mijn

a list of untranslatable words ☕️

cafuné - brazilian portuguese: the act of running one’s fingers, gently but deeply, through someone else’s hair
積ん読 (tsundoku) - japanese: the act of leaving a book unread after buying it, typically piled up together with other such unread books
木漏れ日 (komorebi) - japanese: sunlight filtering through the trees
mångata - swedish: the roadlike reflection of moonlight on water
verklempt - yiddish: a person who is too emotional to speak
liefdesverdriet - dutch: the heartache caused from an unrequited love and the mental pains one endures; the physical pain of depression
fika - swedish/finnish: gathering together to talk and take a break from everyday routines, usually drinking coffee and eating pastries
幽玄 (yūgen) - japanese: an indescribable sentiment, can only be described as a painful awareness of the mysterious beauty and human suffering
l'esprit de l'escalier - french: the moment one finally thinks of a witty remark, far too late, after the opportunity has passed
kilig - tagalog: the feeling of butterflies in your stomach, usually when something romantic or cute takes place
いるす (irusu) - japanese: pretending to be absent from home when someone is at the door
habseligkeiten - german: personal belongings, small treasures and property, which define our happiness and sentiments
nefelibata - portuguese: cloud walker; name given to the quixotic dreamers, they appear spacey, otherworldly, but intelligent
σοφρωσύνη (sophrosyne) - greek: self-control, balance, wisdom & grace;virtue that follows the aphorisms “nothing in excess” & “know thyself"
hiraeth - welsh: homesickness for a place which never even existed. Connotations of sadness, yearning, profound nostalgia and wistfulness
torpe - tagalog: being too shy to pursue amorous desires
waldeinsamkeit - german: the feeling of being alone in the woods
litost - czech: the humiliated despair we feel when someone accidentally reminds us, trough their accomplishment, of our inadequacies
dustsceawung - old english: contemplation of the fact that dust used to be other things - the walls of a city, a book, a great tree…
duende - spanish: the spirit of evocation; the mysterious power a work of art has to deeply move a person
gattara - italian: a woman, often old and lonely, who devotes herself to stray cats
tоска - russian: a sensation of great spiritual anguish, often without any specific cause, a longing with nothing to long for, nostalgia
φιλότιμο (philotimo) - greek: a complex array of virtues; expressed through acts of generosity & sacrifice w/o expecting anything in return 
gezellig - dutch: abstract sensation of individual well-being that one shares with others;cozy ambience, anything pleasant, homely, friendly

  • Hoi leven
Play

Hoi leven,

Je bent zo zwaar op mijn schouders en ik weet niet hoe ik jou draaglijker moet maken. Mensen zeggen altijd dat we moeten genieten van het leven en dat het leven mooi is, maar waarom zie ik dat niet? Waarom ervaar ik dat niet zo? Doe ik iets verkeerd?

In mijn geval gaat het leven altijd over anderen en niet over mezelf terwijl het juist over mezelf zou moeten gaan, want we leven immers voor onszelf.
Ik kan het nauwelijks over mijn hart verkrijgen dat ik voor mezelf kies of dat ik voor mezelf leef.

Het leven gaat over keuzes maken en zorgen dat je op het juiste pad blijft, ook al gaat dat met omwegen. Ik ben bang dat ik als ik een keuze maak het de verkeerde is, dus ik kies maar gewoon niet. Daarom sta ik al heel lang stil op een kruispunt op dat bewuste pad. Omringt met stemmen van anderen, omringt met paden die allemaal een andere richting op wijzen. Het leven blijft maar drukken op mijn schouders. Mijn schouders doen er zeer van.

Terwijl ik daar sta, schieten de levens van anderen aan mij voorbij. Ook die van de mensen die mij het liefst zouden willen meenemen, maar ik lijk onbereikbaar terwijl mijn binnenste blijft schreeuwen. Een onhoorbare schreeuw.

Sinds een hele tijd is alles een puinhoop en lijkt het leven nog zwaarder te drukken op mijn schouders en dat straalt door naar de rest van mijn lichaam. Het lichaam waar ik mee moet leven en het lichaam waar ik eindelijk mee kán leven.

Mensen zeggen tegen mij dat alles goed komt en dat ik moet blijven vechten. Vroeger vond ik het fijn om dat te horen, maar de laatste tijd lijk ik verbitterd over de positieve dingen die anderen hebben te melden over mijn leven. Van complimentjes moet ik huilen en lieve woordjes komen keihard binnen.

Terwijl mijn binnenste nog even blijft schreeuwen, probeer ik langzaam stappen te zetten. Het mag dan langzaam gaan, maar ook dan kom ik er wel.

Dag leven, ik zal iets van je proberen te maken.