mo pete

Hip Hop Love Songs

Rather than doing homework I decided to make a list of some great Hip Hop songs about love and relationships since Valentines Day is coming up. These are just some of my personal favorites, feel free to add to the list if I missed any great songs

Love:

Slum Village-Fall in Love

Talib Kweli-Never Been in Love

Mos Def-Ms. Fat Booty

Pharcyde-Passin’ Me By

Common-The Light

C.L. Smooth & Pete Rock-Lot’s of Lovin’

50 Cent-21 Questions

Capital STEEZ, T'nah Apex & A La $ole-Synchronized EXtacy

Pharoah Monch-Bar Tap

Nas-Cherry Wine

J Cole-Power Trip

Lupe Fiasco-Kick Push

Mos Def-Love

Isaiah Rashad-West Savannah

Busta Rhymes & Janet Jackson-What’s it Gonna be?!

Blu & Exile-Greater Love

Break up Songs:

Outkast-Ms. Jackson

Kanye West-Flashing Lights

Joey Bada$$-Pennyroyal

Nas & Kanye West-Still Dreaming

Kanye West-Runaway

Ghostface Killah & Ne-Yo-Back Like That

Frank Ocean & Andre 3000-Pink Matter

Outkast-Roses

Jay-Z-Song Cry

Kanye West-Blame Game

Lauryn Hill-Ex-Factor

Gang Starr-Ex Girl to the Next Girl

Madvillainy-Fancy Clowns

youtube

Blackstar - Respiration ft. Common (1998)

three of my favorite verses from three of my favorite emcees…

Listen

Black Star & Black Thought | Respiration [Flying High Remix] | 1999

Beautiful remix from the Black Star’s second single from their eponymously titled album from 1998, made by the soul brother numero 1 Pete Rock and with a guest verse by Black Thought. There was another remix found on the “Hip Hop Classics Vol. 1” compilation album, also made by Pete Rock but with a guest verse by Common instead of Black Thought.

anonymous asked:

Can I please have your opinion on this post (warning: stupidity): twelves-kidneys*dot*tumblr*dot*com/post/77503585593/things-that-make-me-want-to-set-myself-on-fire?

lol this is the post that kali was raging about earlier in my ask box like

if i could be bothered i could go down that list and argue each and every point with them, but i really don’t like confrontation lol, it’s not good for my mental health, especially when it is with someone who clearly isn’t going to have their mind changed, i do not see the point.

but like just cherry picking a few, i’ve already talked about how rose putting the doctor before the universe is a flat out lie, but to have that right after a point defending river song from the same accusation when she canonically held the universe HOSTAGE? oh my god. rose’s life doesn’t REVOLVE around him. it just doesn’t. wasn’t born to kill the doctor, she wasn’t brainwashed to be obsessed with him all her life, she didn’t die to save him, she didn’t stay in jail to protect him. she has a life outside of him in jackie, pete, mickey, mo, shareen, jimmy stone, howard, jericho street junior school etc. River’s life does revolve around him, she has no life outside of him.

‘glorifies ten and rose’ how can you glorify something which isn’t bad. that doesn’t make sense, the definition of glorify is ’represent as admirable, unjustifiably’. i think the word they are looking for is ‘like’.

Keep reading

“Bridging the Gap” tradition and digital media

Big ups to all the artists that inspired me: Public Enemy, KRS-ONE, De La Soul, A Tribe Called Quest, Black Star, Jungle Brothers, Slick Rick, Pete Rock and CL Smooth, Brand Nubian, Grand Puba and Gang Starr!!

Hip Hop will never be the same!

Say Something (the epilogue)

“Julie”

Hindi na naalis ang mga ngiti ko nang matanaw ko na sina mama at papa at Gwen. Ngumiti ako at kumaway habang pababa ng escalator.

“Feels good to be home.” Nilingon ko si Darren at ngumiti sya sa akin.

“Oo nga.”

Patakbo akong pumunta kina mama nang makababa na kami. Iniwan ko ang maleta ko kay Darren at niyakap sila. “Mama!” Isa-isa ko silang niyakap at hinalikan. “Pa!” Limang taon ko na silang hindi nakita simula nang maging regular ako sa trabaho sa Japan. Doon kami pinadala nina Darren ng network company na nag-hire sa amin.

“Anak, parang pumayat ka ata.” Sabi ni mama.

“Hindi po, ma. Matagal nyo lang akong di nakita.”

Binati rin sila ni Darren at saka na ito nagpaalam. Hinihintay din ito ng parents nya na sumundo sa kanya sa airport.

Niyakap ko sya nang mahigpit. “Thank you, ren, ha.”

“Ingat, Julie. Text na lang kita. See you.” Tumango ako at saka sya pinanood na umalis.

“O tayo na, nang makauwi na.” Sambit ni papa.

Naibili ko nang mas magandang kotse si papa, saka ako bumili ng van para sa family ko. Iyon ang ginamit nila sa pagsundo sa akin. Simula nang umalis ako ng Pilipinas five years ago, hindi na ako nakauwi sa Fourth Street. Excited na akong makauwi sa bahay namin.

Masaya kaming nagkukuwentuhan nina mama at papa sa sasakyan nang biglang may itanong si Gwen. “Bakit hindi kayo nagkatuluyan ni kuya Darren?”

Napatingin ako sa kanya. “Huh?”

“Bakit kayo naghiwalay?”

Napasandal ako ngumiti. “Wala e. Hindi talaga kami.”

“Hindi meant to be?”

“Siguro.”

“Sayang. Sya pa naman ang first love mo.”

Hindi ko na pinansin si Gwen at nanahimik na lang ako at tumingin sa labas. Hindi ko sya masisisi kung nakalimutan na nya, bata pa sya noon at mas pinapansin ang ibang bagay. Si Darren ang first boyfriend ko, pero hindi sya ang first love ko. Naghiwalay kami nung nasa Japan na, pagkatapos nagkaroon sya ng ibang girlfriend at sila pa rin hanggang ngayon. Siguro nga, tama si Gwen, hindi meant to be.

Hindi ko namalayang nakatulog pala ako. Paggising ko ilang minuto na lang ay nasa bahay na kami. Na-miss ko nang sobra ang Fourth Street at lahatng naroon.

Walang ipinagbago. Ang mga bahay, ang court, ang playground at ang mga puno. May mga bagay pala talaga na hindi nagbabago.

Pagbaba ko ng van, ay tinulungan ko agad si papa na bitbitin ang gamit ko. “Mas naging macho kayo pa, ah.”

“Oo naman. Mas gumwapo pa.” Nagtawanan kami. Saka hindi sinasadyang napatingin ako sa bahayna kaharap ng sa amin. Paano ko nga ba hindi mapapansin ang bahay na iyon. Napansin ako ni papa. “Wala na sina Maggie dyan.”

“Po? Ano’ng wala na?”

“Tatlong taon pag-alis ni Elmo, umalis na rin sila. Lumipat sila ng bahay.”

“Umalis si Elmo?”

“Oo.” Napalingon kay mama na sumagot sa tanong ko. “Nagkolehiyo.”

Napakasarap sa pakiramdam ang makauwi ng bahay. Siguro kahi saan man ako makarating o mapunta, gugustuhin ko pa rin na umuwi, makasama ang pamilya ko.

Pabagsak akong humiga sa kama at doon ko naramdaman ang pagod sa byahe, saka ako pumikit. Pakiramdam ko makakaidlip ako ulit nang bigla syang pumasok sa isip ko. Napadilat ako, at nasa isip ko pa din sya. Nilingon ko ang bintana ko, saka akp napangiti.

Nag-aral pala sya. Nagpatuloy pala sya sa buhay at hindi na sya umalis. Masaya ang puso ko habang iniisip iyon. Masaya ang pakiramdam ko na malamang pinili nyang ituloy ang lahat at huwag nang muling tumakas.

Kumusta na kaya sya? Ano na kayang ginagawa nya? Nag-asawa na kaya sya? Hindi ko tinatagong nami-miss ko sya, syempre nami-miss ko ang lahat ng mga masasayang nangyari sa akin noon at naging bahagi sya run. At sa loob ng mahabang panahon, tuluyan ko na ding kinalimutan ang mga hindi magagandang bagay.

Pareho na kaming nakapag-move on at sigurado ako na kung nasaan man sya ngayon, masaya din sya. Sana masaya sya.

Papikit na ako ulit nang kumatok si Gwen sa pinto ng kuwarto ko at napabangon ako nang bumukas ang pinto.

“Ate, kumain muna tayo.”

“Ano niluto ni mama?”

“Maraming pagkain…sa food house.”

Tuwang-tuwa ako nang makatapak ulit ako sa food house. Mas lumaki na iyon at dumami na ang mga katulong ni papa. Nakapag-hire na rin syang chef at binago nya ang design ng kainan.

“Wow, pa, okay tong ayos ng food house ah.”

“Marami ngang nagsasabi na mas okay daw ang ambience ngayon.” Proud na proud na sabi ni papa.

Old school, yung literal na old school, ang design ng food house at halos mga estudyante ang madalas kumain doon. Si tito Ram ang tagabantay ng kainam kapag wala si papa at sila ang magkatulong kapag nandyan sila parehas.

“Welcome back,Julie!”

“Thank you po, tito. Ano’ng meron sa menu?”

Pinili namin nina mama ang lamesang nasa gitna at isa-isa kong binabati ang mga taong pumapasok sa food house na kilala ko, ang ilan sa kanila hindi iniwan ang lugar na iyon. Pabaling na ako kay mama nang mapansin ko ang biskletang nasa may sulok.

“Naisip ng papa mo na gawing design iyong bike.” Sabi sa akin ni mama nang mapansin nya kung ano ang tinitgnan ko. “Okay lang ba sa iyo?”

“Oo naman, ma.” Ngumiti ako. “Naalala ko lang na sampung taon na pala yang bike na yan.”

Naalala ko na naman sya. Imposibleng hindi ko sya maisip habang nandun ako, kasama sya sa lahat ng alaala ko sa lugar na iyon. Nasaan na kaya sya ngayon?

Pagkatapos naming kumain ay nauna na kaming umuwi ni Gwen. Inilabas ko ang mga pasalubong ko sa kanya at itinabi ko na rin ang mga pasalubong ko kina papa at mama. Nalungkot din ako nang makita ang binili ko para kina Ms. Maggie at tito Gren at kay Meg. Hindi ko na alam kung nasaan sila. Wala akong binili para kay Elmo, hindi dahil hindi ko inasahang hindi na kami magkikita pero dahil hindi ko alam kunh ano’ng bibilhin ko.

Inaayos ko ang mga gamit ko nang pumasok ulit si Gwen sa kuwarto ko. Humiga sya sa bed ko at tinulungan ako. Tumingin ako sa kanya at may napansing kakaiba.

“May problema ka ba, Gwen?” Twenty years old na si Gwen at malapit na syang magtapos ng college. Sa tuwing magkausap kami sa telepono at Skype wala syang ibang kinukuwento kundi si Pete. “Si Pete ba?”

“Wala na kami.”

“Bakit? Ano’ng nangyari?”

Binitawan nya ang tinutupi nyang damit at saka sumandal sa mga pillow sa bed ko. “Magkaiba kami e. Maraming bagay na hindi namin pinagkakasundo. Kaya ayun. Nakipaghiwalay na ako.”

“Iyon lang?”

“Anong iyon lang?”

Ibinaba ko rin ang inaayos kong damit saka ako humiga sa tabi nya. Hindi kami madalas magusap noon ni Gwen dahil magkaiba kami ng mga interes pero nang umalis ako at magtrabaho sa ibang bansa, araw-araw kaming naguusap. Doon ko naisip na nami-miss namin nang husto ang isa’t isa.

“Magkaiba lang kayo, naghiwalay na kayo agad?” Tanong ko.

“E hindi kami nagkakasundo e. Iba gusto nya, iba din gusto ko. Walang mangyayari sa amin kung lagi kaming ganon.”

“Pero di nyo ba naisip na…bigyan ng chance ang isa’t isa na gustuhin din iyong gusto ng isa?”

“Huh?”

“Alam mo, kung mahal mo ang isang tao, gaano man sya kaiba gagawin mo lahat para makapasok sa mundo nya. Kung magkaiba man kayo, e ano naman, pwede mo namang gustuhin yung gusto nya, ganun din sya sa iyo. Para at the end of the day, kahit magkaiba kayo basta mahal nyo ang isa’t isa, kaya nyo pa rin gawin ang lahat nang magkasama.”

“Ate?”

“Hm?”

“Kelan ka pa naging love expert?” At saka kami nagtawanan. Nanatili kaming nakahiga katabi ang isa’t isa nang tumagilid ng higa si Gwen at humarap sa akin. “Hindi mo ba sya nami-miss?”

“Si Darren? Nami-miss syempre. Pero-”

“Hindi si kuya Darren.” Tinignan ko sya. “Iyong mas nauna.” Alam din pala ng kapatid ko. “Si Elmo.”

“Bakit mo natanong?”

“Wala lang.” Dumiretso ulit sya ng higa, parehas kaming nakatingin sa kisame ng kuwarto ko. “Palagay mo ate, kailangan kong kausapin si Pete?”

“Mahal mo pa ba?”

“Sobra.”

“Alam mo na gagawin mo.”

Nanahimik kami ulit saka na bumangon si Gwen. “Thank you ate. Love na love talaga kita.”

“Love na love din kita, Gwen.”

“Sayang bagay na bagay kayo ni kuya Darren. Mas gusto ko sya kaysa kay Elmo.”

Napangiti ako. “Hindi meant to be e.” Saka na tumayo si Gwen at naglakad papunta sa pintuan.

Sinundan ko ng tingin ang nakababata kong kapatid. Binuksan na nya ang pinto at palabas na sya nang lumingon sya sa akin. “Pero…naniniwala ako na sya ang soulmate mo, ate.”

Si Darren? O si Elmo? Huminga ako nang malalim, masyado na akong pagod para mag-isip pa. Bahagi na lang ng masayang alaala sina Elmo at Darren. At kung may soulmate man ako,sya yung taong darating sa buhay ko at kailanman ay hindi na mawawala.

Mahigit isang linggo nang dumating ako, at isang araw na lang ay kailangan ko nang bumalik sa trabaho. Nag-resign na si Darren dahil balak na nyang mag-propose sa girlfriend nya at gusto nilang sa Pilipinas na mag-stay kaya’t mag-isa lang akong babalik ng Japan. At dahil matagal-tagal pa bago ako makauwi ulit, sinulit ko ang bawat araw na kasama ko ang pamilya ko. Magiging mahirap na naman ang pag-alis ko.

Sa huling gabi bago ako umalis, nasa kuwarto kami nina papa at nanood ng pelikula habang kumakain. Sa gitna ng mga biruan, tawanan at kuwentuhan namin, unti-unti nang bumibigat ang dibdib ko sa lungkot. Dahil bukas, iiwanan ko na naman sila.

“Ano kaya anak kung ihahanap na lang kita ng mapapangasawa dito para hindi ka na umalis?”

“Papa, hanapan mo sya ng guwapo sakaya mayaman!” sabi ni Gwen.

“Importante mabait at aalagaan ang ate mo.” Sabi naman ni mama. “Huwag ka na kaya umalis, anak? Dito ka na magtrabaho.”

“Huwag kayong magalala, ma, pagkatapos ng kontrata to dito na po ko magtatrabaho.”

“At magaasawa!” Dagdag ni Gwen.

Napasilip ako sa bintana at nakita ko na umuulan pala nang malakas. Naisip kong magtimpla ng hot chocolate kaya’t kahit masaya ang kuwentuhan namin, nagpaalam ako na bumaba muna sa kusina.

Ibubuhos ko na ang mainit na tubig sa mga tasa nang may biglang kumatok sa pinto. Sinilip ko ang oras, alas-nuwebe na ng gabi. Iniwan ko ang tubig at pinuntahan ko ang pinto. Sino kaya ang pupunta sa amin ng ganung oras sa gitna ng malakas na ulan?

Pagbukas ko ng pinto, tumigil ang pag-ikot ng mundo. Tumigil ang ulan, tumigil ang oras.

Nakatayo sya sa harap ko, nakatingin sa mga mata ko. At sa mga oras na iyon, parang gustong sumayaw ng puso ko. Mahigit limang taon, ganun katagal. Pero kahit ano’ng gawin ko, hindi ko sya nagawang makalimutan.

“Elmo.”

“Julie.” Doon ko napansin ang hitsure nya. Basang-basa sya’t nanginginig sa lamig. “Sorry kung pumasoi na ko, the gate was unlocked so-”

“Basang-basa ka! Anong nangyari sa iyo?”

“Can I borrow a lighter or flashflight?”

“Ha?”

“Nasira iyong fuse sa bahay, nawalanng ilaw. I need to fix some things so-”

“Kailan ka pa nandyan?”

“Kaninang hapon lang.”

“Halika pasok.”

Naghanap ako ng flashflight o kandila at saktong may nakita akong emergency light sa may kusina. Hindi ko na tinawag pa sina papa saka ako kumuha ng payong. “Samahan na kita.”

Tumingin sa akin si Elmo. Ang mga mata nya, paano ko nga ba kakalimutan ang mga matang iyon? “Thanks.”

Bitbit ko ang emergency light habang inaayos nya ang malaking emergency light na nasa sala nila. Pagkatapos ng ilang minuto, nagliwanag na ang bahay. Ibinaba ko ang hawak kong ilaw saka ako umupo sa sofa na nakabalot sa kumot. Doon ko rin napagmasdan ang buong bahay. Halata ngang matagal na iyong hindi natitirhan.

“Hi.” Napalingon ako kay Elmo. Nakaupo sya malapit sa akin at nasa likod nya ang tuwalyang kinuha nya kanina. Nakangiti sya sa akin. Napakasarap nyang titigan. Hindi pa rin nagbabago ang mukha nya pwera na lang sa buhok nya umikli nang kaunti.

“Hi.” At ngumiti din ako.

“Salamat sa pagsama mo sa akin ah.”

“Okay lang. Alam ko namang takot sa dilim e.”

“Whoa. You still remember that.” Oo. Naaalala ko pa ang lahat, gusto ko sanang sabihin. Pero ngumiti na lang ako. “When did you come back?”

“Last week.”

“Oh.” Tumango-tango sya. “How are you?”

“Ayos naman. Ikaw? Balita ko, nag-college ka daw.”

“Yeah. And…I’m in law school now.”

“Talaga?” Gusto ko sana syang yakapin nun at sabihin na masaya ako para sa kanya. Hindi ko akalaing magiging ganito sya, ito ang pangarap ko para sa kanya nun, na maging abogado dahil alam na alam ko kung paano nya ikuwento ang papa nya sa akin noon. Pero hindi ko sya kayang lapitan at yakapin. “Ang galing naman. Goodluck ha?”

“Thanks. I just had to take some stuff with me kaya bumalik ako rito, iyong ibang gamit ko kasi nandito.”

“Bakit, aalis ka ba?”

“Yeah. Well, di pa ako nagconfirm. But it’s a once-in-a-lifetime chance. They’re gaving me a chance to go to Oxford as an exchange student. Kung maipasa ko iyon pagbalik ko dito after a sem I could graduate na.”

“Talaga? Wow. Hindi ko alam kung may rason ka pa para hindian iyon.” Tumitig sya sa akin saka sya ngumiti.

“Ikaw? Are you staying for good?”

“Babalik na ko ng Japan bukas. May 3 taon pa ako sa contract e.”

“Oh. Hmm.. how’s Darren?”

“Ayun. Balak nang mag-propose sa girlfriend nya.”

“I see. So, it didn’t work out then.”

Umiling ako. “Hindi meant to be e.” Hindi ko alam kung bakit nasabi ko iyon, huli na para mabawi pa. Natawa si Elmo at saka umiwas ng tingin. Saka ko napansin na tumigil na pala ang ulan. Tumayo na ako para magpaalam.“O paano, maiwan na kita. Di pa kasi ako tapos magimpake.”

“I’ll walk you outside.”

“Hindi na huwag na.” Pero sya pa rin ang Elmo na makulit at sweet at gentleman. Hawak ko ang payong at emergency light at tahimiklang kaming dalawa.

Pagdating sa may gate at huminto na sya. “Thanks again.”

“Wala iyon. Sige, goodnight.”

Mas marami pa sana kaming napagusapan, mas marami pa sana kaming nasabi sa isa’t isa sa mga oras na iyon. Pero pareho kaming walang sinabi. Dahil kung meron man, may magbabago ba?

Papasok na ako nang tawagin nya ako. “Julie!” Sa huling pagkakataon, tinignan ko sya at masaya ako ng makita ang ngiti nya, masaya ako na nakita ko sya ulit kahit saglit lang. “It’s really good to see you. Have a safe flight.”

At sa huling pagkakataon, ngumiti ako sa kanya. “Thank you, Moe. Good luck.”

Nang gabing iyon, bago ako matulog, nagpaalam na ako sa lahat ng mga alaala ko kay Elmo. May kanya-kanya na kaming buhay. At kahit hindi man ‘meant to be’, minsan sa buhay namin, minahal namin ang isa’t isa. At sapat na iyon para maging masaya kami kahit hindi man kami sa huli.

Okay na iyon para sa akin.

Kahit ano mang mangyari, may isang bagay naman na kahit kailan hindi magbabago.

Sya ang first love ko.

I took a deep breath and looked at papa. He turned to me and smiled. “Good luck, son.”

“Thanks, pa. Thank you for everything.” And i turned to the backseat to see mama and Meg. “I’ll see you.”

“Take care, kuya,”

“Just don’t forget to come back."Mama told me. I gave her a nod, a promise. I kissed her and my sister Meg and threw a big hug to papa.

"Go, baka maiwan ka sa flight.”

I went out of the passenger seat out of the car and got my suitcase from the compartment. And I waived them goodbye before going inside the airport.

I took double steps as I check the time in my watch every now and then. Missing that flight could change my whole life and I had to get on that plane. It will take me where I had to be, where I needed to be, where I want to be.

I’ve decided it. I will go.

I smiled back at the last airport crew before I walked my way to the plane. And once inside, I checked my seat number one more time.

“Uhm, sir, let me assist you.” A smiling flight attendant took a glance on the paper and pointed out my sight. “There’s your seat, sir.”

I looked at the seat and I finally felt relieved and Ismiled at the flight attendant. “Thanks.”

I walked to my seat where a girl so busy fixing her bag is seating beside it. I carefully put my bag in the compartment above and made myself comfortable on my place.

I closed my eyes, took a deep breath and I smiled. And then, it was time to speak.

“Looking for something?” The girl beside me looked up and at the corner of my eye I was how surprised she was. I turmed my head to my left and looked at her. At the most beautiful face I’ve ever known and missed.

“El-mo. Ano’ng-” As much as I wanted to hear her voice, iI couldn’t wait to kiss her. My lips longed for hers and she’s the only I’ve ever kissedand want to kiss forever.

Julie looked at me, still surprised. “I’m going with you.”

“Huh?”

“I’m going with you. I will follow you wherever you go. I wilp stay with you no matter what.” I turned my body so I was completely facing her. I gently touched her soft cheek where tears just flowed.

“I’ve always believed that what ‘meant to be’ is you and me, Julie. You’re my soulmate. I want to be with you. I’m sorry for letting you go, di ko na yon gagawin. And I. Will. Never.Ever.Leave.You.Again. I love you and it’s been only you, it’ll be just you. I’m going to wait for the right time if I have to, and I will wait with you. I will be patient, I will let you be what you want to be, and I will always be here. Hindi ako makapaniwala na God let you and I meet again. It’s really you He has always wanted for me, I think.” She smiled and cried and hugged me so tight. And I knew, she wanted the same, she didn’t have to say something.

I’m not sure what will happen tomorrow, the next month and in the near future but I will stay with her no matter what. I’ve always meant to be a part of her past, her present and her future.

We’re soulmates. We’re meant to be.

She’s my first and one true love.

I may have said things that hurt her, I may have done mistakes that broke her heart, I may have let her go and given up but I got forever to make it up to her.

And even if forever ends, my love for her will not.

„„„„„„„„„„„„„„„„„„„„to forever ;)