mini banners


We’re about 1 week out from the first official practice for the 2017 World Championships in Helsinki. The anticipation is building and I’m both excited and nervous, as usual.

As I mentioned in my earlier post I made some Yuzuru button pins and left over stickers and key chains from Skate Canada for any fellow fans who will be in Helsinki. I’ll post on Tumblr where I’ll be watching practice or where I am in the arena for anyone who would like a set, or anyone that just wants to say hello.

I made one jumbo banner to hang in the arena, let’s see if the staffers actually contact me this time to return it (I never got contacted and lost the one I turned over in Boston for them to hang - so if you want yours back, either ask or take it down yourself at the end of the event).

During the Yuzuru’s SP I’ll be holding the purple “Let’s Go Crazy” mini banner and for the FS I’ll be holding the “Hope & Legacy” one.

Nakta as boyfriend

- having a 6 ft tall boyfriend makes ppl think that he’s super intimidating but don’t get fooled cause he’s actually soft on the inside!!!
- like he sleeps with his animal pillows called doldol and palbari
- and even though u actually dont understand how a giant like him needs stuffed animal companions when he sleeps, u actually think it’s super cute!!!
- but when you sleep with him, he will gladly shove aside doldol and palbari bc he says “i like hugging you more” <33333
- when people asks you what’s your boyfriend’s name and you tell them nakta and they go ?????? cause how can you have a camel as a boyfriend???
- and u go, “no no, his name is yooncheol, but his nickname is nakta cause he looks like one”
- and they get more confused cause YOUR BOYFRIEND??? looks like a camel????
- and yes he looks like a camel but he’s the most handsome camel you’ve ever seen!!!
- and since he’s a camel, you like ‘riding’ him agdgajdhjaid ok im sorry
- nothing cheers you up more than his camel impersonations!!!
- and since he’s basically a living giant, it’s actually very convenient!! like riding trains, when u can’t reach the bar handle, he will be the one to hold it and ask u to just grab on his arm <3
- or like grabbing stuffs from high places like the kitchen cupboard or like when u need to change the lightbulb in your bathroom!!!
- Nakta is also a producer and he goes by the name “Kinda” and you’re super proud of his works and downloads them and always listen to his music whenever you miss him!!
- and sometimes he has gigs and shows and you make sure that you attend every single one of them and you even make a mini banner for him that says “i <3 kinda” and when he sees it from the stage, his face would light up :) :)
- he loves frogs so much and although you think that frogs were disgusting at first, you learned to love them bc Nakta told you a lot of stuffs abt them and abt how they are actually harmless creatures who does a lot of good things for the environment~
- because he is hella tall, he uses it to his advantage EVERY FREAKIN TIME
- he likes teasing you and getting ur stuffs and raising it above his head and even if u try to tiptoe or jump you cant even touch it bc??? Duh giant!!
- or like when u want to kiss him but he’s being an ass and wants to make ur life harder so he will tiptoe and you cant reach his lips bc again, G I A N T
- and you like wearing his shirts bc its basically a dress for u when you wear it
- although frogs are his favorites, he loves all animals so expect zoo dates!!!
- and you would buy matching animal hats and take pictures with them and even try feeding the birds or giraffes
- and at the end of the day he would thank you for spending the day w/ him bc he knows that you’re not much of an animal lover
- but you’re like “no, no, i enjoyed a lot today!!!!”
- and it’s true!! Every moment you’ve spent with him are happy ones and you’re actually thankful bc Nakta made you realize that the things you used to dislike were not so bad afterall~
- Nakta tends to worry a lot and overthink and sometimes he’s not confident w/ himself and it breaks ur heart whenever he feels that way bc he’s actually a talented and amazing person!!!
- so you always tell him how much you love his voice and how a lot of people actually enjoy his music and he’s just really glad that he has you by his side
- he’s also shy/not really a bold person in bed or whenever you’re making out and he always worries that he might be hurting u or that you’re feeling uncomfortable in some way so you need to reassure him that everything is fine!! <3
- Nakta also tends to over work like he literally spends the whole day in his studio 24/7 and sometimes he forgets to eat so you drop by from time to time with some food just to make sure he’s still alive and eating LOL
- and he’d be like “just 5 more minutes jagi, i’m just gonna save this file-”
- and he will sigh and just give up bc even though he’s waaaay taller than you, u can actually do crazy stuffs when ur mad
- deep inside he’s really touched that you go all the way to his studio to make sure he is eating right and tbh you’re the only reason he still goes home to the dorm to sleep and not just doze off on his computer table
- he knows you are always worried about his health so he does his best to eat on time and he even sends you a picture of his meal as a proof
- and you’d be like go take a selca with your jajangmyeon with a fork on your hair so i know you’re really eating at this hour
- and then he thinks it’s funny and stupid at the same time but he does it anyway
- and when he sends you the proof photo you’d be like “HMMMM IM NOT SURE U MIGHT HAVE TAKEN THAT PHOTO WEEKS AGO”
- anyways, you love shin yoonchul so much bc he’s really patient and he’s the only one who can actually handle your craziness :) :) :)
- and he might not show it at all times but he really loves you and he can’t imagine living in a world without you

thepansexual-pagan  asked:

Hi there! For the prompt thing: Either Bruce/Tony/Steve or, if you don't like that one, Tony/Steve/Thor? Thank you for doing this, your rare pair writings are always my favorite :D

“It will be such a great photo though!” Tony gestured emphatically as he tried to reason with his boyfriends. “We’ll break the Internet.”

Bruce shook his head but couldn’t tamper down the smile that wiggled onto his face at Tony’s behavior. “I’m not interested in breaking the Internet.”

Steve nodded in agreement. “It also probably isn’t a good thing to do either.”

Tony rolled his eyes. “We wouldn’t literally be breaking the Internet. We’d just be causing mass hysteria—the good kind.”

“How is there a good kind?” Steve asked.

“You’re changing the subject,” Tony accused. He huffed and did a close imitation of a pout. “All I want is a picture of you lifting a bench over you head, Steve. Is that really so much to ask?”

“No, you want him to lift a bench over his head while you and me sit on it,” Bruce corrected. “And considering either one of us can fall off said bench while he’s holding us, which could result in Steve dropping the bench because of the shift in weight or surprise, thus leading to all three of us getting injured, it would be unwise for us to do so.”

“What if I built a bench with a back and seatbelts?” Tony asked.

“How about I just pick you up and carry you around for the next five minutes?” Steve asked.

Tony mulled over the offer. He nodded and threw open his arms. “Okay.” He grinned. “Carry me like the delicate treasure that I am.”

Steve rolled his eyes, but did as asked.

Bruce bit down on his bottom lip to keep from chuckling.

Tony hugged Steve around the neck and smirked at Bruce. “Just so you know, I’m going to get the Hulk to carry me too one day.”

“Please don’t. He might crush you on accident.”

“Worth it.”

“Drive” Drabbles Masterlist

Just a mini masterlist for this little drabble series thing I got going on. I’ll update as I go, there will be 7 here when they’re all done!

1. Home (T’Challa x Reader)
2. Stillness (Steve Rogers x Reader) 
3. Baby (Clint Barton x Reader)
4. Coffee (Bruce Banner x Reader)
5. Kitten (Natasha Romanoff x Reader)
6. Hero (Bucky Barnes x Reader)
7. Lava (Scott Lang x Reader)

Lost | Tłumaczenie PL

Tytuł: Lost
Pairing: Larry Stylinson
Autorka: long_live_larrystylinson
Wyrazy: 6626
Opis: Kilka lat po ucichnięciu sławy, Harry i Louis w końcu uwolnili się z klatek. Kupili dom i zamieszkali razem z dala od innych – gdzieś na końcu żwirowej drogi. Wszystko jest na miejscu, wszystko jest idealne.
I wtedy u Louisa diagnozują Alzheimera. Choroba pomału wyżera wszystkie wspomnienia, które stworzyli przez lata.
Louis zapomina o wszystkim.
Banner: Mini
Zgoda: Bardzo entuzjastyczna!

Harry wchodzi na ganek, jego bose stopy sprawiają, że podłoga skrzypi, gdy idzie na palcach ku balustradzie. Kubek świeżo zaparzonej kawy jest umieszczony w jego rękach i delektuje się aromatem podczas wdychania świeżego, porannego powietrza.

Jest piąta trzydzieści nad ranem, dokładny czas, gdy nocne, niebieskie niebo spotyka żółć wschodzącego słońca, i jest to również jego ulubiona pora dnia. To jedyny moment, gdy jego umysł jest spokojny, jedyny moment, gdy pustka jego serca jest wypełniona czymś innym – ćwierkaniem ptaków, zapachem rosnących lilii, zalegającą mgłą w dalekich drzewach i dźwiękiem fal uderzających o skały.

Harry dorastał będąc stałym świadkiem takich poranków, długo przed tym jak był Harrym Stylesem, gdy powietrze pachniało spalonym ciastem i góra mąki przyklejała się do jego loków. Wiedział, że jeśli sława by przeminęła, chciałby dokładnie tej samej rzeczy; budzenia się o poranku parząc kawę podczas oglądania płonącego wschodu słońca na horyzoncie. I chciałby, najbardziej ze wszystkiego, przeżywać ten spokój z kimś jeszcze.

Do cholery, chciał tego z Louisem.

Nie wiedział kiedy to się zaczęło, ale zauważył to – oni wszyscy zauważyli. Oglądał z pierwszego rzędu jak One Direction pomału przestawało być w centrum zainteresowania, gdy oślepiające światła stawały się mniejsze i mniejsze, gdy gwiazda którą złapał w ręce przestała świecić, a krzyk fanów stał się odległym wspomnieniem. Był smutny, był szczęśliwy. Ponieważ w końcu, tak, w końcu, on i Louis mogli być razem.

Więc dlaczego Louis odszedł? Dlaczego, po tych wszystkich latach cierpliwego czekania, dlaczego na końcu go zostawił?

Harry zacieśnia uścisk na balustradzie, starając się zablokować swoje myśli. Ale gdy jesteś sam w odosobnionym domu na końcu żwirowej drogi, gubiąc się w morzu rozmyślań, to nie jest zbytnio wyborem.

To nie tak miało być, myślał. Nie miałem być tu sam. Kupiliśmy ten dom, nasza dwójka. To było dla nas, więc dlaczego jestem teraz sam?

Ale Louis był tu. Przez jakiś czas, przynajmniej.

Harry pamięta czas, gdy ich dwójka zdecydowała się na kupienie domu. Siedzieli na kanapie, ich kończyny były splecione razem, a głowa Louisa była wtulona w zakrzywienie szyi Harry'ego.

- Odkąd jesteśmy zaręczeni i za kilka lat od teraz będziemy małżeństwem, moglibyśmy kupić sobie własne miejsce. - powiedział mu Louis. Był jedynym, który mówił tamtego dnia.

- Chcę, żeby to było duże. Chcę dużego domu. - słyszał, jak mówił. - Duży dom, gdzieś w środku lasu.

Uśmiechał się, ponieważ czuł łaskotanie za każdym razem, gdy oddech Louisa dotykał jego szyi, ale i tak to uwielbiał. - Dlaczego w środku lasu?

Louis spojrzał na niego, jego brwi lekko się podniosły, tak jakby mówił, że powinien już wiedzieć dlaczego. - Uciekniemy od tego wszystkiego. Zostawimy to w tyle, pobierzemy się i zamieszkamy gdzieś, gdzie nie ma oceniających oczu. Ty byłeś tym, który tak powiedział.

Harry uśmiechnął się; oczywiście, że był tym, który tak powiedział i to było dwa lata temu. Wówczas, pamiętał, planowali jak ich życie wyglądałoby, gdyby nie byli już sławni, kolejny rok minął i wszyscy spełniali swoje plany. - Tak, powiedziałem tak. Ale nie mówiłem o zamieszkaniu w środku lasu. Jak chłopcy by nas znaleźli?

Louis zaśmiał się, a coś w żołądku Harry'ego się przekręciło. Dlaczego, lata po tym, jak po raz pierwszy usłyszał śmiech Louisa w łazience podczas X-Factora, jego brzuch nadal wykonuje koziołki kiedy to słyszy?

- Okej. Ale nadal znajdziemy coś z dala od wszystkiego.

Przytaknął, całując Louisa w czoło.

Znaleźli miejsce, idealne dla ich dwójki. Nie było tak duże, jak Louis tego chciał, ale było ich, oraz było z daleka od drogi, a to wystarczało.

To było mało rozwinięte miasteczko, gdzie zbliżający się karnawał nadal jest wielką sprawą. Wszyscy nadal chodzą do kościoła co niedziele. I ludzie rozpoznają niemal każdego, podczas jedzenia w restauracji.

Po wprowadzeniu się, Harry spędził większość godzin na swoich rękach i kolanach, szorując podłogi, oczywiście, podczas gdy Louis malował ściany. Louis pomalował kuchnię na żółto i ich sypialnię na błękit, podczas skandowania, że „wszystko musi być jasne.”

Trzeciego dnia pomagali sobie pomalować salon na beżowo, gdy ścigali się i śmiali.

- To jest zdecydowanie warte czekania. - powiedział Louis patrząc na niego, małe kropki farby były rozproszone na jego twarzy. - Zrobiłbym to wszystko jeszcze raz, tak długo jak to jest zawsze zakończeniem. Ty i ja malujący nasz własny salon. Nie mogę być bardziej szczęśliwy.

Harry po prostu spojrzał na niego i po raz pierwszy od przeprowadzki rozpłakał się. Po tym nie dokończyli malowania, ponieważ Harry musiał pocałować Louisa i położyć go na podłodze, gdzie gazety i farby były rozłożone.

Kilka dni później, ich mały dom był w końcu umeblowany. Harry zadzwonił do reszty chłopaków i zaprosił ich, potem nastąpiła noc i ich piątka była w komplecie i nic innego nie pochodziło z domu, tylko śmiech emanował od czwórki jego najlepszych przyjaciół, i zgodził się z tym co powiedział Louis kilka dni temu.

Zrobiłby to wszystko jeszcze raz, był Harrym Stylesem, o którym świat myślał, że go zna, tak długo jak na samym końcu wszystko byłoby jak teraz. On i Louis, na końcu żwirowej drogi.

Ale jego wspominanie starych dni zostało zatrzymane przez nagłą prawdę: Louisa już tu nie ma. I ponownie czuje znajomą pustkę.

Minął prawie rok odkąd odszedł, i może tak, z Harrym było w porządku, ale nigdy nie było okej. I zastanawiał się dlaczego nigdy nie zauważył, albo może zauważył, ale dlaczego nigdy nie przywiązał do tego uwagi? Jak nie zauważył, że Louis powoli wyślizgiwał mu się?

Bierze ostatni łyk kawy i wraca do środka domu. To zawsze bolało, gdy wchodził do środka. Wspomnienia – wspomnienia tak piękne, że go nękały. Ich dwójka oglądająca telewizję, pomagająca sobie myć naczynia, zimne noce z ich ciałami przyciśniętymi razem, wczesne poranki z kawą i książkami w ich rękach, uczucie, że był cały dzięki Louisowi będącemu tutaj, i uczucie, że był pusty bez niego tutaj.

To było wskazanie, gdy dom wydawał się zbyt straszny do zniesienia, więc starał się uciec. Ale kiedy zdawał sobie sprawę z tego, że Louis nie będzie nigdzie indziej również, wracał do środka. Ból i wspomnienia były lepsze niż całkowity brak Louisa.

- Jesteś niesprawiedliwy. - mówi nagle na cały głos. Dom był pusty i cichy; taki jak zawsze. - To dla ciebie o wiele łatwiejsze, bo nie wiesz nic! Podczas, gdy ja utknąłem tu i wiem wszystko. Wiem o nas i to boli!

Były momenty, gdy czuł, że nie zniesie już tego, nie poradzi sobie z ciszą w domu, podczas gdy był on wypełniony śmiechem Louisa. Chłopcy byli tu dla niego, czasami jest to Liam, czasami Niall, i Zayn starał się przychodzić, ale Harry uderzył go w twarz. Ale to nie było wystarczające.

Wie, że nie może winić Louisa. Nie może też winić siebie. Jak może nie być nikogo do obwinienia? Harry myślał, że byłoby łatwiej, gdyby był ktoś lub coś, na czym można wyładować swoje emocje. Genetyka, prawdopodobnie? Czy może było to przeznaczenie? Chciał kogoś, na kogo może krzyknąć, coś w co może uderzyć. Ale nie ma nic. Jest tylko wielka pustka i wspomnienia unoszące się i tłukące szkło i jego połamane kawałki.

Kiedy to się zaczęło? I jak tego nie zauważył?

Louis zawsze był zapominalski. Pamięta spotkanie go właśnie przez to.

- Oops, wybacz, zapomniałem czegoś. - usłyszał kogoś mówiącego. Odwrócił się i po raz pierwszy niebieski spotkał zielony. I w jakiś sposób, z niejasnością młodzieży i znajomą czułością do czegoś pięknego, wszystko o czym mógł myśleć to niekończące się przestworze wieczności. Tak, ujrzał wieczność po raz pierwszy, gdy go zobaczył.

- Hi. - powiedział, uśmiechając się.

- Lubię twoje loki. - wypaplał Louis.

Zachichotał, po czym zarumienił się, bo chichotał jak dziewczyna, ale Louis również zachichotał i wkrótce oboje chichotali z czerwonymi twarzami. I przyrzekał, że zobaczył słońce wschodzące z Louisa.

Tak, Louis był jego słoneczkiem. Zawsze był i nadal jest. Ale jego słońce odeszło.

I odszedł, bo był zapominalski.

- Ma Alzheimera. Nieprawidłowe białko zatkało żyły w mózgu, wpływając na komórki mózgu…

Alzheimer. Wszystko co doktor powiedział wyciszyło się po tym słowie. Słyszał o tym, mało o tym wiedział, ale nieważne czy wiedział dużo czy mało – to nie miało znaczenia, ponieważ Louis zapominał rzeczy. Louis zapomni o wszystkim. Zespole, rodzinie, nawet o nim.

Pamięta siebie zakrywającego uszy, gdy doktor nadal używał terminów, których nie rozumiał. Drżąc, przeskanował wszystkie wspomnienia, czekając aż rzeczy nabiorą sensu. Mógł powiedzieć sobie, że Louis był zapominalski, gdy tak naprawdę Louis zapominał.

- Czasem nie mogę znaleźć drogi do domu. - powiedział mu Louis pewnego razu. Zaśmiał się, ponieważ Louis był zapominalski. Chłopak rzucił w niego poduszką za śmianie się, a on przeprosił, więc na tym się skończyło.

- Skarbie, jaki jest numer Zayna? Myślę, że wpisuję złe numery. - usłyszał go krzyczącego pewnego poranka, gdy brał prysznic.

Harry zmarszczył czoło, ponieważ to było dziwne. Chłopak dzwoni do chłopców cztery razy w tygodniu, więc nie ma mowy, żeby tego zapomniał. Nie martwił się założeniem ręcznika i w pośpiechu poszedł do niego, ale Louis już rozmawiał z kimś przez telefon, jego małe palce zawijały się o kabel telefonu, a zuchwały uśmieszek malował się na jego buzi. Harry myślał, że chłopak grał w gry i zdołał zadzwonić do Zayna tak czy siak. Ale czy tak było naprawdę?

Pamięta również ich młodsze lata, gdy śpiewali na scenie i Louis zapominał tekstu. Louis zapomina o mnóstwie małych rzeczy, a on i reszta chłopaków znajdowali to jako śmieszne. Słodkie nawet, ponieważ nigdy nie myśleli, że doprowadzi to do tego.

Dwie noce pod rząd Louis wrócił późno z pracy i żartobliwie powiedział, że się zgubił. Czy na pewno żartował? Następnego dnia wyglądał na zdezorientowanego. I był smutny, Harry to wiedział. Ale to był jego Louis i Louis nigdy nie powie niczego, co sprawi, że będzie płakał.

- Możesz dla mnie zaśpiewać? - spytał go Louis pewnej nocy, z ciałem rozciągniętym na kanapie i brodą na miękkiej poduszce. Wyglądał spokojnie i pięknie, oczywiście. Zawsze taki był, pomyślał Harry.

Uśmiechnął się i powolnie zdjął jego okulary. - Oczywiście, skarbie. Podaj mi tytuł.

- Chcę usłyszeć piosenkę, o której powiedziałeś, że napisałeś ją dla mnie.

Harry uniósł brew; pamiętał ten czas, gdy piosenka wyciekła i Louis usłyszał ją po raz pierwszy. Myślał, że Louis będzie szczęśliwy, ponieważ napisał dla niego piosenkę, ale nie był. - Ale powiedziałeś, że ci się nie podoba.

- Nie spodobała mi się dlatego, bo powiedziałeś, że jest dla mnie i w tej piosence praktycznie błagałeś mnie, żebym cię nie opuszczał. Nigdy bym tego nie zrobił, Hazz. Nienawidziłem myśli, że uważałeś, że mógłbym.

Zrobiło mu się ciepło w sercu na te słowa. Oczywiście, Louis nie odejdzie. To on był tym słabym, tamtego czasu. Więc zastanawiał się czy było możliwe pokochać tego chłopaka jeszcze bardziej, niż już to robił. - Tytuł, w takim razie. Podaj mi tytuł. - wyzwał go.

Ale Louis nie odpowiedział. Widział jak myślał, starał się myśleć nad tytułem, ale może nie myślał nad nim w ogóle. Harry miał nadzieję na koniec, ponieważ wyobrażanie sobie sposobu, w jaki Louis walczył z zebraniem swoich wspomnień, sprawiało, że jego serce bolało. I zamiast tego, Louis zaczął płakać.

Podbiegł do niego i zebrał jego twarz w swoje dłonie i wielokrotnie pytał co było nie tak. Louis nie przestawał płakać i wkrótce Harry również płakał. Więc zaśpiewał.

I’ll keep my eyes wide open.

Ale teraz zdał sobie sprawę z tego, że nie trzymał oczu szeroko otwartych. Ponieważ Louis powoli odpływał i on tego nie zauważył.

Następnego dnia po tej nocy, Louis wstał wcześnie do pracy. Łącznie ich konta bankowe zawierały już zabezpieczenie na całe życie (i prawdę mówiąc nawet na następne), ale nadal oboje zdecydowali się robić coś podczas życia razem. Louis pracował jako nauczyciel wolontariusz w domu dziecka, a Harry kontynuował naukę.

Pierwszą rzeczą, którą Harry zauważył tego ranka było to, że kuchnia była ruiną. Wyglądała, jakby znalazły się w niej krasnoludki, które zdecydowały wyrzucić warzywa, mąkę i jajka na siebie. Uśmiechnął się pomimo tego, ponieważ Louis mył coś w zlewie, odwrócony plecami, a fartuch był związany cale nad jego talią. Śniadanie stało już podane na stole, a pojemnik na kanapki był przygotowany.

- Chciałem przygotować coś dobrego, ale wiesz jak zły jestem w tych rzeczach. - wyjaśnił Louis, rumieniąc się. - Więc po prostu usmażyłem hot dogi, klopsy i zupę na twój lunch. Obiecuję, że ugotuję coś lepszego jutro.

Nie dbał o to. Po prostu wiedział, że musi pocałować Louisa, więc to zrobił. - Harry Styles dostaje hot dogi i klopsy na śniadanie i lunch?

Louis zaśmiał się i odepchnął go, ale on wzmocnił uścisk na talii i trzymał go blisko. - Ha. Jesteś tak właściwie wielkim szczęściarzem, Curly. Louis Tomlinson nosi fartuch i wstaje wcześnie tylko po to, żeby coś dla ciebie ugotować. Szczęściarz.

Harry uśmiechnął się i pocałował go ponownie. - Tak, rzeczywiście jestem szczęściarzem.

Ten dzień był dla niego bardzo ważny, ponieważ była to ustna obrona pracy dyplomowej, nad którą pracował mnóstwo nocy. To była formalna uroczystość, więc musiał ubrać garnitur. Louis pomógł mu uporać się z krawatem i byli tak blisko siebie, że Harry nie mógł przestać obdarowywać jego usta mnóstwem pocałunków.

- Jeśli nie przestaniesz tego robić nigdy z tym nie skończę. - zachichotał Louis.

- Nie mam nic przeciwko. Mogę robić to przez cały dzień. Oprócz tego, że nie mogę się spóźnić.

Widział jak Louis przytakuje, bardzo posłusznie, i to było słodkie, ale jednocześnie złe. To było złe, ponieważ Louis patrzył w dół i nie spotykał jego oczu. Nigdy tego nie robił.

- Skarbie… - zaczął, ale Louis pomału otoczył swoje krótkie ręce dookoła niego i ułożył głowę na jego ramionach.

- Pamiętasz, gdy… - Louis zatrzymał się i Harry mógł powiedzieć, że przeszukiwał swoje wspomnienia, tylko wtedy nie wiedział, że Louis zaczynał zapominać. - Pamiętasz, gdy zwykliśmy ubierać te garnitury, gdy śpiewaliśmy na scenie? I skradałem ci te małe spojrzenia, bo wyglądałeś tak przystojnie. I chciałem powiedzieć światu, że jesteś mój i nienawidziłem faktu, że nie mogłem tego zrobić.

- Skradałem ci spojrzenia z tego samego powodu, skarbie. Ale teraz jest okej, to już tylko wspomnienia. Jesteśmy tutaj, ty i ja.

Louis przytulił go jeszcze mocniej. - Wspomnienia są ważne. - Jego głos był taki słaby, że coś w żołądku Harry'ego się przewróciło.

- Hej, co powiedział doktor? - spytał, wsadzając nos we włosy Louisa.

Louis ponownie go przytulił i Harry pomyślał, że może usłyszał jak pociągał nosem. - Idę dzisiaj. Biorę wolne z pracy.

Podczas lunchu usiadł ze znajomymi z klasy, którzy docinali mu za posiadanie w domu kogoś, kto gotuje dla niego.

- Rzeczywiście jestem szczęściarzem. - powiedział im i uśmiechał się tak szeroko, że jego policzki bolały.

- Więc co dla ciebie ugotował? - spytał jeden z nich.

Otworzył jeden z pojemników, w którym wiedział, że będzie ryż. - Powiedział, że to tylko hot dogi i klopsy. - zatrzymał się, gdy miał problem z otworzeniem drugiego pojemnika. - Uczy się gotować, wiecie, i…

Serce Harry'ego opadło. To było tylko kolejny ryż. Louis zapakował mu dwa pojemniki ryżu.

Przy normalnej okazji, Harry zacząłby się śmiać. Był zapominalski, tak, ale nagle zaczęło mu dzwonić w uszach. Dzwoniło tak głośno, że wszystko wydawało się wyciszyć i jedyne co mógł usłyszeć to jego własny umysł, pytający: jak możesz nie wiedzieć?

Jego znajomi się śmiali, ale to nie miało znaczenia. Znalazł siebie, biegnącego na zewnątrz, z zawrotami głowy i głową ciężką od myśli.

To był również ten sam dzień, w którym poszedł do lekarza i dowiedział się o stanie Louisa.

- Byłem pewien, że przyczyną jest w dużym stopniu genetyka. I Louis również to potwierdził, jego wujek umarł na tę samą przypadłość. - Doktor kontynuował po tym jak Harry zaczął płakać. - To bardzo rzadki przypadek, w szczególności w wieku 27 lat.

Rzadki przypadek. To prawie śmieszne, pomyślał. Spotkanie swojej bratniej duszy w łazience i bycie w tym samym zespole to również rzadki przypadek. Ich miłość, ich odwaga, ich cierpliwość, one też są rzadkie. Wygląda na to, że rzadkie przypadki lubią zdarzać się pomiędzy ich dwójką. Zbieg okoliczności, możliwe? Czy przeznaczenie od samego początku?

Harry schował twarz w dłonie. - Więc co się z nim stanie?

- Umysłowa śmierć nastąpi przez fizyczną. Leki pomogą to spowolnić, ale tylko tyle można zrobić.

- Operacja?

Doktor potrząsnął głową. - Przepraszam. Lepiej jeśli wasza dwójka przygotuje się na nieuniknione.

Gdy nic nie odpowiedział, doktor spytał go ponownie. - Czy on nadal pracuje?

Spojrzał na niego i przytaknął. - Już doradziłem mu, żeby rzucił pracę najszybciej jak to możliwe. Choroba rozwija się bardzo szybko. Wkrótce nie będzie zdolny pisać albo odpowiadać na telefonie, organizacja będzie bardzo trudna. Następuje utrata wspomnień, ograniczone myślenie, dezorientacja, zmiany w osobowości i humorze. Zapomni o wszystkim, nawet o sobie. Wszystkie jego wspomnienia znikną kompletnie.

- Żadnych szans na powrót? - pociągnął nosem Harry.

- Mogą być jakieś epizody, ale nikt nie może powiedzieć kiedy i na jak długo. Dzień, może, maksymalnie. Ale to byłoby rzadkie.

Harry wstał albo przynajmniej starał się, ponieważ jego kolana były miękkie. Nie podziękował doktorowi, coś bardzo mu się w nim nie spodobało, ale dlaczego powinien podziękować osobie, która powiedziała mu z twarzą niewyrażającą żadnych emocji, że Louis stanie się zniedołężniały.

Gdy wyszedł z kliniki, więcej myśli nawiedziło jego głowę. Zastanawiał się jak Louis zareagował, gdy pierwszy raz o tym usłyszał. Zastanawiał się co myślał. Czy płakał?

Podniósł dłoń i przyłożył ją do buzi, gdy starał się powstrzymać przed zawodzeniem.

I wtedy go zobaczył. Louis szedł pomału ku niemu, przybierając wyraz twarzy, którego nie chciałby już nigdy zobaczyć.

Co powinien powiedzieć? Co powinien zrobić?

Przywołał niezliczoną ilość razy, gdy czuł się, jakby czas się zatrzymał i te, gdy marzył, żeby tak naprawdę się stało. W momencie, gdy zdał sobie sprawę, że Louis go zauważył, marzył o tym, żeby czas się zatrzymał, aby mógł wykraść siebie stamtąd; ponieważ wiedział, że nie jest gotowy stanąć z nim twarzą w twarz. Mógłby myśleć o słowach nadających się do wypowiedzenia, ale żadne takie nie istnieją. Mógłby się ogarnąć, postarać się być silnym, ponieważ Louis jest jedynym, który go potrzebuje.

Ale nie może tego zrobić, a czas nie mógł się zatrzymać. Harry nie wytrzymał i Louis – oh, twarz Louisa wtedy była jak ze snu. To było jak ujrzenie pięknego, renesansowego portretu skruszonego w cudowny bałagan, i jeszcze, z ostrymi rysami twarzy oraz i zielonymi oczami, nadal wyglądał zniewalająco pięknie.

Harry podbiegł, gdy utulił Louisa w swoich ramionach.

- Więc wiesz. - powiedział Louis pomiędzy szlochami, z twarzą zakopaną w rękach Harry'ego. - Że mam zaburzenia pamięci.

Harry przegryzł wargi, gdy starał się ukryć swój płacz. - Będzie dobrze.

I po raz pierwszy, nieważne ile razy wcześniej wypowiadali te słowa do siebie, po tym wszystkim co przeszli, wydawało się, że nie będzie.

Wschód słońca zaczął sączyć się przez zasłony. Harry idzie ku nim i gdy je odsłania zamyka oczy, rozkoszując się uczuciem porannego słońca dotykającego jego skórę.

Zawsze tak było, pomyślał Harry. Wszystko jest tak nostalgiczne. Nigdy nie był szczęśliwy odkąd odszedł Louis, ale nie spędzał nocy zalewając smutki w alkoholu, mimo że tego chciał. W niektóre noce chciał zatracić się w otchłani niekończących się myśli i zboczyć ze ścieżki rzeczywistości, gdzie Louisa nie ma i zapomniał o nim, ale on obiecał Louisowi, że nie zapomni.

- Zapamiętam to wszystko za ciebie. - powiedział mu, kiedy Louis był przestraszony i odpychał go. - To nie ma znaczenia, okej? Nie dbam o to czy obudzisz się pewnego ranka krzycząc, ponieważ będziesz myślał, że obok ciebie leży nieznajomy; zapamiętam to za ciebie, bo chcę spędzić cały dzień trzymając cię w moich ramionach, póki nie będziesz pewien, że nie jestem nieznajomym.

Ale Louis stał się jeszcze bardziej zły po usłyszeniu tego. - Najwyraźniej tego nie rozumiesz, to nie tylko wspomnienia! Niedługo stracę kontrolę nad moim pęcherzem, a potem nad moim własnym ciałem, Harry. Chcesz spędzić resztę swojego życia będąc nieszczęśliwym i czyszcząc moje gówna każdego dnia? Może tego chcesz, ale ja ci nie pozwolę. Więc po prostu to zakończmy. - Louis wziął swoje rzeczy i podszedł do drzwi.

- Tak, chcę tego! - Harry krzyknął na niego, nie dlatego, że był zły, ale dlatego, że Louis go opuszczał i jeśli to zrobi, nie wiedziałby co ze sobą zrobić. - Chcę czyścić twój tyłek każdego dnia, tak długo jak następnego poranka obudzę się z tobą przy swoim boku! Jesteś jedynym, który tego nie rozumie. Kocham cię, Lou. Jesteś częścią mnie. Jeśli mnie opuścisz, część mnie również zniknie. Jaki jest sens życia?

Louis zatrzymał się, wraz z ciszą, która trwała jak wieczność dla Harry'ego. Wiatr wył na zewnątrz sprawiając, że zasłony się kołysały. Było czuć samotność i Harry wiedział, że jeśli Louis odejdzie, tak będzie przez cały czas. Wszędzie cisza. Więc nie, Harry nie pozwoli Louisowi odejść.

- Co jeśli to byłbym ja? Co jeśli to ja miałbym zaburzenia pamięci? Pozwoliłbyś mi odejść? - zapytał, robiąc małe kroki w stronę Louisa. Sięgnął po niego delikatnie przyciągając go do siebie, gdy przytulał go od tyłu.

- Nie. - wychrypiał Louis. - Nie pozwolę.

I Harry zrozumiał.

Odsłania zasłony, gdy słyszy odgłos zgrzytania na zewnątrz. To nie było głośne, więc natychmiast wiedział, że to dostawca, który roznosi listy poprzez miasteczko na swoim rowerze. To nie może być ich rachunek, pomyślał Harry. Zrobił opłaty dwa tygodnie temu.

Harry idzie do drzwi i otwiera je, zanim mężczyzna może zapukać.

- Dobry, proszę pana. - pozdrawia radośnie mężczyzna i Harry oddaje uśmiech. Podaje mu list.

To było rzeczywiście zaadresowane do niego. Ale sposób w jaki jego imię było napisane, znajome zawijasy i niemal nieczytelne pismo, sprawiły, że Harry skomlał. To nie było zwykłe skomlenie, to był dźwięk zwierzęcia złapanego w sidła.

- Wszystko dobrze, proszę pana? - spytał mężczyzna. Harry go ignoruje, chciał tylko podziękować, ale gula w jego gardle mu to uniemożliwia. Delikatnie zamyka drzwi i opiera się o nie, jego kolana są słabe, gdy osuwa się na podłogę.

To było pismo Louisa.

Dźwięk darcia papieru, gdy Harry otwiera kopertę jest jedynym dźwiękiem, jaki można usłyszeć w pustym domu, mimo że Harry może również usłyszeć bicie swojego serca. Louis napisał do niego list. Jak?


Zalał się łzami. To było tak podobne do Louisa i mógł niemal usłyszeć jego głos, nazywający go tak. Tak bardzo za tym tęskni.

Nagle pamiętam o wszystkim. X-factor, trasy, nasz dom… wszystko. Nie wiem jak długo to potrwa, więc piszę to najszybciej jak mogę. Musisz być dumny; obudziłem się z bardzo długiego snu i jesteś pierwszą osobą, do której chciałem napisać. Szczęściarz.

Nasz trzeci album to Midnight Memories, wersja deluxe ma 18 kawałków i pomogłem napisać więc niż 14 z nich.

Pojechaliśmy do Ghany w 2012, jeden z najlepszych dni mojego życia, jako część udziału w Comic Relief i zamiast wydawania pieniędzy podczas robienia teledysku do One Way or Another, ofiarowaliśmy je fundacji.

Nasze pierwsze słowa wypowiedziane do siebie to ‘oops’ i 'hi’, i spotkaliśmy się w łazience w X-Factorze. Nienawidziłem tatuaży, ale odkąd był to jedyny sposób na pozwolenie światu dowiedzieć się o tym, że należymy do siebie bez prawdziwego mówienia o tym, obydwoje zrobiliśmy sobie pasujące.

Mam się dobrze. Włosy Nialla tak naprawdę nie są blond, farbuje je. Widzisz? Naprawdę mam się dobrze. Nie musisz się o mnie martwić.

Harry próbował stłamsić śmiech pomiędzy szlochami.

Teraz możesz o mnie zapomnieć, więc możemy pójść dalej. Bądź z kimś miłym i bądź szczęśliwy. (Po prostu, tylko nie z Nickiem Grimshawem, okej? Nadal nienawidzę gościa.)

I nie płacz! Nie wyglądasz dobrze. Przypominasz mokrą fokę.

Byłeś dobrym mężem, Harry, musisz to wiedzieć. Będę cię kochać przez wieczność. Nie zapomnij o tym.

Nie staraj się mnie znaleźć,


Płacz Harry'ego staje się jeszcze głośniejszy, łzy zalewają jego oczy. Ściska list blisko swojego serca i przegryza dłoń, starając się nie krzyczeć.

- Tęsknię za tobą, głupcze. - chciał powiedzieć. Boże, tak bardzo za nim tęskni, że chce umrzeć.

Nagle, myśl pojawiła się w jego głowie.

W pośpiechu wziął kopertę i odwrócił ją. Nie było adresu zwrotnego, ale znaczek mówił, że list pochodził z domu opieki, dwa miasta dalej.

I nagle coś kliknęło. Ile domów opieki jest w tym mieście? Pięć? Siedem? Nie dbał o to. Wziął kluczki i poszedł do samochodu.

Z wystarczającą pomocą od kilka osób, które znał, dowiedział się, że było tam sześć domów opieki.  Potrzebował go zobaczyć, nie, potrzebował go. Potrzebował być z Louisem tak długo jak żyje, albo jego życie będzie bezsensowne.

Wiatr rozwiał jego loki, gdy parkował swój samochód przy Domu Opieki St. Cristina. Jego serce bije jak oszalałe przez myśl, że zobaczy Louisa ponownie. Spojrzał na siebie w lusterku, upewniając się, że jest wystarczająco przystojny. Tak, pomyślał, jeśli Louis o nim zapomniał, sprawi, że znów się w nim zakocha. Rozmawiali o tym wcześniej.

- Jak bardzo jesteś pewien, że ponownie się w tobie zakocham? - zadrwił Louis, gdy siedzieli pewnego popołudnia na ganku.

- Mam reputacje za bycie nieodparcie czarującym. - odparł. - I poza tym, sam powiedziałeś, że miałem cię, gdy pierwszy raz się uśmiechnąłem. Zamierzam być po prostu błyszczącymi dołeczkami przez cały czas.

- Serio? - zachichotał Louis. - Sława naprawdę uderzyła ci do tej lokowanej główki, Styles.

To było w tym czasie, gdy Louis postanowił, że musi powiedzieć chłopcom i rodzinie o jego stanie, więc zadzwonili po nich.

Chciał ponownie przemówić, ale przyjechał samochód. Harry natychmiastowo zobaczył Zayna na miejscu kierowcy z Liamem siedzącym obok niego; oboje mieli poważne twarze. Drzwi się otworzyły i Niall wszedł do środka.

Na początku Niall po prostu się na nich patrzył, jego wyraz twarzy był nie do odczytania. Niall nie powinien płakać, pomyślał Harry. W innym przypadku on też zacznie.

- EYYY! - twarz Nialla zmieniła się ogromny uśmiech. - Horan jest tutaj!

Harry zaśmiał się i wstał, obejmując go. - Dzięki za nie płakanie. - wyszeptał. Niall przytaknął i potarł jego plecy. Gdy Zayn i Liam wychodzili z samochodu, Harry odwrócił się do Louisa. Chłopak nie poruszył się ze swojego miejsca i wyglądał na zdezorientowanego. Jego żołądek skurczył się.

- Kim, do cholery, jesteś?! - spytał Louis, patrząc prosto na Nialla.

Ich uśmiechy natychmiastowo opadły, a wargi Nialla zaczęły drżeć. - Ja. Ja jestem…

Chwilę zanim Niall zaczął płakać, Louis wybuchł śmiechem. - Żartowałem! Jak mógłbym zapomnieć o tym Irlandczyku!

Rzucił się na Nialla, który przytulił go i westchnął z ulgą. Harry również westchnął. - Nieśmieszne, stary, nieśmieszne.

Zayn i Liam przyszli do nich i Harry był szczęśliwy, że uśmiechali się, gdy przytulili Louisa. Przynajmniej to nie było tak dramatyczne, jak to sobie wyobrażał. Ta część nastąpiła chwilę później, gdy Louis powiedział – Przeżyłem najlepszy czas mojego życia z wami wszystkimi. Proszę, pamiętajcie o tym.

Rodzina Louisa przybyła następnego dnia, by wziąć go, ale to nie tak, że Harry by im na to pozwolił.

- Musicie mnie najpierw zabić, zanim weźmiecie go z dala ode mnie. - wrzasnął na nich Harry.

- Harry, widziałam jak mój brat żył. Mój syn może wyglądać teraz dobrze, ale będzie gorzej. Nadal jesteś młody, proszę. - błagała go Anne.

- Proszę, odejdź. - powiedział jej Harry. - On zostaje ze mną.

Nagle, Louis wyszedł z ich pokoju, tego wyraz twarzy był bardziej zdezorientowany niż kiedykolwiek wcześniej. Harry marzył, żeby jego rodzina przyszła w inny dzień, ponieważ to nie był dobry dzień dla Louisa.

- Lou – zapłakała Anne – Jesteś…

Harry spojrzał na niego, a jego serce opadło. Spodnie Louisa były mokre. Harry podbiegł do niego i wprowadził go ponownie do środka. Starał się zatrzymać swoje łzy, gdy ściągał swoją kurtkę i zaczął czyścić stopy Louisa.

- Dlaczego ciągle płaczesz? Nie możemy wyjść na scenę, jeśli nie przestaniesz płakać. - usłyszał go mówiącego.

Rzeczywiście, z Louisem było coraz gorzej. Były dni, gdy był wściekły na zarząd mówiąc, że byli tylko pijawkami, chcącymi ich pieniądze. W niektóre dni krzyczał na Harry'ego, mówiąc mu, że chce wrócić do Manchesteru. Były noce, gdy Harry budził się, a Louisa nie było obok niego. Znajdował go w ich kuchni, starającego się gotować. Albo na kanapie, piszącego teksty. Szukał chłopaków, pytając dlaczego nie przychodzą. Niektórymi dniami był zły na Harry'ego za nie ćwiczenie.

- Najpierw zapomni najświeższe wydarzenia. - powiedział im lekarz.

To było trudne, przyznał Harry. Ale naprawdę, było w porządku. Było tak, nawet mimo myśli, że stan umysłu Louisa się pogarszał, bo on był jego tymczasowym lekiem. Za każdym razem, gdy Louis miał ataki paniki albo zmiany nastrojów on był tam, żeby go uspokoić i Louis zawsze to robił. Więc nawet jeśli Louis wyślizgiwał się światu, nawet mimo tego, że był często zdezorientowany i speszony, Harry był tam zawsze, żeby go poprowadzić i Louis mu na to pozwalał.

Ponieważ on jest Harrym – Louisa Harrym. Więc nawet jeśli każdego dnia Louisa jest statkiem, który odpływa coraz dalej i dalej, Harry jest jego kompasem. I dla Harry'ego to jest uspokajająco wystarczające.

Tak jest, dopóki Louis nie zaczyna zapominać również o Harrym.

- Masz urocze loki. - mówi mu pewnego ranka. - Jestem Louis.

I Harry nie może przestać płakać.

To stało się trochę trudniejsze po tej sytuacji. Odkąd Louis go nie rozpoznawał, Harry stał się nieznajomym w każdym aspekcie. Louis często na niego krzyczał, nazywał go imionami i szukał swojej mamy, swoich sióstr i nawet swojego najlepszego przyjaciela, Stana.

- Dlaczego trzymasz mnie w tym okropnym miejscu? Zaprowadź mnie do domu! - krzyczał, z płonącymi z wściekłości oczami. Harry obawiał się tego najbardziej; dnia, w którym już nie zdoła rozpoznać oczu Louisa.

- Odejdź ode mnie! - wrzeszczał Louis, trzymając w dłoniach nóż i kierując nim w Harry'ego.

- Lou, uspokój się. To ja! - krzyknął zdesperowany Harry. Wyrzucił ręce w powietrze i zbliżył się do niego. Na moment zapomniał, że Louis już go nie zna. Albo może, nie znał. Był zdesperowany tego dnia.

Nie, powiedział sobie. Louis nie może zniknąć. Nadal tu jest. Jest gdzieś tutaj. Mogę go sprowadzić  z powrotem.

- Nie znam cię! Wynoś się! - krzyknął Louis, ale Harry podszedł bliżej. Złapał dłoń Louis, tę, która trzymała nóż i przez chwilę się szarpali, zanim Louis przypadkowo nie naciął ramienia Harry'ego.

Gdy Louis zobaczył krew, upuścił nóż, a jego twarzy wykrzywiła się, gdy ujrzał krwawiącego Harry'ego. - Przepraszam. - wyszlochał. - Kim jesteś?

- Jestem… Jestem… Jestem twoim najlepszym przyjacielem. - odpowiedział.

Gdy twarz Louis złagodniała i chłopak uśmiechnął się, Harry poczuł się podbudowany. To był dziwny uśmieszek, ale radosny. To był sposób, w jaki uśmiechał się podczas X-Factora i Leeds.

- Stan? - Louis podbiegł do niego i zgarnął jego twarz w swoje dłonie. - Stan… Chcę wrócić do domu. Tęsknię za moją rodziną. Proszę, zabierz mnie do domu.

Mógł poczuć ból w ręce, Harry to wiedział, ale nagle zdrętwiał przez palący ból w jego sercu. Na chwilę uciekł myślami, że Louis pamiętał go, gdy nadal byli przyjaciółmi, ale to nie było to, po tym wszystkim.

Stan i Louis stali się kimś więcej niż przyjaciółmi, wiedział o tym. Wiedział o tym, ponieważ Louis powiedział mu lata temu.

I po raz pierwszy, Harry pragnął, aby Louis go pamiętał; po raz pierwszy pragnął, aby to wszystko nie było prawdą. Lekarz powiedział, że mogą nastąpić rzadkie przypadki, gdy będzie pamiętał o wszystkim. Czy to może stać się teraz? Harry miał nadzieję, żeby tak stało się teraz, więc miałby się czego przytrzymać. Mógł poczuć jak rozpada się każdego dnia. I potrzebował tylko jednego dnia, jednego idealnego dnia, aby znów poczuć jego Louisa. To byłoby wystarczające, żeby pomóc mu iść dalej.

Starał się zatrzymać swoje łzy i przytaknął. - Okej.

Louis oglądał go z rozmarzeniem, gdy czyścił jego ranę. Z jakiś powodów czuł ciepło, ponieważ tak to wszystko wcześniej wyglądało. Harry spojrzał na niego i chłopak uśmiechał się słodko, jeśli nie nieśmiało. To było jak bycie z dziewiętnastoletnim Louisem ponownie, z mnóstwem sekretnych spojrzeń i radosnych uśmiechów. Gdy oglądali telewizję po południu, Louis złapał go za dłoń i zaśmiał się wstydliwie.

Czuł się jakby był torturowany przez łaskotanie; był ból w fakcie, że Louis brał go za Stana, ale nie mógł nic na to poradzić, że znalazł w tym pewien rodzaj przystani, ponieważ znów czuł się kochany przez Louisa. To było dziwnie uspokajające, ponieważ przez ostatnie tygodnie Louis patrzył na niego jak na nieznajomego, a teraz są tutaj, gdzie Louis obdarowuje go nastoletnim zainteresowaniem.

Później tej nocy, Louis przytulał się z nim w łóżku. Chichotał przez cały czas i składał pocałunki na policzkach Harry'ego, gdy mówił o wymknięciu się po szkole i przytulaniu w jego pokoju.

- Kocham cię, Stan. - wyszeptał Louis, zamykając sennie oczy.

- Ja ciebie też. - odpowiedział Harry, z łzami spływającymi po jego policzkach.

To był ostatni raz, gdy wypowiedzieli te słowa do siebie i Harry nie był nawet pewien czy to było przeznaczone dla niego. Następny dzień był dniem, w którym Louis odszedł. Ten dzień był nadal idealnie widoczny w jego pamięci, ponieważ to był ostatni raz kiedy widział jego morskie, niebieskie oczy.

- Lou, zamierzam zrobić zakupy w mieście. Czy to będzie okej, jeśli zostawię cię tutaj? - To było głupie, zdecydował kilka dni później Harry. To było głupie zostawiać Louisa. Powinien poprosić kogoś, aby kupił potrzebne im rzeczy.

Louis siedział na krześle, spoglądając przez okno. Harry nigdy nie mógłby zapomnieć jak słońce oświetlało jego twarz tego dnia oraz sposobu w jaki się uśmiechnął. - Okej. Zostanę.

Wrócił dość późno, kilka godzin przed lunchem. Zakupy zajęły mu cztery godziny, ponieważ zdecydował się podwoić liczbę rzeczy, które miał kupić, żeby nie musieć wracać tam ponownie niedługo. Dom był cichy kiedy wrócił, obrzydliwie cichy.

- Skarbie? - krzyknął, a jego serce zaczęło bić szybko. Rozejrzał się; wszystko było takie same, dom nadal był pokryty karteczkami z instrukcjami jak odczytywać godzinę, numerami ważnych ludzi, łazienka w tę stronę, jedzenie jest tutaj, i kilkoma ich zdjęciami na ścianach.

Niemal wszystko było takie same, oprócz złożonej kartki na kuchennym blacie.


Przepraszam. Boże, tak mi przykro. Co ja zrobiłem? Jak mogę wziąć z powrotem cały ból, który ci przysporzyłem? Wszystko nagle mi się przypomniało, gdy wyszedłeś, i nie mam pojęcia jak długo to będzie trwać.

Pamiętam to wszystko, pamiętam twój płacz każdej nocy. Każdej nocy, dlaczego? Nie możesz żyć takim życiem, Harry. Nie możesz spędzić reszty swojego życia opiekując się mną. Dawno zniknąłem, powinieneś dać mi odejść w momencie, gdy przestałem cię rozpoznawać. Nigdy nie chciałem widzieć cię płaczącego albo w bólu. Ale zraniłem cię pieprzonym nożem z moich pieprzonych rąk. Gdy wprowadzałem się z tobą do tego domu, obiecałem, że zadbam o twoje szczęście, ale tylko sprawiam ci mnóstwo bólu. Sprawiam, że twoje życie jest okropne, Harry, nie możesz tego zauważyć?

Zeszłej nocy powiedziałem ci, że cie kocham, prawda? Nazwałem cię Stanem. Tak bardzo przepraszam, kochanie. Jest mi tak bardzo przykro. Nigdy nie chciałem cię zranić. Kocham ciebie i tylko ciebie. Wybrałem życie z tobą do końca mojego życia. Jesteś moim wszystkim, jeśli tylko mógłbym ci pokazać moje serce. Ono krzyczy twoje imię, Harry, tylko twoje. Jeśli jest tylko jedna rzecz, której nie chcę zapomnieć, to to, że cię kocham. Proszę, pamiętaj o tym.

Mam o wiele więcej do powiedzenia, ale boję się, że moje wspomnienia znowu znikną. Proszę, nie szukaj mnie, obiecaj mi to.

Kocham cię wiecznie i przepraszam.


Podczas gdy jego serce rozpadło się w kawałki, natychmiastowo chwycił telefon i wybrał numer, który był ostatnio wybierany.

- Halo?

To był Zayn. On zabrał Louisa.

- Przepraszam, stary, ale błagał mnie cholernie mocno. Powiedział, że nie chce cię już ranić.

To były jeden jedyny raz, gdy uderzył w twarz swojego najlepszego przyjaciela. Nieważne jak bardzo prosił, Zayn nigdy nie powiedział mu gdzie Louis jest.

Ale teraz wie. Trzeci dom opieki, do którego wszedł potwierdził, że Louis jest tutaj. Miejsce było piękne, umiejscowione blisko morza, gdzie wiatr wiał spokojnie, a drzewa wznosiły się ku sobie. Dziękował Zaynowi, że przynajmniej zabrał Louisa do miejsca takiego jak te.

Całe jego ciało trzęsie się, gdy pielęgniarka eskortuje go do pokoju Louisa. Nie wiedział co robić, nie wiedział co powiedzieć, ale potrzebuje go zobaczyć. Zastanawiał się jak chłopak zareaguje.

Jego żołądek się skręcił, gdy drzwi się otworzyły. Louisa nie było w środku, ale zauważył kogoś za białą firaną, siedzącego na balkonie. To był Louis, był tego pewien. Jego plecy były zbyt znajome.

Co powinien zrobić? Co powinien powiedzieć?

Wiatr zawiał, gdy odsłonił firanę, która oddzielała pokój od balkonu. Louis siedział na krześle, oglądając jak chmury pływają na otwartym niebie, a fale unoszą się na morzu.

Harry obserwuje jak chłopak odwraca się, gdy zauważa czyjąś obecność i Harry przywołuje niezliczoną ilość razy, gdy czuł się, jakby czas się zatrzymał i te, gdy marzył, żeby tak naprawdę się stało. Gdy Louis go zobaczył, poczuł, że czas się zatrzymał i zdał sobie sprawę z tego, że nie ma nic co mógłby zrobić, nie ma nic co mógłby powiedzieć. Gdy niebieski spotkał zielony i życie jeszcze raz nabrało sensu, wszystko o czym Harry mógł myśleć to wieczność.