mouwen

maar het is zoveel meer dan ‘gewoon’ moe zijn.

T’is uzelf vooruit sleuren, terwijl het u niks meer kan schelen of ge nu de juiste of verkeerde kant op gaat.T’zijn de wonden die (terug) opengehaald worden & de lange mouwen die niet enkel tegen de kille winter worden gedragen. De bezorgde blikken die niet lijken te snappen dat ge nu nog steeds niet ‘genezen’ zijt alsof ze niet lijken te weten dat genezen niet voor iedereen is weggelegd. T’zijn de ogen die kleur verliezen & tranen die niks meer wensen los te laten. T’is niet ‘gewoon’ moe zijn t’is schreeuwen terwijl ge eigenlijk u stem al verloren zijt. Zonder stem schreeuwen & uw schouders ophalen wanneer ge weeral niet gehoord wordt. T’zijn de woorden die ge niet meer zegt, want ze moeten niet snappen hoe verdomd lastig het leven is. T’zijn die avonden waarop ge er compleet alleen voorstaat, ook al hebt ge zelf iedere schouderklop weggeveegd. T’zijn de gedachten die als vogels boven uw hoofd circuleren & u vertellen dat ge verdomme meer dan ‘ gewoon’ moe zijt

Die winter was onze huid zo dun als gaas en wrongen onze aderen zich als koperdraad naar boven. We renden – we renden over de koude klinkers en we renden langs de haven en we renden voorbij de hoogspanningskabels we renden door twee in elkaar gehaakte armen en soms lagen we – soms losten we op in een smalle strook licht. Als het laatste gevoel uit onze vingertoppen wegtrok en we alleen nog maar huid en handen handen handen waren, legde hij me in zijn hals als een geschoten hert en droeg me naar huis. Daar lag ik, uitgevouwen op zijn schoot terwijl hij mijn vel als een trui over mijn hoofd probeerde te stropen. We waren op zoek naar een naad om los te trekken, om te rafelen van onze kraag tot onze schouders tot onze mouwen en open te barsten – we moesten openbarsten. We waren elektrisch, een zwerm bijen in een open veld.

Ik kan je niet vertellen
hoe het is om bang te zijn
voor het leven.

Om elke ochtend wakker te worden
en de uren te tellen
tot een nieuwe, lange nacht.

Om niet twee pillen, maar
het hele doosje
te willen nemen.

Om lange mouwen te dragen
om te verbergen, dat
wat er niet mag zijn.

Ik weet niet hoe en wat
dit gevoel omschrijft.

Ik kan het niet vertellen maar
ik wil zo graag
dat je bij me blijft.