mama het

Mama,

Je hebt natuurlijk al gemerkt dat mijn punten er op achteruit gaan op school. Ik weet het, dat is iets wat je niet van mij verwacht, en ik weet dat school belangrijk is. Maar mama, ik kan het niet meer. De stress die ik heb door school, en het werk dat we na school moeten doen, maakt mij traag maar heel pijnlijk kapot. De leerkrachten begrijpen het maar niet. Maar mama, ze zouden eens moeten weten hoe slecht het met me gaat, jij zou eens moeten weten hoe slecht het met mij gaat. Mijn hoofd doet zoveel pijn, mijn lichaam is op, ik kan het gewoon niet meer, uit bed komen is al zoveel moeite voor me. Mama, ik kan het niet meer, en ik weet dat je denkt dat ik sterk ben, maar je bent fout.

Je zou eens moeten weten wat ik doe als ik thuiskom, ik slenter naar boven, weeral die trappen op, na zestien trappen ben ik boven, of misschien zijn het er zesentwintig? Ik weet het niet meer, maar ik weet wel dat ik weer kapot en energieloos ben. Drie stappen verder en ik ben in mijn kamer, vijf stappen later en ik sta aan mijn bed, één tel later barst de hel los, en ik ook, ik barst ook.

 

Mama, het spijt me, maar ik weet niet of ik het nog lang kan volhouden, maar ik hou wel van je, en dat zal ik altijd doen.  

we speelden ooit verstoppertje, in de pauze op het plein
we hadden grote dromen, want we waren toen nog klein
de een werd een voetballer, de ander werd een held
we geloofden in de toekomst, want de meester had verteld
jullie kunnen alles worden, als je maar je huiswerk kent
maar je moet geduldig wachten, tot je later groter bent

is dit nu later, is dit nu later als je groot bent
een diploma vol met leugens, waarop staat dat je volwassen bent
is dit nu later, is dit nu later als je groot bent
ik snap geen donder van het leven, ik weet nog steeds niet wie ik ben
is dit nu later

we spelen nog verstoppertje, maar niet meer op het plein
en de meesten zijn geworden, wat ze toen niet wilden zijn
wij zijn allemaal volwassen, wie niet weg is is gezien
en ik zou die hele chaos, nu toch helder moeten zien
maar ik zie geen hand voor ogen, en het donker maakt mij bang
mama, mama!
kan het licht aan op de gang

—  Stef Bos
School

Mama,

je hebt natuurlijk al gemerkt dat mijn punten er op achteruit gaan op school, mijn taken worden te laat afgegeven en ik kom wel vaker naar huis met nota’s in mijn agenda die zeggen dat ik niet in orde ben. Ik weet het, dat is iets wat je niet van mij verwacht, en ik weet dat school belangrijk is. Maar mama, ik kan het niet meer. De stress die ik heb door school, en het werk dat we na school moeten doen, maakt mij traag maar heel pijnlijk kapot. De leerkrachten begrijpen het maar niet, “Jullie zijn nog jong, jullie kunnen helemaal geen stress, problemen, of ernstige mentale ziektes hebben.” Maar mama, ze zouden eens moeten weten hoe slecht het met me gaat, jij zou eens moeten weten hoe slecht het met mij gaat. Mijn hoofd doet zoveel pijn, mijn lichaam is op, ik kan het gewoon niet meer, de trappen opstappen is al zoveel moeite voor me. Mama, ik kan het niet meer, en ik weet dat je denkt dat ik sterk ben, maar je bent fout. Je zou eens moeten weten wat ik doe als ik thuiskom, ik slenter naar boven, weeral die trappen op, na zestien trappen ben ik boven, of misschien zijn het er zesentwintig? Ik weet het niet meer, maar ik weet wel dat ik weer kapot en energieloos ben. Zeven stappen verder en ik ben in mijn kamer, twee stappen later en ik sta aan mijn bed, één tel later barst de hel los, en ik ook, ik barst ook.

Mama, het spijt me, maar ik weet niet of ik het nog lang kan volhouden, maar ik hou wel van je, en dat zal ik altijd doen.