mi druga

Kochać to także umieć się roz­stać. Umieć poz­wo­lić ko­muś odejść, na­wet jeśli darzy się go wiel­kim uczu­ciem. Miłość jest zap­rzecze­niem egoiz­mu, za­bor­czości, jest skiero­waniem się ku dru­giej oso­bie, jest prag­nieniem prze­de wszys­tkim jej szczęścia, cza­sem wbrew własnemu.
—  Vincent van Gogh
Pišem ti poslednji put
Ne zato što ne znam šta bih pisao
Već zato što više nema smisla.
Ako do sada nisi razumela, nikad nećeš.
Pišem tek da znaš da više neću pisati.
Možda odavno ne čitaš?
Možda si pre mene shvatila
Da mojim rečima nije mesto u tvojim očima?
Život mi je prošao u čekanju tebe
A jedino što sam od tebe imao
Bilo je ono što sam pisao.
Odavno bih prestao
Ali to bi bilo kao da sam digao ruku od tebe
Ne bih to sebi oprostio.
Čekao sam da nestaneš iz svega u čemu si bila
Da jedina žrtva mog ćutanja, ako je mora biti
Budem ja.
Pišem ti poslednji put.
Pišem kao da mi nećeš nedostajati
Kao da te se nikad neću setiti
Kao da nemam čega da se sećam
Kao da sam siguran da ću moći bez tebe
Kao da sam siguran da ću biti bez tebe
Kao da imam Bog zna šta da ti kažem
Kao da više nikad bez razloga, i bez tebe,
Neću zaplakati.
Pišem ti poslednji put
Da bih prvi put prećutao koliko si lepa
Koliko si života dala mom životu
Koliko ničeg osim tebe nije bilo
Koliko me je čak i tuga radovala
Jer je tvojom zaslugom odsela.
Pišem ti poslednji put
Da bih i ja znao da je poslednji.
Da shvatim da nemam ništa sa tobom
Kao što ništa bez tebe nisam imao.
Da stavim tačku na prazan list.
Kraj priče ipak ne znači i kraj sveta.
Prepoznat ćeš nas nekad u tuđim slovima
Ali to nećemo biti mi
To neka druga nekom drugom neće verovati na reč.
Pišem ti poslednji put
Da ne bude da sam te ostavio bez reči
Da ne bude da sam nestao bez traga
Da ne bude da nas nije bilo.
Pisat će ti drugi, al’ nećeš imati šta da čitaš.
Ovako se više ne piše, ovako se više ne čita

Pišem ti poslednji put

Pišem ti poslednji put,
ne zato što ne znam šta bih pisao,
već zato što nema smisla.
Ako do sada nisi razumela, nikad nećeš.
Pišem tek da znaš da više neću pisati.
Možda odavno ne čitaš?
Možda si pre mene shvatila
da mojim rečima nije mesto u tvojim očima?
Život mi je prošao u čekanju tebe,
a jedino što sam od tebe imao
bilo je ono što sam pisao.
Odavno bih prestao,
al’ bilo bi to kao da sam ruku na tebe digao,
ne bih to sebi oprostio.
Čekao sam da nestaneš iz svega u čemu si bila,
da jedina žrtva mog ćutanja, ako je mora biti, budem ja.

Pišem ti poslednji put,
pišem kao da mi nećeš nedostajati,
kao da te se nikad neću setiti,
kao da nemam čega da se sećam,
kao da sam siguran da ću moći bez tebe,
kao da sam siguran da ću biti bez tebe,
kao da imam bogznašta da kažem,
kao da nakon ovoga neću imati šta da kažem,
kao da nikad više bez razloga i bez tebe neću zaplakati,
kao da pišem presudu kojom te oslobađam
svog postojanja.

Pišem ti poslednji put,
da bih prvi put prećutao koliko si lepa,
koliko si života dala mom životu,
koliko ničeg osim tebe nije bilo,
koliko me je čak i tuga radovala,
jer je tvojom zaslugom odsela kod mene.

Pišem ti poslednji put,
da bih i ja znao da je poslednji,
da shvatim da nemam ništa s tobom,
kao što ništa bez tebe nisam imao,
da stavim tačku na prazan list.
Kraj priče ne znači da je opet kraj sveta.
Prepoznaćeš nas nekad u tuđim slovima,
ali to nećemo biti mi,
to neka druga nekom drugom neće verovati na reč.

Pišem ti poslednji put,
da ne bude da sam te ostavio bez reči,
da ne bude da sam nestao bez traga,
da ne bude da nas nije bilo.
Pisaće ti drugi, al’ nećeš imati šta da čitaš.
Ovako se više ne piše, ovako se više ne čita.

Potrzebne mi dużo motywacji,
druga osoba i zajęcie, które sprawi, że jest mi lepiej. Dużo muzyki, to też.
Chcę, żeby ktoś uważał, że jestem interesująca,
chcę intrygować.
Chcę przeczytać dużo książek,
skupić się na wnętrzu.
Chcę zrobić tyle rzeczy..
Kako su ljudi nesavršeni. U svemu. Ne mogu da žive sami, postoje samo kao jedna polovina. Drugu traže u ženi u drugom čovjeku u laži. Potrebna mi je ta druga polovina, a o njoj ništa ne znam. Drugi čovjek je zatvorena kutija i ništa iz njega neće izaći ako to on ne želi. Mi možemo da stojimo pred tajnom danima, ništa nam se neće otkriti. Nepotpuni smo a zatvoreni. Postali smo neprirodni, odvojili smo se od sebe kakvi smo bili nekad, ko zna kakvi, izgubili smo nevinost. Ljudi misle zlo jedan drugom. Trebali bi da se vratimo prirodi i njenoj čistoti. Postajao je neki filozof koji je to predlagao ljudima. Nisu ga poslušali.
—  Meša Selimović, (Ostrvo)

Czasem dzwonili do siebie, wysyłali SMS-y. Obydwaj grali równocześnie w kilka gier. Gra pierwsza nosiła tytuł “Coś mi nagle wypadło”. Gra druga nazywała się “Nic się nie stało”. Gra trzecia to “Strasznie mam dużo pracy”, a czwarta - “Może jutro się spotkamy”. Sporadycznie do głosu dochodziła także gra piąta: “Bardzo za tobą tęsknię.

- Ignacy Karpowicz "Ości”

i traje..

02:00
Ne mogu. Jučer je bilo mjesec dana da nisi više moj. Pustio si me. Rekli smo da će nam biti lakše. Tebi možda je. Meni nije. Bila sam dobro prvih tjedan dana. Uvjerila sam samu sebe da je sve kako treba biti. Ali što više vrijeme prolazi, to više razmišljam o tebi, nama i zajednički provedenom vremenu.
Kako sam bila nervozna prije svakog našeg izlaska, i uzbuđena. Popravljanje šminke, prijateljice me smiruju, jedna dobacuje četku za kosu, druga mi popravlja kosu, a ja nikog nisam ništa pitala. Tad sam osjetila stezanje u trbuhu od uzbuđenja i leptirića, a sad osjećam stezanje u trbuhu jer mi tako prokleto fališ. Jednostavno mi fališ i ne mogu si pomoći, štogod tko rekao. Trebaš mi.
Slušalice u ušima, tužne i nostalgične pjesme. Sjedim na krevetu skvrčena. Ispred mene je mobitel i na njemu otvorena naša slika dok vrtim kroz glavu sve uspomene. Ubrzano dišem u jastuk, suze mi klize niz obraz. Vrijeme ide, a meni je sve gore i gore svakim danom. Javila bih ti se i sve ispričala. To nije dobra ideja, ali svejedno bih to napravila, vjeruj mi da bih.
Samo kad bih bar znala razmišljaš li i ti o meni kroz dan jer ja pomislim na tebe čim se probudim, kroz dan previše puta, a na kraju dana, prije nego utonem u san, ti si mi zadnja pomisao.
Što da radim sad? Gdje je kraj ovome? Ima li netko tko će reći da postoji drugi izlaz bez čekanja da zacijelim i da te zaboravim? Trebam pomoć. I trebam tebe. Ne mogu.
02:11

Piję kawę i pale papierosa
jeden,
drugi,
trzeci…
Jestem tylko ja i mój samotny cień.
Idę
Zatrzymam się,
czuję jakbyś za mną szła.
Czekam już tak długo,
to nie Ty…
Szukam Cię już kolejną jesień…
Napiję się wódki, tylko to poprawi mi humor,
jedna butelka,
druga,
trzecia…
Pójdę tam…
Skręciłem w tą ciemną drogę, w której wszystko osowiałe,
a lampy przerażają ciemnością.
Wierzby stoją i płaczą przykute do ziemi.
Widzę Ciebie, jesteś coraz bliżej.
***
I znów jesteśmy razem…
—  M.Z
Illegally: rozdział 15 | by Ruth

Autor: Ruth

OPIS: Kiedy miałem 16 lat, poznałem mężczyznę o imieniu Harry. Jego uśmiech był taki cudowny, jego oczy zmysłowe. Obserwował mnie kompletnie nieświadomy, iż skradł moje serce swoim głębokim spojrzeniem. Jedynym problemem była różnica wieku. Harry miał dwadzieścia trzy lata, ja niedawno skończyłem szesnaście. Chloë powiedziała, że TO niezupełnie legalne. 

AU - One Direction nie istnieje

Ostrzeżenie: Sceny i słownictwo +18 (i tak tyle nie macie, ale ostrzegam). Tematyka homoseksualna; związek z nieletnim; tylko i wyłącznie fikcja. 

Od ruth: Podziękowania dla Messy za nowy banner ♥.

~*~

Keep reading

16 times

Autor: http://archiveofourown.org/works/1027509

Zgoda: Jest

Od tłumacza: Shot, który chciałam dodać już w zeszłym tygodniu, jednak wszechświat nie chciał ze mną współpracować. Ale wreszcie jest! Nie potrafię wyjaśnić czemu, ale strasznie mi się spodobał. Jest druga w nocy i pomimo tego, że sprawdzałam go kilkakrotnie mogą być jakiś błędy, więc z góry przepraszam. Piszcie co sądzicie, lajkujcie i reblogujcie. Enjoy! :) / Patka 

16 razy. 16 razy. 16 razy. 16 razy.

Niall przekręcił zamek w drzwiach frontowych dokładnie 16 razy, zawsze 16 razy, zanim ruszył w stronę sypialni, gdzie włączył i wyłączył światło, włączył i wyłączył, włączył i wyłączył, włączył i wyłączył. Zacisnął powieki i pociągnął za włosy w frustracji wciąż włączając i wyłączając światło, ponieważ jeden raz nie był wystarczający, tak samo pięć czy siedem.

Keep reading