mmxv

MMXV

Έχω τόσο συνηθίσει
τη μοναξιά μου
που μπορώ να χωρέσω
και τη δική σου
αν σε βαραίνει
ή σου φέρνει δάκρυα
ή σου στερεί ύπνο τα βράδια.


[ 26 Μάρτη του ‘15 μέσα από μία χαραμάδα σε ένα σκοτεινό δωμάτιο, κατάφερε και πέρασε μία αχτίδα φωτός. Με βρήκε αφελώς θλιμμένη και ήταν ίσως η πρώτη φορά που αυτό δεν πείραζε. Με φώτισε αργά και με ευλάβεια όμως εξ ορισμού οι αχτίδες δεν μπορούν να μένουν σταθερές σε ένα σημείο. Δύο χρόνια μετά, η ψυχή μου βρίσκεται ακόμη στο κενό μεταξύ φόβου και δράσης αλλά το μυαλό μου σταμάτησε να περιμένει στωικά την επιστροφή του ανεπίστρεπτου. Άλλωστε, μερικά συμβάντα αξίζουν λίγο περισσότερο όταν δεν συμβαίνουν πολλάκις. Αυτή η άνοιξη μυρίζει όπως η προηγούμενη, υγρή φορμόλη και καρέλια. Η διαφορά τους όμως είναι πως πια συνήθισα. ]