My Story - Menigicocal Septicemia

It started a day or two before when I wasn't feeling well and my mum rung the doctors and they said it was just a chest infection then a couple days later got ill with meningococcal septicaemia type b and both my kidneys failed and I had no immune system, I passed out on my mums bedroom floor in February 2004 which means I was 5 and I was found by my brother who was 6 at the time and came up in a rash all over my body and I died over 3-4 times and I was in a coma for several weeks and then I woke up, I didn’t have any memories such as school friends and so on, I remembered my family but that’s it, I had a thing with my head where I thought I was younger than I was (in my head I was just reborn so I thought I was a baby) I wanted dummies and being fed, by this point I was underweight, and when I was in my coma, my mum got told I wouldn’t live, I’d have brain damage, they’d need to amputate an arm and a leg, that I would never walk again, my mum refused to have my limbs removed, so the head doctor said no and to let nature take its course and what comes off comes off, and so we did, many weeks later I had finally been able to drink and eat fully, I gained my apitite back and started building strength to speak move about and smile, I was still in imence pain as I had to be wrapped up in banadages all over as my skin started to go black and hard (caused by the septicaemia; which is blood poisoning) I had a whole in the back of my leg and you could even see my bone, when I was taken out of the ICU I had started to get more visitors such as cousins, family friends and so on, I also had a very low platelet count as my body has started to use all of them in my healing process, and I had to have blood transplants a lot which terrified me, I got better and better, I started eating sweets, and I had also had bald spots in my hair and they started to go back, I had some of my tubes removed for feeding and started to do it myself, I eventually got moved from a hospital in London to my home town hospital, and then I was eventually aloud home after weeks of recovery. When I was in hospital my whole family came together and redone my whole house and made it a lot better and put laminate flooring down so it wouldn’t gather germs like a carpet would and made my house a lot more maintainable and sanitary. I had to have nurses in and out atleast once a week for a check up but it was worth it! To be home with my family was amazing, I had my wheelchair service measure me for a wheelchair and then I was ready to go, I had physiotherapy and I was give excercises to do, and one day I was doing them with my sister and I was told to do one excercise where I lean on my hands and all of a sudden I stand up on my own two feet and start walking. It was a miracle. Then my sister shouted my mum and my mum and brother came running, my mum cried with so much joy and called my whole family round to witness my acheivements, and by this point nature had started to take its course and I had lost a majority of my toes and the actual soles of my feet, this had made things harder as my doctor said that you can’t walk without your big toes, I had also lost half of two fingers and the tips of two fingers and so I walked for the first time, and things got so much better, I started back at school and had loads more friends and my whole town were supporting me through all of this as well as my family and friends, I gradually managed to gain my ability to walk and move about more, and do things I got told would be impossible. Then I had to go see my surgeon who had told me my bones have retracted in my feet so they are an arch. So maybe a month or two later I was due an operation to have pins in my feet; through the bones and skin graphs to try and make my feel as easy as possible to walk with such as putting extra support where I needed it like where my toes had been and so on, and I had my pins in my feet for a while and then I had them taken out and again I started walking again, this time wasn’t as sudden as I had crutches but it still made a big difference, after this I was given physiotherapy and hydrotherapy, this was to help build up muscle and confidence, after this I had been in and out of hospital for check ups a lot, I had a operation due but I wasn’t ready for it just yet as I was told I will need these operations every 6 months of my life until I stop growing and even then that might not be the end of it, so many years later I had gained around 75% of my independence back and I had moved away from my home town and started a new school, with new people and who knew my name, not my story, this had made a big difference to my life as people could never really understand what was wrong with me, they just knew I used a wheelchair and crutches some times, and so I was bullied as I was and still am over weight, my walking can be amazing today but I can’t walk tomorrow, no one knows how it could be.. So I had random days with crutches and sometimes my wheelchair, and the first time it snowed I wasn’t aloud out as I have scarring everywhere on my body and if they were exposed to cold for too long they get dry and start to split and bleed which is painful! So snow is a big no no! And with weather change also comes scar change which means they can be tight and stuff or normal so its different, things change a lot with my body. When I was in year 5 I started to get a swollen lump on the side of my leg and I started to find it harder and harder to bend my leg, and so I went to see a doctor with my mum and I was told it was a lipoma (A lipoma is a growth of cells in a thin, fibrous capsule usually found just below the skin. Lipomas are found most often on the torso, neck, upper thighs, but they can occur almost anywhere in the body. ) And so I was given ibuprofen for the swelling and pain, I used crutches for a while and the swelling went down a little, then about 3 years later we had seen over 3 doctors within those 3 years and we was told it was scar tissue that is knotted or a lipoma then I got referred to a new physiotherapist (I had recently tore ligaments and tendons and damaged my leg in an incident on a trampoline where I’d fallen awkwardly and had to go to a&e and I also found out I have a bone condition where my bones don’t absorb the calcium they need) and so I was fragile from that and I told her I had doubts about this lump being a lipoma as we was told it should be gone within 6 months, and it hadn’t, I told her I was worried it was bone, and she said that because of the way I walk with my feet without certain support in certain places my bone had slowly split and moved itself to the side which meant my leg had healed in the incorrect way, and I was struggling still, and she said she wants xrays done too see what we can do to fix it or to operate on it, she said she would send out a letter with a briefing to my mum about our meeting and when our next meeting would be, and I was given exercises to do to help build muscle after my injury and to help my legs, and she has messed the paper work up and we’d been signed off because we didn’t show up..? Anyway I had a letter through from my hospital asking whether I would like to go for an appointment about having custom shoe’s made for me, and by this point I didn’t want to be singled out anymore so I said no, but my physiotherapist suggested about getting all different things to help with my legs and muscle and support and so I said yes, then things messed up so we are waiting for a referral still.. But now I am living with family and doing so much more walking and doing so much more, walking around like I’m normal again, and there isn’t a day that goes by that I don’t think about my past with all of this and I hope one day I can help people who have similar problems as myself and I want to become a paediatrician to give back what I had help with, and one day I can say I made a difference just like everyone else in my life had.

I did get bullied through all of this by low life’s but all I can do is think positive because it will get better in time, and its easy to sit behind my laptop and say that; but I’ve been there and I know its hard to believe things could get better, but I promise you that they will one day!

If there is anything you want to ask me then tweet me or ask me on tumblr and I will answer.


I got a meningitis vaccine today.

Getting a thin piece if metal stabbed into your upper arm is not a fun thing to do.

But, you know you have to do it, or you could, like, die.

So it probably hurts less than dying from meningitis.

It still sucks, though.

The Meningitis Vaccine

For the past couple of weeks I have seen some information regarding the Meningitis Vaccine, and what agencies/providers are offering it.

I thought I would provide an update. I spoke with the Westchester County Health Department in Westchester County, NY and they informed us that they will provide the Vaccine to any man who identifies as Gay or MSM and asks for the Vaccine. The vaccine is being offered during their STI Clinic hours, which are as follow;

Tuesday - 1:00pm to 3:00pm

Wednesday - 1:00pm to 6:00pm

The Clinic is located at;

134 Court Street, White Plains, NY 10601


It is first come, first serve. No appointments are provided. If you would like the vaccine, we suggest you show up at the times mentioned aboved, preferrably at the beginning of the clinic hours.

Meningitis Requirements

You may or may not know that the 82nd Texas Legislature required that all incoming Texas college students must receive a vaccination or booster against bacterial meningitis.

This means that you must provide evidence that you are in compliance with the meningitis requirement before you will be permitted to register for classes

Who actually needs the vaccination?  The meningitis vaccine is required for the following individuals under 30 years of age:

  • All new students to San Jacinto College, including dual credit
  • All returning San Jacinto College students who have had a break in enrollment for one or more Fall or Spring semesters
  • All incoming transfer students
  • All Continuing and Professional Development (CPD) students taking “linked” courses. A linked CPD course is any course held in conjunction with an academic/credit course.

So, what do you need to do in order to register?

Step One: Obtain the vaccination from a private physician’s office, clinic, or pharmacy, or through a public clinic. Most private insurance companies will cover the cost of the vaccination at your physician’s office.  We have contracted with CVS Minute Clinic locations to offer the vaccination at a cost of $110.25 for our students. To view clinic locations and download the discount voucher, click here.

Step Two: Bring your immunization record to the Office of Enrollment Services on any SJC campus or fax it to 281-669-4720.

For your convenience you may download the Vaccination Verification Form from to provide to your physician.

The student or parent or guardian of the student must provide evidence showing the student has received the bacterial meningitis vaccination or booster during the five-year period prior to enrollment, and not less than 10 days before the first day of classes.

Evidence/Documentation:  Acceptable evidence of vaccination or receiving a booster dose includes:

  • The signature or stamp of a physician or his/her designee, or public health personnel on a form that shows the month, day, and year the vaccination dose or booster was administered
  • An official immunization record generated from a state or local health authority
  • An official record received from school officials, including a record from another state

I think I may be exempt?  Listed below are San Jacinto College students who are NOT REQUIRED to submit evidence of receiving the vaccination against bacterial meningitis or evidence of receiving a booster dose:

  • Students who are 30 years of age or older
  • Students who enrolled during the Fall 2011 term or earlier and who have maintained continual Fall and Spring term enrollment as long as they remain SJC students (note: the exception does not apply once a SJC student transfers to another college)
  • Students who are enrolled only in Continuing and Professional Development courses or corporate training programs that are less than 360 contact hours that are not linked to Credit classes. Please contact CPD office for additional information.

Temporary Waivers: Listed below are San Jacinto College students who are not required to receive meningitis vaccinations, but are REQUIRED TO submit documentation for waiver (Meningitis Compliance Form).

  • Students enrolled only in distance learning classes that are 100 percent online. NOTE: to obtain a temporary waiver form, click on the Meningitis Compliance Form on the College’s Meningitis Website. Waiver must be submitted every semester.
  • Students who present affidavits signed by licensed physicians stating that the vaccination would be injurious to the health of the students;
  • Students who present conscientious exemption forms stating the students decline the vaccination for reasons of conscience, including religious belief. Forms are available by clicking the Conscientious Exemption Form link in the right-hand column on this page.

Please continue to visit our website for updated information regarding submission of required documentation:

The Centers for Disease Control (CDC) said the latest death occurred in Indiana - the second in the state.

In all, nearly 200 people in 13 US states have been affected.

A company in Massachusetts earlier recalled more than 17,000 vials of steroid it had sent to more than 70 clinics across America.

Thirteen states have been affected: Tennessee, Michigan, Virginia, Indiana, Florida, Maryland, Minnesota, North Carolina, New Jersey, Ohio, Illinois, Idaho and Texas.

Fungal meningitis is not contagious, the CDC says.

Meningitis is an inflammation of the lining of the brain and spinal cord. Symptoms include severe headache, nausea and fever as well as slurred speech and difficulty walking.

The drugs have been traced to Massachusetts’ New England Compounding Center.

The drug manufacturer last week voluntarily recalled all products in circulation that were made at its Framingham facility.

Massachusetts health regulators have said there were complaints against the pharmaceutical company in 2002 and 2003.

Vannacht was het erger dan normaal
Schrok ik wakker uit een eng verhaal
Leek het duister om me eindeloos
En de leegte was nog nooit zo groot
Dus ik vlucht weg naar een nieuwe begin
En ik ren zo snel maar het haalt me in
Oh ik hoop maar dat je nooit zo droomt als ik

Soms ben ik een superheld
En menig schurk wordt door mij geveld
Of tenminste, dat is dan het plan
Maar ik bak er meestal toch niks van
En het eindigt in het ogenblik
Dat ik weer zwetend wakker schrik
Oh ik hoop maar dat je nooit zo droomt als ik

Vannacht was je weer bij mij
Je lacht naar me, en ik kijk blij
Ik pak je hand en je kijkt me aan
Alsof dit zo wel eeuwig door mag gaan
Dus ik hoop dat ik niet wakker schrik
En dat je dalijk nog steeds naast me ligt
En nu hoop ik dat je net zo droomt als ik

Maar dan over mij natuurlijk
Maar dan over mij

Dit is het tweede nummer op mijn EP ‘Niks om je voor te schamen’, meer info hier.


Je lijdt aan zelfdestructie in zinnen
zoals menige een naïef gebrek
de tiener leert zijn zwaktes verbloemen
om als volwassene te overleven

Dit is het decennium van de kansen
van het tolereren en vergeven
vanaf hier kan het wiel enkel
vierkanter draaien, zo eenvoudig

blijven we spreken in woorden
geluid ketst in dingen die we horen
een steen zinkt ook in ondiep water

een kind neemt een ballon in de hand
en het voelt dezelfde pijn als wij
wanneer we loslaten

Mijn ziel is triestig bij het eind;
Z’is triest bij ‘t eind van moe te zijn.
Z’is moe bij ‘t eind van niets te zijn,
Z’is triest en moede bij het eind
‘k Verwacht uw hand op mijn gelaat.

Uw pure vingers wil ‘k op mijn 
Gezicht, gelijk aan engelen
Van ijs, mij brengen moeten ze 
De ring; ‘k Verwacht op mijn gezicht
Hun koelte, schat in ‘t diepe water.

En ‘k wacht tot slot op hun soelaas,
Om niet te sterven in de zon,
om zonder hoop op zon te sterven!
Mijn lauwe ogen laat ze wassen
Waar menig arme slaap verwacht!

Waar zoveel zwanen op de zee,
En zwanen dalend op de zee,
vergeefs hun droeve halzen strekken,
Naar waar langs wintertuinen heen
De zieken rozenbloesems plukken.

Uw pure vingers wil ‘k op mijn
gezicht, gelijk aan engelen
Van ijs, ik wacht tot ze mijn blik
Dat dode gras, gaan betten, ‘t gras
Waar moeë schapen zijn verstrooid.

     - Maurice Maeterlinck; Âme de Nuit (vertaald door Joris de Zutter)

Een goed hotel in Bangkok III

Een goed hotel in Bangkok III

Voor de eerste keer naar Bangkok en hoe kom ik aan het juiste hotel. Voor menig toerist een belangrijke vraag, nieuw in een stad geeft druk op je uitgangspunt voor je vakantie of je stedentrip.

Dus gaan we je er een beetje bij helpen.

Een hotel in het verkeerde deel van Bangkok kan je vakantie verpesten dan wel veel kostbare vakantietijd kosten. Oplossing besteed een beetje tijd vooraf met het…

View On WordPress



View On WordPress

'Topclubs volgen Anderlecht-talent op EK U17'

Komende week treedt de Belgische nationale ploeg aan op het EK U17 in Bulgarije. Coach Bob Browaeys beschikt over een sterk team, dat volgens sommige wordt gezien als outsider voor de titel. Zo heeft hij onder andere over enkele spelers die met Anderlecht schitterden in de Youth League onder zijn hoede.

Eén daarvan is Wout Faes. De verdediger, die vanwege zijn looks en speelstijl vaak met David Luiz vergeleken wordt, kreeg al regelmatig aanbiedingen van Europese topclubs. Toch koos hij er voor om bij Anderlecht te blijven. Maar door zijn goede prestaties blijft hij op de radar van menig Europese toppers hangen.

Tijdens het tornooi in Bulgarije zal hij dan ook uitvoerig gescout worden. Zo zal een hele lijst van ploegen hem volgen. Daarbij onder andere de twee clubs uit Manchester en toekomstig Engels kampioen Chelsea. Verder zullen ook Real Madrid, Barça, Bayern, Dortmund, Lazio, Juventus, AC Milan, Inter en AS Roma vertegenwoordigd zijn op het EK. Mits enkele goede prestaties kan hij dus ook onder hun interesse komen te staan. 


Zijn er vorderingen geboekt bij de vorming van een warpveld?

Dat de NASA bezig is om de warptechnologie te verheffen van science fiction naar realiteit is al een poosje bekend, maar de geruchten gaan nu dat er vorderingen zijn geboekt. De NASA zelf zal je er (nog) niet over horen, maar op het forum van NASA Spaceflight, waar ook menig NASA-medewerker aan mee doet, wordt er volop over geschreven. De natuurkundige Harald White is sinds 2012 in opdracht van de NASA bezig met de warptechniek, die we allemaal kennen uit SF-films en -series zoals Star Trek. Hij werkt daarbij met sterke velden van radiostraling, waarmee hij poogt om ‘warp bubbles’ te creëren, de bel rondom een ruimteschip dat met warpsnelheid reist, een snelheid hoger dan het licht. Over de experimenten van White zijn enkele sheets gepubliceerd (hierboven en onder te zien).

White zelf hult zich in stilzwijgen, maar één van z’n collega’s schrijft op genoemd forum het volgende:

…to be more careful in declaring we’ve observed the first lab based space-time warp signal and rather say we have observed another non-negative results in regards to the current still in-air WFI tests, even though they are the best signals we’ve seen to date. It appears that whenever we talk about warp-drives in our work in a positive way, the general populace and the press reads way too much into our technical disclosures and progress.

Paul M., 24 april 2015 op NASA Spaceflight forum.

Zoals je aan de tweede sheet ziet gaat het bij de experimenten om de White–Juday warp-field interferometer, een experiment bedoeld om een Alcubierre warp bubble te krijgen. Volgens de geruchten zouden laserstralen in een resonantiekamer afgevuurd zijn, waarbij enkele laserstralen de snelheid van het licht overschreden zouden hebben.

Komende tijd maar even afwachten of het allemaal loos alarm is of dat er daadwerkelijk vorderingen op dit terrein te melden zijn. Hieronder tenslotte nog een video van december 2014, waarin White spreekt over z’n experimenten met de warp drives.

Bron: The Gauge Connection.


Een goed hotel in Bangkok II

Een goed hotel in Bangkok II

Voor de eerste keer naar Bangkok en hoe kom ik aan het juiste hotel. Voor menig toerist een belangrijke vraag, nieuw in een stad geeft druk op je uitgangspunt voor je vakantie of je stedentrip.

Dus gaan we je er een beetje bij helpen.

Een hotel in het verkeerde deel van Bangkok kan je vakantie verpesten dan wel veel kostbare vakantietijd kosten. Oplossing besteed een beetje tijd vooraf met het…

View On WordPress

De parabel van de twaalf eieren

Het begint allemaal enkele weken geleden. Als grote liefhebber van koken en bakken besluit ik mijn verjaardagsfeestje anders aan te pakken. Ik ga een pannenkoekenbak houden. Bijna iedereen (sorry voor de vrienden die ik vergeten ben) wordt uitgenodigd.
Maar daar is het eerste probleem al. Ik heb nooit eieren in huis. Maar geen nood. De kippen van mijn ouders leggen menig ei en na een bezoekje bij mama en papa ben ik twaalf eieren rijker.
Ik zou echter geen dochter van mijn moeder zijn, moest ik niet vrezen te weinig eieren te hebben. Dus nog snel naar de winkel om nog 10 eieren bij te halen.
22 eieren om pannenkoeken te bakken. Dat moet wel lukken. Natuurlijk houd ik na het feestje13 eieren over. Niemand voelt zich geroepen om enkele eieren mee te nemen. Geen nood, ik geef 10 eieren mee met de poetsvrouw.
Blijven 3 eieren over. Maar dan komt mijn #hellofreshbox. Zitten vier eieren in voor een recept van 1 ei.
En Hilde heeft opnieuw 6 eieren over. Geen probleem, bij de fruitmand zit een recept voor rabarbercake. Blijven nog 3 eieren over na het bakken van deze cake.
Dus ik denk bij mezelf: ach ik zal dit weekend nog een cake bakken en alle eieren zijn op.
Wat een mooie gedachte. Maar het lot heeft anders beslist. Enkele groenkrantjes moesten nog gebust worden en ik wandel met die laatste krantjes doorheen de Lageweg. Daar zie ik ineens een oude dame een “Benidorm basterdkarretje” duwen. Ik kijk om me heen, maar zie nergens een camera. Dus ik waag me aan eeuwige vernedering en wandel toch naar de dame toe. Blijkbaar heeft haar karretje volle batterij maar wil het niet meer werken.
Wanneer ik haar vraag of ze nog ver moet, antwoordt ze in gebrekkig Nederlands: waar tram 4 en 24 elkaar kruisen. Ik vertaal dat voor mezelf in De Zwaantjes (wat toch nog een kilometer of twee à drie verder ligt).
Ik krijg het niet over mijn hart en besluit de dame te helpen. Al duwend breng ik haar naar huis. Onderweg vertelt ze me haar verhaal. Als 29-jarige naar België gekomen om te werken, kinderen gekregen en intussen 76 jaar en hartpatiënte. Het karretje heeft ze van de ziekenkast gekregen. Ondertussen verontschuldigt ze zich dat haar Nederlands niet zo goed is. Het is een moeilijke taal. Ze heeft niet echt de mogelijkheid/tijd gehad om Nederlands te leren. Ze is analfabeet en moest altijd maar poetsen, voor de kinderen zorgen en een huishouden runnen. Toch slaagde deze dame erin om haar hele verhaal in het Nederlands te vertellen. Voor mij was dit mooie verhaal beloning genoeg, maar voor haar niet.
Ze zoekt in haar boodschappentas en haalt daar een zakje met 10 eieren uit. Ik weiger beleefd, maar ze maakt me duidelijk dat ze beledigd zou zijn als ik de eieren niet aanneem. Ze komen namelijk uit “den hof”.
Resultaat ik heb terug 13 eieren in mijn koelkast staan. Dus wie er graag een eitje wil, weet me wel te vinden.

Professor Maat

Professor Maat staat landelijk momenteel bekend als “omstreden patholoog” en ”gesjeesde professor” na het geven van een eveneens omstreden lezing over MH17.  Hier in het Leidsche staat hij bekend om zijn snor, vlinderdas en voorliefde voor opzichtige auto’s. Hier is hij docent.

Waarschuwing vooraf; inhoudelijk laat ik me niet uit over ‘de kwestie’. We hebben genoeg zelfverklaarde experts die hier hun ei over gelegd hebben en daar reken ik mezelf niet toe. Het is niet aan mij om te oordelen in onhandige termen als minder handig, niet helemaal handig of helemaal niet handig. De situatie is al verdrietig genoeg, voor iedereen. Daarbij is deze discussie voor mij al het onderwerp van menig whatsappgroep, lunchgezelschap en borrelhap in coschapland. Genoeg is genoeg, toch?

Waar ik me wel over uitlaat is hoe ik ‘Maat’ heb leren kennen. Hoewel, iemand echt kennen bestaat misschien niet als je ‘school’ een instituut is met het formaat van het LUMC. Alle 2000 geneeskundestudenten kennen hier hun professoren en docenten feilloos bij naam en al die bevlogen professoren en docenten kijken je glazig aan als je ze groet op het station. Hier ben je pas iemand als ze jóu kennen en Maat, Maat kent mij zeker niet.

Misschien maar goed ook, want door hem ben ik op dag één van mijn studie al bijna gestopt.

Ik heb kennisgemaakt met prof. Maat op 31 augustus 2009. Hij gaf mij het allereerste college van mijn studie op mijn allereerste collegedag. Mijn god wat was ik bang. Hij vertelde destijds dat de studie dikwijls erg tegenvalt voor studenten die het gewend zijn van de middelbare school om simpelweg veel uit het hoofd te leren. Ik voelde mij enorm aangesproken en wilde het liefste meteen naar huis toe. Hij vroeg ons naar de studenten rechts en links van ons te kijken, met de woorden dat één op de drie het einde van het jaar niet eens zouden halen. Ik was ervan overtuigd dat ik die persoon zou zijn. Deze ouwe grijsaard, die me deed denken aan de grootvader uit Gilmore Girls, hij zou wel weten waar hij het over heeft.

In m’n broek plassen van ellende was echter niet het enige wat ik dat college gedaan heb. De woorden van Maat en mijn angst daarvoor, vormden één van de eerste overeenkomsten die ik had met wat later mijn beste geneeskundevriendinnetje zou worden en tijdens dat allereerste college zat ik ook naast mijn latere geneeskundevriendje. Lachend. Het was geen college waarin de studenten stilvielen uit respect voor de oude professor die zo uit een film leek te komen. Ik herinner me dat hij grapjes maakte en we zenuwachtig lachten en ons in stilte voornamen voooral niet die ellendige student nummer 3 te zijn die het niet zou gaan halen.

Later in mijn studie trok Maat zich meer terug uit het doceren en verviel hij tot onderdeel van gesprekken als “ik hoop dat ik later een goede, luisterende arts wordt … met een vleugje Maat” of “Tja, maar zij hebben ook geen les van Maat gehad”.

‘Onze’ Maat.

Misschien hoort dit ook bij afstuderen, dat je helden van hun voetstuk vallen, stappen of gesmeten worden. Dat ik me niet langer compleet incompetent voel als geneeskundestudent en als toekomstig arts. Dat professor dr. Maat, gepensioeneerd geneeskundeheld, nu zelf een beetje afvalt.

Maar daar wil ik me niet over uitlaten.


from Professor Maat
Een goed hotel in Bangkok IV en slot

Een goed hotel in Bangkok IV en slot

Voor de eerste keer naar Bangkok en hoe kom ik aan het juiste hotel. Voor menig toerist een belangrijke vraag, nieuw in een stad geeft druk op je uitgangspunt voor je vakantie of je stedentrip.

Dus gaan we je er een beetje bij helpen.

Een hotel in het verkeerde deel van Bangkok kan je vakantie verpesten dan wel veel kostbare vakantietijd kosten. Oplossing besteed een beetje tijd vooraf met het…

View On WordPress

Een goed hotel in Bangkok IV en slot

Een goed hotel in Bangkok IV en slot

Voor de eerste keer naar Bangkok en hoe kom ik aan het juiste hotel. Voor menig toerist een belangrijke vraag, nieuw in een stad geeft druk op je uitgangspunt voor je vakantie of je stedentrip.

Dus gaan we je er een beetje bij helpen.

Een hotel in het verkeerde deel van Bangkok kan je vakantie verpesten dan wel veel kostbare vakantietijd kosten. Oplossing besteed een beetje tijd vooraf met het…

View On WordPress