masaya kame

ayaw ko na sana magblog about sa panibagong Edward na semi-dumurog ng puso ko pero tangina pala niya. kahit papaano medyo namimiss ko siya eh, namimiss ko yung good morning messages niya, namimiss ko yung lagi kami magkausap, namimiss ko yung magka-vidcall kami tapos masaya lang kaming nagtatawanan kingina naman huhuhuhu namimiss ko na siya. tinigil na kasi namin yung muntik ng magsimula, gets? wala eh, wrong timing. hay.

Napatunayan ko sa sarili ko na sobrang naibigay ng taong nagmamahal sa akin ngayon ‘yong pagmamahal na palagi kong binibigay simula dati pa. Naramdaman kong mahalin ng isang ako, dahil sumasalamin sa 'kin 'yong pagmamahal na binibigay ko sa kanya. Dati kasi lagi kong sinasabi kapag iniiwan ako ng tao. Gusto kong maramdaman kung paano mahalin ng isang “ako”. Dahil sa faith na rin na mangyayari 'yon. Nangyari nga. Ibinigay nga sa akin. Sobra-sobra pa.

Sa mga ganitong pagkakataon, ang tanging mahihiling ko na lang ay mas patatagin pa ang kung ano ang meron kaming dalawa. Masasabing normal na palagi lang kaming masaya dahil paminsan-minsan ay dinadalaw din ng problema. At sa bawat problemang dumating, handa kaming harapin 'yon.

Hindi na ako magtataka bakit hindi tumitigil ang tao sa paghahanap ng taong magmamahal sa kanila. Nakakaadik ang pakiramdam kapag alam mong mahal ka rin ng taong mahal mo. Ang sarap gumising sa umagang
alam mong may handang mag-alaga sayo. Handang bumati ng “ Magandang Umaga”. Ang sarap isipin na hindi ko na ulit kailangan masaktan para mahanap 'yong taong magmamahal sa akin dahil nahanap ko na.