mama het

Mama,

Je hebt natuurlijk al gemerkt dat mijn punten er op achteruit gaan op school. Ik weet het, dat is iets wat je niet van mij verwacht, en ik weet dat school belangrijk is. Maar mama, ik kan het niet meer. De stress die ik heb door school, en het werk dat we na school moeten doen, maakt mij traag maar heel pijnlijk kapot. De leerkrachten begrijpen het maar niet. Maar mama, ze zouden eens moeten weten hoe slecht het met me gaat, jij zou eens moeten weten hoe slecht het met mij gaat. Mijn hoofd doet zoveel pijn, mijn lichaam is op, ik kan het gewoon niet meer, uit bed komen is al zoveel moeite voor me. Mama, ik kan het niet meer, en ik weet dat je denkt dat ik sterk ben, maar je bent fout.

Je zou eens moeten weten wat ik doe als ik thuiskom, ik slenter naar boven, weeral die trappen op, na zestien trappen ben ik boven, of misschien zijn het er zesentwintig? Ik weet het niet meer, maar ik weet wel dat ik weer kapot en energieloos ben. Drie stappen verder en ik ben in mijn kamer, vijf stappen later en ik sta aan mijn bed, één tel later barst de hel los, en ik ook, ik barst ook.

 

Mama, het spijt me, maar ik weet niet of ik het nog lang kan volhouden, maar ik hou wel van je, en dat zal ik altijd doen.  

nachtblauw  asked:

Hoe heb je je liefde en passie ontdekt voor kinderen?

Dat is eigenlijk een lang en mooi verhaal.

Nadat ik mijn papa verloren ben kwam ik heel diep te zitten. Heel heel heel diep.

Ik was ongelukkig en ik denk dat mijn mama het ergens ook wel aanvoelde.

Plots stond er in 2011 een advertentie in de krant die zocht naar mensen die een animator-cursus wouden doen.

Mijn mama zei toen dat ik mij maar moest inschrijven. En dat deed ik dan ook. Ook al wou ik misschien liever thuis blijven.

Op die cursus had ik echt enorm veel plezier en had ik ook het gevoel dat ik goed was in iets. Ik kon mijn creativiteit uiten en leerde enorm veel bij.

In de zomer van 2011 deed ik mijn animator-stage en ontdekte ik mijn passie voor kinderen en hoe gelukkig ik er van werd. Het loste nog steeds niet alles op dat aan het gebeuren was in mijn leven. Dat duurde wel nog even.

Maar ik bleef werken met kinderen, telkens als ik ergens ging solliciteren werd ik aangenomen en beleefde ik de tijd van mijn leven. Ik gaf kampen en werkte op speelpleinen en kreeg na verloop van tijd babysit-kindjes en nu studeer ik voor kleuterjuf.

Kinderen (maar ook mensen met een beperking) maken mij gelukkig en hielpen mij door de moeilijke periodes. Ik moest sterk blijven voor hen. En ik had ook steeds het gevoel dat ik goed bezig was, dat ik een voeling had met hun wereld en ik leer zoveel bij door met hen te werken en ik hoop dat ik voor de rest van mijn leven met kinderen mag werken.

Kinderen (en vooral kleuters) zijn voor mij een teken van geluk. Ik word oprecht gelukkig als ik met hen kan werken. Zij hielpen mij terug te lachen en ik hoop dat ik als wederdienst de rest van mijn leven vele kinderen ga mogen laten lachen en geliefd voelen.

(Dankjewel hoor! Sorry dit was heel lang)

stuur wat vraagjes

we speelden ooit verstoppertje, in de pauze op het plein
we hadden grote dromen, want we waren toen nog klein
de een werd een voetballer, de ander werd een held
we geloofden in de toekomst, want de meester had verteld
jullie kunnen alles worden, als je maar je huiswerk kent
maar je moet geduldig wachten, tot je later groter bent

is dit nu later, is dit nu later als je groot bent
een diploma vol met leugens, waarop staat dat je volwassen bent
is dit nu later, is dit nu later als je groot bent
ik snap geen donder van het leven, ik weet nog steeds niet wie ik ben
is dit nu later

we spelen nog verstoppertje, maar niet meer op het plein
en de meesten zijn geworden, wat ze toen niet wilden zijn
wij zijn allemaal volwassen, wie niet weg is is gezien
en ik zou die hele chaos, nu toch helder moeten zien
maar ik zie geen hand voor ogen, en het donker maakt mij bang
mama, mama!
kan het licht aan op de gang

—  Stef Bos

Het is twee uur middernacht en ik kan opnieuw niet stoppen met huilen… Ik kan niet stoppen met denken aan u. Gij hebt mij zo kapot gemaakt… Ik krijgen deze herinneringen gewoon niet uit mijn hoofd man. Ik zie u nog zo naast mij liggen slapen, ik kan u nog zo voelen. Het is echt intens wat er met mij gebeurd is.

Ik heb een tijd op volle gas gestaan: ben uitgeweest, heb kei hard gewerkt, heb kei hard geleerd en sinds deze week heb ik mijne klop. Ik kan het nie meer. Ik blijf aan u denken, zelfs op de drukke momenten waarop ik geen tijd heb te denken aan iemand. Ik haat het.

Ik haat het als mensen mij vragen of ik al iemand anders op het oog heb. Alsof ik zo snel over de persoon, waar ik zò verliefd op was, ineens kan heengeraken. Ik haat het als mensen vragen of ik u nog gehoord heb. Ik haat het als mama vraagt of ge voorgoed weg zijt. Ik haat het als ik moet spreken over u tegen anderen omdat ik nog geen een keer mijn tranen heb kunnen bedwingen. En ik haat het allemaal zo hard wat ge mij hebt aangedaan.

Het ging al zo slecht en ge deed er een schep bovenop. Ge hebt gespeeld met mij. Ge zijt niet eerlijk geweest. Ge zijt godverdomme niet eerlijk geweest en ’t doet zo'n zeer. ’T doet zeer dat ge niet eens de moeite nam om te vechten voor ons, voor mij. Ik was ’t u allemaal niet meer waard. Ge waart zelfs te laf om écht erover te praten, om het op een waardige manier te doen. Zelfs dat hebt ge mij niet gegund. Ik lig elke nacht op de rand van mijn bed omdat als ik naar links draai, ik aan u blijf denken.

Ze zeggen dat haat en liefde net naast elkaar ligt en misschien snap ik nu pas waarom. Ik haat u verdomme zo hard, gij zijt het soort gasten dat ik altijd heb moeten vermijden. Gij zijt het soort waarvan ik walgde. Gij zijt het soort waar ik iedereen voor waarschuw want ge zijt zo vals. Ge zijt zo'n intens vals mens. Ge doet mensen zeer en ge gaat met uw leven door alsof het allemaal niets is. Ge hebt u nooit oprecht geëxcuseerd, ge hebt nooit een moment gehad waarop ge het de moeite vond om u verdomme te excuseren. Gij zijt de oorzaak waarom ik om twee uur ’s nachts huil, gij hebt mij zo bespeeld. Ik ben helemaal kapot. Helemaal. En door u is het allemaal te veel en ben ik het allemaal beu. Allemaal door u. En ik zie u nog zo graag, godverdomme…

Loen

“Lukt het leren?” Vroeg mama.
“Nee”, zei ik.
“Ga dan niet op uw bed liggen”, antwoordde mama.

Ziet ge het dan echt niet? Dat het niet lukt, omdat het slecht gaat? Omdat ik het leren nu niet aankan? Ziet er dan echt niemand dat ik breek achter de lach op mijn gezicht?

School

Mama,

je hebt natuurlijk al gemerkt dat mijn punten er op achteruit gaan op school, mijn taken worden te laat afgegeven en ik kom wel vaker naar huis met nota’s in mijn agenda die zeggen dat ik niet in orde ben. Ik weet het, dat is iets wat je niet van mij verwacht, en ik weet dat school belangrijk is. Maar mama, ik kan het niet meer. De stress die ik heb door school, en het werk dat we na school moeten doen, maakt mij traag maar heel pijnlijk kapot. De leerkrachten begrijpen het maar niet, “Jullie zijn nog jong, jullie kunnen helemaal geen stress, problemen, of ernstige mentale ziektes hebben.” Maar mama, ze zouden eens moeten weten hoe slecht het met me gaat, jij zou eens moeten weten hoe slecht het met mij gaat. Mijn hoofd doet zoveel pijn, mijn lichaam is op, ik kan het gewoon niet meer, de trappen opstappen is al zoveel moeite voor me. Mama, ik kan het niet meer, en ik weet dat je denkt dat ik sterk ben, maar je bent fout. Je zou eens moeten weten wat ik doe als ik thuiskom, ik slenter naar boven, weeral die trappen op, na zestien trappen ben ik boven, of misschien zijn het er zesentwintig? Ik weet het niet meer, maar ik weet wel dat ik weer kapot en energieloos ben. Zeven stappen verder en ik ben in mijn kamer, twee stappen later en ik sta aan mijn bed, één tel later barst de hel los, en ik ook, ik barst ook.

Mama, het spijt me, maar ik weet niet of ik het nog lang kan volhouden, maar ik hou wel van je, en dat zal ik altijd doen.  

Getting hate with Nate

Request by Anon

Y/N POV

Nate and I have been dating for a few months now and only our friends know about us being together. Right now we’re at Jack and Jack’s house chilling with them and the other boys. We sat on the couch, I cuddled with Nate.

“So when are you guys planning to tell the fans?” Jack J asked

“Soon” Nate answered kissing me on my head

After a short conversation they all went on their phones and I buried my head in Nate’s chest.

“I’m getting something to drink lil mama”

“Okay, but be quick, you’re a good pillow” I said grinning

While he was getting something to drink, I check my social media and saw that Sam posted a pic of me and Nate cuddling. Shit, they weren’t supposed to know!

I looked through the responses there were a lot of hate comments. There were a few lovely comments but most was hate. They tweeted things like: ‘What does he see in that ugly bitch’ ‘I’m much better than her’ ‘She’s probably one of his hoe’s’

Those hate comments really hit me. I’ve always been insecure and this was not going to help me getting confidence. I read some responses to the hate tweets and most of them we’re apologizing for the hate.

But those tweets made me think about myself and my relationship with Nate. Without saying a word I walked to the bathroom, locked the door and sat down. At that moment it all got a little too much. What if they’re right? What if I’m not good enough of him?

“Y/N, open the door babe”

Wiping my tears, I opened the door.

“What’s wrong babe?”

“S-Sam p-posted a-a p-picture of u-us on tw-twitter a-and they”

“Don’t listen to them, you’re perfect, you’re my perfect little mama”

Het sat down next to me and held me. We just sat there for a while. It was so peaceful and I never want it to end.