melike cakan

Mihi nomen est ..." vs. "My name is ..." vs. "Benim adım ..."
İlkokulda öğretilen İngilizce derslerinin en geç beşincisinde “My name is …” demeyi hemen her çocuk öğrenir ve bu cümleyle İngilizce bildiğini/öğrendiğini etrafa göstermeye çalışır. İngilizce gramer derslerinin hiçbirinde niçin “my name is …” kalıbının kullanıldığı öğretilmez, sorulsa bile bunun kalıp olarak kullanıldığı söylenir. Türkçe'de de İngilizce'deki gibi bir kalıp kullanırız “Benim adım …” cümlede sadece aitlik bildiren ek vardır. Benim asıl ilgilendiğim kısım, bu yazı için, Latince'deki kullanımdır.   
Latince öğrenenleriniz varsa bilirler, eğitimi, ilk öğretilmeye başladığı zamandan beri çeviri üstünden idame ettirilir. Orada “benim adım …” için “Mihi nomen est ….” kullanılır yani “Bana … adı verildi”. 
Fransız Marxist Althusser'in getirdiği “Ideological State Apparatuses” (I.S.A.) teorisini hatırlamak istiyorum. Bu, Althusser'in kendi ideloji tanımının ilk ayağıdır, ikincisi ise “Repressive State Apparatuses”‘tir (R.S.A.). Peki ne anlatır? I.S.A. 'da aile, din, medya, eğitim, sanat, arkadaş grupları vs. tarafından sürekli olarak psikolojik baskıya uğradığımızı, bunun içten gelen bir baskı olduğunu söyler. Şöyle örneklendirelim; kaçımız kendi ismimizi seçtik; kaçımız gideceğimiz ilkokulu kendimiz bulduk ya da dini? Bunların her birine etken/edilgen içiçe geçmiş şekilde “sahip” oluyoruz. Birer objeye dönüşerek. R.S.A. ise dıştan gelen baskılardır; hukuk, yasalar, polis vs. gibi. 
Şimdi dönelim Latince adımızın söylenmesine,öğrendiğim diller arasında bu denli bariz bir fark oluşturan tek dil Latince. “Bana … adı verildi” (Mihi nomes est …) Türkçe tercümeden de gördüğünüz gibi yapı edilgendir. Bu cümle, adın, verildiği kişi tarafından seçilmediğini açık bir şekilde ilan eder. Bu gramer farkı bilerek mi yapıldı bilmiyorum fakat Marksist okuma yaptığımızda diğer gramerlerden daha önce/üstte olduğu aşikar.  (Marksist okumayı hemen her şeye yapabilirsiniz!)
Brave New World as a Dystopia
The word utopia coined by Thomas More (and used as title of his book, about an imaginary island enjoing perfect legal, social and political systems). The word comprise from Greek ou(not) + topos (place), and extended to “any perfect place”. When we look at anthropologists informs, we realize that the idea of searching a better place to live is stand to ancient tribes. For example, special to B.C. period, Guarani tribe searched for Land Without Evil.    What about dystopia? In 1868, J. S. Mill coined this word to use as title of his story called “Hansard Commons”. The word compose form Greek dys- (bad, abnormal) + utopia (any perfect place), and extended to “imaginary bad place”. As we can see from the etymological statement, with the negator, the word utopia turned into a negative meaning. Dystopian works describes a futuristic, imagined universe in which oppressive societal control and the illusion of a perfect society are maintained through corporate, bureaucratic, technological, moral or totalitarian control. Dystopias, through an exaggerated worst-case scenario, make a criticism about a current trend, societal norm or political system. There are some characteristics of a dystopian society, such as: propaganda is used to control the citizens of society; information, independent thought and freedom are restricted; citizens live in a dehumanized state; the society is an illusion of a perfect utopian world; citizens conform to uniform expectations; individuality and dissent are bad; the natural world is banished and distrusted; citizens have a fear of the outside world; a figurehead or concept is worshipped by the citizens of the society; citizens are perceived to be under constant surveillance… In a dystopian novel/story there will be a clever protagonist who believes or feels that something is wrong with the society in which he lives, questions the existing social and political systems, feels trapped and is struggling to escape and helps the audience recognizes the negative aspects of the dystopian world through his perspective.
External image
We may say that Brave New World is both technological and philosophical/religious control types of dystopia. There is technology; they produce babies, as they want to. There is philosophical/religious control by the idea of Fordism. The control component is one of the main importance of a dystopian work—otherwise how can you repress people to do whatever you want—and this novel has both types of it. There are mottos to make society obedient, such as; “Ending is better than mending.”—a message promoting consumerism. The manager of the BNW, use a sleeping-learning technique supposed to be moderately effective at making people remember direct passages or facts, word for word. They create non-real facts for the society. This type of messaging is one of the characteristics of a dystopian work and as we can see from Huxley, he used this very skillfully.

It fits as a dystopian novel to the characteristics of a dystopian work, like we talked about it above. The protagonist Bernard Marx’s wishes are exactly the opposite of the society. He wants to be alone, believes monogamous life. These demands are not quite expectable for that society. The difference between him and the rest of the society may be seen from his physical appearance; he is short then the rest of his class. Helps us, as the readers, to see the defects of this utopic society and we realise that it is actually a dystopia.  
The Changes in English After the Norman Conquest
We always thought that English is inseparable to English people, but the language of England’s history is short. Different people have inhabited the British Isles, but we know very little about the languages spoken until the coming of the Celts around 3.000 years ago. Celtic languages were spoken all over Europe and there were many tribes. The Celts displaced or mixed with the people inhabiting Britain before them, they and the language they spoke were later displaced. Celtic was probably the first Indo-European language to spoken in England. We mean by the term Indo-European only to the culture of a group of people who lived in a relatively small area in early times and who spoke a more or less unified language out of which many languages have developed over thousands of years, not any racial connotations. It became the source of most other European and many South-Asian Languages.
Another language was Latin, which was spoken for a period of about four centuries before the coming of English. When Britain became a domain of the Roman Empire they received Latin. In 55 B.C. Julius Caesar, decided upon an invasion of England, yet aim of his attempt was not clear. Because of the political power of the Roman Empire, Latin was spoken in parts of Britain and European continent and applied a strong influence on Celtic and Germanic languages. Words such as wall, kitchen, wine and mile borrowed from Latin to Germanic (and though Germanic into English) during this time.  The Latin influence continues through medieval and renaissance times, not though actual migrations but though the Catholic Church and intellectual developments such as Humanism and the Renaissance.
In 449, English became an official language of British Isles with the reach of Germanic tribes and their languages. The Germanic tribes (e.g. the Franks, Angles, Saxons, Vandals, Goths) were different culturally, but it is not clear how distinct their language were. With time the tribe of Angles became the dominant group, and some people who settled in England form the fifth century called themselves Engle (Angles) and their language englisc (Angle-ish). The word “English” derives form one of these tribes—the Angles.
During the disorder that followed the withdrawal of the Roman legions and the coming of the Anglo-Saxons, Christianity had died out among the Britons. The only religion of the Anglo-Saxons themselves was Germanic paganism, in England during the Old English period (449–1066).Christianization is a landmark in the history of the English language because it brought England and the English speakers into the only living intellectual community of Europe, that of the Latin Church. England immediately adopted the Latin alpha- bet, and English was soon being written down extensively. New loanwords from Latin began to appear in English. During the seventh and eighth centuries, the level of Latin scholarship was so high in England that English scholars were in demand on the Continent.  
William the I (William the Conqueror, Duke of Normandy) and his followers took control of the area of northern France that became known as Normandy (Norman = “north man”). The Normans soon gave up their own language in favor of French, but it was a French heavily influenced by their original Germanic dialect, a fact that was much later to be of significance in the ultimate resurgence of English in England. One of the reasons for this relatively easy acceptance was that William brought the land more unity, peace, and stability than it had experienced for generations.
The linguistic situation in Britain after the Conquest was complex. French was the native language of a minority of a few thousand speakers, but a minority with influence out of all proportion to their numbers because they controlled the political, ecclesiastical, economic, and cultural life of the nation. The English court was a French-speaking court. Anglo-Norman writers including Marie de France, Wace, Béroul, and Thomas of Britain wrote for some of the finest French literature of the period in England for French-speaking English. A large majority of the population of England spoke English but English had no value. In the Church and of many secular documents the language of Latin became the written language. It was also spoken in the newly emerging universities and in the Church. Even if the kings had no English, most of the nobility would have had to learn English words in order to communicate with their Anglo-Saxon subordinates. Half of English dictionary is full with French words, such as; religionpraydutypay, trouble, estate, tax.Most of them supervened English after 1204.     We can see the Normans’ influence on English without argue. We may say that English became a pair of French, half of the dictionary was full of French words, the rulers of the country know French not English. With time, French loss its value in England and English became dominant again. This intercourse led to a smoothing out of the most striking dialectal differences and to the beginnings of a new branch of English, based on the London dialect but including features from all dialectal areas. By the 14th century, for about three hundred years after the Conquest, French became a language, like Latin, was taught in the schools. But French remained the official language of England until the second half of the 14th century. Two events of that century confirmed its fate and guaranteed the rebirth of English.
The first of these events was the Black Death (1348), one-third of the people in England died of the Black Death between 1348 and 1351. With the decreasing of the population, the need to labor was increased. The ruling classes were had to respect the lower classes because they needed them so much. This respect leaded them to respect English too. It was the only language of the lower classes.
The second of these events was the Hundred Years War (1337-1453). It was between England and France, and France defeated by England. And England no longer had any reasons to learn or use French. Before the end of the Hundred Years War, French had already become a second language in England, even among the nobility.
By the mid-fourteenth century, English was used as the language of learning in schools. In 1362, English became the official language in England. The kings of England had spoken English and the number of manuscripts written in English. By the fifteenth century, everyone in England knew English. Throughout the period there was great dialectal differences in the English spoken and written different parts of the country. A standard spoken and written English based on the London dialect was appeared. This London dialect is the basis of all the national standards of today in Britain.
Toward the end of the fifteenth century, printing came to England; the printers set up their establishments in London and printed their books in the London dialect. This books spread throughout the country, they can carry the written version of London English with them all the time. The period of the ascendancy of Henry VIII to the throne in 1509 and the period of the end of the Middle English are harmonized.
As we have to sum up the changes in English briefly; first difference came with the Norman Conquest, and the influences of French, Latin, and Scandinavian; later on, the Black Death and The Hundred Years War, with these war series French creased its value/importance on English and in England. With Norman Conquest the Old English period continued until the year 1100, then Middle English period started and it ended in the year 1500 with the same time of the ascendancy of Henry VIII.         
         

Keep reading

Falstaff
Neredeyse iki yüz elli yıldır İngilizler ve Amerikalılar Shakespeare’in Falstaff karakteri üzerine Maurice Morgann’ın kitabından1 da alıntılarla yazı yazıyorlar. Şüphesiz neredeyse tüm eleştirmenler Falstaff’ın İkinci Tetraloji’nin en dikkat çekici karakteri olduğunu kabul eder. Öyle ki, üstüne bir sürü makale yazılmış, tiyatro oyunu sahnelenmiş, film çekilmiştir. İlk olarak, tarih oyunlarının İkinci Tetraloji’sinin Henry IV,I oyununda ortaya çıkmış bu oyun kahramanı, bu oyundan sonra gelen Henry IV,II ve Henry V ve The Merry Wives of Windsor (Windsor’un Şen Kadınları) oyunlarında da yer alır. Elizabeth dönemi seyircisi tarafından da çok sevilen Falstaff karakteri, Shakespeare’in en çok ilgi gören kahramanı haline gelmiştir.
Henry IV,I de onu gördüğümüz ilk sahnede ya da savaş meydanı sahnesinde ve yahut Gadshill’deki soygun sahnesinde de gördüğümüz gibi, Falstaff korkak ve onursuz bir karakteri temsil etmektedir.
Savaş sahnesinde caka satan bir asker rolü üstlenir ve Prens Henry’nin öldürdüğü Henry Percy’i kendi öldürmüşçesine savaş meydanında sürükler ve Prens Henry’nin de bulunduğu bir topluluğun içinde Percy’yi öldürdüğünü iddia eder. Bu davranışıyla, onun nasıl bir “asker” olduğunu seyirci çok daha iyi anlar çünkü Shakespeare Henry’ler arasındaki dövüş sırasında Falstaff’ın ne yaptığını da seyirciye gösterir.
Yaptığı tüm hataları kıvrak zekâsı ve mizah anlayışı ile görünmez hale getirebiliyor ki hataları dediğimiz şeyler hep bu yetenekleri yüzünden meydana geliyor. Bahsettiğimiz yetenekler, onun seyirci çeken karakterini oluşturan temel unsurlardır. Shakespeare’in niçin Falstaff karakterini yarattığı sadece Morgann’ın ya da Tolman’ın merak konusu değildi, hemen her Shakespeare eleştirmeni bu konuda bir şeyler karalıyordu ve genellikle çoğu, Dumas’tan Ibsen’e birçok oyun yazarının örneklendirdiği gibi, oyuna bir karşıtın konması gerektiği sonucuna vardı. Konulan bu karşıt ile anlatılmak istenen şeyler seyirci için daha rahat anlaşılabilir hale geliyordu. Unutmamak lazım ki, Shakespeare eserlerini sahnede oynansın diye yazardı.

Keep reading

16.yüzyılda Issue demek...
Kelimenin kökleri 1300 cıvarına dayanıyor, Eski Fransızca “çıkış, çıkış yolu” gibi anlamları olan bu kelime, dişil geçmiş zaman sıfat-fiil ekiyle issir haline gelir, bu ise Latinceexire (ex- [dışarı] + -ire [gitmek]) kelimesinden gelir. 1520'lerde “kan vermek ya da vücuttan başka sıvı vermek” anlamında kullanılmaya başlanmıştır ve sonrasında “çocuk” anlamı kazanmıştır. Shakespeare de bazı metinlerinde bu anlamda kullanır: 

No issue know us, No figures of ourselves shall we e'er see, To glad our age (İki Soylu Akraba II.1:86, Shakespeare)

External image

Öyle ki, ismin -ed almış hali issued “babadan oğla geçmiş” anlamında kullanılır, yine Shakespeare'den örnek vermek gerekirse;

But issued from the progeny of kings (VI.Henry V.4:38; Fırtına 1.2:59)

Şimdilerde bu kelimeyi “sorun, mesele, konu” gibi isimler için kullanıyoruz. Anlam genişletilerek bu anlam verilmiş olabilir mi bilmiyorum, ama şu tarz bir yorum yapılabilir; insanın çocuğunun olması başlı başına bir sorundur, bu yüzden bu kelime sorun anlamı kazanmış olabilir. Yorumu size bırakıyorum. 
"Apology for Poetry" "Şiir için özür dileme" mi?
Hazır Sir Philip Sidney’in An Apology for Poetry metni üstünde çalışırken, başlıkta da geçenapology üstüne kısaca bir şeyler diyelim. Metnin yazılış amacı Stephen Gosson’un The School of Abuse metninde şiire saldırması ve bu metni Sidney’e ithaf etmesidir. İngiliz Rönesans adamı olan Sidney, buna karşılık olarak iseAn Apology for Poetry’ i yazar. Apologia Sokratus‘u göz önüne alarak başlayalım, bu metin onun savunmasıdır ve bildiğiniz gibi Sokrates’in Savunması diye çevirilir. Eserde de görülebileceği gibi Sokrates konuşmasında özür dilemez ve ya pişmanlık göstermez, sadece inandığı değerler adına savunma yapar.  Apologia, E. Yunanca  apologia (savunmada bir metin), apologeisthai (birinin savunmasında konuşmak), apologos’dan (apo-[-den] + logos [söz]) gelir. İngilizce'de apology “özür dileme” anlamına gelse de E. Yunanca'da gördüğümüz gibi “savunma” anlamına gelir. O halde apology kelimesi bir çeviri değil bir transliterasyon “başka alfabeyle yazma"dır. Aslen İngilizce bir söz olan “self-justification” (kendini haklı çıkarma), ilk defa 1590’larda kullanıldı, amaapologia’nin verdiği anlamı tutamadı ve 18.yüzyılda J. H. Newman’in Apologia pro Vita Sua’sinda kullanılmaya başlandı.  Gerçi Modern İngilizcede apology yerine daha çok defense ya da justification kelimesini kullanıyoruz. Ama Rönesans da E. Yunan temelli kelimeler kullanmak daha “moda”ydı diyelim. Ne de olsa bu yazarlar birer Neoklasisistti. Daha rahat bir okuma için:
An Apology for Petry için fezleke
Dünkü yazıya konu olan An Apology for Poetry metni Sir Philip Sidney’in 1580 cıvarında yazdığı varsayılan ve 1595’te ise baskısı çıkan, (İngiliz) Rönesans’ının en önemli ve büyük eleştirel eserlerinden birisidir. Rönesans kavramı çerçevesinde edebiyat alanı için ele alınan konuların, fikirlerin bir derlemesini/savunmasını yapar.

Keep reading

Spinster ya da kız kurusu
14. yüzyılın ortalarından kullanılan spinster Ortaçağ İngilizcesindeki spinnen kelimesinden gelmektedir. Spin stere son eki ile oluşan kelime, 1600’lerden 1900’lere kadar genellikle “yün eğiren” manası taşımakta. Daha sonralarda bu anlam evrilerek “evde kalmış”, “kız kurusu” olarak kullanılmaya başladı.
Kelimenin kökenini oluşturan spin (yün) eğirmek anlamını taşır. Orta çağda genellikle yün eğirme işi evlenmemiş kızlar tarafından yapıldığı için spinster kelimesi, ilk kullanıldığı dönem içinde hiçbir aşağılama maksadı taşımaz. Lakin sonralarda, değişen toplum yapısı ve sosyal konumlarla birlikte, evlenmemiş kızlar yün eğirme işin yapmamaya başlarlar, ama lügat ta mevcut bulunan spinster kelimesini de kullanmaya devam ederler ve kelimenin anlamı “evlenme yaşını geçmiş kız” a dönüşür.
Viktorya döneminde yazın veren Jane Austen için de buna benzer bir şey kullanılıyordu; “on the shelf” yani “rafa kaldırılmış” ya da “zamanı geçmiş”. 
Şimdilerde ise, bildiğiniz gibi, bu dönüşmüş mana ile kullanılmakta.  
Köln suyu yok yok Kolonya
İlk kolonyayı 18. yüzyıl başlarında İtalyan Giovanni Paolo de Feminis, bir keşişin Macaristan Kraliçesi Elizabeth için ürettiği “Macar Suyu” olarak bilinen kokunun içine bergamot, limon ve portakal esansı katarak yaptı. Feminis, “eau admirable” (hayranlık uyandıran su) ismiyle ürettiği kokuyu, Köln'e yerleştikten sonra üretmeye başladı. Cologne ve Kolonya adi da buradan gelir. “Eau de Cologne”, “Köln Suyu” demektir. Köln Tıp Fakültesi'nin bu kokuyu tıbbi ürün olarak onaylamasının ardından kolonya Avrupada yaygınlaşmıştır. 
Uzun yıllar tedavi edici özelliğinden yararlanılan bu sıvı, tuvalet amacıyla kullanılmaya başlandıktan sonra bir devrim yüzyılı olan 18. yüzyılda adeta bir çığır açar. Sınıf savaşının en keskin biçimde yaşandığı yıllarda yükselen burjuvazi karşısında, ağır ve pahalı parfümlerle özdeşleşen aristokrasi yenik düşünce, ağır kokuların da itibarı azalır. Eau de Cologne gibi hafif ve ferahlatıcı kokular sadeliğin, saflığın simgesi haline gelir ve burjuvazinin gözdesi olur.
Türkiye'de ilk defa II.Abdülhamit döneminde ithal olarak geliyor, ilk üretim ise 1882 yılında Ahmet Faruki yapıyor. Cumhuriyet ilan edilmeden önce, 1912'de Süleyman Ferit Eczacıbaşı İzmir'de kolonya üretimine başlıyor. Şimdilerde de kolonya denince akla gelen ilk isimlerden biri Eczacıbaşı'nın kolonyası, sonrasını biliyorsunuz zaten Eyüp Sabri Tuncer, Pe Re Ja, Duru, Boğaziçi, Selin… 
External image
Geçen yıl sanıyorum, yıl başı için Paşabahçe bir kolonya serisi yaptı. Her bir koku için güzel birer de isim koymuşlardı, Cunda (İğde kokulu), Bomontı (Çikolata kokulu), Nişantaşı (Ihlamur kokulu), Turunçova (Lime [misket limonu] kokulu), Yalıkavak (Mandalina kokulu), Alaçatı (Lavanta kokulu), Büyükada (Mimoza kokulu), Karadeniz Yüksekleri (Çay kokulu)…   Kolonya adı Almanya'da bugün genelde Köln olarak bilinen kentin eski ve İtalyanca'dan gelen adıdır, bu çeşit parfümlü su ilk defa orada icat edildiğinden “Köln suyu” diye anılır. 
TDK kolonya için şunları diyor: “İtalyanca colonia kelimesinden gelir. İçinde limon, tütün, lavanta gibi bitkilerin yağı bulunan, hafif kokulu, alkollü madde." 
Nişanyan'ın "Sözlerin Soyağaçı” sitesinde kolonya için şu tanım veriliyor: “Fr eau de cologne 'Köln suyu’, Köln kentinde 1709'dan itibaren Johann Maria Farina ve varisleri tarafından üretilen alkollü esans < öz Cologne Almanya'da bir kent, Köln << Lat Colonia Agrippinensis a.a. < Lat coloniakoloni”. 
İngilizce'ye, Fransızca eau de cologne’dan (eau-su = Cologne suyu) geçen kolonya, bir loan-translation'dir  (ödünç alınmış çeviri). İngilizce'de de cologne kelimesi kullanılır. 
Shakespeare'in Kral Lear'ı

Oyun, büyük ihtimalle Othello (1603-04) ile Macbeth (1606-07) aralığında yazılmıştır, bu yıllar Shakespeare'in trajediye en hakim olduğu yıllardır.[1] 

Lear (Llyr ya da Ler) eski Britonların mitologyasında mühim yer edinmiş olan bir figürdür. İrlanda ve Galya halk hikayelerinde çocukları üzerine öyküleri vardır. Bu hikayenin, Shakespeare’in de aşına olduğu bilinen, 16.yüzyıl Tudor türleri şunlardı; Monmounth’lu Geoffrey 12.yüzyılda yazdığıHistoria Regum Britanniae (1136) adlı eserinde Lear’in üç kızı hakkında yazılmış olan bir halk masalını eklemişti, Holinshed, bu masalı Chronicle’ına (1587) aktarmıştı, Edmund Spencer The Faerie Queene ve The True Chronicle History of King Leir adlı eselerinde hikayeyi konu etmişti, John Higgins The First Part of the Mirror for Magistrates (1574)—hepsi de mutlu sonla bitmişti. [2] Shakespeare ana kaynak olarak Holinshed’inkini seçer. [3]

External image

Oyun, Kral Lear ve üç kızını (Gonorilla, Regan, Cordeilla) konu alır. Kral yaşlanınca topraklarını çok sevdiği üç kızı arasında paylaştırmak ister, bunu yapmadan önce her birine kendisini ne kadar çok sevdiklerini sorar. Büyük kızları, Gonorilla ve Regan, sevgilerini süslü kelimelerle abartarak babalarına sunarken Cordeilla ise şöyle der; “Bir kızın babasını sevmesi gerektiği kadar.”  Bu lafın üstüne sinirden köpüren Lear kızını evlatlıktan reddeder ve o sırada Cordeilla’ya talip olan Fransa Kralına çeyizsiz, gelin olarak verir. Ülke ise iki büyük kız arasında pay edilir.
Diyebiliriz ki oyunda iki ana plot vardır, biri Kral Lear ve kızlarının hikayesi bir diğeri ise Gloucester ve oğullarının (Edgar, Edmund) hikayesidir. Bu iki plot oyun içinde öyle ustalıkla birbirine bağlanmıştır ki, herhangi birini çıkartmak mümkün değildir; zira bu tragedyanın sonunu sağlayan temel öğe Edmund’un kötülükleridir. Shakespeare, bu oyununa kadar hiçbir eserinde bu denli zengin bir kurgu yapmamıştır.
Oyun tarihsel oyun ya da bir tragedya gibi gözükse de hiçbirinin tür özelliklerini taşımaz. Tarihsel ve tragedya oyunlarında aşına olduğumuz gibi oyunun sonunda kimse taç giymez, hatta taç giyebilecek bir soylu kimse yaşamaz. Oyun, yozlaşmış bir dünyadan kesit sunar adeta, ve buradan geriye kalan Albany, Kent ve Edgar ise bu yozlaşmış dünyanın “yıkılmış kalıntılarıdır”.
Oyun, gelen her sahneyle daha da karamsarlığa bürünür ve sonunda Lear, Gloucester, Cordeilla, Regan, Gonorilla ve daha birçoklarının ölümü ile son bulur. Shakespeare geleneksel mutlu sondan kaçmak için böyle bir yol izlemiş ve eseri dramatik bir yöne çekmiştir. Dönemin ve daha sonra gelen bazı yazar / eleştirmenler bu karanlık sona dayanamazlar ve “mutlu son” uyarlamaları yapılır, mesela; Natum Tate’nin uyarlamasında (1681); Kral’ın soytarısı cezalandırılır, Edgar ve Cordelia evlendirilir, Lear tekrar tahta çıkarılır ve ölene kadar tahtta kalır, bu uyarlama İngiliz sahnesinde yaklaşık 150 yıl kadar oynadı. “Oyunu tekrar okumayı yüreği kaldırmayan” Shakespeare editörlerinden Dr. Samuel Johnson, bu itirafla 18.yüzyıl seyircinin de sesi olmuştur.4King Lear, “Introduction” David Bevington tarafından King Lear, “Introduction” David Bevington tarafından King Lear, “Kral Lear Üzerine” Prof. Özdemir Nutku tarafından 4 King Lear, “Introduction” David Bevington tarafından