nyenggol tangan gue dan tintanya melintas panjang di lengan gue. Sialan.

“Maksud lo?”

“Ya ga ada maksud lain. Gue mau tiba-tiba nyulik lo. Nggak bilang kak Ai, nggak bilang mbak Afi, bahkan nggak bilang pacar lo.”

“Apaan sih ish ngelantur lo?” Ipeh kembali menulis.

Kami berdua pun tidak berbicara lagi, gue masih berpangku dagu memperhatikan guru di depan lagi komat kamit.

“Kapan?” Tiba-tiba Ipeh nyeletuk. Gue melirik ke arahnya.

“R-A-H-A-S-I-A” Balas gue bisik-bisik.

Ipeh nggak menengok dan masih so so sibuk nulis padahal gue tahu dia nggak nulis apa-apa dari tadi juga.

“Gue tunggu kalau gitu.” Ipeh berusaha menahan senyum sambil pura-pura memperhatikan guru di depan.

Mendengar jawabannya barusan gue juga jadi ikut tersenyum. Kini kami berdua lagi sama-sama berusaha menahan senyum tapi tetap saja tidak bisa. Ipeh pura-pura nahan senyum sambil sesekali menengok ke arah tembok atau akting ngambil buku di dalam tas. Sedangkan gue yang emang pada dasarnya nggak pernah kuat untuk nahan senyum hanya bisa buang muka melihat ke arah jendela sambil tersenyum layaknya anak kecil baru dapet hadiah judi ager-ager di depan SD.

.

                                                              ===

.

Jam 2 siang bolong seperti ini membuat Bandung lagi dalam keadaan yang super duper panas. Kayaknya neraka lagi bocor. Atau neraka lagi ngasih Free Trial One Day Pass ke orang-orang di dunia. Gue ngeluarin jari telunjuk dua detik keluar jendela aja pasti langsung item. Bawang putih juga bisa jadi bawang item saking panasnya siang ini. Tapi walau cuacanya lagi panas terik, anak-anak logistik dan anak-anak dekor tetap nggak bisa membuang waktu untuk sekedar istirahat.

Seluruh panitia hilir mudik keluar masuk lapangan, kantin, dan juga area dalam sekolahan. Ikhsan lagi serius bantu-bantu memasang tali yang melintang di antara atap sekolahan dan panggung. Cloudy entah lagi menghilang ke mana, yang gue sempat lihat sih dia tadi naik mobil bersama beberapa orang lainnya nggak tau pergi ke mana.

Anak keamanan yang lain juga pada ikut membantu dekor di lapangan, ada yang lagi membantu mendirikan baligho besar di depan sekolahan. Ada yang lagi bantu anak humas berkeliling ke seluruh kota untuk menempelkan pamflet di jalanan. Ada juga yang sibuk mewarnai terpal bambu di lapangan voli.

Pelajaran terakhir di kelas hari ini cuma satu jam doang, pelajarannya juga nggak penting-penting amat. Gue pamit sama Ipeh untuk mengambil jatah dispen lagi buat bantuin orang-orang yang lain dekor di lapangan. Tak lama setelah gue ke lapang, bel akhir sekolah akhirnya berbunyi. Dengan seperti itu anak-anak panitia kelas tiga pada berhamburan ke seluruh penjuru sekolah untuk membantu persiapan Bazzar.

Saking sibuknya bantu-bantu dekor lapangan, gue sampai nggak sempat untuk menyapa Cloudy yang baru saja lewat di belakang gue. Belakangan ini hubungan gue dengan Cloudy jadi semakin renggang, bahkan untuk saling menyapa pun tidak. Selain karena kesibukkan yang sudah terlalu mepet, persoalan pribadi yang belum selesai juga membuat kami semakin sulit untuk sekedar ngobrol ledek-ledekan kaya dulu lagi.

Setelah pekerjaan gue sedikit selesai, gue sempat curi-curi waktu sebentar buat istirahat duduk selonjoran di bawah pohon kersen lengkap dengan kertas amplas buat dipake kipas-kipas, sebelum kemudian gue dilempar kaleng Cat sama Ikhsan gara-gara selonjoran ketika yang lain masih sibuk kerja.

Emang kurang ajar temen gue yang satu itu.

Hari semakin sore, beberapa panitia ada yang memutuskan untuk pulang tapi ada juga yang masih melanjutkan ngurusin tetek bengek dekorasi Bazzar. Karena sudah gelap, pekerjaan di lapang terpaksa ditunda dan dilanjutkan di pendopo karena di sana pencahayaan jauh lebih terang.

Memasuki waktu Maghrib, anak-anak memutuskan untuk sholat sebentar di Mushola. Saat itu kebetulan yang lagi Adzan si Ikhsan. Emang dasarnya gue jail ya, pas tuh anak lagi Adzan, gue yang duduk di sebelahnya iseng ngegodain tuh anak.

“San..”

“San.. Jawab oi..”

“Oi dipanggil malah karaoke pake mic Mushola.”

“Oi San.. kalau mau Adzan minimal video 3gp di HP dihapus dulu.”

“Gila! Hebat eui bisa hapal lirik Adzan tanpa liat text!”

“San.. Adzan itu Reffnya yang mana sih.”

“San.. San.. San.. IKHSAAAAN~” Gue tarik-tarik sarungnya sampe talinya lepas.

Sebelum 5 detik kemudian ketika dia beres Adzan, muka gue dislepet pake sarung sampai gue terkapar di atas sajadah imam. Nggak selesai sampai di sana aja, setelah beres sholat gue iseng ngelempar kaos kakinya ke atas speaker di langit-langit mushola, dan dia ngebales dengan ngelempar sepatu gue ke lantai dua.

Goblok emang, lagi gelap-gelap gini gue jadi terpaksa pergi ke lantai dua sendirian. Mana di atas terkenal angker kalau udah gelap begini. Tuh anak emang kurang ajar. Nggak sportif jailnya.

Sehabis sepatu gue balik lagi ke habitatnya, gue melihat ada Cloudy lagi beresin mukena dan sekarang lagi siap-siap pake sepatu. Ikhsan yang kayaknya ngeliat gue merhatiin Cloudy dari tadi mendatangi gue lalu menyenggol pundak gue.

“Samperin gih. Kapan lagi ada kesempatan bisa ngobrol berdua.” Tukasnya.

“Enggak ah, ngapain juga. Ujung-ujungnya juga dicuekin.”

“Yaelah cemen amat jadi cowok. Nyesel loh entar.”

“Biar deh.”

“Hoo..” Ikhsan manggut-manggut doang.

Tapi tepat sebelum Cloudy pergi ke ruang rapat, tiba-tiba si Ikhsan nyeletuk.

“Clow!”

Gue terkejut.

Cloudy menengok.

“Sini dulu sebentar.” Katanya lagi. Dan Cloudy kini mendatangi kami berdua.

“Nih, si Dimas mau ngomong. Gue tinggal dulu ya biar kalian enak ngobrolnya berdua.” Ikhsan berbicara tanpa wajah berdosa sama sekali sambil pergi menenteng sebelah kaos kakinya lantaran jadi kotor setelah gue lempar ke atas speaker mushola.

Aduh..
Gue harus ngomong apaan nih?!

Cloudy hanya menatap gue dengan tatapan dingin seperti biasanya. Sedangkan gue nggak berani sama sekali menatap matanya. Cemen banget pokoknya gue saat itu.

“Ngg.. Anu.. Itu..”

“Apa?”

“Ti.. Tiket Ba.. Bazzar, Dee..” Gue kelabakan.

“Kenapa sama tiket Bazzar?” Tanyanya dingin banget kaya es buah.

“Anu.. Ngg.. Aduh gimana ya..” Gue kalang kabut mencari alasan yang masuk akal dan nggak terlihat seperti orang caper, “Itu.. u.. untuk panitia bisa dapet diskon nggak ya kira-kira?”

“…” Cloudy hanya terdiam di depan pertanyaan gue barusan.

“Tanya kang Ade. Jangan tanya gue.” Balasnya judes banget lalu ia berbalik dan pergi begitu saja meninggalkan gue sendirian.

Gue menghela napas panjang. Ya Tuhan.. gini-gini amat nasib gue.

.

                                                        ===

.

Sudah tiga hari gue lebih memfokuskan diri ke pekerjaan dekor daripada berhubungan dengan orang-orang di sekitar. Terus hubungan gue sama Cloudy? Ah gue harap itu sudah selesai, ada kalanya kita berhenti berjuang terus-terusan, mungkin kita butuh menyerah untuk tahu bahwa ada jalan yang lebih baik, yang menuju tempat yang lebih baik.

Tak selamanya menyerah itu buruk. Terkadang kita digagalkan Tuhan bukan untuk berusaha lebih keras, tapi untuk mengetahui bahwa pilihan Tuhan untuk kita itu bukan di tempat itu. Jadi daripada gue fokus sama Cloudy, alangkah baiknya gue fokus ke kerjaan. Mau coba fokus ke Ipeh, tapi dia di kelas mulu. Mau fokus sama Mai, dia beda divisi sama gue dan kerjaannya di luar sekolah terus.

Paling banter sekarang gue jadi lebih akrab dengan Lisa karena harus mendampinginya setiap hari. Tapi seakrab-akrabnya gue sama dia, kami ngobrol pun jarang banget. Nggak bisa rasanya ngobrol di luar tentang perduit-an Bazzar kalau sama Lisa, dan gue juga denger-denger kalau temen gue ada yang naksir sama Lisa. Jadi daripada ngerebut jatah orang mending gue mundur aja.

Pekerjaan di hari ketiga ini ternyata lebih banyak  dari yang sebelumnya. Mungkin karena semakin ke sini semakin terlihat bentuk nyata dekor Bazzarnya maka dari itu perubahan atau penambahan dekor pasti semakin gencar. Pekerjaan banyak disertai panas terik membuat penyakit lama gue kumat, dehidrasi.

Gue punya penyakit dehidrasi sedari masih janin, entah itu penyakit atau apa, tapi yang jelas jika gue kekurangan cairan (minum ya bukan cairan yang lain), seluruh kulit di tangan jadi sakit semua dan gampang berdarah. Orang tua gue udah tahu hal ini, dan hal itu juga yang menyebabkan mereka oke-oke aja kalau melihat anaknya ini sering sekali jajan Teh Kotak. Ya karena gue nggak bisa jauh-jauh dari yang namanya cairan.

Kalaupun nggak ada minum, gue pasti selalu lari mencari keran hanya untuk membasahi telapak tangan agar tidak terluka. Dan sialnya siang hari ini penyakit gue kumat, tangan gue perih semua. Sembari kelelahan karena sudah melakukan banyak sekali pekerjaan, ditambah cuaca terik, lalu sekujur tangan kesakitan, gue memutuskan untuk istirahat sebentar.

Gue pergi ke kantin buat beli Teh Kotak dingin. Kepala gue udah muter-muter rasanya, lidah menjulur keluar kaya ikan lagi kekurangan air. Keringat menetes dari semua bolongan yang ada di tubuh gue. Kebetulan duit gue cukup buat beli dua Teh Kotak sekaligus. Gapapa deh, gue lebih baik nggak makan daripada nggak minum.

Gue colok itu satu Teh Kotak dan menegaknya langsung sekali habis. Kemudian gue colok Teh Kotak yang satunya lagi. Kalau yang ini gue minum pelan-pelan buat dinikmatin. Tangan gue pun nggak berhenti megangin bungkus Teh Kotak yang masih berair biar tangan gue nggak kering-kering amat.

Sambil duduk di bangku panjang, gue mengambil koran kepunyaan kang somay buat kipas-kipas. Rasanya seger banget nenggak Teh Kotak siang-siang begini. Sambil masih selonjoran, gue melihat di pojok kantin ada Cloudy beserta teman-temannya lagi duduk-duduk juga. Emang ye, kalau cewek cakep mah kagak perlu kerja. Tinggal nunggu kerjaan beres terus nanti dapet pujian dari cowok-cowok. Pfftt

“Dim!” Tiba-tiba baru aja narik napas bentar, ada anak kelas dua ngedatengin gue dari lapang.

“Oi, kang.” Balas gue.

“Lagi kosong ya lo?”

“Eh?” Gue terbangun dari senderan gue. ‘Kosong apaan?! Gue baru selesai kerja rodi nih!’ Seharusnya itu yang gue katakan, tapi nggak jadi. Gue hanya angguk-angguk doang menjawab pertanyaan kakak kelas gue itu.

“Bantuin dong, Dim. Terpal sama tiang bambu udah pada dateng di gerbang sekolah. Tolong bantuin angkat-angkat dong. Ada banyak banget, gue ada keperluaan dulu nih ke kelas. Gantiin gue sebentar ya, Dim.” Katanya sambil terlihat buru-buru mau pergi.

Anjir! Itu kan tugas elo! Kenapa jadi harus minta tolong gue?! Lagian boong banget lagi ada keperluan ke kelas, paling juga pacaran di depan kelas. Lagian gue di lapang dari tadi kerja lah elo malah duduk-duduk aja sambil main basket. Giliran dapet tugas dari ketua OSIS baru deh langsung nyuruh adik kelas. Kadang senior tuh gini, semena-mena. Tapi ya mau gimana lagi, gue juga nggak mungkin nolak.

Walau tangan gue masih sakit semua, gue berdiri lagi bersiap untuk pergi ke gerbang dan mengangkat banyaknya terpal sama tiang bambu di sana. Sebelum tiba-tiba Cloudy menghampiri ke arah kami berdua. Gue kaget, kakak kelas gue kaget, kang somay yang korannya sempat gue pake buat kipas-kipas juga kaget.

“Kak.” Sapanya singkat.

“Eh Cloudy. Ada apa Clow?” Si kakak kelas mulai ganjen lalu mendekat ke arah Cloudy. Gue cuma mendengus pelan-pelan. Katanya lo ada perlu ke kelas, nyet!

“Dimas mau ke mana?” Tanya dia lagi.

“Oh itu. Gue minta tolong sama Dimas buat bawain terpal sama tiang bambu yang udah dateng tuh di gerbang.”

“Tapi, kak. Dimas harus nemenin aku pergi ngurus pembayaran cetak tiket. Tadi kang Ade juga udah bilang gitu. Bentar lagi kita berangkat. Nih tadi aku ninggalin dia sebentar buat minta data-data ke temen aku itu.” Cloudy menunjuk ke arah teman-temannya.

“Waaah.. Begitu ya? Yaudah deh kalau gitu biar gue aja yang bawa terpalnya.” Katanya sambil berlalu begitu saja

APAAN?!
KATANYA LO ADA KEPERLUAN DI KELAS WOI!!

Dasar kakak kelas nggak tahu diuntung. Bisanya nyuruh-nyuruh doang. Gue mendengus kasar selepas kepergian kakak kelas tadi.

“Thanks, Dee.” Kata gue sambil kemudian duduk lagi karena masih tidak kuat berdiri.

Cloudy hanya menatap gue, “Kalau sakit mending balik aja ke kelas. Atau ke PMR. Mau aku anter?”

Gue geleng-geleng, “Enggak usah, gue masih kuat kok. Cuma butuh istirahat sebentar aja.” Gue kembali kipas-kipas pake koran kang somay.

Dia mengambil Teh Kotak yang lagi gue pegang lalu mengocok-ngocoknya untuk ngecek isinya masih banyak atau enggak.

“Jangan kebanyakan minum ini. Nggak baik. Gula sama pengawetnya banyak banget. Minum air putih aja kenapa sih. Dari dulu sampai sekarang rasanya minum beginian terus.”

Gue hanya diam melihatnya. Cloudy lalu menaruh Teh Kotak itu di atas meja kantin.

“Gula sama pengawet di minuman ini itu sama kaya minuman soda. Tiap lo minum ini, yang ada lo malah semakin haus. Gitu terus hingga pada akhirnya gulanya numpuk di dalam tubuh. Efeknya nggak akan kerasa sekarang, tapi kerasa nanti pas lo udah tua. Gula darah lo jadi naik, terus bisa juga kena diabetes. Lo nggak tahu kalau salah satu penyebab penyakit jantung itu adalah gul-” Cloudy berhenti sebentar, “Lo ngapain sih malah senyum-senyum gitu? Gue lagi ngejelasin tahu nggak sih?! Nyebelin banget sumpah lo jadi orang!” Katanya sambil melipat tangan di dada.

Nggak bisa emang nggak minum ini sehari?” Sambungnya lagi.

“Bukan gitu..”

“Apa?”

“Ngg.. Soalnya..” Akhirnya gue menceritakan alasan kenapa gue selalu nggak bisa jauh-jauh sama minuman kemasan itu.

“Ya tapi kan bisa diganti air putih. Mana coba sini tangan lo.” Cloudy menarik tangan gue lalu melihat telapak tangan gue.

“Nggak kenapa-kenapa ah! Bohong ya lo?”

“Yeee.. Bukan kulit luarnya, tapi dalemnya yang perih.”

“Yaudah beli air putih aja kalau gitu.”

“Nggak ada uang. Uang gue habis.”

“Kebiasaan!” Cloudy kemudian pergi ke salah satu kantin, mengambil satu Aqua dingin lalu memberikannya ke gue.

“Mulai besok, gue nggak mau liat lo minum gituan lagi!”

“Ta- Tapi, Dee..”

“Nggak ada tapi-tapian. Kalau lo nggak punya uang, lo tinggal bilang sama gue! Pokoknya nggak boleh banyak alasan. Titik!” Ucapnya sambil pergi begitu saja kembali ke arah teman-temannya meninggalkan gue yang masih terdiam kebingungan di hadapan satu buah Aqua dingin yang lagi gue pegang erat-erat.

.

.

.

                                                     Bersambung

Previous Story: Here

Flawless - rozdział 5

Tytuł: Flawless
Pairing: Larry Stylinson
Opis: Louis to pierwszak, który jest bliski zawalenia semestru z chemii. Za namową najlepszego przyjaciela Nialla, wysyła na facebooku wiadomość do największego i najbardziej gorącego, chemicznego kujona jakiego w życiu widział. Umawiają się w bibliotece, a później… Później jest już sama chemia.
Od autorki: Larry w okularach, nauka w bibliotece, chichotanie między półkami książek, onieśmielający Harry i słodkie przytulanki w akademiku :) Krótko mówiąc jeden wielki fluff z mieszanką wybuchową w środku. Zainspirowało mnie to zdjęcie Harry’ego :) To miał być jednopart, ale stało się…
# flawless-♥ (tagi w zakładce z opowiadaniami)

» wszystkie części «

Keep reading

Not Happening - One shot

Tytuł: Not Happening

Oryginał: x

Paring: Ziam

Autorka: scottmcniceass

Zgoda: brak (autorka nieaktywna od dwóch lat)

Baner: Mini :)

Beta: Victoria :)

Tłumaczka: ja x

Opis: Zayn i Liam są współlokatorami. Nienawidzą siebie. (Przez większość czasu.)

Od tłumaczki: Zapraszam na os, który zaczęłam tłumaczyć już bardzo dawno temu, i tylko czekałam, by go wam pokazać :) Uprzedzam, że shot ma dużoo słów X’D Jeśli się spodobało, zostawcie serduszka i reblogi xx



*



Zayn budzi się zaskoczony przez kogoś pukającego do drzwi jego malutkiego pokoju w akademiku. Obraca się twarzą w stronę drzwi, kiedy pukanie nie ustaje, tym razem jest głośniejsze. Patrzy na budzik na stoliku nocnym pomiędzy dwoma łóżkami i prawie nie może uwierzyć w świecącą 02:32 albo w fakt, że ktoś naprawdę uderza w jego drzwi o tej godzinie w nocy, w środę.

Może w to uwierzyć, odkąd to nie pierwszy raz.

- Zayn – ktoś bełkocze po drugiej stronie drzwi. – Zayn, weź, zapomniałem swoich kluczy. Wpuść mnie. Wiem, że słyszysz.

Keep reading

Speech Therapist- Prolog

Od Autorki: Przed wami prolog nowego opowiadania. Nie wyszedł tak jak chciałam, ale opinię pozostawiam wam:) Miłego czytania:) 

——————

Louis obrzucił spojrzeniem dwadzieścia osób siedzących w auli. Wstał ze swojego krzesła i zaczął zbierać kartki porozrzucane na biurku. Czuł na sobie tępy wzrok studentów, którzy obserwowali każdy jego ruch. Chwycił torbę leżąca na podłodze i ruszył w stronę drzwi. Otworzył je i obrócił się jeszcze na moment w stronę grupy.

- Zaraz wracam – po czym wyszedł i trzasnął drzwiami, sprawiając że kilka osób w pierwszym rzędzie podskoczyło. Zmierzał żwawym krokiem do dziekanatu, gdy zauważył Zayna, swojego przyjaciela, który wykładał socjologię i był uwielbiany przez studentów a najbardziej przez studentki, które musiały obejść się smakiem, gdyż mulat od pięciu lat był szczęśliwym mężem a od czterech zakochanym bez pamięci ojcem.

- Louis naprawdę nie musiałeś aż tak mocno zamykać drzwi – zaśmiał się brunet i dołączył do przyjaciela.

- Uwierz mi musiałem – stwierdził Lou – dawno nie widziałem tak tępej grupy, nie mogłem już znieść tych ich twarzy.

Keep reading

anonymous asked:

What is the correct ways to use the words Hispanic and Latin?

kilometri-co

 replied to your 

post

:


would you be able to make a little post about correctly using those terms? I get a bit confused!! :)

No problem, they’re actually very easy to understand.

First, Hispanic is an ethnicity, and latin@ is a very unreliable term when talking about race. Actually they both are.

The word Hispanic means “of or relating to Spain”. When you say “Hispanic”, you’re traditionally referring to “Spain and the areas that had Spanish colonization / Spanish influence”… and by influence, it typically means architecture, language, religion, and culture.

So, people use Hispanic to mean “someone who is descended from those touched by Spanish culture”.

Where that gets dicey is that it applies so widely. 

Hispanic includes all Spanish-speaking countries (INCLUDING SPAIN), as well as Haiti (partially because the Dominican Republic/Haiti are on the the Isle of Hispaniola / La Isla Española; lit. “Spanish island” where Columbus landed), the Philippines (again partially as a former colony), Guam (claimed by Spain in 1565), as well as parts of the modern day U.S. like California, Arizona, Nevada, New Mexico, Colorado, Texas (which were part of the Viceroyalty of New Spain), as well as Florida, and at one time, New Orleans.

Hispanic is considered an ethnicity because it talks about a group of people linked by a common cultural (and in some cases linguistic) background.

It is not dependent upon race; you can be a Spaniard and be “Hispanic”, you can be afrocuban@ and be “Hispanic”. Given that not even Spain is not 100% any race, it’s not a good enough term to use for racial discussions, but it is useful when talking about collective experiences or language. Hispanic is more a discussion of cultural roots, rather than racial ones.

As for latin@ it’s also not a good term for describing race or ethnicity because it also has a very broad usage.

The term “Latin America” came about due to French, Spanish, Portuguese explorers / conquerors who landed in the New World. The term meant that they were lands that were colonized by people sharing in the Romance Languages (French, Spanish, and Portuguese) which all derive from Latin.

Why it’s not a good term to use without knowing it is because latin@ can refer not only to the Spanish-speaking countries, but also Haiti (French), Brazil (Portuguese), Jamaica (British), the Lesser Antilles (Dutch/British/French etc), the Bahamas (British), the Virgin Islands (Danish/British), the Cayman Islands (British), Belize (British), Suriname (Dutch), and Guyana (Dutch/British)

It also refers to areas that fall under U.S. territories or contested areas like Puerto Rico or the Falklands / las Malvinas.

When you equate latin@ with inherently being Spanish-speaking, it’s not totally correct.

As a racial term, it’s not totally useful because Latin America has elements of every race in it: white, black, Asian, and of course, indigenous/Native.

So by definition, you could be Argentinian or Cuban and be latin@, just as easily as  you could be Haitian or Brazilian.

And especially given that some areas were used extensively in the slave trade of Africans or the Natives like Cuba, the Dominican Republic, Haiti, Brazil… you can have varying levels of African roots, or indigenous roots like Peru or Mexico, or Asian roots like Peru, Ecuador, and Panama… as well as white roots from the descendants of white people from all over Europe.

The important thing is that you just acknowledge that no one term is all-inclusive. In other words, because there’s such a jumble of racial roots, using a term like latin@ can sort of lump everyone together and feel disingenuous when there is such a mix.

Both terms are used to help categorize people linked by culture and language, but should not be understood as a racial category in and of itself, where you can have people who are mulat@ or indígena or mestiz@ 

You can be latin@ and have more white roots, or be full of indigenous roots, or African roots. And since it all works out like a ven diagram, there can be some overlap, or there might not be much or any overlap.

Generally, because there is so much variation in terms of cultural roots, linguistic roots… not to mention the physical aspects (skin color, hair color, hair texture, eye color…) it’s not fair to use either one of those terms as a term for race because it’s a bit like talking about nationality; people might share a lot of genealogy or linguistic dialects/characteristics, but neither “Hispanic” nor “latin@” should be used indiscriminately, or to describe people as if everyone were in a monolithic and homogeneous group.

I hope that makes sense?

advice pls i need a v*brator i can order online 40$ or less w decent consistent p*n*trable girth and cl*t st*mulator preferably rechargeable pls n thank u

"Wrong Generation"

Opis:

-Jeśli ci to powiem, to stąd uciekniesz…
-Nie ucieknę, obiecuję.
-Na mały palec?
-Na mały palec.

*

AU w którym Harry jest outsiderem, chłopakiem, który nosi kwiaty we włosach i jest zakochany z kapitanie szkolnej drużyny piłkarskiej.
Niestety to wszystko nie jest takie proste, a każdy ukrywa swoją prawdziwą historię.

Pairing: Larry

Autorka: yallsostyles

Ilość słów: ok. 22 k

Keep reading

Flawless - rozdział 6

Tytuł: Flawless
Pairing: Larry Stylinson
Opis: Louis to pierwszak, który jest bliski zawalenia semestru z chemii. Za namową najlepszego przyjaciela Nialla, wysyła na facebooku wiadomość do największego i najbardziej gorącego, chemicznego kujona jakiego w życiu widział. Umawiają się w bibliotece, a później… Później jest już sama chemia.
Od autorki: Larry w okularach, nauka w bibliotece, chichotanie między półkami książek, onieśmielający Harry i słodkie przytulanki w akademiku :) Krótko mówiąc jeden wielki fluff z mieszanką wybuchową w środku. Zainspirowało mnie to zdjęcie Harry’ego :) To miał być jednopart, ale stało się…
# flawless-♥ (tagi w zakładce z opowiadaniami)

» wszystkie części «

Keep reading

Speech therapist- Rozdział trzeci

Od autorki: Tadammm!!!! Kolejny rozdział przed wami, nie wiem dlaczego was tak rozpieszczam:) Miłego czytania mysie patysie:) 

~~~~~~~~~~

Louis obserwował brata, który siedział na sofie z kubkiem herbaty w dłoni i z zaangażowaniem oglądał bajkę. Jego mama siedziała obok i relacjonowała mu wizytę chłopca u logopedy.

- Czyli jesteście zadowoleni tak? – upewnił się patrząc na matkę, która cała promieniała.

- Oczywiście, że tak Louis, Pan Harry jest niesamowity, ma taki dobry kontakt z Ernestem, dogadują się bez problemu, ale to pewnie dlatego, że jest dość młody, obawiałam się, że mały nie będzie chciał z nim zostać, a teraz na siłę muszę go wyciągać  gabinetu.

- Pan loczek jest świetny – wtrącił Ernest odrywając się od bajki.

- Pan loczek? – Lou zerknął na mamę zdezorientowanym wzrokiem.

- Ochh Ernest nazywa tak Pana Harry’ego, dlatego że ma takie urocze loczki na głowie.

Keep reading