lola basyang

Walang baul si Lola Basyang na puno ng kwento dahil sa letra lang din siya nabubuhay.

Kahapon, oo wala ako. Masarap kasing matulog gawa ng sakit ng buong katawan, para akong makina na matagal nang hindi naiinitan ni nalalangisan kahit ang isip ko na nahihirapan man lang o nagkukumbulsyon. Gusto mong malaman ang mga pinaggagawa namin, siguro mamaya ididikit ko gamit ang kanin dito sa paskil na ‘to pero bago 'yon may ikukuwento lang ako na kahapon ko lang rin nabuo, ewan ko kung may nakapagimbak na ng ganitong ideya pero sa paningin ko, pandinig ko ni pang-amoy ko wala pa akong natatanggap na ganito.

  Isang araw, hindi pala isang gabi lagi na lang araw nagsisimula ang mga kwento lalo na 'yong kwento ni Lola Basyang. Ako'y naglalakad harap ng aming bahay na bakuran kung tawagin ng iilan na basura naman sa paningin ng mga taga sa amin. Sa araw-araw na ginawa ng May-kapal araw-araw rin akong naglilinis, mukha bang basurahan ang bakuran lalo na kung may bulaklak sa harap nito o mukha bang tapunan ang mga kahoy na pinaghirapan kong pukpukin at ayusin para lang maingatan ang mga laman na itinanim ko rito?

Nagsasariling kwento ako dahil absent ang tagapagkwento niyo kids. Patawad.

  Inaabot ako ng gabi. Nahihirapan. Hinihingal. Nauutot. Nahihiya, pasensya ulit akala ko kanta ni Loonie. Nahihirapan ako sa pagwawalis sa hapon, hinihingal dahil hindi ako ganoon kalusog, nauutot dahil puro hangin na lang ang natatanggap ko sa labas, nahihiya ako sa mga nagtatapon. Ganitong araw, isang araw bago sumapit ang undas– 31. Sa maliwanag na silahis na binubuga ng sinag ng araw na hinihigop ng buwan ay sa likod-bahay namin. May babaeng nakaputi, parang kilala ko ang itsura at ang hugis ng katawan. Hindi na ako pinangunahan ng galit ni takot dahil nagpapakita ang lola kong kinataniman ko ng galit at binuohan ko ng bakuran ang pagsasama namin bilang maglola-apo pero noon pa ma'y bato siya ng bato ng pagmamahal at pag-aalala. hindi ko alam.

  Ngayon nalaman ko na ganitong nangyayari, mula rito nalaman ko kung kailangan na ako ng binibisita namin sa sementeryo, mula rito natuto akong maglinis araw-araw para may bato nang bato.

  Kaya pala may mga multo na nagpapakita para magparamdam na kailangan na nating maglinis ng kalooban natin bago tayo pumunta. Dapat ay nagbubunot din tayo ng ligaw na damo hindi 'yong linis lang nang linis ng dumi ng iba o ng sarili natin. Gusto nilang magsalita pero hindi sila pinahihintulutan ng taynga natin pero haka-haka ko ay ganit ang nais nilang sabihin 'hoy, h'wag mo na ako dalawin. next year. niyo na lang ako dalawin, ako muna.’

Dami ko pa sanang kwento pero hindi ako si Severino Reyes, hindi ganoon kapalabok kapag magkukwento ako at hindi ko rin alam kung may mapupulot ba sa mga kwento ko minsan. Pagtiyagaan niyo na lang tulad ng pagtiyatiyaga ng mga bata sa totohanang pakikinig kay Lola Basyang…

Here We Go Again


A new film is on the way. Still of the mainstream ilk. 

After watching a handful of films from Cinemalaya, however, the urge to go back to my indie roots has deepened. For me, the difference between indie and mainstream is not who produces the film or how much money goes into making it. The difference is in what I want to say. 


Whenever I do mainstream, all I ask is that the film be fun in the making as it is in the viewing. If I’m allowed enough creative freedom that’s a big bonus already. It’s when mainstream filmmaking becomes mere damage control that it starts to suck. For the most part though, the experience is enjoyable.

But it’s in independent filmmaking where I get to be myself completely. No bullshit. No pressure to please. The aim is to express, communicate. Now that my mainstream filmography is about to overtake my indie filmography, I appreciate both worlds more than ever. And I understand what it really means to be independent.

I have to go back there soon. Hopefully next year. I need balance.



But for now, with a new genre, a new studio, some new gear, a cool cast, and a fun story, I’m looking forward to this next chapter in capitalist entertainment. 

I think I’m going to enjoy this ride. 




(photos by Mackie Galvez)