mccoy x carol

youtube

I spent way more time on this than necessary?

“I have an announcement”

Originally posted by imgonnaeditstuff

(look at that face. ugh.)

Pairing: Kirk x Reader

Rating: Teen? I DON’T KNOW THESE THINGS

Characters: Jim, Reader, Little baby, Bones, Carol Marcus, and Uhura

Summary: OKAY THIS WASN’T SUPPOSED TO JUST BE LIKE THIS. I had a plan, it was supposed to have a pregnancy announcement, some second and third trimester complaints, and then childbirth. Well guess what? That didn’t happen. This is going to have a lot more parts to it that the daddy!Bones series. .

Warnings: Pregnancy, sex mentions, sweet amazing Jim Kirk,

Tags: @yourtropegirl

 (Wanna be tagged? Message me :D)

Author’s note: I am doing a daddy!Kirk series like I have started with Bones. I will eventually make a list with all of them and the official name of the series, but I am HORRIBLE with titles. Help me lol.

There were a lot of perks to being engaged to the Captain of the Enterprise. You didn’t realize that there were so many perks, especially since your fiancé had been playing a lot by the rules in his older age. You two had been engaged for a few years, he wanted to wait till you two were back on land before finally tying the knot. You happily agreed, your parents and siblings would hunt you down and kill you if you didn’t have it somewhere they could easily travel. The plan was to finish the five-year mission, take a small vacation on Earth, get married and celebrate, and then see where Starfleet took the both of you. Children were somewhere in the mix, the two of you hadn’t fully decided when though. You had safely assumed that it was after the wedding.

Keep reading

2

Ain’t no party like an X-Men party, cos at an X-Men party you’ll have and died and been resurrected, been cloned several times, time-traveled to the distant dystopian future to fight your clone’s evil future self, and given birth to yourself after resolving a love triangle with two of your clones in a kinky time travel three-way, all before the first call for shots. 

Star trek Modern AU [Mccoy x Carol]  Eternal Flame

[ Thai Language only ]

เข็มนาฬิกาบอกเวลาใกล้หกโมงเย็น ท้องฟ้าเริ่มมืด เลโอนาร์ด แมคคอย เร่งรถเขาให้ไปทันเวลานัด ชายหนุ่มอยู่ในชุดสูท ผูกไทค์ สีดำ เรียบง่าย รองเท้ามันวับ ถึงจะเป็นคุณหมอมากประสบการณ์ แต่เขาก็ยังไม่ชินกับชุดสูทแบบนี้อยู่ดี คงเพราะไลฟ์สไตล์ที่เป็นคนลุยๆ เวลาที่มีงานที่เป็นทางการทีไร เขาจะอึดอัดเสมอ มือใหญ่ของเขากุมพวงมาลัยแน่น

ไม่นานคุณหมอก็ขับรถมาถึงหน้าบ้านหลังเล็กชั้นเดียวหลังหนึ่ง ชายหนุ่มค่อยๆจอดรถริมถนนหน้าบ้าน ในมือเต็มไปด้วยเหงื่อเพราะความตื่นเต้น

“ฟู่วว” เลโอนาร์ดถอนหายใจและก้าวออกจากรถ ตรงไปที่ประตูหน้าบ้าน เขาอดใจไม่ไหวที่จะจินตนาการว่าสิ่งที่เขารอคอยจะเป็นอย่างไร ชายหนุ่มเอื้อมไปกดออดหน้าบ้าน และเฝ้ารออย่างประหม่า

“มาแล้วค่ะ..” เสียงใสๆที่เขาคุ้นเคยตอบรับมาจากด้านใน ไม่นานประตูก็เปิดออก

แครอล มาร์คัส อยู่ในชุดราตรีเกาะอกเปิดไหล่ยาว สีขาวครีม ผมสีบลอนด์บ๊อบทองของเธอได้รับการม้วนเป็นลอนลวมๆขนาบแก้มสีชมพูระเรื่อ ปากสีแดงกุหลาบและคิ้วโก่งโค้งทำให้ดวงตาสีฟ้าของเธอยิ่งสวยมากว่าเดิม

“พอได้ไหมคะ”  แครอลส่งยิ้มอย่างเขินๆให้แฟนหนุ่มที่ตอนนี้ตาค้างและหัวใจเต้นระรัวเมื่อได้เห็นหญิงสาวที่อยู่ตรงหน้า

“อ่อ.. ครับ” เลโอนาร์ดสะบัดหน้าเรียกสติตัวเองเบาๆ  “คือ อ่อ สวย…” เขาหันมาจ้องหญิงสาวด้วยสายตาหลงไหล นัยน์ตาเป็นประกาย “สวยมากครับ”

“ไปกันดีกว่าค่ะ เดี๋ยวจะไม่ทันงาน” แครอลยิ้มและหลบสายตา ตัวเธอเองก็เขินมากเหมือนกันโดนสายตาเจ้าเสน่ห์คู่นั้นจ้องกลับมา

งานเลี้ยงบัณฑิตปริญญาโทของมหาวิทยาลัยจัดขึ้นอย่างเรียบง่าย ทุกคนประชันความสวยงามกันในชุดราตรี มีคอลเทลและวงดนตรีเล่นเคล้าคลอตลอดงาน ทางงานอนุญาตให้บุคคลภายนอกที่ได้รับเชิญจากบัณฑิตเข้ามาได้ แครอลจึงชวนแฟนหนุ่มของเธอร่วมมางานนี้ ในครั้งแรกชายหนุ่มอิดออดไม่อยากมาร่วมงานเพียงเพราะเขาไม่อยากใส่สูท แต่สุดท้ายก็ยอมใจอ่อนมาจนได้

แครอลพาเลโอนาร์ดเดินมาร่วมกับกลุ่มเพื่อนเรียนปริญญาโทของเธอที่กำลังคุยกันอย่างออกรส หญิงสาวแนะนำแฟนหนุ่มให้เพื่อนๆของเธอรู้จัก ทุกคนต่างแซวกันว่าทั้งสองดูเหมาะสมกันดี แครอลยิ้มอย่างเขอะเขินตลอดบทสนทนาทำให้แฟนหนุ่มของเธอยิ่งใจเต้นแรงเข้าไปอีก เพราะ อาการเขินของเธอแบบนี้ช่างดูมีเสน่ห์และน่ารักมากกว่าปกติ จนเขาไม่อาจละสายตาได้เลย

“แครอล” เสียงหญิงสาวคนนึงเรียกแครอลจากทางด้านหลัง   นีโยต้า อูฮูร่า เพื่อนร่วมกลุ่มเรียนปริญญาโทของแครอลมาในชุดสีแดงสดพร้อมผมรวบตึง ทำให้หน้าของเธอดูเก๋ขึ้น เธอเดินเข้ามาพร้อมแฟนหนุ่มสป็อคในชุดสูทสีเทาเข้ม สป็อคส่งยิ้มเล็กๆให้แครอลและเลโอนาร์ด

“ไง อูฮูร่า ” แครอลทักเพื่อนสาวเสียงใส “นึกว่าเธอจะไม่มาแล้วซะอีก”

“กว่าฉันจะดึงสป็อคมาได้…” อูฮูร่าพยักเพยินไปทาง สป็อคแฟนหนุ่ม “เขาไม่ชอบมาปาร์ตี้ เขาบอกว่ามันเสียเวลาอ่านหนังสือเขา”

“ผมกำลังเรียนปริญญาโทคณะแพทย์อีกใบนึงอยู่” สป็อคอธิบายเรียบๆ “แต่ผมคิดว่าการมาปารตี้สังสรรค์แบบนานๆครั้งก็ดีเหมือนกันครับ ถือเป็นการผ่อนคลายครับ”

“งั้นก็เรียนแพทย์เหมือนเลโอนาร์ดเลยสิคะ” แครอลพูดน้ำเสียงตื่นเต้น

“อ่อ จริงๆ ผมก็เคยเห็นคุณสป็อคในมหาลัยอยู่เหมือนกัน” เลโอนาร์ดตอบ แน่ละ ทำไมจะจำไม่ได้ หน้าตาเรียบเฉยแบบนั้นและทรงผมแปลกๆ แต่เลโอนาร์ดก็ไม่ได้ใส่ใจอะไรมากนัก แค่ว่า หมอนี่แปลกดี

“ใช่ครับ คุณหมอผมก็จำคุณหมอได้” สป็อคหันมาทำหน้าอึ้งๆ “หวัง่วาเราคงได้ร่วมงานกันในอนาคตนะครับ”

สป็อคยื่นมือไปจับกับคุณหมอ

“แน่นอน ไว้เจอกัน” คุณหมอยิ้มรับพร้อมจับมือตอบอย่างมีมารยาท

“ฉันขอตัวก่อนนะ ว่าจะแวะไปหาศาตราจารย์ตรงนั้น” อูฮูร่าขอตัวแยกไปกับสป็อค “ไว้เจอกันนะแคล” อูฮูร่ากอดแครอลอย่างอ่อนโยน  

“ผมว่านายสป็อคนั่นน่าขนลุก” เลโอนาร์ด บ่นพึมพำกับแฟนสาว แครอลหันมาตีที่แขนเขาเบาๆทันที  “คุณพูดอย่างนั้นได้ยังไง อย่ามองคนจากภายนอกสิคะ” เธอตำหนิ

“ผมแค่แหย่เล่นน่า..” เลโอนาร์ดตอบอย่างเขินๆ

“โบนส์!!”เสียงตะโกนอันคุ้นหูดังมาด้านหลัง ยังไม่ทันที่เลโอนาร์ดจะหันไปมองก็โดนแรงกระแทกตรงไหล่ “มาจนได้นะ” ชายหนุ่มผมทองในชุดสูทสีดำยื่นหน้าเข้าไปคั่นกลางระหว่างเลโอนาร์ดและแครอล ทำเอาคุณหมอคิ้วขมวดทันที

“จิม!! สวัสดีค่ะ” แครอลหันมาหาชายหนุ่มด้วยรอยยิ้ม

“ผมกำลังสงสัยเลยว่าคุณจะลากเขามาได้ไหมน่ะคุณมาร์คัส” จิมพูดติดตลก “ไง เพื่อน วันนี้ดูหล่อกว่าปกติเยอะเลยนะ” จิมหันมาแซวคุณหมอที่ตอนนี้คิ้วขมวดกลายเป็นโบกลางหน้าผากแล้ว

“ให้ตายสิ จิม!! นายจะโผล่มาแบบปกติบ้างไมไ่ด้หรือไง” เลโอนาร์ดบ่นใส่เพื่อนสนิท เจมส์ ที เคิรก์ เป็นเพื่อนเลโอนาร์ดตั้งแต่เข้าเรียนมหาวิทยาลัย ถึงจะเรียนคนละคณะแต่ทั้งคู่ก็สนิทกันมาก และบังเอิญว่าจิมก็เรียนปริญญาโทและตึกสาขาของเขาก็ใกล้ๆกับตึกสาขาที่แครอลเรียน ทำให้ทั้งคู่ได้รู้จักกัน ด้วยเหตุที่เขาต้องไปหาเพื่อนซี้ที่มหาลัยบ่อยๆ จึงทำให้เลโอนาร์ดพบกับแครอล จะว่าไป ก็คล้ายๆกับจิมเป็นตัวสื่อรักของทั้งคู่

“จะไม่บ่นผมสักวันบ้างไม่ได้หรือครับคุณหมอ” จิมผละตัวเองออกมาจากทั้งคู่แล้วหันมาแซวเพื่อนอย่างสนุกสนาน  และหันมาตั้งคำถามกับ สาวน้อยข้างๆ ”นี่คุณทนหมอนี่ได้ไงเนี่ย แครอล กลับใจมาคบกับผมยังทันนะ…”

“นี่ๆ น้อยๆหน่อย” คุณหมอเริ่มอารมณ์หงุดหงิด

เสียงดนตรีบรรเลงเปิดฟอร์เต้นรำดังขึ้นพอดี “เพลงมาแล้ว โบนส์ขอยืมแฟนนายหน่อยนะ..”  ยังไม่ทันที่เลโอนาร์ดจะตอบ จิมก็หันมาหาสาวน้อยอีกครั้ง “เต้นรำกับผมเพลงนึงนะครับ”

“อ่อ…” แครอลทำตัวไม่ถูก เธอยิ้มให้จิม แล้วหันไปมองแฟนหนุ่มที่ยืนข้างๆเป็นเชิงขออนุญาต เลโอนาร์ดหน้านิ่วกว่าเดิม แต่ก็พยักหน้ายอมให้ไป

จิมจูงมือแครอลมากลางฟอร์เต้นรำอย่างคล่องแคล่ว เขาโอบเอวแครอลอย่างลวมๆและจับมืออีกข้างของเธอ หญิงสาววางมือบนไหล่ของชายหนุ่มอย่างถือตัว

“คุณว่าถ้าผมเดินไปส่งคุณ โบนส์มันจะหักคอผมไหม” จิมตั้งคำถาม

“ฮ่าๆ แต่คุณก็ไม่น่าจะไปยั่วโมโหเขาแบบนั้นนะคะ”  

“จริงๆผมก็ไม่เคยเห็นหมอนั่นเป็นแบบนี้กับใครนะ” ชายหนุ่มผมทองเปรย “อะไรทำให้คุณตกหลุมรักหมอนั่นกัน”

“ก็..” แครอลหน้าแดงกว่าเดิม เธอเขินทุกครั้งที่ต้องพูดถึงแฟนหนุ่มของเธอ ไม่ว่าจะเล่ากับใคร หรือแม้แต่เพื่อนสนิทที่สุดก็ตาม “คงเพราะ ความเอาใจใส่ของเขามั้งคะ ถึงแม้ว่าเขาจะดูเป็นคนบุ่มบ่าม ขวานผ่าซากแต่เขาก็ใส่ใจอะไรเล็กๆน้อยๆเสมอเลยค่ะ”

“คุณตอบมางี้ ผมรู้สึกอกหักเลยนะ” จิมพูดด้วยน้ำเสียงน้อยใจ หญิงสาวหัวเราะเขินๆ

“แครอล..” จิมเริ่มประโยคด้วยน้ำเสียงจริงจัง “ หมอนั่นน่ะเป็นเพื่อนซี้ผม.. และผมรู้สึกว่ามันก้รักคุณมากๆ  ยังไง ผมฝากมันด้วยนะ…”

หญิงสาวยิ้มตอบอย่างอ่อนโยน เธอไม่คิดว่าคนเฮฮา ใช้ชีวิตแบบคนโสด ลั้นล้าไปเรื่อยๆจะมีมุมที่เป็นห่วงเพื่อนแบบนี้ “ได้ค่ะ”

“ให้ตายสิ ผมพูดเหมือนผมเป็นแฟนเก่ามันแล้วมาฝากมันไว้แฟนใหม่เลย” จิมส่ายหน้าแบบเซ็งๆ ทั้งคู่หัวเราะกันอย่างสนุกสนานจนมีมือมาสะกิดที่ไหล่จิม

“จบเพลงแล้ว เชิญครับ” เลโอนาร์ดมาทวงแฟนสาวของเขาคืน จิมยักไหล่แล้วส่งมือแครอลให้คุณหมอ

“ขี้หึงจริงๆเลย”จิมบ่นพึมพำใส่เพื่อนซี้ “ไม่ได้หรอก นายยิ่งไว้ใจไม่ได้อยู่” เลโอนาร์ดยิ้มมุมปาก

“ไว้เจอกันนะ แครอล โบนส์” จิมบอกลาทั้งคู่ด้วยรอยยิ้มแล้วเดินเข้าไปร่วมกลุ่มกับสาวๆด้านนอกฟอร์เต้นรำ

“จิมเขาดูเข้ากับคนง่ายดีนะคะ” แครอลพูด มองตามหลังชายหนุ่มผมทองออกนอกฟอร์ไป

“ตามสไตล์ ผู้ชายลั้นล้า” เลโอนาร์ดยักไหล่

คุณหมอคว้าเอวแฟนสาวมาใกล้เขา แครอล โอบไหล่ร่างใหญ่ตรงข้ามเธอในท่าเต้นรำ แล้วทั้งคู่ก็เต้นรำไปตามจังหวะเพลงช้าๆ

“จิมเหมือนจะเป็นคนปาร์ตี้ไปเรื่อยๆ ร่าเริงสนุกสนาน แต่เขาก็มีมุมอ่อนโยนนะคะ”

จู่ๆคุณหมอก็เริ่มรู้สึกจุกๆในใจ เลโอนาร์ดมองตาสีฟ้าคู่ตรงหน้าเขาด้วยสีหน้าหึงหวง “คุณไม่ได้ตกหลุมรักหมอนั่นใช่ไหม..”

“ฮ่าๆ เปล่าค่ะ ไม่ใช่“ แครอลหัวเราะ

“คุณไม่น่าตั้งชื่อแมวคุณว่าจิมเลยนะ” เลโอนาร์ดคิ้วขมวดอีกและพูดติดตลก “ผมชักไม่ไว้ใจแมวคุณแล้วละ คุณเคยให้มันเข้าไปเห็นตอนแต่งตัวไหม เคยให้ดูตอนอาบนำหรือเปล่า..”

“ฮ่าๆ ไม่ค่ะ ไม่เคย..”

“ผมเห็นหน้ามันแล้ว หน้าไอ้หมอนี่มันลอยซ้อนมา..”

“เลโอนาร์ดคะ” สาวผมบลอน์ดยิ้มกว้างให้ชายหนุ่ม “ฉันตั้งชื่อแมวว่าจิมก่อนมาเรียนปริญญาโทอีกค่ะ..” หญิงสาวขยับตัวเองเข้าไปใกล้แฟนหนุ่ม  “ไม่มีอะไรต้องหึงนะคะ”  

เลโอนาร์ดยิ้มอย่างอ่อนโยนกลับมาที่แครอลไม่ใช่ว่าเขาไม่เชื่อใจเธอ แต่ความรู้สึกหึงหวงมันพุ่งพล่าน เขาอยากจะเก็บดวงตาสีฟ้าคู่นี้เอาไว้ อยากกอดร่างบางไว้ดูคนเดียว ไม่อยากให้ชายทั้งโลกรู้ว่า สาวน้อยตรงหน้าเขาสวยและมีเสน่ห์มากขนาดไหน

ชายหนุ่มพิจารณาใบหน้าเรียวของสาวผมบลอนด์ เขาค่อยๆใช้หลังมือข้างหนึ่งสัมผัสแก้มชมพูระเรื่อของเธอ เบาๆ และบรรจงจุมพิตหวานลงบนริมฝีปากอิ่บเอิบสีแดงกุหลาบ หญิงสาวโอบชายหนุ่มให้ใกล้มากกว่าเดิม ดวงตาทั้งคู่ปิดสนิท ลิ้มรสความรักของกันและกันยาวนาน

งานเลี้ยงเลิกหลังเที่ยงคืน อากาศด้านนอกเย็นมากแล้ว เลโอนาร์ดขับรถมาส่งแฟนสาวของเขาที่บ้าน ทั้งคู่มีสีหน้าเปื้อนไปด้วยความสุข แครอลสวมเสื้อสูทของเลโอนาร์ดคลุมไหล่เพื่อความอบอุ่นเดินเข้าไปเปิดประตูบ้านของเธอ และหันมาหาแฟนหนุ่มด้วยรอยยิ้ม

“เข้ามานั่งสักพักไหมคะ ค่อยกลับ” เธอเสนอ เลโอนาร์ด ยิ้มรับคำเชิญอย่างง่ายดาย

ภายในบ้านออกแบบอย่างเรียบง่าย มีเตาผิงและโซฟาตรงกลาง โซนห้องครัวและห้องนอนอยู่ถัดกัน ทุกอย่างถูกตกแต่งไว้และจัดวางอย่างดี มีชั้นหนังสือขนาดใหญ่อยู่ใกล้ๆเตาผิง เจ้าแมวจิมเดินมานอนหน้าเตาผิงที่แครอลเพิ่งจุดไฟอย่างขี้เกียจ เลโอนาร์ดนั่งลงบนโซฟาพลางชื่นชมบ้านของแฟนสาวไปด้วย

“ฉันมีแต่น้ำส้มนะคะ” แครอลเดินมาพร้อมแก้วน้ำส้มในมือสองแก้ว เธอยื่นให้เลโอนาร์ดด้วยรอยยิ้ม “ฉันไม่มีพวก บรั่นดี ไวน์ อะไรพวกนั้น..”

“ไม่เป็นไรครับ น้ำส้มผมก็กินได้” เลโอนาร์ดยิ้มขำๆ “บ้านคุณน่ารักมาก”

“อยู่มาหลายปีแล้วค่ะ ก็อบอุ่นดีนะคะ” เธอนั่งข้างๆแฟนหนุ่มของเธอ และค่อยๆซบลงบนไหล่เขาอย่างผ่อนคลาย แบบที่เธอชอบทำ “แต่ก่อนมีแต่แมว ฮ่าๆ ตอนนี้มีคุณด้วย..”

แครอลยิ้มอย่างมีความสุข เธอรู้สึกผ่อนคลายมากกว่าทุกที ปกติเธอไม่ค่อยเปิดบ้านรับแขกเท่าไหร่ ครั้งนี้เป็นครั้งแรกที่ให้แฟนเขาเธอเข้ามา

“แครอล..” เลโอนาร์ดเริ่มประโยคด้วยน้ำเสียงจริงจัง “ ผมน่าเบื่อไหม..”

หญิงสาวลุกขึ้นหันมามองหน้าแฟนหนุ่ม ที่ตอนนี้มีความน้อยใจในดวงตาสีเขียวสนิมอยู่เต็มเปี่ยม “ทำไมพูดอย่างนั้นคะ..”

“ผมแค่กลัวว่าการที่คุณมาคบผมมันจะทำให้คุณเบื่อ” ชายหนุ่มเบือนหน้าหนี สีหน้ากังวล “ผมไม่ใช่ผู้ชายร่าเริงสดใสตลอดเวลา..”

ยังไม่ทันที่เขาจะพูดจบ ปากของเขาโดนปิดด้วยนิ้วเรียวเล็กของสาวผมบลอนด์ เธอลุกขึ้นมาคร่อมร่างใหญ่เอาไว้ และค่อยๆ ดึงเนคไทค์ออก แครอลส่งสายตาวาบวามให้แฟนหนุ่มตรงหน้าเขา ดวงตาสีฟ้าที่แต่ก่อนเคยสดใส ตอนนี้กลับมาแววตาชวนหลงไหล เย้ายวนสะกดเขาไว้ ริมฝีปากเธอเผยอเล็กน้อย เธอขยับเข้าไปใกล้เขากว่าเดิมจนจมูกทั้งคู่แตะกัน ชายหนุ่มรู้ว่าเธอต้องการอะไร เขาขยับเข้าหาเธอและจุมพิตที่ริมฝีปากนั้น แต่ครั้งนี้ไม่อ่อนหวานเหมือนทุกๆครั้ง มันเป็นจูบที่ปรารถนามากขึ้น ลิ้นของเธอและเขาพบกัน ร้อนแรงและพุ่งพล่าน หญิงสาวขบริมฝีปากล่างของชายหนุ่มก่อน ผละเขาออก

“ถ้าคุณกลัวฉันจะเบื่อ … ก็ทำให้วันนี้พิเศษกว่าทุกๆวันสิคะ..”เธอกระซิบแผ่วเบา

เสียงกระซิบนั้นทำให้ชายหนุ่มสั่นสะท้าน เขาตอบสนองเธอทันทีที่พูดจบ เลโอนาร์ดจูบแครอลด้วยแรงปรารถนาที่มีมากจนแทบจะกินกลืนเธอทั้งตัว เขาค่อยๆสางผมบลอนด์ทองของเธอให้สยาย มือใหญ่รูดซิบชุดราตรีสีครีมออก และเมื่อชุดสวยลงไปกองกับพื้น ก็เผยให้เห็นสัดส่วนเรือนร่างสวยที่อวบอิ่มของหญิงสาวตรงหน้าเขา

แครอลขบริมฝีปากตัวเองยิ่งทำให้ดูเซ็กซี่ แก้มเธอมีสีแดงเลือดฝาดดูร้อนแรง ริมฝีปากเย้ายวนจนทำให้เลโอนาร์ดควบคุมสติสัมปะชัญญะตัวเองไม่ไหว และเมื่อเขาสัมผัสเรือนร่างตรงหน้าอย่างแผ่วเบา เขาก็รู้ว่าหญิงสาวตื่นเต้นขนาดไหนจากอาการสั่นน้อยๆ ชายหนุ่มเริ่มจูบเธออีกครั้งจนเธอหายใจไม่ทัน เมื่อแครอลผละเลโอนาร์ดเพื่อหายใจ ร่างใหญ่ก็อุ้มเธอไปที่เตียงนุ่ม

แสงจันทร์ที่สะท้อนผ่านหน้าต่างเข้ามาในห้องอุ่นๆสร้างบรรยากาศให้โรแมนติกอย่างไม่น่าเชื่อ ชายหนุ่มค่อยๆวางร่างบางไว้บนเตียง ปลดกระดุมเสื้อเชิ้ตสีขาวของเขา เผยให้เห็นกล้ามท้องอันมีเสน่ห์ เขาขยับเข้าคร่อมร่างเธอไว้ด้านล่าง มือใหญ่สัมผัสไปทั่วร่าง และควานหาตะขอเพื่อปลดบราเซียสีขาวของเธอ ไม่ว่าร่างกายเขาจะสัมผัสเธอตรงไหน มันก็ดูจะร้อนฉ่าไปทุกองศา ชายหนุ่มค่อยๆพรมจูบลงบนซอกคอ ไหล่ และไหปลาร้า ไล่ลงมาจนเนินอก หญิงสาวหลับตาและครางเบาๆอย่างมีความสุข

“ผมจะทำให้คุณไม่มีวันลืมคืนนี้เลย..” เสียงแหบพร่าของชายหนุ่มกระซิบข้างหูหญิงสาว พูดจบเขาก็เริ่มบรรเลงเพลงรักต่อไป และคิดว่านี่จะเป็นคืนที่ทั้งสองจนจำไปตลอดชีวิตแน่นอน

Close your eyes, give me your hand, darling
Do you feel my heart beating
Do you understand
Am I only dreaming
Is this burning an eternal flame

จบไปอีกตอนค่ะ ขอบคุณที่อ่านจนจบนะคะ อ่านแล้วคอมเม้นได้ตามสะดวกเลยค่ะ สำหรับตอนนี้ก็ไม่รู้จะพูดอะไรค่ะ -,.- //เอาทิชชู่จมูก…

Carol sitting next to Bones on shuttle rides. Carol distracting him when he becomes uneasy flying. Carol teaming up with Bones to help him give Jim check-ups. Carol giving him a smile every time she visits him in sickbay.  Carol remembering that he gets sea sick and teasingly warning him not to throw up on her.

Bones gravitating towards Carol whenever they’re both on the bridge. Bones holding her hand at the end of the tough missions. Bones sending her interesting data so she can study it on missions or in her free time. Bones becoming a more frequent visitor of the labs whenever she’s posted in there. Bones promising he’ll try not to throw up on her specifically before worrying that that might not be the most romantic thing he could have said right then.

Carol laughing at his ‘why did I say that?!’ expression. Bones relaxing into a smile as he watches her. Both of them slowly leaning in for a happy kiss.

if you’re lost you can look - and you will find me
time after time
if you fall I will catch you - I’ll be waiting 
time after time

Boulevard Of Broken Dreams (A “Dreams” Story)

So you know that McMolly log I posted last week that @sideofrawr and I had worked on that I finally finished? Well, by posting it to the “Stuff Of Improbable Legends” series, it immediately invalidated two of our stories, and I kinda panicked about it until I decided eff it, I’ll move them out and make a little AU trilogy out of it called the “Dreams” trilogy. This story is set in between the one where McCoy has the dream about proposing to Molly (“Dream A Little Dream”) and the one where they share their first kiss as an actual couple (“Dreams Do Come True After All”), where the relationship between him and Carol ends. I had planned on writing it as part of SOIL long ago but never got around to writing it so I figured why not now? So here you go.

Boulevard Of Broken Dreams - Carol knows that the woman McCoy is dreaming about in the “true love” dreams is Molly, not her, and she’s willing to let him go. But in the course of their conversation, she’s surprised to find someone else had already done so so that she could have him.

Read @ AO3 (please leave comments/kudos there)!

She wasn’t blind, and she wasn’t an idiot. She hadn’t quite realized the situation she had walked into when she’d arrived in this universe and she’d taken up with Leonard. She hadn’t known the depth of his history with Molly. If she had, she never would have let the flirtations go as far as they had and she certainly never would have shagged him, of that she was most certain. No, it was quite apparent, especially since these damnable dreams had started, that she was not the one he was dreaming of.

Molly Hooper was.

She waited for him to come back to the apartment from the clinic. He spent quite a bit of his time there now, in a rather neat game of avoidance. She couldn’t blame him, really; she’d been snippy and hadn’t given him much reason to want to be around. But she’d come to realize, with the dreams that she’d been having, that she loved her Leonard, who wasn’t here, and this Leonard’s heart belonged to another and she didn’t want to take it away. She deserved better and he deserved to be happy, as did she. She knew he needed fresh clothing eventually, so she’d set aside going out until she knew he’d eventually come back.

The key in the lock alerted her to his presence, and she set her book aside, pulling her feet underneath her on the chair. He came in and stopped when he saw her in the living room, like he was surprised she was still in the apartment. She could have gone to Jim’s, she supposed, but that would also be awkward, considering he and Leonard were best mates. “Hey,” he said quietly.

She nodded. “Hello,” she said. “We need to talk.”

He ran a hand through his hair, as though he was going to try and find a way to avoid the conversation, and then he sighed and ended up running a hand over his face. She could see he hadn’t shaved in a day or s, as there was stubble on his cheeks and chin. Good Lord, she thought to himself.He’s taking worse care of himself than I thought “Yeah, I guess we do.”

She waited for him to sit in the other chair in the sitting room, as neither of them seemed to want the sofa, and then she studied him. She was going to look at him, no matter how hard this conversation got. “You’ve been having the dreams, haven’t you?” she asked quietly. “Of your true love?”

He nodded slowly. “Yeah,” he said.

“And it’s Molly?” she ventured. He didn’t answer verbally, simply nodding again. She bit her lip at that. It hurt to hear the confirmation but it didn’t surprise her. This Leonard and her…they’d had what amounted to a flirtation. A brief fling. He and Molly had had years together to build a solid foundation of friendship. “Is she dreaming of you?”

“I don’t know,” he said, looking down at his hands. “But I know she loves me. She told me a little while ago. I made her tell me.”

Carol’s eyes widened. She hadn’t realized her knew that Molly was in love with him, and prior to the dreams. “I…see,” she said slowly.

“She told me she’d rather end our friendship than make me choose her over you,” he said. “She was willing to do that, for the baby.”

Carol felt something at that she hadn’t expected to feel. She was ready to give Leonard up, and hadn’t realized Molly had already done so, had already said for him to forget about having any relationship with her and make things work with her. And she could see that up until the dreams had happened, he had tried. But the dreams…they had told him what he had denied deep down. No wonder he had tried to avoid her. “And you tried to make things work,” she said quietly.

“I have a responsibility,” he said, looking up at her.

“You can have a responsibility to the baby and not be miserable,” she said. “What type of environment would that be for our child if we hate each other? I don’t want to raise a child that way. I deserve better, frankly, and so do you.” She tilted her head. “I love a different Leonard McCoy. I love a version who loved me back, who grew to know me as well as I know myself. You are not that man. But you know Molly that well, and she knows you that well in return. I didn’t realize she was willing to forgo her happiness for the sake of mine but I think it’s foolish. I want my Leonard, not a substitute. She should have the man she loves. And you should be with the woman you want to be with, not the one you feel duty bound to. We can figure out a way to raise this child together without being romantically involved. It’s done all the time, from what I understand. But I am not going to settle for less than what I deserve, and you shouldn’t either. It’s not fair to either of us, and it’s not fair to her, either.”

McCoy looked at her in surprise. “You’re taking this better than I thought.”

“To be honest, I’ve known for a little while you don’t love me, and I don’t think you could ever love me, not the way I deserve. Not when you love someone else, even if you wouldn’t admit it,” she said, giving him a sad smile. “And I had hoped that you could love me the way my Leonard did without realizing you aren’t my Leonard and you never could be. So we both made mistakes and while we do have something that we need to deal with because of our actions, we don’t need to make any more rash actions that will only cause heartache. We both deserve some happiness in our lives, even if, in my case, it takes time to find.”

McCoy nodded, and then stood up, coming over to her and kissing the top of her head. “You always were one of the smart ones,” he said.

“You damn well know it,” she said with a smile. “Now go change and for God’s sake, shave some of that scruff off your face before you go and inform Molly that you’re no longer attached.”

“Yes ma’am,” he said with a half grin before pulling away completely. He moved away and walked towards the bathroom, and she watched him for a moment before leaning into the chair. It was done. They were officially absolved of their relationship. Now all that needed to be seen was if they could function well enough as friends to navigate the rest of their lives together joined by the child they would share. But she had hopes that even as her romantic dreams with him died, that perhaps a new future could spring up in its place and new dreams could emerge.

Read @ AO3 (please leave comments/kudos there)!

posterofamyth  asked:

Leonard McCoy & Carol Marcus

Exquisite Torture
Star Trek (Alternate Original Series)
Leonard McCoy/Carol Marcus
blue

It wasn’t often they got a moment alone together, to be honest, not on the ship. But they managed it. They had quick, stolen moments in some dark corner somewhere, with her fingers hitching up his shirt, bunching up the blue fabric, and his hands roaming along her blue dress that he rarely ever got to take her out of. Usually their lips were swollen by the time he went back to the medbay and she went back to the science department, but it was worth it.

But damn it, four more years in space were going to be torture.

Read more (including Jamie Moriaty/Joan Watson from Elementary, Leo Fitz/Jemma Simmons from Agents Of S.H.I.E.L.D., Prince Charming/Snow White from Once Upon A Time, Kate Ashurst/DCI Sullivan from Murder In Suburbia, Mal Reynolds/Inara Serra from Firefly, Rory Williams/Amy Pond from Doctor Who, Ichigo Kurosaki/Orihime Inoue from Bleach, Steve Rogers/Sharon Carter from the Marvel Cinematic Universe, Richard Castle/Kate Beckett from Castle, Jack Robinson/Phryne Fisher from Miss Fisher’s Murder Mysteries and Sherlock Holmes/Molly Hooper from Sherlock) at “your splash of color on your canvas of life” on AO3!