mama het

Niet verzonden brief (13)

Lieve mama, 

Op het moment van schrijven is het vrijdag elf augustus tweeduizendzeventien rond een uur of acht in de avond. Voor het eerst deze zomer heb ik mijn gordijnen opengedaan, dat was eigenlijk voor een foto die ik net maakte en nu ben ik te lui om de gordijnen weer dicht te doen. Iets wat jij vast in mij herkend. 

Door de open gordijnen zie ik jou in de tuin zitten, je leest iets en ik zie ook hoe de kat op tafel springt en jou kopjes geeft. Op dat moment voelde ik tranen branden achter mijn ogen en ik weet niet goed waarom. Ik kan het niet helemaal plaatsen. Ik ben niet verdrietig, wel ben ik bang dat ik jou ooit kwijt zal raken. 

Ik heb al heel vaak in brieven geschreven dat het mij spijt dat ik niet de dochter ben die jij graag had willen hebben, maar tegenwoordig voel ik mij meer dan ooit daarvoor jouw dochter. Dat komt vast door het ouder worden. Mensen zeggen dat wel eens, als je ouder wordt, ga je bepaalde mensen meer leren waarderen. Ik waardeer jou, mam. Gewoon zoals je bent en ik weet dat jij mij diep van binnen ook waardeert. Het komt er alleen niet altijd zo uit en dat snap ik wel. 

Ik zie hoe de kat weer bij je komt zitten. Jij bent inmiddels in slaap gevallen, wat ik helemaal kan begrijpen. We zijn de hele dag niet thuis geweest, jij bent moe. Wij zijn moe. Moe van het leven zo af en toe. De kat kijkt of je er nog bent, of je oké bent. 

Mama, nu ik ouder word, begin ik je steeds meer te begrijpen. Ik begin het leven steeds meer te begrijpen voor zover ik dat nog niet begreep. Ik begin te leren waarom jij dingen doet zoals je ze doet en hoe jouw kinderen je soms tot wanhoop kunnen drijven. Ik ben daar steeds minder vaak een onderdeel van. We hebben bijna geen ruzie meer en het lijkt alsof we steeds beter kunnen praten. Alsof jij je best doet om mij te begrijpen en ik jou. 

Lieve mama,
Na al die jaren van een onrustige verstandshouding houd ik nog steeds ontzettend veel van je en ik wil nogmaals zeggen dat het me spijt dat ik niet de ideale dochter kan zijn. Ik zou voor jou willen dat ik wat makkelijker ben, maar je moet weten dat het leven mij zo gevormd heeft. Dat is niet jouw schuld en ik doe het niet expres. 

Mam, 
Dit is een rommelige brief, iets wat jij ook vast en zeker in mij zal herkennen. Al ben ik de laatste jaren een stuk netter geworden. Buiten dat is deze brief echt en puur. Geschreven uit pure liefde.
Ondertussen rollen er dikke tranen van geen verdriet over mijn wangen. Deze tranen bestaan vooral uit angst. Angst om te verliezen wat er nu is. Angst om jou te verliezen. Ik kan toch helemaal niet zonder je? 

Ik hou van je en ik mis je nu alvast een beetje, zodat het later hopelijk wat draaglijker wordt. 

Zie mama

Zie mama
Ik ben geen jongetje meer
Ik ben een man
Zie dan hoe ik alles zonder handen kan
Zelfs betalen mam
Contactloos

Ik kom vandaag niet uit bed mam
De dekens zijn te zwaar
Nee laat me maar liggen
Je hoeft niks te doen
Ik haal het water zelf wel
De paracetamol ook ja
Al heb ik die niet nodig mama
Het gaat toch niet over

Sorry mama
Kom me verdomme eens helpen
Alles kookt over
Van de aardappels tot de eieren
Van top tot teen.

Mama,

Je hebt natuurlijk al gemerkt dat mijn punten er op achteruit gaan op school. Ik weet het, dat is iets wat je niet van mij verwacht, en ik weet dat school belangrijk is. Maar mama, ik kan het niet meer. De stress die ik heb door school, en het werk dat we na school moeten doen, maakt mij traag maar heel pijnlijk kapot. De leerkrachten begrijpen het maar niet. Maar mama, ze zouden eens moeten weten hoe slecht het met me gaat, jij zou eens moeten weten hoe slecht het met mij gaat. Mijn hoofd doet zoveel pijn, mijn lichaam is op, ik kan het gewoon niet meer, uit bed komen is al zoveel moeite voor me. Mama, ik kan het niet meer, en ik weet dat je denkt dat ik sterk ben, maar je bent fout.

Je zou eens moeten weten wat ik doe als ik thuiskom, ik slenter naar boven, weeral die trappen op, na zestien trappen ben ik boven, of misschien zijn het er zesentwintig? Ik weet het niet meer, maar ik weet wel dat ik weer kapot en energieloos ben. Drie stappen verder en ik ben in mijn kamer, vijf stappen later en ik sta aan mijn bed, één tel later barst de hel los, en ik ook, ik barst ook.

 

Mama, het spijt me, maar ik weet niet of ik het nog lang kan volhouden, maar ik hou wel van je, en dat zal ik altijd doen.  

we speelden ooit verstoppertje, in de pauze op het plein
we hadden grote dromen, want we waren toen nog klein
de een werd een voetballer, de ander werd een held
we geloofden in de toekomst, want de meester had verteld
jullie kunnen alles worden, als je maar je huiswerk kent
maar je moet geduldig wachten, tot je later groter bent

is dit nu later, is dit nu later als je groot bent
een diploma vol met leugens, waarop staat dat je volwassen bent
is dit nu later, is dit nu later als je groot bent
ik snap geen donder van het leven, ik weet nog steeds niet wie ik ben
is dit nu later

we spelen nog verstoppertje, maar niet meer op het plein
en de meesten zijn geworden, wat ze toen niet wilden zijn
wij zijn allemaal volwassen, wie niet weg is is gezien
en ik zou die hele chaos, nu toch helder moeten zien
maar ik zie geen hand voor ogen, en het donker maakt mij bang
mama, mama!
kan het licht aan op de gang

—  Stef Bos

Het is twee uur middernacht en ik kan opnieuw niet stoppen met huilen… Ik kan niet stoppen met denken aan u. Gij hebt mij zo kapot gemaakt… Ik krijgen deze herinneringen gewoon niet uit mijn hoofd man. Ik zie u nog zo naast mij liggen slapen, ik kan u nog zo voelen. Het is echt intens wat er met mij gebeurd is.

Ik heb een tijd op volle gas gestaan: ben uitgeweest, heb kei hard gewerkt, heb kei hard geleerd en sinds deze week heb ik mijne klop. Ik kan het nie meer. Ik blijf aan u denken, zelfs op de drukke momenten waarop ik geen tijd heb te denken aan iemand. Ik haat het.

Ik haat het als mensen mij vragen of ik al iemand anders op het oog heb. Alsof ik zo snel over de persoon, waar ik zò verliefd op was, ineens kan heengeraken. Ik haat het als mensen vragen of ik u nog gehoord heb. Ik haat het als mama vraagt of ge voorgoed weg zijt. Ik haat het als ik moet spreken over u tegen anderen omdat ik nog geen een keer mijn tranen heb kunnen bedwingen. En ik haat het allemaal zo hard wat ge mij hebt aangedaan.

Het ging al zo slecht en ge deed er een schep bovenop. Ge hebt gespeeld met mij. Ge zijt niet eerlijk geweest. Ge zijt godverdomme niet eerlijk geweest en ’t doet zo'n zeer. ’T doet zeer dat ge niet eens de moeite nam om te vechten voor ons, voor mij. Ik was ’t u allemaal niet meer waard. Ge waart zelfs te laf om écht erover te praten, om het op een waardige manier te doen. Zelfs dat hebt ge mij niet gegund. Ik lig elke nacht op de rand van mijn bed omdat als ik naar links draai, ik aan u blijf denken.

Ze zeggen dat haat en liefde net naast elkaar ligt en misschien snap ik nu pas waarom. Ik haat u verdomme zo hard, gij zijt het soort gasten dat ik altijd heb moeten vermijden. Gij zijt het soort waarvan ik walgde. Gij zijt het soort waar ik iedereen voor waarschuw want ge zijt zo vals. Ge zijt zo'n intens vals mens. Ge doet mensen zeer en ge gaat met uw leven door alsof het allemaal niets is. Ge hebt u nooit oprecht geëxcuseerd, ge hebt nooit een moment gehad waarop ge het de moeite vond om u verdomme te excuseren. Gij zijt de oorzaak waarom ik om twee uur ’s nachts huil, gij hebt mij zo bespeeld. Ik ben helemaal kapot. Helemaal. En door u is het allemaal te veel en ben ik het allemaal beu. Allemaal door u. En ik zie u nog zo graag, godverdomme…

Loen

School

Mama,

je hebt natuurlijk al gemerkt dat mijn punten er op achteruit gaan op school, mijn taken worden te laat afgegeven en ik kom wel vaker naar huis met nota’s in mijn agenda die zeggen dat ik niet in orde ben. Ik weet het, dat is iets wat je niet van mij verwacht, en ik weet dat school belangrijk is. Maar mama, ik kan het niet meer. De stress die ik heb door school, en het werk dat we na school moeten doen, maakt mij traag maar heel pijnlijk kapot. De leerkrachten begrijpen het maar niet, “Jullie zijn nog jong, jullie kunnen helemaal geen stress, problemen, of ernstige mentale ziektes hebben.” Maar mama, ze zouden eens moeten weten hoe slecht het met me gaat, jij zou eens moeten weten hoe slecht het met mij gaat. Mijn hoofd doet zoveel pijn, mijn lichaam is op, ik kan het gewoon niet meer, de trappen opstappen is al zoveel moeite voor me. Mama, ik kan het niet meer, en ik weet dat je denkt dat ik sterk ben, maar je bent fout. Je zou eens moeten weten wat ik doe als ik thuiskom, ik slenter naar boven, weeral die trappen op, na zestien trappen ben ik boven, of misschien zijn het er zesentwintig? Ik weet het niet meer, maar ik weet wel dat ik weer kapot en energieloos ben. Zeven stappen verder en ik ben in mijn kamer, twee stappen later en ik sta aan mijn bed, één tel later barst de hel los, en ik ook, ik barst ook.

Mama, het spijt me, maar ik weet niet of ik het nog lang kan volhouden, maar ik hou wel van je, en dat zal ik altijd doen.  

Getting hate with Nate

Request by Anon

Y/N POV

Nate and I have been dating for a few months now and only our friends know about us being together. Right now we’re at Jack and Jack’s house chilling with them and the other boys. We sat on the couch, I cuddled with Nate.

“So when are you guys planning to tell the fans?” Jack J asked

“Soon” Nate answered kissing me on my head

After a short conversation they all went on their phones and I buried my head in Nate’s chest.

“I’m getting something to drink lil mama”

“Okay, but be quick, you’re a good pillow” I said grinning

While he was getting something to drink, I check my social media and saw that Sam posted a pic of me and Nate cuddling. Shit, they weren’t supposed to know!

I looked through the responses there were a lot of hate comments. There were a few lovely comments but most was hate. They tweeted things like: ‘What does he see in that ugly bitch’ ‘I’m much better than her’ ‘She’s probably one of his hoe’s’

Those hate comments really hit me. I’ve always been insecure and this was not going to help me getting confidence. I read some responses to the hate tweets and most of them we’re apologizing for the hate.

But those tweets made me think about myself and my relationship with Nate. Without saying a word I walked to the bathroom, locked the door and sat down. At that moment it all got a little too much. What if they’re right? What if I’m not good enough of him?

“Y/N, open the door babe”

Wiping my tears, I opened the door.

“What’s wrong babe?”

“S-Sam p-posted a-a p-picture of u-us on tw-twitter a-and they”

“Don’t listen to them, you’re perfect, you’re my perfect little mama”

Het sat down next to me and held me. We just sat there for a while. It was so peaceful and I never want it to end.